............พาคุณนาย ไปทัวริ่ง ..... โดย พี่แดงสารภี ..............

[Natt 24]

นับถือครับ ท่านรวยมาก ๆ (ความสุขกาย-ใจ) ใช้ชีวิตได้อย่างเสรี คิดอยากทำในสิ่งที่อยากก็ได้ทำ ไม่อยากทำในสิ่งที่ไม่อยาก ก็ทำได้ เศรษฐีไม่มีสิทธิทำได้เยี่ยงท่าน ผมอยากใช้ชีวิตเช่นนี้ แต่การงาน ความรับผิดชอบ มันยังอยู่กับผม ได้แต่รอวันที่มาถึง ขอให้สนุก สุข กับชีวิตเสรี ท่องไปตามใจชอบ สุดยอดครับ

[Deang-sarapee]

นับถือครับ ท่านรวยมาก ๆ (ความสุขกาย-ใจ) ใช้ชีวิตได้อย่างเสรี คิดอยากทำในสิ่งที่อยากก็ได้ทำ ไม่อยากทำในสิ่งที่ไม่อยาก ก็ทำได้ เศรษฐีไม่มีสิทธิทำได้เยี่ยงท่าน ผมอยากใช้ชีวิตเช่นนี้ แต่การงาน ความรับผิดชอบ มันยังอยู่กับผม ได้แต่รอวันที่มาถึง ขอให้สนุก สุข กับชีวิตเสรี ท่องไปตามใจชอบ สุดยอดครับ

ยังครับ ยังครับ รวยกว่าผมยังมีถึงขั้นมหาเศรษฐีเลยทีเดียว คือท่าน อ.กลางดิน ชาวหินฟ้า ซึ่งกำลังปั่นเข้า อ.เชียงม่วนขณะนี้ครับ ไม่ทราบว่าพวกเราจะมีบุญได้ฟังเรื่องราวจากท่านหรือเปล่า ซึ่งผมได้ขอให้ทางท่านประธาน เมธา เป็นธุระให้แล้วครับ สำหรับคุณ Natt 24 ผมขอแนะนำและขออนุญาตใช้คำว่า "ใจเย็น ๆ " นะครับ จงทำหน้าที่ต่อไปให้ดีที่สุดด้วยความ ซื่อสัตย์ ขยัน อดทน เป็นบุญขั้นพื้นฐาน ลำดับต่อไปก็ให้ ทาน รักษาศีลจนขึ้นถึงขั้นอธิศีล และเข้าศึกษาในเรื่องของวิปัสสนากรรมฐาน จนท่านสามารถทำวิปัสสนากรรมฐานได้ ซึ่งทั้ง ๓ อย่างนี้จะเป็น บุญ หนุนส่งให้ท่านได้สมหวังในสิ่งที่ท่านหวัง ผมใช้เวลานับเป็น ๓๐ ปีกับการสร้างฝัน และแนวทางที่กล่าวคือแนวทางที่ผมทำมาครับ ยืนยันท่านจะประสบผลสำเร็จแน่นอน เอาใจช่วยครับ และยินดีด้วยครับ

ก่อนจะไปต่อเรามาศึกษาอะไรกันสักนิดก่อน ตัวผมเองนั้นถ้าสังเกตุผมได้แสดงอะไรหลาย ๆ อย่างซึ่งอาจจะมีบางท่านมีอาการ ผมไม่ได้สนใจว่าใครจะมีอาการอย่างไรแต่ผมสนใจ สิ่งที่ผมได้กระทำลงไปมันเกิด มรรคเกิดผล จึงอยากจะเผยแพร่เพื่อให้ได้เป็นแนวทาง และยืนยันตามคำสอนว่า "สอนอย่างไรต้องทำได้อย่างนั้น" อย่างนี้จึงจะได้บุญ ผมไปเจอพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านได้พูดเรื่องการกิน ซึ่งมันก็เข้ามาสอดคล้องกับการประพฤติปฏิบัติของผมและคุณนายพอดี การที่จะเขียนเอง เครดิตมันจะด้อยค่า สู้นำที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์สอนมาเสนอ คุณค่าจะมากว่า เชิญศึกษาหาความรู้กันได้ครับ

