"...๕ ๕ ๕ มีคนว่า "แก่แล้ว แก่เลย" ๕ ๕ ๕..."

[ลุงเนตร]

“..แก่แล้ว แก่เลย..”


“วันนี้ออกกำลังกายหรือยัง ถ้ายังจะออกเมื่อไร?” เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือที่กระเป๋าหลังเสื้อจักรยานดังขึ้น

“เธอ เห็นกระเป๋าตังวางอยู่ ลืมหรือเปล่า?” เสียงย่า (แม่บ้าน ย่าของหลาน) บอกมา

“เหรอ..เออ ลืมหยิบ” โอ พระเจ้า ปั่นจักรยานออกกำลังกายจากบ้านบางนา ไปเกือบถึงมินบุรี จะเข้าตลาดน้ำขวัญ-เรียม เพิ่งทราบว่า “ลืมกระเป๋าตัง”

..ทุกครั้งที่จะออกไปปั่นจักรยานออกกำลังกาย ต้องแต่งตัวและนำสิ่งของจำเป็นที่ต้องใช้ติดตัวไปด้วยหลายอย่าง อาทิ เริ่มตั้งแต่อาบน้ำเสร็จแล้ว หยิบกุงเกงในใส่ นุ่งกุงเกงและใส่เสื้อชุดปั่นจักรยาน หยิบผ้าเช็ดหน้า โทรศัพท์ กล้อง กระเป๋าตัง ใส่กระเป๋าหลังเสื้อจักรยาน หยิบพระเครื่องอาราธนาแล้วคล้องคอ หยิบผ้าบั๊ฟกันแดด ผ้าโพกคาดหน้าผากศีรษะ ถุงมือ หมวกกันน๊อก นาฬิกาข้อมือ ทุกเท้า รองเท้า วิทยุติดแฮนด์จักรยาน แทปเลท เกือบทุกครั้งมักจะลืมไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง

..เช้านี้เป็นวันอาทิตย์ที่ ๓ พ.ย.๕๖ มีทริปอยู่สองสามทริป แต่ไม่เหมาะใจที่จะไปร่วม จึงปล่อยตามสบายใจและกายตัวเอง กว่าล้อจะหมุนออกจากบ้านได้ก็ปาเข้าไปแปดโมง

“ลุง วันนี้ไปไหน?” แม่ค้าขายกล้วยปิ้งปากซอยทักด้วยความคุ้นเคย

“ยังไม่รู้เลย ปั่นไปเรื่อย ๆ ก่อน” ตอบเขาไป
เลยไปเพียง ๓๐ เมตร ผ่านสามแยก ซ้ายมื้ออดีตประธานชุมชนร่มประดู นั่งอยู่หน้าบ้าน “สวัสดีครับ พี่ทิน..”

“..ดี..” แกตอบมาให้ได้ยิน แล้วผ่านไป

“ไปด้วยจ้ะ..ลุง” สาววัยหกสิบกล่าวทักด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

“ไป..ไป” ตอบ พร้อมรถวิ่งผ่านไปข้างหน้า

..ใครน้ามาปลูกไว้ สวยจังเลย ดอกดาวกระจายสีเหลืองสด กอใหญ่ ชูช่ออยู่ข้างทาง
ถ้ามีดอกไม้สวย ๆ ตลอดสองข้างทางทุกถนน ให้ชมก็จะสุขตา สบายใจยิ่ง ขณะปั่นไปในทุกที่ทาง

“ป๋า ไปไหน” คนขับรถเครื่องรับจ้าง สวนทาง ทัก ไม่รู้ว่าใคร ไม่ทันตอบ

..ออกจากซอยสู่ถนนสุขุมวิท ตรงสถานีรถไฟฟ้าแบร์ริ่ง เลี้ยวซ้ายหน่อยเดียว แล้วรอไฟแดงเลี้ยวขวาเข้าซอยลาซาล ไม่ได้เข้ามานาน เจริญขึ้นมากตั้งแต่รถไฟฟ้าผ่าน ถนนเทปูนเรียบ กว้างกว่าเก่า รถวิ่งสวนกันสะดวก จักรยานวิ่งสบายไม่สะเทือน

