"มีอยู่ครั้ง1 เมื่อปี 49 ช่วงต้นๆๆปี ผมปั่น จากกทม....ถึงอุตรดิษ มีอยู่ช่วง1 ผมปั่นไปถึง ตอนใกล้จะมืดแล้ว ปั่นไปคนเดี่ยวๆๆตามแบบของ นาย solo2500 ช่วงนั้นมันเป็นช่วงปั่นขึ้นเนินเขา ป่าสองข้างทางรกทึกมาก แทบไม่มีบ้านคนก็ว่าได้ ผมปั่นไปคิดๆๆๆไปว่า เราต้องหาที่นอนพักดีกว่า เพราะปั่นขึ้นเนินมายาวหล่า......และสองข้างทางก็ไม่มีเสาไฟฟ้าส่องสะว่าง..เต้นท์ก็ไม่ได้เอาไป พอดีผม ปั่นเจอ สาลาพักริ่มทาง ที่ ทำเป็นแท่ง ปูนคอนกรีดเป็นแท่งสองอัน สูงสัก หัวเข่า มีหลังคาสังกสี ผมจัดการเอาจักรยาน ล้มลงราบกับ พื้นปูนเพื่อ เป็นการพร่าง เมื่อมีรถที่นานๆๆๆ(20นาที)ถึงจะมีมาสักคันจะเห็นแสงไฟส่องมาเป็นลำตัดกับความมืดมิดของยามมืดมิด แทบมองผ่ามือตนเองไม่เห็น.......ในตอนหัวค่ำ ๆๆ แต่พอดึก ความสะหว่างจาก แสงดาว ที่ผมมองเห็นนี้เต็มท้องฟ้าเลยครับท่านๆๆๆๆๆ มันช่างงดงามเหลือที่จะบรรยายครับ.....แถมจะเห็นผีพุ่งไต้(ดาวตก.ทุกๆๆ 15นาที).....สวยงามครับๆๆๆๆ ไอ้ดาวที่มีแสงกระพริบๆๆๆ ก็วับแวมตะลอดเวลา ผมดูจนเพลินไป แต่.....นอนไม่หลังหรอกครับ ผมทายากันยุ่งไว้ด้วย นึกๆๆๆๆ เดี่ยวถ้ามีคนเกิดมายากพักที่ศาลา ไม่ดีแน่ เด่วมากเรื่อง ...คิดได้อย่างนั้นผมก็เอาเจ้าจักรยาน เข่นไป อีกสัก200เมตน จอดข้างป่าละเมาะๆๆ แถวๆๆนั้น เอาผ้าขาวม้าที่ติดมา ปูลงบนพื่นดินแล้ว เอาหมวกกันน๊อกจักรยาน เอาผ่าเสื้อมารองอีกทีแล้วล้มตัวลงนอน ....เอาเชือกมัดจักรยานมามัดไว้กับขาต้นเอง ก็นคนมายกไปอีกชั้น1 ผมนอนไม่หลับหรอกครับ มองดูดาวที่เห็นเป้น ล้านๆๆดวงดูดาวตก และนึกอะไรๆๆๆไป 108/1009......(ตามประสพการณ์ ของการปั่นตนเดี่ยว เมื่อเราเข้าไปพักตามราวป่า ตอนแรกๆๆสัก2ชั่วโมง เราจะกลัว 1กลัวความมืด 2กลัวแปลกที่ คือ ที่เราไม่เคยชิน ....แต่พอผ่านไปสัก 2ชัวโมง ความกลัวนั้นมันจะหายไปเองครับท่าน.......มีแต่ความสุขแบบสำผัดไม่ได้ในป่าคอนกรีดอย่าง กทม. แถมได้ยิ่งเสียงจิ๊งหรีดเรไร ไก่ป่า นกกระทา ชะนีโหยหวนมาตามลม..เสียง ..