***จากหนังสือ หลวงพ่อตอบปัญหาธรรม ฉบับพิเศษ เล่ม ๑

ฆราวาสกินอาหารมื้อเดียวมีอานิสสงส์อะไร

ผู้ถาม กระผมเป็นฆราวาส กินอาหารมื้อเดียว ทำอย่างนี้โดยตลอด ไม่ทราบว่าจะมีอานิสงส์เป็นไปข้างหน้าอย่างไรครับ...?
หลวงพ่อ อานิสงส์ปัจจุบัน คือ

๑ . เปลืองอาหารน้อย เพราะกินเวลาเดียว
๒. มีเวลาทำงานมากขึ้น ข้างหน้าต่อไปอานิสงส์ใหญ่ คือตาย.... ก็แค่กินเวลาเดียวยังวัดฐานะอะไรไม่ได้เลย อย่าไปนึกว่ามันดีเด่นกับใครเขานะ กินเวลาเดียว กิน ๒ เวลา กิน ๓ เวลา มีความหมายเสมอกัน สำคัญว่า "ใจตัดกิเลสได้หรือเปล่า" เขาเอากันตรงนั้น ถ้าถือแค่กินนี่มันเป็น มานะทิฏฐิ เป็นกิเลสหยาบมาก อีกอย่างหนึ่งตายเร็วมาก อย่าไปนึกว่าดีนะ และถ้าคุยว่านี่ฉันกินเวลาเดียว เสร็จเลย โอ้อวด นี่เป็น มานะกิเลส พังเลย"

ผู้ถาม อย่างนี้แทนที่จะไปดี ก็เลยไป.....
หลวงพ่อ ก็ไปดี หมายความว่าก่อนจะไปก็เปลืองน้อย เพราะ ฉะนั้นอย่าถือเป็นเรื่องสำคัญนะ ไอ้กินเวลาเดียว ๒ เวลา กินเนื้อสัตว์ ไม่กินเนื้อสัตว์ นี่อย่านะ อย่าถือเป็นเรื่องสำคัญ ถ้าคนที่ไม่กินเนื้อสัตว์ต้องตอบอย่าง หลวงปู่แหวน เคยมีคนมาเล่าให้ฟัง มีคนหนึ่งแกบอกหลวงปู่แหวนว่า "เวลานี้ผมถือมังสวิรัติครับ ไม่กินเนื้อสัตว์" หลวงปู่แหวนท่านบอก "ไอ้วัวควายกินหญ้าตั้งนาน ไม่เห็นเป็นพระอรหันต์ซักตัว"

ตอบนำสมัย ไม่ใช่ทันสมัย ถ้าเรื่องเป็นจริงตามนั้น แต่การกินไม่มีความหมายในการปฏิบัติ แต่ปฏิบัติจริงๆมันอยู่กับ

๑. เข้าถึงสะเก็ดพระศาสนาแล้วหรือยัง
๒. เข้าถึง เปลือก เข้าถึง กระพี้ เข้าถึงแก่น แล้วหรือยัง เข้าถึงแก่นนี่ยังใช้ไม่ได้นะ ยังเป็นเหยื่อของอบายภูมิ จะต้องเข้าถึงพระโสดาบันเป็นอย่างต่ำ เขาวัดกันตรงนี้ อย่าไปวัดกันแค่กิน

















