ไม้ค้ำตะวัน-ไทย ลาว เวียดนาม

[พิงธรรม์]

กลับมาจากทำธุระ...เพื่อรับภาระจากหลานสาวเพิ่ม

ผมเพิ่งรู้ข่าวดีจากพี่ชายว่าหลานสาวคนโปรด(ของผม) มีคนมาขอรับไปอุปภัมน์กำหนดการกันนานแล้ว แต่ผมเพิ่งกลับถึงรู้ข่าว

ไปหาหลานไปอาสาเอาซองบอกข่าวแก่กลุ่มเพื่อนท้องถิ่นเดิมที่พลัดจากบ้านเกิดมาทำกินในกรุงเทพ ไปฉลองข่าวดีของพี่ชาย(และหลานสาว)

ครับ...ขออภัยที่เอาเรื่องส่วนตัวมาเล่าสู่ เพียงแค่จะอ้างเป็นเหตุผลขอไปทำหน้าที่แจกซองแจ้งเชิญแขก(เพื่อนๆผม)ให้ไปเป็นเกียรติแก่หลานผม

กะจะปั่นจักรยานไปแจกซองให้ถึงมือเพื่อนซัก ๒๐ คนที่กระจายในกรุงเทพ ให้จบเรื่องในสัปดาห์นี้ แล้วจะมาต่อเรื่อง(ที่ผมเองก็กำลังมัน...อยากจะเล่าอยู่เช่นกันครับ)

ช่วงว่างๆ...(อย่าหาว่าผมเอาเรื่องเก่ามาฉายซ้ำ)

ขอแกะเอาหนังเก่าที่ถ่ายทำแล้วเข้าฉายอยู่ต่างโรง เอามาคั่นเวลาก่อนนะครับ

คนเล่า...เสือน้อย เป็นคู่แฝดของกระผม สำนวนอาจไม่ต่าง แต่ความยืดยาดนั้น...เหมียนกันครับ

คือโปรดเคาะไปที่ลิ้งค์ เรื่องเล่าเก่าๆที่ปั่นเที่ยวแล้วกลับมาโพสเขียน เป็นกระทู้ยาว(เกือบ)สามร้อยตอนจบ แบ่งเป็นตอนๆ (ปั่นกันสองเดือนเที่ยวสิบสองปันนา เชียงรุ้ง คุนหมิง เวียดนามตอนเหนือ ลาวตอนเหนือ)

เล่าเรื่องเที่ยวภาค ๑ ตอน ๕ เชียงรุ้ง-คุนหมิง
http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtri ... p?qID=2411

อันนี้เล่าไม่จบ ความจริงเป็นตอนต้นแต่ตอนเก็บไปเล่าเสียปลายมือ มันจึงแป้กหัวไม้คิว ถึงขั้นหัวสักหลาดหลุด...ไม่ได้ซ่อมค้างเรื่องคา...ทิ้งเสียเลย

เล่าเรื่องเที่ยวภาค ๑ ตอน ๔ บ้านห้วยทราย-เชียงรุ้ง
http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtri ... p?qID=2390

เล่าเรื่องเที่ยวภาค ๑ ตอน ๓
http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtri ... p?qID=2372

เล่าเรื่องเที่ยวภาค ๑ ตอน ๒
http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtri ... p?qID=2362

ปั่นไปเที่ยว แล้วกลับมาเล่าให้ฟัง...๑
http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtri ... p?qID=2351


ที่เขียนทั้งหมด ส่วนตัวผมชอบการเขียนตอนที่ ๑ ครับ ตอนปั่นเที่ยวเวียดนามตอนเหนือ เพราะเป็นการปั่นคนเดียว ใจคอมันสงบจึงเก็บรายละเอียดของผู้คนและบรรยากาศได้มากกว่าตอนอื่นที่ปั่นกันหลายคน

[ลุงเนตร]

*..ชอบอ่าน..ทุกตัวอักษรที่คุณจารึกนำมาร้อยเรียง..มีลูกเล่น มีกลเม็ด ทั้งหวาน มัน และกวน (ส้นตีนดี) ข้อความในวงเล็บ ผมคิดในใจ อย่าอ่านนะครับ มันไม่สุภาพ..ชื่นชมไม้ค้ำตะวันทุกท่านมานานแล้วครับ ผมต้องชิดซ้ายผ่านตลอดไปทางอื่น ไม่กล้าเข้าใกล้ (กูกลัวเหนื่อยและตามไม่ทัน) ข้อความในวงเล็บ ผมคิดใจ อย่าอ่านนะครับ มันไม่สุภาพ..(ผมเพียรคิดและทำสิ่งดี ๆ ให้กับตนเองและผู้อื่นวุ่นอยู่ตลอด ไม่ค่อยมีเวลาเลย)..