..ผ่านซอยลาซาล ๑๗ แยกซ้ายมือ ข้างในมีสนามกีฬา “ภูติอันต์ ๑” ของกองทัพเรือ นานแล้วเคยไปใช้บริการซ้อมว่ายน้ำ เพื่อเล่นไตรกีฬา

..ถึงแยกซอยลาซาล ๖๕ เลี้ยวซายเข้าไปทักทายเพื่อนร่วมรุ่น ม.๖ (มีรุ่นเดียวน้อยดี) ไม่ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียงกันนานแล้ว กดออดหน้าบ้าน ไม่มีใครออกมา หมาเห่าขรม คงไม่มีใครอยู่

..ปั่นต่อไปจนสุดซอยลาซาล เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนศรีนครินทร์ วันอาทิตย์รถไม่มาก ปั่นสบายใจ ถึงทางแยกซ้ายเข้าสู่ถนนบางนา-ตราด ไม่เลี้ยว ปั่นตรงไป ให้สัญญาณมือแสดงว่า ฉันไปตรงนะ ปั่นอยู่ในเลนตรงไปเรื่อย ๆ รถที่วิ่งมาข้างหลังต่างชะลอหลีกไปตาม “ทางใครทางมัน”
..ผ่านแยกซ้ายที่รถจะวิ่งมาร่วมทางตรง ยกมือซ้ายให้สัญญาณแสดงว่า “ฉันจะเข้าซ้าย” รถที่มาทางซ้ายจะเข้าทางตรงร่วม ชะลอให้เข้าซ้ายโดยปลอดภัย แล้วปั่นตรงอยู่ในทางซ้ายมือสุด ๆ ตรงขึ้นสะพานสูงข้ามถนนบางนา – ตราด ไปจนผ่านสี่แยกซอยอุดมสุขที่ถูกถนนศรีนครินทร์ที่ตัดทีหลังขาดเป็นสองท่อนผ่าน

..ปั่นบนถนนศรีนครินทร์ตรงไปเรื่อยๆ ผ่านสี่แยกอ่อนนุช สี่แยกพัฒนาการ สี่แยกพระรามเก้า สี่แยกนิคมอุตสาหกรรมเจ้าคุณทหาร ติดไฟแดงที่สี่แยกถนนรามคำแหงตัดผ่าน

“ตอนเช้ามีผ่านไปแล้วร้อยกว่าคันครับลุง ไปไหนกันไม่รู้” หนุ่มขายไอ้โม่งคลุมศีรษะนั่งหลบแดดอยู่ตรงนั้นบอก
ตอบเขาไปว่า “คงไปร่วมกิจกรรมกันที่สำนักงานใหญ่การเคหะแห่งชาติคลองจั่นกันกระมัง” ที่ตอบไปเช่นนั้น เพราะรู้อยู่ว่า เขาจัดกิจกรรมปั่นจักรยานจากสำนักงานใญ่การเคหะฯ ไปตลาดน้ำขวัญ-เรียบ เริ่มงานตั้งแต่ ๖-๗ โมงเช้า

..พอไฟเขียว ปั่นตรงข้ามสี่แยกไปขึ้นสะพานข้ามคลองแสนแสบที่แสบแสน เพราะน้ำดำปี๋ ลงสะพานได้ไฟเขียว เลี้ยวขวาตรงไปเรื่อย ๆ บนถนนเสรีไทย ป้ายข้างทางบอก มินบุรี ๑๐ ก.ม. ผ่านสี่แยกเข้าถนนนวมินทร์ ผ่านการเคหะแห่งชาติ คลองจั่น จนผ่านวัดบำเพ็ญเหนือ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไปได้หน่อย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

..รับโทรศัพท์แล้ว ปั่นเลยไปยูเทิร์นลอดใต้สะพาน ตั้งใจปั่นย้อนกลับทางเดิมเพื่อให้ใกล้ที่สุด เพราะมีสตางค์อยู่เพียง ๑๔.- บาท ค้นได้ในกระเป๋าที่แขวนอยู่กับแฮนด์ แต่เมื่อปั่นย้อนกลับมาถึงทางเข้าวัดบำเพ็ญเหนือ ที่มีตลาดน้ำขวัญ-เรียม อยู่ข้างใน ไม่เคยมาเที่ยว จึงเลี้ยวซ้ายเข้าไปเที่ยว ทั้ง ๆ ที่มีเงินอยู่เพียง ๑๔.- บาท ถ่ายภาพ แล้วเดินดูนั่นนี่แบบดูผ่าน ๆ มีคนมากมายเดินอยู่ขวักไขว่และนั่งทานอาหารกันอยู่ไม่น้อย