ไม่น่าเชื่อกว่าผมจะไล่ตามคุณนายทัน เล่นซะเหงื่อแตก(ใส่เสื้อกันฝนด้วย) คุณนายปั่นหนีเหมือนจะกลัวใครไล่ตาม ผมปั่นไปก็เรียกไปกว่าจะจอดได้ พอจอดรู้ว่าพวกเรารอที่ตลาด หัวเราะใหญ่เลยนึกว่ามารอที่ ๔ แยกกลัวว่าจะรอนานก็เลยรีบปั่นมา ผมพากลับมาสมทบพวกเราที่รออยู่ที่ตลาด การเดินทางออกจาก อ.พร้าว ออกทาง อ.เชียงดาวโดยผ่านดอยทะลุออก บ.ปิงโค้ง ก็เริ่มต้น ฝนตกหนักซะแล้ว The show must go on ได้หวนกลับมาอีกครั้ง พวกเราปั่นท่ามกลางฝนที่ตกกระหน่ำ แบบไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ต้องชื่นชมคุณนายมาก ๆ ใจสู้จริง ๆ ภาพก็ถ่ายไม่ได้(กล้องไม่กันน้ำ) เวลาจะถ่ายทีต้องจอดเอาหมวกบังครับ ภาพเลยไม่มีแต่ก็พอได้ เสี่ยงงัดออกมาถ่ายและรีบเก็บ เรามาจนไกลมากถึงทางเข้าบ้านชาวเขา ไม่ไหวแล้วล่ะ เห็นศาลาข้างทางจึงเข้าไปพัก มือเท้าคุณนาย ซีด พอ ๆ กับไก้ต้ม อาการหนาวสั่น ผมสั่งให้รีบดึงเสื้อกันฝนออก ใช้ผ้าแห้งที่เตรียมไว้เช็ด ใช้ผ้าห่มทำตัวให้อุ่นไว้ ๕๕ มีลางสังหรณ์จักรยานคุณนายอยู่ดี ๆ ตีลังกาคว่ำลงเฉย ๆ เดือดร้อน ลุงดม ต้องวิ่งกลางฝนไปยกขึ้น ลุงป๊อกร้อง "บ่า ไหวละก๊า" (ไม่ไหวละมั๊ง) ก็ตามกันไปครับดูว่าคุณนายจะลงท้ายแบบไหน

[T_lek]

คุณพอดี ส่งสัญญาณเตือนแน่ๆ เลย..

[Natt 24]

เห็นด้วย อ.กลางดิน รวยกว่า ขอบคุณสำหรับแนวทาง ผมจะติดตามต่อไปครับ

[sanoa]

ติดตามอยู่นะคราบบ เป็นหนังยาว ให้ข้อคิด แนวทาง ฯลฯ

[Deang-sarapee]

คุณพอดี ส่งสัญญาณเตือนแน่ๆ เลย..

เดาทางถูกผมก็ว่านะเป็นลางซะแล้ว คุณนายเล่าให้ฟังเมื่อตอนอยู่ที่วัดแม่กอย ได้โทร ฯ หาแม่ชีนวล ซึ่งเป็นหัวหน้าแม่ชีอยู่ที่วัดถ้ำหลวงปู่สิม อ.เชียงดาว แจ้งว่าในวันที่ ๑๐ ส.ค.พวกเราจะเข้าไปนอนที่วัด ๓ คน (รวมทั้งน้องม่อย) พร้อมทั้งสอบถามทางวัดขาดเหลือสิ่งใดบ้าง เราจะได้จัดซื้อขึ้นไปถวาย เนื่องจากวันที่ ๑๒ เป็นวันแม่ น้องม่อยได้หยุดงาน ๑ วันเราจึงจะไปปฏิบัติธรรมกัน ๓ วัน ๒ คืน โดยการคำนวณหยาบ ๆ มั่นใจว่าเราคงถึงบ้านวันที่ ๙ ก่อน ๓ โมงเย็นแน่นอน ซึ่งจะมีเวลาเหลือที่จะจัดเตรียมสัมภาระ ตามไปครับจะเกิดอะไรขึ้น