โช้งๆๆ ป๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ ป๊องๆๆ ดังแว่วๆๆๆๆมาแต่ไกลลิป (หน้าจะเป็นนกหัวขวาน ทางไต้บ้านผมเรียกนกโฉ้งหัวขวานครับท่าน) มันกำลังเจาะไม้ทำรูอยู่นะครับท่าน......ผมนี่ฟังไปเคลื่มๆๆไปจนแสง ทองส่องชี้นมา ไม่ได้นอนหรอกครับแต่ ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกสดชื่นอย่างไรบอกไม่ถูกหรือ ว่า แบบนี้เขาเรียกว่านิพานังชัว คราวจ้าๆๆๆๆๆๆๆ http://www.youtube.com/watch?v=O1XzkF18d_4 
การปั่นจักรยานเราควรหลี้กเลียงเวลาเร่
มันหน้าคิดไม่ วันนี้ผมปั่นมา ตามถนนสุขุมวิทย์ มาออก พระโขนง ซ้ายเข้า 77 มาออกคลองตัน มา รามคำ แหง มา สะนามรัชมัง เข้าไปพบ จะเข้าไปพบท่านผอ. แต่ไม่เจอ เลยวิ่งรอบสนามเสีย 10 รอบ เอาจักรยานปั่นเล่นไปเรื่อย ปั่นไปออก ทาวอินทาว์ด้วยหนัง ไปออกถนน ปรดิฐมนูธรรม เห็นมีต้นไม่ร่มรื่น เลยนอนหลับเสีย 2 ชั่ว โมตื่น มาวาดรูปสีน้ำ ได้1 รูป แด่วจะนำไป ขายได้สัก1000 เอาไว้เป็นทุนกิน ตอนปั่นไปเพชรบุรี ....วันนี้ ปั่นมาออก รามเหมหือนเดินมมา อับคอม .
"เมื่อ วาน ผมปั่นเจ้าจักรยาน ที่คุณแดง แห่งโรงพิมพ์มติรสัมพันทธู กับแฟนผู้แสนดี และใจบุญมอบให้ ตอนแรกผมปุ่นจาก บางนา มุ่งตรงสะนามหลวงปั่นรอบๆๆ วัดพระแก้ว สามรอบ เห็นฝรั่ง บางญี่ปุ่นบาง ไต้หวัดบ้าง ......ฯลฯ เดินกันมากมาย ผมปั่นไป นอนเล่นที่ ส่วนหย่อมสะพานพุ่ธ หน้าวัด เลียบ ปากคองตะลาด เสียพัก แล้วปั่นกลับไปที่ ชุมนุม อนุสาวรีประชาธิปไต ไปเยี่ยมคนรู้จักร บางท่านแล้ว ก็เจอพวกเราที่ปั่นจักรยานมาดู ก็หลายคนอยู่ แล้ว ปั่นไปดูมอบที่ ราชชะดำเนิน ของ มหาจำลอง แล้ว ก็จะไปไว้พระรูปทรงม้า แต่เห็นเจ้าหน้าที่ เอาปูนมากัน ไม่รู้ว่าเข้าทางไหน เลยปั่นมาออกสนามม้า แล้วมา มอบอุรุพงค์ ...เข้าไปวนสักพัก 15นาที่ แล้วก็ปั่นกลับที่พัก พอดี เจอฝนหน้าหนาว แต่แวะปั่นไปรามคำแหงก่อน ถึงที่พัก เอา เที่ยงคืน นะครับ ....ปั่นไปงานชุมนุมผมว่าพวกเราอยู่ดูของจริงๆๆๆๆๆๆ เสพแต่ข่าวไม่รู้ว่า แบบไหน สู้ไปดูของจริงๆๆ ดีกว่า แต่ผมว่า ควรอยู่กับบ้านดีกว่า เพราะ ช่วงนี้หน้าจะ อันตรายสำหรับพวกเรานะจ้า.....แบบว่าจักรยานมันไปได้จำกัดจ้าๆๆ