..ทุกท่าน สะบายดี..อรุณสวัสดิ์..*

[พิงธรรม์]

สวัสดีครับลุงเนตร

ขอบคุณครับที่แวะมาโพสให้กะลังใจ ที่ตอนนี้กะลังขาดแคลนเป็นอย่างแรง

ไม่รู้ผมมาแจมกระทู้นี้ผิดจังหวะอะไรไปหรือเปล่า

เจ้าของกระทู้ก็หาย

ซ้ำโมเดเรอเตอร์ประจำกลุ่มก็ประท้วง...ไม่แสดงบทติชมเหมือนก่อนเก่า

โฮ...



ปล.ขอตัวไปทำการบ้านส่งเสือหงอยที่
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 39#p980939
ซักหน่อยครับ

จารึก หลังสวน

[ตู่ 87]

สวัสดีครับ อ.จารึก สบายดีนะครับ
แอบอ่านอยู่หลายวันแล้ว กำลังเก็บประสบการณ์จากลิงค์ที่แปะไว้ให้ เสือหมอบไปได้ทุกที่ สุดยอดเลยครับ

[พิงธรรม์]

ตู่ 87

แอบอ่านอยู่หลายวันแล้ว กำลังเก็บประสบการณ์จากลิงค์ที่แปะไว้ให้ เสือหมอบไปได้ทุกที่ สุดยอดเลยครับ

มันก็เกือบพาผมไปหมอบเสียจริงๆละครับคุณตู่ 87

ขอบคุณนะครับ...ขอบคุณที่แวะมาแปะรูปให้ดูทริปความหลัง ครั้งปั่นตามคุณตู่ไปนาสาร

นึกแล้ว...นึกสนุกน่าจะชวนกลุ่มปั่นด้านเหนือด้านอีสานนัดปั่นกลุ่มปั่นกันเอื่อย (อย่าบอกกลุ่มค้ำตะวันนะครับ เดี๋ยวพวกนี้พาเสียขบวนปั่นอัดลากขืนตามไปเหนื่อยตายเลย )

ผมนึกถึงความสนุกหน้าผลไม้ของปักษ์ใต้ นะคุณตู่ 87...ชวนเพื่อนๆต่างถิ่นหรือต่างภาคนัดปั่นกันไปลงทางใต้

ประสานเพื่อนท้องถิ่นช่วยสั่งปูสดของสดๆจากทะเลทำกินเอง...แต่ต้องสัญญาเงินที่จ่ายล่วงหน้าเพื่อซื้อของต้องรับคืนเมื่อไปถึง

อย่าเอาธรรมเนียมโบราณที่ปัจจุบันหลายท่าน(อาจ)จะไม่สะดวกใจ เรื่องที่ว่าใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ

ขอเถอะครับ ผมนักปั่นใจจริงทั้งเกรงใจไปที่ไหนอยากจ่ายเงินเองเรื่องกินอยู่

ไปบ้านใครเขาเลี้ยงดูผมกังวลด้วยอาจมิสามารถที่จะตอบแทนเมื่อท่านมาเยี่ยมผม เรื่องก็เป็นอย่างงี้ละครับท่านผู้ใหญ่ โฮ...