เราออกจากจุดที่เราพักที่ คุณพอดี ตีลังกา ฝนก็กระหน่ำลงมาเหมือนเดิม ฝ่าลมฝนขึ้นเขาลงห้วย ในส่วนของผู้ชายแล้วไม่มีปัญหา แต่ผู้หญิงไม่ใช่ ผมปั่นตามหลังจะคอยสังเกตุอากัปกิริยาการปั่นของคุณนายตลอดเวลา เข้าใจและรู้สึกได้ว่าคงมีปัญหา พยายามสอบถามก็จะได้รับคำตอบ ไปได้ ๆ ไม่ต้องกังวล "อีกไกลไหม" คำถามคำนี้โดยสามัญสำนึกผมเข้าใจว่า น่าจะมีปัญหา ก็คิดวางแผนไว้ในใจเป็นขั้นตอน ๑,๒,๓ ช่วงที่ปั่นผ่านป่าดงสัก เสียงน้ำป่าและลมผสมกับสายฝน คนที่ไม่เคยจะรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจครับ ส่วนตัวผมรู้แล้วละว่าน้ำป่ากำลังจะมา เราจึงรีบเร่งปั่นแบบไม่มองหน้ากัน หูก็ฟังเสียงซู่ ๆ ๆ คอยสังเกตุดูทางน้ำไหลข้างทางตลอดเวลา สวดมนต์กันทุกคนครับ (เหมือนคุณตุ้ย ว่ามันย่นระยะทางได้) เราปั่นขึ้นดอยแบบไม่พักกัน ถึงยอดเร็วกว่าที่คิด หลังจากนั้นก็จะไหลลงจนถึงปากทาง เรียกว่าผ่านวิกฤตให้ได้จดจำ แหละนี่ก็คือบท หิน โหด ไม่ฮา ของคุณนาย

เราออกมาถึงปากทางช้ากว่ากำหนดหลายชั่วโมง ถ้าไม่มีอุปสรรคออกจากวัดตี ๕ เราต้องมาถึงจุดนี้(ปากทาง) ไม่เกิน ๘ โมง มองหน้าคุณนาย ซีด หมดแล้ว รีบให้ทำความอบอุ่นร่างกาย แอบคุยลุงป๊อกต้องแก้ไขในชั้นที่ ๑ คือ ต้องพาคุณนาย "เหาะ" กลับ ลุงป๊อกเห็นดีเหมาะสม แต่ทั้ง ๓ หนุ่มเขาไม่ขอ เหาะ ด้วย คงปั่นกลับ และยังบอกให้ทำตามที่ว่าเพื่อป้องกันการเข็ดหลาบ สอบถามคุณนายไหวไหม เป็นครั้งแรกที่คุณนายบอกว่า "ถ้าพรุ่งนี้ไม่ต้องไปหลวงปู่สิม ไหวแน่นอน แต่เกรงว่าจะเป็นไข้" สอบถามว่างั้นนั่งรถกลับนะ คุณนายยังสอบถาม ลุงป๊อก ลุงชัย ลุงดม ซึ่งทั้ง ๓ ให้การสนับสนุน เป็นตกลงกันว่าคุณนายกับผม ต้องจากกันที่จุดนี้

ติดตามอยู่นะคราบบ เป็นหนังยาว ให้ข้อคิด แนวทาง ฯลฯ

สีเขียวปั่น สีม่วง เหาะ















หลังจากที่พวกเราร่วมกันทานมื้อเที่ยงเสร็จ(ข้าวหุงไว้ ๒ หม้อแต่ตี ๔ ) ๓ หนุ่มก็อำลาปั่นล่วงหน้า ทิ้งให้ผมสองคน รอรถที่จะวิ่งจาก อ.ฝางเข้าเมืองเชียงใหม่ เห็นทั้ง ๓ คนปั่นจากไป ใจหายครับ เพราะไม่เคยประพฤติแบบนี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรเราไปไหนมาไหนต้องไปด้วยกันมาด้วยกันตลอด คุณนายคงรู้ว่าผมเสียใจแกจึงบอกเอาไว้ครั้งต่อไป ค่อยว่ากันนี่ถ้าไม่มีนัดไปวัดหลวงปู่จะ "กัดฟัน" สู้ให้ถึงที่สุด ผมก็ถามกลับว่า "เข็ดไหม" คุณนายตอบ "ไม่มีเรื่องอะไรให้เข็ด" ท่านทราบไหมครับว่าผมโล่งใจ ดีใจ ภูมิใจ ที่คุณนายยังสู้ ถ้าเข็ด คงต้องเลิกปั่น สิ่งที่เราพยายามสร้างก็ล้มเหลวแล้วอะไรจะตามมา

