"รักนี้ให้เธอ Tour of myanmar" Mekhong Challenge 2013

[naigod]

ตามมาชมครับ มีโอกาสก็อยากไปร่วมปั่นด้วย


------------------------
ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[BLACK CAT]

สวัสดีครับ......เสียดายไม่ได้ร่วมทริปนี้ด้วย.....ปูเสื่อพร้อมหมอน...คอยชมจนจบครับ



------------------------
ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[โสภณ ลำปาง]

ปูเสื่อรอชมด้วยคนครับ


------------------------
ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[เฒ่าขุนตาน]

มาช้าไปไหมเนี่ย


------------------------
ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[เสือหงอย]

สุดยอดครับ

------------------------
ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[veenono]

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านเรื่องราวนะครับ

สายๆจะมาเล่าเรื่องต่อนะครับ ช่วงนี้ชมออเดิพมันส์
ของสารวัตรตู่และคมสันต์ไปพลางๆก่อนนะครับ ว่า
เอราแอดเวนเจอร์กันแค่ไหน ไม่ใช่เฉพาะจักรยานนะ


.

[todsutti]

ขอติดตามด้วยคนครับ..
ขอบคุณครับ..


ยินดีและขอบคุณที่แวะมาอ่านครับ

[veenono]

สถานีรถไฟเมืองมิตทิลา ที่สถานีจะเป็นท่ารถโดยสารย่อย ซึ่งก็เป็นเช่นนี้ทุกประเทศที่เรียกว่าโครงข่ายขนส่ง
เรายังมีเวลาเหลือที่นี่สำหรับผู้ที่ขึ้นรถเซอร์วิส ที่นี่จึงเป็นที่ซึ่งลบความเชื่อผิดๆของผม ที่ค่อนข้างรำคาญเด็กๆ
ที่มาตื้อขายของ ทั้งที่สินค้าก็ไม่รู้ว่าหมดอายุหรือยัง เสียหรือยัง ถึงราคาจะถูกก็เถอะ
.
หลังจากดื่มน้ำ กินขนมรองท้อง ขบวนปั่นก็ไม่รอช้าเพราะเส้นทางข้างหน้า ทุกคนถูกขู่จากเสือเทาไว้เยอะ
เมื่อขบวนปั่นออกไป ผมยังเห็นเด็กๆนักขายยังคงตื้อและเล่นกับน้าเป็า อ.แดง อยู่อย่างไม่ยอมลดราวาศอก
ผมจึงเข้าไปสมทบทันที่ เวลาไม่ถึง 10 นาทีที่ได้เรียนรู้ ผมได้เห็นว่าเด็กๆกลุ่มนี้น่ารักน่าสงสารมากๆครับ
เธอเป็นนักขายที่ยอดเยี่ยม ไม่ตื้อแบบเอาเป็นเอาตาย ไม่โวยวายตีสีหน้าใส่ หากเราไม่สนใจสินค้าพวกเธอ
แถมยังเล่นหัวกับคณะเรา(และคณะอื่นๆ) น้าเป้าชวนเด็กๆเล่นหัว(แสลง)อย่างสนุกสนาน และบอกผมว่าถ้า
มาครั้งหน้าติดลูกอมมาฝากพวกเธอด้วยและอย่ารำคาญพวกเธอเลยมันเป็นงานของพวกเธอ ...
.
ภาพที่ติดตาผมเสมอเกี่ยวกับเด็กขายของตามสถานีรถโดยสารต่างๆคือ การตื้อ การสบถเมื่อเราไม่สนใจสินค้า
การฉกฉวย กลั่นแกล้งสาระพีดอย่าง นี่ประสบการณ์จริงนะครับทั้งในไทยและชายขอบฝั่งกัมพูชา เมื่อเจอเด็กๆ
ที่นี่ต่อไปผมคงเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองแล้วล่ะ เป็นทักทาย พูดคุย ให้กำลังใจพวกเธอ อย่างน้อยก็คงเป็นความ
สุขเล็กๆที่เราจะให้เพื่อนมนุษย์ได้ ดีกว่าปล่อยให้พวกเขางอมืองอเท้าขอทาน ติดยา เป็นโจรอนุ
.
ผมว่าสิ่งเล็กๆที่เราสามารถแบ่งปันเพื่อนมนุษย์ได้โดยไม่ต้องลงทุนก็คือ"ใจ"ครับ
.

[veenono]

ในทุกๆพื้นที่ที่เราปั่นผ่าน จะมีเจ้าหน้าที่คอยขี่มอเตอร์ไซด์ดูแลให้ความสะดวก ก็ต้องขอแสดงความขอบคุณมากๆครับ
มองแล้วเหมือนดูแลเราและป้องกันเราไปในตัว คิดต่อเอาเองนะครับ
.


