วันต่อมา (เมื่อวาน) ตอนเช้าตื่นมาเ้ก้าโมงครับ ก็เลยโทรหาเสืิอกี้แล้วบอกว่า "โหล-กี้ว่างป่าว ไปพัทยากัน" เสือกี้ก็ตอบกลับมาดื้อๆว่า "เจอกันกี่โมงพี่" จากนั้นก็เริ่มแพ็คกระ้เป๋ากัน
สรุปก็ออกจากสัมมากรเที่ยงของวันที่ ๔ ส.ค. ๒๕๕๒ เป้าหมายคือพัทยา กะว่าปั่นไปเรื่อยๆ
"แล้วมันกี่โลพี่ - เออร้อยกว่าโลได้มั้ง ไม่รู้ว่ะครับ" คุยไปๆมาๆ สรุปไปทางบางนา-ตราด
ปั่นซักประมาณ ๓๐ - ๓๐ คูณ ๕ ชั่วโมงก็ได้ ๑๕๐ กิโล "เออทันว่ะ-ลุย" "ถึึึงเย็นๆมั้งครับ"
และแล้วการเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น
ตอนจะออกจากบ้านสภาพก็ยังดีๆกันอยู่
ขับมาทางศรีนครินทร์ มุ่งหน้า บางนาจ้า แต่ฝนดันตก เลยจอดก่อนดีกว่า ถนนมันลื่นอ่ะ
เนี่ยแบบเนี้ย
จากนั้นก็เดินทางต่อ รถบรรทุกเยอะมากๆ ถนนก็ไม่ค่อยดี ปั่นมาจนถึง ม.หัวเฉียงเฉลิมพระเกียรติ ครับ
ถ่ายมั่ง
มา ยาวๆ จนเหนื่อยเเดดแรงมาก สงสารเสือกี้ไม่มีปลอกเเขน-ผ้าบัฟ แถมฝุ่นก็โครตเยอะเลยครับ พักกันที่เซเว่น-มอไซด์เขาเล่นเปตองกันอยู่-ไฮโซจังผมยังเล่นไม่เป็นเรย
ถึงอมตะนครเเล้ว "สงสัยจะไม่ถึงว่ะเอาไงดีครับ" "เฮ้ยลองโทรหาพี่ถังเด่ะ เห็นว่าพี่เเกทำงานอยู่แถวนี้"
"โหลพี่ถังอยู่ไหน-เอออยู่ที่ทำงาน-วันนี้กูทำโอเลิกสองทุ่ม"
"เเล้วพี่ทำงานที่ไหน-กูอยู่เเถวนี่ อมตะนคร"
"เออดีเลยพี่ ผมก็อยู่อมตะนคร-ไปพัทยาอีกไกลป่ะครับ" "อมตะนคร-ใช่พี่ผมจะไปพัทยากัน"
"พวกมึงบ้าป่าวเนี่ย-ทำ...อะไรอันตราย ปั่นจากกรุงเทพมาเนี่ยนะ" "อีก ๗๕ กิโล ไม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวมานอนหอกู เดี๋ยวไปคว่ำตายกลางทาง"
"อืม สงสัยไม่ทันเพราะจะมืิดเเล้วเอาไงดีครับกี้-สงสัยพี่ถังจะเหงาเดี๋ยวเราไปเยี่ยมซะหน่อยก็ดี-เออๆ"
เมื่อตกลงโอเคกับพี่ถังว่าจะไปเยี่ยมให้กำลังใจซะหน่อย จึงมีเวลาว่างจนกว่าจะสองทุ่มก็เลยปั่นไปเที่ยวที่ วิทยาลัยคุณครูพละ ที่อยู่ใกล้ๆกันครับ
สระว่ายน้ำน่าว่ายจริงๆครับ ส่วนตัวมากๆ ข้างในบรรยากาศเงียบสงบครับ มีศูนย์ฝึกกีฬาทุกอย่างก็ว่าได้
จากนั้นก็ตรงเข้าตัวเมือง เเต่ไม่ถึงก็ข้ามสะพานลอยไปเที่ยวชายหาดซะหน่อย