[พิงธรรม์]

กับทริปที่กำลังเล่านี้ นอกจากเรื่องพาสปอร์ตที่อยากเล่าและเล่าไปแล้ว กะเรื่องการสั่งสมประสบการณ์ที่คงจะเล่าไปได้เรื่อยในกระทู้นี้จนกว่าฯจารณ์ชอบจะมา และก็จะทำต่อเผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อคนที่นึกฝัน (ตามที่รับปากกะเสือ Scott ณ เมืองตาก)

จริงๆ...เรื่องการบ่มประสบการณ์นี่อาจจะไม่จำเป็นเลยสำหรับคนที่คิดจะปั่นเดี๋ยวนี้ทั้งๆที่ยังไม่เคยปั่นเที่ยวก็ตาม

ไปเลยครับไปโลด ไปเถอะครับ ไม่ต้องอ่านหรอกครับมันเสียเวลา

แต่กะคนที่ไม่มีเวลาปั่นจริง นอกจากวาดฝันว่าจะทำซักที ครับหากอย่างงั้นกับกลุ่มนี้ผมเขียนให้อ่านก็ได้ครับ แบบเอาความมันสสส์มาเผื่อกัน

กับอีกเรื่องที่ตั้งใจจะเขียน ในส่วนที่ผมได้ประสบการณ์มากเหลือเกินกะการเดินทางในทริปนี้ ก็เรื่องการประคับประคองยางรถเสือหมอบที่มันเจอทางหินแล้วหมดสภาพควรต้องทิ้งตั้งแต่วันแรกที่หลุดจากด่านห้วยโก๋น

แต่จะทิ้งยางเหมือนอยู่บ้านเราก็ไม่ได้ครับด้วยไม่มีร้านขายเอาเสียเลย และเพราะการเดินทางมันต้องไปต่อ...ไม่งั้นพรรคพวกถล่มผมตายแน่

ก็...จะพาไปทางเครื่องบินก็เป็นต้นเหตุทำเขาตกเครื่อง ชวนเขามาทางจักรยาน...ปั่นเข้าลาวแค่วันเดียวก็หมดท่าดูแล้วอาการหนัก (ตอนนั้นสภาพจริงผมละหมองเลยละครับ มันจะไปได้ยังไงละว้า....กู)

เฮ้อ... The show must go on ฝรั่งมันว่า

จะทำไงได้ละครับ...ผมก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ยางมันอยู่กับผมให้ได้ตลอดทริป

แต่กะการเขียนเกี่ยวกับเรื่องทางเทคนิคอะไรนี่ มันเรื่องซีเรียส "เสือน้อย" เขาถนัดกว่าผม นี่ตอนนี้ "เสือน้อย" ก็เริ่มไปเกริ่นเรื่องนี้ที่ถิ่นเขาละครับ

ที่

http://www.bikeloves.com/board_qa/show_ ... p?qID=9866

เรื่อง "ลุยทางหินโหดกับยางเสือหมอบ(ที่)หมดสภาพ"

ขอเชิญชวนกดลิ้งค์กันนะครับ

แล้วค่อยมาคุยต่อเรื่องปั่นเที่ยวที่ตรงนี้

ก็ไหนๆแย่งเนื้อที่ข่าวจากฯจารย์ชอบท่าน ดูเหมือนจะถาวรแล้วนี่ครับ (ไม่รู้จะโฮหรือฮาดีครับ)

[พิงธรรม์]

สืบเนื่องจากกระทู้
เรื่อง "ลุยทางหินโหดกับยางเสือหมอบ(ที่)หมดสภาพ"

ที่"เสือน้อย"กำลังเขียนใน

http://www.bikeloves.com/board_qa/show_ ... p?qID=9866

ที่แจ้ง(อ่อย)ไว้แล้วนั้น...เป็นเหตุให้ผมต้องช่วย"เสือน้อย"เข้าไปค้นกระทู้ตอนที่"เสือน้อย"เอ๊ย"ผม" (ชักมึนเหมือนกันครับ...ปัญหาการมึนเกิดจากไปรับแสดงหลายจอหน่ะครับ ): เอาเสือหมอบทัวริ่งไปลุยคันนาที่หมู่บ้านเกียดโง้ง แถวลาวใต้เมื่อเกือบสามปีก่อน

http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkato ... 716&st=151

เป็นเหตุให้เจอข้อเขียนที่ผมผู้เขียนจำได้ว่าความรู้สึกที่เขียนตอนนั้นครั้งนั้น นึกถึงประโยชน์ของการปั่นจักรยานในแง่เพื่อฟื้นฟูสุขภาพ ทั้งรู้สึกขอบคุณคนที่ชักนำให้ผู้เกษียณอายุได้ค้นพบศักยภาพทางด้านการกิฬาที่ซุกซ่อนอยู่ ได้มาระเบิดพลังเอาตอนแก่ ตอนปั่น ๖๕ วันรอบเมืองไทย