รถเซอร์วิสมาแซงขบวนตามจุดพักต่างๆพอให้ได้ให้กำลังใจนักปั่นที่เสียสละให้เรานั่งรถ
.

[veenono]

แดดมื้อเที่ยงเริ่มรุนแรง ขบวนเริ่มพักบ่อยขึ้น บ้างแวะดื่ม แวะกิน เติมพลังกันตามอัธยาศัย
ไม่ได้รีบร้อนแต่ต้องไปให้ถึง
.





เห็นที่หัวลากรถคันนี้แล้วนึกถึงตอนไปจีนครับ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนถนนเหมือนบ้านเลย
.

[veenono]

สารวัตรตู่ จอมลุยนำพี่พโยมมาถึงจุดพัก มื้อเที่ยงตอนบ่ายโมงกว่าของพวกเรา ร้านนี้ทำกับข้าวอร่อยมากๆ
แต่น้ำพริกเผาแสนอร่อยของพี่ชัยชนะ ก็มีความหมายทุกมื้อ หากเป็นมื้อเย็นต้องกุนเชียงเฮียไฮ้
.


เมืองเล็กๆก่อนขึ้นเขากะลอว์นี้อยู่ในที่ราบลุ่ม น้ำค่อนข้างอุดมสมบูรณ์
.

[veenono]

หลังมื้อเที่ยง ออกจากจุดพักกินข้าวมาไม่ถึง 1 กม.จักรยานของคณะปั่นก็ยางรั่ว ต้องปะต้องลุ้นกันอยู่นาน
.


เดินทางมาถึงอีกจุดหนึ่งเห็นคุณหมอชรินทร์นั่งรออยู่ แจ้งทีมว่าหน้ามืดเพราะกินยาเพิ่มความดัน(หรือลดนะ)
ถ้าปั่นต่อคงอาการแย่แน่ๆอาจจะเป็นภาระสมาชิกได้
.

[veenono]

หลังจากจุดที่รับคุณหมอชรินทร์ขึ้นรถ ก็เป็นช่วงไต่เขามาเรื่อยๆ สักพักเราก็มาเจอพี่ไชยัณย์ยางรั่วอยู่คนเดียว
**ในการปั่นขึ้นเขานี่รอกันไม่ได้นะครับ แรงใครแรงมันเพราะไม่ได้ซ้อมมาเท่ากัน จึงจะเห็นนักปั่นแต่ละท่าน
ปั่นอยู่ห่างกันมากๆจุดนี้ทีมได้ลงไปช่วยดูแลเปลี่ยนยางช่วยพี่ไชยัณย์กันครับ
.

[veenono]

ด้วยการนั่งรถเซอร์วิสเริ่มจะแออัดมากๆ ผมก็เป็นตะคิวหลายรอบ ทางคณะรถเซอร์วิสจึงคุยกันว่า
เราจะล่วงหน้าไปส่งทีมและจักรยานบนรถยังที่พักก่อน ที่ลิลลี่เกสต์เฮาส์ เมืองกะลอว์ เพื่อที่จะได้
วนกลับมารับนักปั่นที่เหลือ เพราะเหลือระยะทางอีกไกลมากด้วยเวลา คงอันตรายหากปั่นยามมืดค่ำ
ตอนนี้น่าจะ บ่าย 4 โมงเย็นแล้วครับ
.
คุณหมอชรินทร์จึงขอลงรอคณะปั่นที่หมู่บ้านเล็กๆนี้เพื่อจะโดยสารตามมาเที่ยวหน้า ซึ่งสรุปคือ
คุณหมอได้นั่งรถโดยสารตามเรากลับมาที่พักแทน
.

[veenono]

ผมรู้สึกเสียดายมากๆ ที่มีมุมภาพสวยๆแล้วไม่สามารถคว้ากล้องใหญ่ถ่ายได้เพราะฝนปรอยๆ
มีอยู่มุมหนึ่งที่พี่ชัยยะและน้องวินปั่นหลุดโค้งมาตรงดินสไลค์ภาพสวยมากๆแสงก็สวย เสียดาย
อย่างสุดซึ้ง จึงใช้เพียงกล้องกันน้ำถ่ายได้ไกลๆ
.




พี่ชัยยะบอกว่าลูกชายทรหดมากๆแม้อายุเพียง 17 ปีและไม่เคยเจอเขาโหดๆแบบนี้ แต่ทั้งคู่ข้ามเขาจนถึงกะลอว์จนได้
แม้จะมืดค่ำแต่ก็มาถึงก่อนท่านอื่นๆ
.