เมื่อวานเป็นเรื่องบังเอิญมากหลังจากคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีกับเรื่องของพี่โนช ขณะเดินอยู่แถวบ้านตลิ่งชันก็บังเอิญเจอเข้ากับพี่ทร(รุ่น 26 พี่โนชอยู่รุ่น 25)จึงเล่าให้พี่ทรฟังว่าให้ช่วยบอกเพื่อนร่วมรุ่นพี่โนชด้วย เท่าที่ผมนึกออกก็มี อ.สุพจน์ สิงห์สาย อ.ภาคประยุกต์ เห็นพี่โนชเข้าไปหาบ่อยๆ,พี่ตุ๋ย(คนละตุ๋ยกับเพื่อนผม),พี่หงุ่น,พี่เก้ง พงศ์นคร โกมารกุล,พี่ต๋อม 9ล9 ให้เพื่อนแกรู้เผื่อจะได้คิดกันว่าจะเอาอย่างไรดี และถามพี่ทรว่ามาทำอะไรแถวบ้านผม แกบอกว่ามาเยี่ยมพี่หมู ทำให้ผมหวลคิดขึ้นมาได้
......ตอนนั้นปี2527 ผมเป็นเฟรชชี่ ปี1 เป็นปีแรกและปีเดียวที่เราจัดงาน thanks dec บนยูเนี่ยน(โรงอาหารชั้นสอง)ผ่านไปกลางดึกกำลังเมากันได้ที่ พี่หมูและรุ่นพี่ปี3คนหนึ่ง ออกมานั่งกอดคอกันตรงระเบียงชั้น2ทางเข้ายูเนี่ยน เมาเพียบทั้งคู่(พี่หมูจบช่างศิลปไม่ได้เรียนdecแต่มีเพื่อนเรียนdecเยอะ สมัยนั้น ช่างศิลป dec จิดกำ แยกกันไม่ค่อยออก)ทันใดนั้นทั้ง2คนก็หงายหลังร่วงลงมาบนพื้นสนามบาสทันที ทั้งคู่ถูกนำส่ง รพ. ภายในยูเนี่ยนก็ยังดิ้นกันอย่างเมามันเพราะไม่ทราบว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้น รุ่นพี่ปี3แค่หัวแตกวันจันทร์มาเรียนตามปรกติพร้อมได้รับฉายา''ตกตึก''ต่อท้ายชื่อทันที ส่วนพี่หมู หนุ่มรูปหล่อ ฝีมือดี อนาคตไกล เป็นอัมพาตต้องอยู่บนรถเข็นมาถึงวันนี้ 25 ปีแล้ว...
พี่หมูได้รับกำลังใจที่ดี ทั้งพ่อเเม่ ญาติพี่น้อง แฟน เพื่อนๆ ถึงอยู่มาจนทุกวันนี้.....
พี่โนชไม่มีพ่อแม่ ญาติ พี่น้อง เหลือก็แต่เพื่อนๆและศิลปากรที่แกรัก.....
....มีเรื่องขำๆมาเล่า หลายคนคงรู้จัก ไอ้หมอบ้า รุ่น33 ผู้มีวีรกรรมแต่งชุด super hero ปล้นธนาคารจนได้ลงหน้าหนึ่งไทยรัฐ วันหนึ่งพวกผมนั่งกันอยู่ที่สวนแก้ว ไอ้หมอก็เดินอยู่แถวๆนั้น (ตอนนั้นบ้าแล้ว เรียนไม่ได้แล้ว)พลันผมก็เห็นพี่โนชเดินยิ้มมาแต่ไกล(ช่วงนั้นแกมักจะบอกผมว่ามองเห็นวัดพระแก้วเป็นสายรุ้ง7สีสวยมากๆ..) ผมก็เอาเลยเข้าทาง...ไอ้หมออยู่นี่ พี่โนชเดินมาโน่น ไอเดียบรรเจิดเลยครับ.... '' หมอไปต้อนรับพี่โนชหน่อย'' ไอ้หมอก็เดินไปหาพี่โนชตามคำสั่งรุ่นพี่ เห็นยืนคุยกันสักพัก แล้วก็เดินส่ายหัวกลับมา...''ไม่ไหวพี่หน่อง พี่โนชบ้าว่ะ.......''
อีกทีว่า ติดต่อพี่นู่นพี่นี่ได้อีก และยังโยงไปถึงเพื่อนเค้าที่เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่คณะฯ อีกด้วย(สุพจน์)
