สำหรับผมแล้ว ความเป็นเพื่อนไม่ได้หมดไปด้วยความรู้สึกว่าถูกทิ้งครับ แท้จริงทุกคนก็มีเป้าหมายในการปั่นครั้งนั้น ๆ อยู่
บางคนปั่นเอาชนะใจตัวเอง บางคนปั่นชมวิว บางคนปั่นเพราะอยากปั่น บางคนปั่นเพราะอยากเจอเพื่อน ๆ มากหน้าหลายตา
ส่วนตัวผม เพื่อน ๆ พี่ ๆ เข้ากลุ่ม 1 และ กลุ่ม 2 ตัวผมตามกลุ่มสายปั่นชิว ๆ จนรู้สึกว่าชิวเกินไป กว่าจะรู้ตัวฉีกกลุ่มออกมาคนเดียว
ก็ไม่ทันแล้ว ทำให้หลงทางไปออกบางคนทีร่วม 10 กว่ากิโล กว่าจะกลับมาเข้าเส้น เกือบเที่ยง ในใจคิดว่า เพื่อน ๆ คงกลับกันไปหมดแล้ว
แต่พอผ่านประตูเสียงเพื่อนแสดงความยินดี น้ำ อาหาร พร้อม มันทำให้ความเหนื่อยล้า เหงา หายไป กลายเป็นความปลื้มใจแทน
จนรู้สึกว่าตัวเองผิดที่ทำให้ทุกคนต้องรอด้วยซ้ำ แต่ก็ดีใจ ที่ทุก ๆ คนได้บรรลุเป้าหมายในการปั่นในครั้งนี้สมใจอยากด้วยกันทุกคน
(แม้มีอุบัติเหตุระหว่างทางบ้าง แต่ก็ปลอดภัยดี)
เจตนาผมคือ ปั่นยาว 84 กิโล ถือว่าบรรลุเป้าหมายครับ ได้เกินอีกด้วย ได้มา 97 กิโล ^^