ในขณะที่นั่งเขียน...ตอนนั้นนึกเห็นแต่หน้าพี่เดช ขาแรงของกลุ่มไม้ค้ำตะวันแห่งลพบุรี กะพี่ตุ๋ย พี่ใหญ่แห่งกลุ่มไม้ค้ำตะวัน อุบลราชธานี

ขอทำสำเนามาอ่านกันอีกครั้ง

ความเห็นที่ 166
ขออนุญาตแสดงความเห็นประกอบกับ ขอตั้งจิตอนุโมทนาแผ่บุญกุศลกรรมดีใดๆที่ข้าฯได้ทำดีแต่หนหลัง ขอให้ผลบุญแห่งกรรมดีนั้นดลบรรดาลให้ผู้ริเริ่มโครงการปั่นเพื่อสุขภาพแก่ผู้สูงอายุ ๖๕ วัน รอบเมืองไทย ที่ได้ทำสำเร็จบรรลุผลไปแล้ว ประสบความสุขความสมหวัง..ด้วยเทอญ

ปัจจุบัน..จากผลแห่งการทำกิจกรรมนั้น มีพลานุภาพส่งผลให้ผู้สูงอายุหลายท่านที่ไม่เคยออกกำลังกายโดยวิธีปั่นจักรยานท่องเที่ยวเลย รวมทั้งบางท่านไม่เคยออกกำลังแบบใดๆอย่างจริงจังมาก่อน บางท่าน..ก่อนเดินทาง...โดยการตรวจร่างกายเช็คสุขภาพ มีสารพัดโรคทั้งความดัน โรคหัวใจเบื้องต้น เบาหวานและความเสื่อมอื่นของร่างกายตามวัยผู้มีอายุมากกว่า ๖๐ ปี ให้กลับกลายเป็นผู้สูงอายุที่แข็งแรงพอที่จะปั่นจักรยานไปได้ทุกแห่งหน ท่ามกลางแดดร้อนจ้า หรือยามฝนตก....

การตรวจสุขภาพอีกครั้งหลังการปั่นครบ ๖๕ วัน มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าท่านที่ผมแอบอ้างถึงอย่างลับๆในที่นี้...ได้ให้หมอท่านเดิมตรวจอีกครั้งเมื่อสิ้นสุดการปั่นของโครงการ...ได้ผลเป็นภาวะปรกติทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องความดัน เบาหวาน และปัญหาเรื่องหัวใจที่สมาชิกเคยกังวลว่าท่านจะฟุบหรือแย่เมื่อเริ่มต้นปั่นกันใหม่ๆในเรื่อง ๒๐ วันแรก

รวมทั้งการได้มีโอกาสใช้ชีวิตกินอยู่หลับนอนแบบเรียบง่าย...ใหม่ๆอาจจะต้องมุสาทางบ้านไปบ้าง เมื่อทางบ้านโทรฯติดตามสอบถามความเป็นอยู่ เพื่อให้คลายความเป็นห่วงว่าอยู่พักสบายตามโรงแรมดี ดีที่สุดของพื้นที่ๆเราหยุดพักค้างแรม..ทั้งๆที่อาศัยโรงเรียนหรือศาลาวัดนอนกัน ....โดยเฉพาะในทริปหลังๆที่เรารวมกลุ่มจัดโครงการปั่นกันเอง เพื่อมิให้ค่าใช้จ่ายในการเที่ยวสูงเกินไป จนสมาชิกบางคนไม่สะดวกใจ

ตั้งใจจะบอกล่าวว่า การปั่นจักรยานหากท่านใดมีเวลาเช่นเกษียณการงานแล้ว ถึงแม้เริ่มต้นร่างกายจะไม่ฟิตเลย แต่หากผ่านโครงการปั่นจริงจังซักสองเดือน เช่นที่พวกผมได้ทำกันมาแล้ว ย่อมจะได้รับเช่นเดียวกัน

ผมอยากจะบรรยายให้ท่านฟังมากกว่านี้...แต่ก็เชื่อว่าท่านคงจะจินตนาการออกได้ด้วยตัวเอง