..สิบโมง หยิบโทรศัพท์โทรหาท่าน “บังมัด” ชาวจักรยานที่คุ้นเคย อาจจะอยู่แถวนั้น จะได้ขอยืมตังสักหน่อย ปรากฏว่า ไม่รับสาย

..สิบโมงครึ่ง ปั่นออกจากตลาดน้ำขวัญ-เรียม กลับทางเก่า ตามลมฉลิวฉิวแฉ่ง ตลอดทาง
ถึงหน้าที่ทำการกรมที่ดินพระโขนง เลยทางเข้าสวนหลวง ร.๙ หน่อย น้องเขยและน้องสาว ไปขายของที่ตลาดนัดหน้าสวนหลวง ร.๙ ขับรถกลับบ้านผ่านมาพบหยุดทักทาย ให้น้ำยาและแกงเขียวหวานลูกชิ้น ๕ ถุง แล้วแยกไป

..บ่ายโมง กลับถึงบ้าน ซื้อขนมจีน ทานกับน้ำยา อร่อย อิ่ม แล้วนอนพักผ่อนหลับ
วันนี้ได้ระยะทาง ๖๐ ก.ม. สบายกาย สบายใจ “กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ” จริง ๆ นะ แม่หวิงจ๋า
สำหรับจักรยาน “ยิ่งปั่น ยิ่งแข็ง แรงยิ่งดี โรคไม่ค่อยมี สุขขี สุขขี ไม่ทุกข์ แล.
-----------------------------------------------


(หยิบเืสื้อที่ได้รับแจกจากการไปอบรมวิชาการนักเขียน กับ ThaiPBS นานมาแล้ว สวมวิญญาณ "นักประพันธ์" พยายามบิ้วอารมย์ จับตัวอักษรและสระประดามี ร้อยเรียงเป็นคำประกอบเป็นประโยค ได้เพียงนั้น พออ่านเล่นกันได้ไม้หนอ?)

[เฒ่า mtb]

เริ่มแต่อาบน้ำเสร็จแล้ว หยิบกุงเกงใน ใส่กุงเกงและใส่เสื้อปั่นจักรยาน

เอ้า..ออกปั่นใส่กุงเกงในด้วยเหรอ

[Zi-am]

อ่านเพลินเลยครับ

[สมพิศ]

เรื่องลืมคงไม่ใช่เรื่องเฉพาะของคนแก่ คนหนุ่มอย่างผมยังเคยลืมเลยครับลุงเนตร

มีอยู่คราวหนึ่งต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด ให้รถยนต์(ไม่ประจำตำแหน่ง)มารับที่บ้านเพราะมีสัมภาระและเอกสารต้องนำไปใช้งาน รถยนต์แล่นไปไกลหลายร้อยกิโลเมตรต้องเติมน้ำมันเชื้อเพลิง พอเติมเสร็จเตรียมจ่ายเงิน ตายละหว่า ! ... ลืมกระเป่าสตางค์ สรุปแล้วไปต่างจังหวัดครั้งนั้นต้องอาศัยบัตรเครดิตคนขับรถทั้งกิน ทั้งค่าโรงแรม และค่าใช้จ่ายต่าง ๆ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเลยเป็นเจ้าประจำคนขับรถถึง 10 กว่าปี

[น้องหนึ่ง]

ฟังหนุ่มๆ ข้างบนคุยแล้ว รู้สึกว่าเราก็เริ่มหนุ่มเหมือนกัน พักนี้ลืมโน่นนี่นั่นไปหมด เครื่องมือวางไว้แป๊บๆ ยังไม่ได้ลุกไปไหนจะใช้อีกทีหาไม่เจอแล้ว

ผมมักแนะนำลูกค้าที่มาที่ร้านว่า ให้มีกระเป๋าใต้เบาะติดไว้คันละใบ และในกระเป๋านั้นให้พก