[T_lek]

ผมคิดว่าคุณนายไม่เข็ดแน่นอน แต่คงแค้นมากกว่า

คิดว่าคงมีนัดล้างตาอีกคราแน่ๆ..

[ประจันทร์ศรี]

นี่หละของจริง...คุณนายอ๋อย..สุดยอดเลยครับ...อย่าลืมว่ารุ่นน้องที่ลพบุรีกำลังศึกษาแนวทางอยู่นะครับ...สักวันจะพามาคารวะงาม ๆ ครับ

[Merida1611]

ขออนุญาตครับ คุณอาอ๋อยสุดยอดจริงๆครับ ชื่นชมด้วยความจริงใจจริงๆครับ ผมว่าผู้ชายแท้ๆบางคนยังไม่อาจสู้ได้เลย

[Deang-sarapee]

ผมคิดว่าคุณนายไม่เข็ดแน่นอน แต่คงแค้นมากกว่า
คิดว่าคงมีนัดล้างตาอีกคราแน่ๆ..

คุณ ตุ้ย พูดถูกต้องครับ เดี๋ยวนี้เขารอให้ผมหายดีซะก่อน (หมอนัด ๑๙ ก.ย.) ช่วงนี้ก็กำลังวางแผนเอง ทริปล้างตามีแน่นอนแต่จะไม่ซ้ำทางเดิม จะวนเข้าทางปิงโค้งออกพร้าว ไปทางนี้น่าจะโหดกว่า แต่ไว้เป็นหลังฝนครับ ใครจะมาร่วมเตรียมตัวได้ครับแล้วจะแจ้งให้ทราบ (ส่วนทริปต่อไปคือ ทริปบั้งไฟพญานาค ครับจะซ้อมทันไหมเนี่ยะ)

นี่หละของจริง...คุณนายอ๋อย..สุดยอดเลยครับ...อย่าลืมว่ารุ่นน้องที่ลพบุรีกำลังศึกษาแนวทางอยู่นะครับ...สักวันจะพามาคารวะงาม ๆ ครับ

เรียนเชิญครับ..ผมว่าน่าจะเก่งกว่าแล้วล่ะมั๊ง เห็นท่วงท่าแล้วไม่ธรรมดา ครับ

ขออนุญาตครับ คุณอาอ๋อยสุดยอดจริงๆครับ ชื่นชมด้วยความจริงใจจริงๆครับ ผมว่าผู้ชายแท้ๆบางคนยังไม่อาจสู้ได้เลย

คุณหลานพูดถูกเป๊ะเลย เพื่อนอาหลายคนมาปั่นด้วย ร้องจ๊าก.ไม่มาอีกเลย เขาชอบปั่นแบบเด็กเล่น แล้วมาคุย..ไม่คุยธรรมดา เรียกว่าคุยทับ..เลยพาไปซะเลิกคบกัน(อาย) แต่อาหญิง..ใจใช้ได้ เดี๋ยวนี้แถบสารภีก็เริ่มจะมีคน เหล่ ๆ หันมองจักรยาน มีหลายคนที่ปั่นแบบจริงจัง(ซ้อม) นัยว่าจะตามเราไป เรียกว่าได้ผลนะ อย่าลืมชวนคนที่บ้านออกไปฝึกซ้อมได้แล้ววันละนิดละหน่อย บ่อย ๆ เป็นอาจิณ อีกหน่อยไม่ช้าก็จะถวิลหาเองนั่นแหละ (ใจเย็น ๆ ท่องไว้ )