ช่วง ๒๐ วันแรกของโครงการ ๖๕ วัน สมาชิกหลายท่านที่ไม่เคยปั่นทางไกลมาก่อน ต่างรับรสความทรมาณอย่างมาก ทั้งเรื่องการเจ็บระบมก้น กล้ามเนื้ออื่นๆของร่างกาย แน่นอนประมาณ ๒๐ วันแห่งการทรมาณ ต่างก็พยายามหาตัวช่วยเพื่อประคองตัวเองให้พ้นความเจ็บปวดทรมาณและการพาตัวเองให้ไปถึงเป้าหมายที่กำหนดเอาไว้ล่วงหน้า

แค่ประมาณ ๒๐ วันแรกเท่านั้นเองครับ...

ตรงนี้ละครับที่ผมอยากจะยืนยัน หลังจาก ๒๐ วันแห่งความสุดทรมาณแล้ว ร่างกายก็ปรับและรับการปั่นวันละ ๑๒๐ ผสม ๑๗๐ บ้างในบางวัน ได้อย่างสบาย รวมทั้งเกิดความสันทัดคล่องแคล่วในการควบคุมและใช้จักรยานได้อย่างเป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา

ถึงแม้พวกเราก็ไปเจอภาวะอากาศที่โหดเกินร่างกายเราจะทนไหว ในช่วงการปั่นจากใต้กลับขึ้นกรุงเทพ คือเจอเหตุการณ์ฝนตกหนัก ต้องปั่นกรำฝนทั้งวัน และร่างกายน่าจะโทรมล้าเต็มที ส่วนใหญ่จึงเป็นหวัดกันงอมในตอนปลายโปรแกรม...

ส่วนผมถอนตัวในช่วงนั้น...เพราะรู้สึกโทรมเต็มทีเช่นกัน

ก็นำเรียนอย่างละเอียด ว่าประสบการ์การปั่น ๖๕ วัน ช่วยในการปั่นของพวกเราเยอะมาก ทั้งการได้กลุ่มที่สนิทติดใจ และการวางแผนการปั่นและดูแลสุขภาพของกลุ่ม

ตั้งใจจะเขียนเพื่อกระตุ้นให้คนที่มีเวลา มาจับกลุ่มปั่นทางไกลอย่างจริงจังครับ เพื่อสุขภาพที่ดีได้ภายในไม่เกินครึ่งปีครับ

ด้วยความปราถนาดี
From : จารึก ไม้ค้ำตะวัน [ 18 เม.ย. 49 - 17:10:20 น. ]

[พิงธรรม์]

ยกท่อนที่เขียนมาทำซ้ำ ยืนยันครับไม่ใช่เจตนาอู้ตีกินไปอีกวัน

แต่คิดมานานเต็มทีแล้วครับคิดอยากจะบอกท่านที่พอจะมีเวลา โดยเฉพาะท่านที่จะเกษียณการงาน

หากยังไม่ได้ลองปั่นจักรยานเที่ยว ลองดูเถิดแล้วจะติดใจ

ตามประสบการณ์ผมเรื่องปั่นจักรยานเพื่อการออกกำลังกาย ผมสังเกตมานานในกลุ่มเพื่อนรวมทั้งที่อาจารย์ชอบเล่าให้ฟัง ข้อสรุปค่อนข้างตรงกัน

ของอาจารย์เล่าให้ผมฟังว่า โรงพยาบาลใหญ่ในตัวเมืองจังหวัดอุบลราชธานีเคยทำโครงการปั่นจักรยานเพื่อสุขภาพ

มีอาสาสมัครหลายสิบเกือบจะถึงร้อยร่วมโครงการ

ทุกเช้านัดปั่นๆกันทุกวันเป็นเวลาประมาณนับเดือน (ฟังจากอาจารย์ชอบท่านว่าหลายเดือน)

ถึงวันสิ้นสุดโครงการณ์ ประดาหมอพยาบาลผู้ดูแลโครงการก็กวาดต้อนประดาอาสาสมัครไปตรวจสอบสุขภาพชุดใหญ่รวมตรวจเลือดให้ฟรีๆ ทำนองการเก็บข้อมูล