1. ยางในสำรอง เบอร์เดียวกับรถคันนั้น
2. เงินเล็กน้อย ห้าสิบร้อยตามกำลัง
3. บัตรต่างๆ ถ่ายเอกสารไว้ในกระดาษแผ่นเดียว
   • บัตรประชาชน
   • บัตรประกันสังคม
   • บัตรประกันต่างๆ ที่ซื้อไว้
   • เบอร์โทรติดต่อทางบ้าน
   • อื่นๆ เช่น โรคประจำตัว แพ้ยา เขียนไว้ด้วย
   
   ใส่ถุงซิปยัดรวมไว้ในกระเป๋าไม่ต้องยกเข้าออก

• เงินสำรองไว้เพื่อการณ์นี้ล่ะครับ วันไหนรีบออกหยิบรถปั่นไปแล้วนึกได้ว่าลืมกระเป๋าเงิน ก็ยังพอมีติดตัวกินน้ำกินข้าวได้
• บัตรต่างๆ ที่ถ่ายไว้ เพื่อให้คนอื่นที่มาช่วยตอนเราหมดสติ กระเป๋าเงินใบที่ติดตัวอาจถูกโจรชิงไปแล้ว อย่างน้อยยังเหลือที่รถอีกชุดนึง
• บัตรประชาชนไว้แสดงตัว บัตรประกันต่างๆ เพื่อให้โรงพยาบาลรู้ว่าเรามีจ่าย ไม่ปล่อยให้นอนอนาถาอยู่
• เบอร์โทรทางบ้านเพื่อให้เพื่อนเราโทรบอกที่บ้านได้ อย่านึกว่าไปกับก๊วนเพื่อน เพื่อนรู้จักบ้านแล้วไม่มีอะไร เพื่อนร่วมก๊วนน้อยคนจะมีเบอร์โทรที่บ้านเรา ถึงรู้จักบ้านกว่าจะกลับมาบอกอาจสายไปแล้ว

โดยเฉพาะเมื่อขี่คนเดียวหากหมดสติไปของพวกนี้ช่วยเราได้ครับ

[ลุงเนตร]

เริ่มแต่อาบน้ำเสร็จแล้ว หยิบกุงเกงใน ใส่กุงเกงและใส่เสื้อปั่นจักรยาน

เอ้า..ออกปั่นใส่กุงเกงในด้วยเหรอ

""..สวัสดีและขอบคุณ ท่านเฒ่า ที่เข้ามาอ่านและถาม..ใส่ครับ ไม่ใส่ไม่ได้ ไม่เหมือนผู้หญิง ต้องบังคับไว้ให้เป็นที่เป็นทาง ไม่งั้นขณะปั่นลูกชายโดนกดทับเขาจะงอแง ต้องจอดเสียเวลาหล่าว..""

[ลุงเนตร]

เรื่องลืมคงไม่ใช่เรื่องเฉพาะของคนแก่ คนหนุ่มอย่างผมยังเคยลืมเลยครับลุงเนตร

มีอยู่คราวหนึ่งต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด ให้รถยนต์(ไม่ประจำตำแหน่ง)มารับที่บ้านเพราะมีสัมภาระและเอกสารต้องนำไปใช้งาน รถยนต์แล่นไปไกลหลายร้อยกิโลเมตรต้องเติมน้ำมันเชื้อเพลิง พอเติมเสร็จเตรียมจ่ายเงิน ตายละหว่า ! ... ลืมกระเป่าสตางค์ สรุปแล้วไปต่างจังหวัดครั้งนั้นต้องอาศัยบัตรเครดิตคนขับรถทั้งกิน ทั้งค่าโรงแรม และค่าใช้จ่ายต่าง ๆ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเลยเป็นเจ้าประจำคนขับรถถึง 10 กว่าปี

"..สวัสดีและขอบคุณ "คุณสมพิศ" ครับ เรื่องลืม วัยไหน ๆ ก็ลืม ยิ่งอายุมากน่าจะยิ่งลืม ปัจจุบันต้องระวังมาก ๆ เลยครับ.."