ปั่นมามั่วๆครับ เเต่ฟ้าก็บันดาลให้เรามาที่ถนนเส้นนี้ อย่างไม่น่าเชื่ิอ
เรียกถนนอะไรไม่รู้ เห็นพี่ถังว่าไปถึงบางเเสนได้ด้วย
แต่บรรยากาศสุดยอดมากครับ มีทางสำหรับปั่นจักรยานโดยเฉพาะด้วย
และก็มีคนปั่นกันเยอะด้วยครับ รถดีีๆทั้งนั้นด้วย
ลมก็สุดยอดเเรง เเต่ก็สดชื่นมากๆครับ ที่จริงก็น่าอิจฉาคนเมืิองชลเนอะ มีสิ่งอำนวยความสะดวก สถานที่พักผ่อน ออกกำลังกาย ที่ดีมากๆครับ ที่นี่เเทบจะเป็นสนามจักรยานเลยก็ว่าได้ครับ
และเเล้วเราก็กลับมาที่นัดหมายของเรา ห้องพักของเสืิอถังครับ
พึ่งรู้ว่าชอบโดเรมอน ฮ่าๆๆ
คุยกันได้ไม่นานก็หลับกันหมดครับเพราะพี่ถังต้องไปเเต่เช้าครับ
ขากลับเราก็ออกจากห้องพี่ถังประมาณ แปดโมงครับ
เเล้วก็มากินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระข้างทางแถวๆป้ายนี้
ขากลับพี่ถังบอกให้มาทางสมุทรปราการ/ฉะเชิงเทรา ก็จัดไปครับทาง เเคบมากๆๆครับ รถเกือบเฉี่ยวตายไปหลายที รถบรรทุกเยอะด้วย มันเป็นถนนสองเลนวิ่งสวนกันอ่ะครับแซงกันมันเลย
ขากลับเริ่มอ่่อนล้ามากๆครับ เมื่อไหร่จะถึงซักทีเนี่ย โครตไกลเลยว่ะ เเดดก็จัดมากๆ
พัก หมดสภาพนักศึกษา(กฎหมาย)
พาหนะคู่ใจเสือกี้ครับ ใช้คุ้มเลยวันนี้
เสือนิวบ้าง ใส่บาร์เอ็น เเล้วสบายขึ้นเยอะมากครับ
ซัดยาวมาถึงสุวรรณภูมิครับ
ผมถึงบ้านแล้วครับ ประมาณบ่ายสาม ส่วนเสือกี้ไปหาป้าที่ลำสาลีต่อ
สรุปทริปครับ ขาไป น่าจะประมาณ หนึ่งร้อยโล ขากลับ แปดสิบ โล รวม ๑๘๐ กิโลครับ
เจ็บตูดที่สุดเลยครับ ผมไม่มีกางเกงด้วย และหลังก็เมื่อยเพราะเเบกเป้หนักครับ ส่วนการปั่นผมกับกี้ปั่นได้เรื่อยๆครับเพราะำไม่เร่งมาก แต่ก็ทรมานครับเพราะกว่าจะถึง ไอ้ช่วงผ่าน สองชั่วโมงไปแล้วเนี่ยหนักครับ เกือบตายเหมือนกับครับ
สงสารเสือกี้มากๆ ที่ไม่มีผ้าบัฟ เเละปลอกเเขน ทำให้ผิวหนังสัมผัสกับเเดดโดยตรง และเป็นเวลานานๆครับ สงสัยผิวลอกเเน่ๆ จะต้ิองเเสบมากๆเลยนะ (เค้าบอกลูกผู้ชายดี)
ต้องขอบคุณเสือถังมากๆ ด้วยครับที่ช่วยให้ที่พักแล้วก็เลี้ยงข้าวด้วย(คุ้มจริงๆตู)อุตสาห์สละเวลาพักผ่อนอันมีค่าให้ครับ อยู่ดีๆ "เฮ้ยไอ้สองตัวนี้มันมาไงว่ะเนี่ย"
ฝากหวัดดีพี่เล็กด้วยครับวันหลังผมจะไปเยี่ยมครับ เมืองชลสวยมากครับ