ผลออกมา ส่วนใหญ่นักปั่นที่เข้าโครงการซึ่งมีกิจวัตรต้องปั่นกลุ่มกันทุกเช้าวันละเกือบชั่วโมง น้ำตาลในเลือดสูงกว่าเดิมก็มี อ้วนเจ้าเนื้อกว่าเดิมก็มี

เรียกว่าผลการทดสอบทางแล็ปฟ้องว่าแย่กว่าเดิม

ประดาผู้ร่วมโครงการก็สารภาพเปิดใจสิ้น มาปั่นกันจริงปั่นทุกวันแต่ปั่นไปๆความสนิมในกลุ่มมีมากขึ้น ปัญหาคือเมื่อซี้กัน...เลิกปั่นก็รวมกลุ่มชักชวนไปหาของกินตามใจปากตามใจกลุ่ม

เกิดอาการชวนกันกินเติมพลังมากกว่าที่ใช้ไปในแต่ละวัน

ผลออกมาน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นแทบทุกคน ลดไม่ลงอย่างต้องการ

ผมเห็นมาก็แบบนี้ ส่วนใหญ่การปั่นเอาสุขภาพวันละชั่วโมงสองชั่วโมง มักไม่ใคร่ช่วยพัฒนาสุขภาพ

การพัฒนาขีดความสามารถการปั่นก็ไม่คืบ(ซักเท่าไหร่)

จึงอยากชักชวนเอาจริงเอาเลยครับ ปั่นกันทั้งทีปั่นกันทั้งวัน...ปั่นติดต่อกันซักสองเดือน รู้ผลแน่ผมรับรอง

[oiltrips]

สวัสดีคุณลุงพิงธรรม์ค่ะ

...ไม่ได้ทักเสียนานแล้ว..ตอนนี้เสือออยสบายดี มีสุข มีกินให้อิ่มเป็นเละเทะ ไม่น่าห่วงหรอกค่ะ ลุงพิงธรรม์รู้ดีว่าน้ำหนักของหนูจะขึ้นเกิน 70 กก.แล้ว ไม่ได้พัฒนาดีขึ้น เพราะไม่เข้าร่วมกลุ่มเพื่อนปั่นจักรยานเที่ยวกันมาหลายปีแล้ว กลับไปปั่นฉายเดี่ยวได้กินคนเดียวมากกว่า ได้ไปตรวจสุขภาพที่คลินิคใกล้บ้านได้บอกว่าวัดระดับในเลือดกับความดันยังปกติไม่ถึง 140/80 ระดับน้ำตาลนั้นยังไม่ถึงสูงหรอก เกือบใกล้นิดเดียวจะเป็นแล้ว และน้ำหนักยังเพิ่มขึ้นทีละขีดขึ้นๆลงๆ ทุกวัน กล้ามเนื้อเริ่มเต่งตึงขึ้นมาก (ทำงานหักโหมไปหน่อย) น่าจะรื้อฟื้นด้วยปั่นจักรยานให้เป็นประจำวันยิ่งดี ไม่ได้เป็นเชื้อหวัด2009 ยังแข็งแรงดีอยู่ค่ะ

หนูสงสัยว่าทำไมลุงพิงธรรม์กลับมาปั่นจักรยานทัวร์ริ่งได้อีก ไม่กลัวเรื่องสายตาย้อนหลังอีกหรือค่ะ ...น่าจะพักยาวไปเสียดีกว่าเหมือนของหนูพักยาวไปเป็นสามปีให้หลังไม่ได้ออกมาร่วมกิจกรรมกับใครอีก เพราะมีบทเรียนทำให้หนูเลิกร่วมปั่นจักรยานกับกลุ่มเพื่อนอื่นๆ แล้ว ไม่อยากทำเอื้อเฟื้อให้อีกแล้วค่ะ

[พิงธรรม์]

ขอตอบเสือออยก่อน แบบคนคิดถึงกันนะครับ

เออ...เอ้อ...หนูออยเรียกเป็นลุงจารึก อย่างเดิมเถอะคุ้นหูกว่า (ตอนนี้ลุงก็มึนกะชื่อเน็ตเนมหลายที่หลายแห่ง ไม่ค่อยซ้ำแล้วแต่อารมณ์และความตั้งใจ)