[ลุงเนตร]

ฟังหนุ่มๆ ข้างบนคุยแล้ว รู้สึกว่าเราก็เริ่มหนุ่มเหมือนกัน พักนี้ลืมโน่นนี่นั่นไปหมด เครื่องมือวางไว้แป๊บๆ ยังไม่ได้ลุกไปไหนจะใช้อีกทีหาไม่เจอแล้ว

ผมมักแนะนำลูกค้าที่มาที่ร้านว่า ให้มีกระเป๋าใต้เบาะติดไว้คันละใบ และในกระเป๋านั้นให้พก

1. ยางในสำรอง เบอร์เดียวกับรถคันนั้น
2. เงินเล็กน้อย ห้าสิบร้อยตามกำลัง
3. บัตรต่างๆ ถ่ายเอกสารไว้ในกระดาษแผ่นเดียว
   • บัตรประชาชน
   • บัตรประกันสังคม
   • บัตรประกันต่างๆ ที่ซื้อไว้
   • เบอร์โทรติดต่อทางบ้าน
   • อื่นๆ เช่น โรคประจำตัว แพ้ยา เขียนไว้ด้วย
   
   ใส่ถุงซิปยัดรวมไว้ในกระเป๋าไม่ต้องยกเข้าออก

• เงินสำรองไว้เพื่อการณ์นี้ล่ะครับ วันไหนรีบออกหยิบรถปั่นไปแล้วนึกได้ว่าลืมกระเป๋าเงิน ก็ยังพอมีติดตัวกินน้ำกินข้าวได้
• บัตรต่างๆ ที่ถ่ายไว้ เพื่อให้คนอื่นที่มาช่วยตอนเราหมดสติ กระเป๋าเงินใบที่ติดตัวอาจถูกโจรชิงไปแล้ว อย่างน้อยยังเหลือที่รถอีกชุดนึง
• บัตรประชาชนไว้แสดงตัว บัตรประกันต่างๆ เพื่อให้โรงพยาบาลรู้ว่าเรามีจ่าย ไม่ปล่อยให้นอนอนาถาอยู่
• เบอร์โทรทางบ้านเพื่อให้เพื่อนเราโทรบอกที่บ้านได้ อย่านึกว่าไปกับก๊วนเพื่อน เพื่อนรู้จักบ้านแล้วไม่มีอะไร เพื่อนร่วมก๊วนน้อยคนจะมีเบอร์โทรที่บ้านเรา ถึงรู้จักบ้านกว่าจะกลับมาบอกอาจสายไปแล้ว

โดยเฉพาะเมื่อขี่คนเดียวหากหมดสติไปของพวกนี้ช่วยเราได้ครับ

"..สวัสดีและขอบคุณ "น้องหนึ่ง" ที่เข้ามาอ่านและให้ประสบการณ์ที่ดีมีประโยชน์../..ล้างรถ - มีการปฏิบัติบำรุง เช่น อัดจารบีลูกปืนดุม เปลี่ยนลูกปืนดุม สายเบรค สายเกียร์ และมีอะไหล่ส่วนสึกหรอเปลี่ยนด้วยหรือเปล่าครับ?.."

[น้องหนึ่ง]

ทำได้ทุกอย่างครับ ฟรีค่าแรงสำหรับลุงเนตรที่เป็นกำลังใจในการปั่นจักรยานมาโดยตลอด ขอให้ได้มีโอกาสรับใช้ซักครั้งครับ

[ลุงเนตร]

ทำได้ทุกอย่างครับ ฟรีค่าแรงสำหรับลุงเนตรที่เป็นกำลังใจในการปั่นจักรยานมาโดยตลอด ขอให้ได้มีโอกาสรับใช้ซักครั้งครับ

"..โอ..อรุณสวัสดิ์..กำลังออนอยู่ด้วย..พอโพสท์ถามไปแล้ว ก็กดเข้าไปดูใต้โพสท์และทราบรายละเอียดของร้านแล้ว ขอบคุณมากสำหรับข้อเสนอที่สุดวิเศษ จักรยานที่ใช้งานอยู่กำลังถึงวาระที่จะต้องล้างพอดี เร็ว ๆ นี้ ต้องไปใช้บริการ เตรียมตัวและใจไว้ได้เลยครับ จะโทร.ไปนัดก่อน ขอบคุณมากครับ.."

[เฒ่า mtb]

เริ่มแต่อาบน้ำเสร็จแล้ว หยิบกุงเกงใน ใส่กุงเกงและใส่เสื้อปั่นจักรยาน

เอ้า..ออกปั่นใส่กุงเกงในด้วยเหรอ

""..สวัสดีและขอบคุณ ท่านเฒ่า ที่เข้ามาอ่านและถาม..ใส่ครับ ไม่ใส่ไม่ได้ ไม่เหมือนผู้หญิง ต้องบังคับไว้ให้เป็นที่เป็นทาง ไม่งั้นขณะปั่นลูกชายโดนกดทับเขาจะงอแง ต้องจอดเสียเวลาหล่าว..""