แต่ในที่นี้...ที่ไทยเอ็มทีบีนี่ ขอเป็นลุง"จารึก"ดีกว่า ส่วนจะค้ำตะวันหรือไม่ค้ำ มันก็แล้วแต่จังหวะ ด้วยบางครั้งเผลอตัวค้ำส่งๆไม่ระวังไม้ค้ำมันก็หล่นตีหัวปูด ต้องพักตัวรักษาหัวที่ปูดโน

ที่ผ่านมา...เขียนๆไปสำนวนมันก็ฟ้อง"อ้ายนี่"เอง อ้ายคนที่มันซนชอบรื้อเชี่ยน

เขียนแบบนี้คนซุ่มอ่าน เขารู้ครับ "ลุง"แหย่ใคร

เอ้า...เขียนแบบที่ให้หนูออยรู้เรื่องดีกว่า ลุงอยากแนะนำเสือออยหาเวลาออกเที่ยวทัวริ่งซักสองเดือน ไปในถิ่นกันดารหาของกินยากหากตั้งใจจะลดหุ่น

อย่างลุงงวดนี้เกาะไปแต่แถวเส้นทางในราวป่า ปั่นหนีเมืองด้วยเจตนาไม่อยากพักโรงแรมกลัวตังค์ไม่พอใช้ ด้วยตอนพรรคพวกแยกย้ายกันกลับกันหมดเพราะหมดเวลา ลุงเหลือกะตังค์ติดกระเป๋าซักไม่ถึง ๓ พันบาทไทย

แต่เส้นทางที่อยากเที่ยวมันเหลืออีกยาว

ทั้งปั่นตุหรัดตุเหร่แบบลุงมันคงใช้เวลากว่า ๑๕ วัน จากช่วงไลเจาเข้าซาปา จากซาปาอยากอยู่บนเขาสูงก็ใช้เส้นทาง ๓๒ วกลงด่านลาวที่นาแมว จนให้ถึงเวียงจันท์

ช่วงนี้...หนูออยเอ้ย ลุงกินผักน้ำกะแตงกวาขูดมื้อละเป็นกาละมังเพราะถูกกะตังค์เป็นที่สุด

แต่ดีเป็นที่สุดขอพูดให้เต็มปากตื่นเช้าระบบขับถ่ายมันสะดวกเสียจริงๆ

นี่อยู่บ้านที่กรุงเทพ ตระกรามกินแต่พวกเค้กขนมอร่อยท้องมันผูก ก็นึกถึงแต่อ้ายผักน้ำกะแตงกวาขูดที่กินมื้อละกาละมังเสียจริงๆ

เน้นให้หนูออยปั่นเที่ยวในแดนกันดาร อย่างลุงกลับมาเพิ่งจะเห็นเอวตัวเองมันเริ่มมีเว้ามีขอดบางบ้างแล้วละออย

(น้ำหนักหายไปเกือบ ๓ กิโลกรัมครับกับทริปนี้)

[เฉลิมชาญม่อสง]

ไปมันแบบลูกทุ่งเลยครับ...อย่างนี้ถึงไหนถึงกัน...ยอดเยี่ยมครับ....จัดไปทริปไหนเอารูปมาฝากอีกนะครับ...

[เฉลิมชาญม่อสง]

ทรหดจริงๆครับ......ฝนตกก็ยังยั้งไม่อยู่...อย่างนี้ต้อง...ตั้งฉายา..."จ้าวเหล็กไหล" ...ฝนตกแดด..ออกไม่ละลาย...

[พิงธรรม์]

ผมขอมาขยายขี้เท่อส่วนที่ผมทำเพื่อนตกเครื่องบิน เผื่อเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆที่จองตั๋วหรือซื้อตั๋วเครื่องบิน ประเภทที่เขาเก็บเงินล่วงหน้าในการสั่งซื้อรวมค่าธรรมเนียมใช้สนามบิน

อย่างที่ผมได้ซื้อและตกเครื่องเดินทางไม่ได้ ด้วยเรื่อง แฮ่...แหะ...พาสปอร์ตหมดอายุ

ขอทวนก่อนนะครับ ผมซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อจะบินไปฮานอยรวมสี่คน