หวัดดีครับลุงเนตร วันนี้ตื่นสายนิดหนึ่ง ไปถึงสนามปั่นตี4 ห้าสิบ....เวลาปั่น ผมไม่ใส่ครับ ผมใช้วิธีนี้ครับลุงเนตร ปกติเวลาออกปั้นผมจะใส่เสื้อกล้าม (พูดถูกหรือเปล่า) และทับด้วยเสื้อปั่นอีกที่หนึ่ง เสื้อกล้ามนี้ ชายมันจะยาว ลงไปถึงไกล้ๆ น้องชาย ผมจะใช้วิธีโกยน้องชาย พร้อลูกกๆ ทั้ง 2 ของเขา ขึ้นมาให้แนบหน้าท้อง แล้วเอาชายเสื้อกล้ามนั้นรัดประครองเอาไว้ แล้วก็เอาวางไว้บนอานจักรยาน ที่นี่ ปั่นไปเถอะ ดีกว่ากุงเกงไน ลุงเนตรลองดูนะ เดี๋ยวจะติดใจ แต่เวลาหยุดพัก หรือหยุดปั่น มันมักจะหลุดออกจากชายเสื้อ ต้องจับมันเข้าที่เดิมอีก ค่อยปั่นต่อ แต่เวลาปั่นอยู่ไม่คอยหลุดออกมา เคยเจอ คราวที่แล้ว ปั่นที่พระพุทธบาท สระบุรี เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม แต่งตัวออกจากโรงแรมเสร็จ เอาน้องชายพร้อมลูก เข้าไว้ที่ของมันแล้ว เอ้าถึงสนามปั่น คนเยอะ เดินดูนั้น ดูนี้ ดันไอ้เจ้าย้องชาย ดันหลุดออกมาจากชายเสื้อกล้าม ทำไงตรู คนเยอะ จะล้วงจับดันเข้าำป ก็อายผู้คน เด๋วคนเห็น จะมองว่า อีตาเฒ่า ทำอะไรนะ ยุกๆ ยิกๆอยุ๋ที่เป้ากุงเกง ได้เวลาออกปั่น เอาเถอะนะ คงไม่เป็นไร ทางแค่ 45 กม.เอง ปั่นไป ปั่นไป ทั้งที่นั่งทับเจ้าหน้องชาย ถึงประมาณครึ่งทางมั้ง โอ้ โห ปวด แสบ ร้อน อย่างบอกไม่ถูก เลยป้อมตำรวจ ทางเปลี่ยว ข้างหนึ่งเป็นคลอง อีกข้างเป็นป่า มองไปข้างหน้า เอี้ยวตัวมองข้างหลัง ฮึอ..ปลอกภัย เพื่อนปั่นยังอยู่ไกล ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ได้ทีตรูแหละ มือซ้าย จับแฮน มือขวาล้วง งัดน้องชาย กับลูกทั้งสอง ประคองเอาชายเสื้อกล้ามห่อไว้... ปั่นถึงที่หมายครับ ถ้าไม่ได้ทำ ไอ้หวัง ตายแน่

[ลุงเนตร]

"..สวัสดีครับ ท่าน เฒ่า mtb ช่วง ๑ ปี ผ่านมานี้เพิ่งพบกางเกงในเหมาะเจาะ ยี่ห้อ ROSSO ตัวละ ๑๙๙.- บาท ใส่แล้วไม่มีปัญหา ลูกหลานอยู่ยงคงที่ดีไม่เจ็บปวดครับ..วันนี้เดี๋ยวจะปั่นจักรยานฟิตเนส ซัก ๑ ช.ม.ครับ..สวัสดี.."

[nop_master]

ลุงยังแข็งแรงเหลือเกิน ครั้งนึง เคยปั่นรอบเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ด้วยกัน รถแกมีกระดิ่ง กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง น่ารักดี

[ลุงเนตร]

ลุงยังแข็งแรงเหลือเกิน ครั้งนึง เคยปั่นรอบเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ด้วยกัน รถแกมีกระดิ่ง กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง น่ารักดี

..สวัสดีครับ..ขอบคุณ..

[Totoman Cando]