การซื้อๆล่วงหน้า มีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายเงินของตั๋วแต่ละใบ...ดังนี้

หนึ่ง...ค่าโดยสาร (ผมจำไม่ได้ว่าเป็นโปรโมชั่นราคาเท่าไหร่แน่ด้วยว่าลืมไปแล้ว แต่ประมาณ สามร้อยกว่าบาทนะครับ)

สอง...ค่านำจักรยานขึ้นเครื่อง (จ่ายล่วงหน้าเพราะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ได้ราคาถูกกว่าการจ่ายเมื่อไปถึงสนามบิน ก็จำไม่แม่นเหมือนกันนะครับ รู้สึกจะตกสี่ร้อยกว่าบาท)

สาม...อันนี้ละครับที่ผมจะพูดถึง คือค่าธรรมเนียมการใช้สนามบิน ผมเขียนโพสนี้แบบยังไม่ได้ค้นหาข้อมูล ว่าจ่ายไปตอนซื้อตั๋วเท่าไหร่ จะค้นแล้วมายืนยันอีกที่นะครับ

รวมผมจ่ายค่าตั๋วต่อคน ประมาณคนละพันสามร้อยหรือสี่ร้อยกว่าบาทนี่ละครับ

ตอนที่ไปถึงสนามบินเพื่อเดินทาง อย่างที่เล่าแล้วว่าเมื่อเดินทางทางไม่ได้ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก...ทิ้งตั๋วลงถังขยะเลยครับ แบบเบื่อโลกเต็มที...ก่อนจะไปสุมหัวปรึกษากันจนเกิดแรงฮึดลุยกันต่อ

ต้องยกเครดิตให้เพื่อนหมอของผมครับ ในกลุ่มผมเรียกจนติดปากเรียกชื่อหมอตามถิ่นเกิดของหมอ (อ้าย)หมอเบตง

หมอเบตงเป็นคนเล่นอินเตอร์เน็ตมากค้นข้อมูลเยอะ เขียนเมล์มาบอกผมค่าตั๋วที่ผมทิ้งไปควรติดต่อสายการบินเอเชียที่ผมได้ซื้อตั๋วนั้น ขอคืนค่าธรรมเนียมสนามบิน

ครับ...พอได้ฟังคำแนะนำของเพื่อนโดยที่ผมไม่มีตั๋วเป็นหลักฐานหรอครับ เนื่องจากทิ้งไปแล้ว

แค่โทรฯแจ้งไปที่แผนกจองตั๋วบอกชื่อผมและของทุกคนที่ผมซื้อให้

เจ้าหน้าที่ฯเขาก็ดีใจหายครับ ยืนยันได้ทางโทรศัพท์ที่ผมติดต่อไปครั้งแรกเลยว่าทางบริษัทฯจะจัดการโอนเงินค่าธรรมเนียมการใช้สนามบินที่เราจ่ายรวมกับการซื้อตั๋วนั้น คืนเราภายในสองเดือนหลังที่ติดต่อไป

ครับ...เขียนเล่าเพื่อเล่าให้ฟังว่า ตามความรู้สึกของผมสายการบินเขาน่าจะไม่มีนโยบายประกาศให้ลูกค้าทราบเรื่องสิทธิการขอรับเงินคืน ซึ่งอาจจะเป็นนโยบายที่อาจจะหวังได้เงินของลูกค้าไปหมุนเล่นซักพักหรือตลอดกาลหากไม่มีใครไปขอคืน แต่ผมเชื่อว่าเขาคงกันเป็นเงินเตรียมรอคืนเมื่อลูกค้าทวง

มันยังดีที่มีนโยบายให้เจ้าที่ดำเนินการคืนเงินให้เราทันทีโดยไม่อิดออดยุ่งยากเลย เมื่อเราทวงขอคืน

ผมได้เงินค่าธรรมเนียมสนามบินคืนกลับมาคนละ ๗๐๐ บาทครับ หลังการทวงถามสองเดือนเป๊ะ

จึงขอมาเล่าเรื่องนี้ขัดตาทัพก่อน

โอกาสหลังจะมาเล่าเรื่องซาปาโหด...แทนอาจารย์ชอบนะครับ

เข้าใจว่าคงจะยังไม่สายเกินไป