ทำอะไรให้ทำจริง โดยเฉพาะการภาวนาทำเล่น ๆ ก็แค่เพียงทำไม่เห็นผลครับ





















เราลงรถที่ท่ารถช้างเผือก ซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลจากบ้านที่ผมอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก โตขึ้นได้ลูกได้เมียจำต้องพลัดที่นาคาที่อยู่ ไปอาศัยเขา(บ้านเมีย) น่าสงสารเนาะ ประมาณว่าจะเข้าไปกราบแม่ซะหน่อยแต่เวลาไม่เป็นใจซะแล้ว เราต้องปั่นกลับ บ.ปากกอง สาภี และต้องไปเตรียมสิ่งของต่าง ๆ ที่จะไปวัดในวันรุ่งขึ้นอีก จึงตกลงกันว่าค่อยมาเที่ยวเดียววันพรุ่งนี้ก่อนไปวัดเลยจะดีกว่า ว่าแล้วเรา ๒ คนก็ปั่นออกจากท่ารถช้างเผือก กลับบ้านสารภี ปากกอง ระยะทางอีก ๑๗ กม. ถึงบ้านด้วยความปลอดภัย เมื่อถึงบ้านแล้วสิ่งแรกที่ คุณนายพูด "นึกถึงปั่นกลางฝน มันส์จริง ถ้าไม่หนาวเกินไป ปั่นกลางฝนดีกว่าแดดนะ" รู้ได้เลยครับไม่เข็ด ๕๕ อย่างนี้ไม่มีปัญหา ก็เลยบอกไปว่า ตราบใดที่เราอยู่ใต้ฟ้า คำว่ากลัวฝน กลัวแดด ไม่ควรคำนึง เราต้องฝึกกายของเราอย่าให้เป็น น้ำตาลทราย เจอฝนจะละลาย หรือ เป็นทียนไข เจอแดดก็จะหยด การที่จะฟันฝ่าเอาชนะสิ่งเหล่านี้ได้ ต้องฝึกทั้งร่างกายและจิตใจ ร่างกายแข็งแรงจิตใจเข้มแข็ง รุกรบ ประมาณนั้น คุณนาย ก็ตอบว่า "แหม ก็ค่อย ๆ ไปซิ ไม่ใช่ผู้ชายนะ" ผมเข้าใจจึงบอกว่าเท่าที่ไปมานี้บอกได้เลยว่า ที่ไหนในโลกไปได้หมด ไม่มีที่ไหนจะหนักเท่านี้อีกแล้วล่ะ ทริปนี้เรียกว่าคุ้มสุดคุ้ม เราได้ทั้งร่างกายและจิตใจ โอกาสหน้าต้องไปอีกโดยเฉพาะเราควรเพิ่มวันปฏิบัติธรรมที่วัดแม่กอย แม่ปั๋ง อย่างน้อย ๆ ต้อง ๒ - ๓ คืนจึงจะคุ้มสุด ๆ คุณนายตอบ "ใช่..แน่นอน" แสดงว่าต้องมีล้างตาอีกครับ ๕๕ เมื่อไรล้างตาจะได้นำมาเล่าให้ฟังอีกครับ คุณพอดีตั้งแต่มาอยู่กับคุณนายวันนี้ผ่านการเดินทาง ๖๘๐ กม.มียางรั่ว ๑ ครั้ง ตะแกรงหลังหัก(หลุดตรงจุดที่เชื่อมต่อ) ซ่อมได้



ในที่สุดก็มาถึงจุดจบของการเดินทางจนได้ หากมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ผิดพลาด กราบขออภัย เมตตาอโหสิกรรมให้กับผู้น้อยด้อยปัญญา อาจจะรู้เท่าไม่ถึงกาลหรือ ฉลาดไม่พอแต่มีใจอยากที่จะทำบุญกุศล ตามคำสอนของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ ที่ว่า "ให้ธรรมะคือการให้ที่เลิศที่สุด" จึงได้พยายามค้นหาธรรมะที่มันสอดคล้องกับชีวิตที่ดำเนินไป เพื่อให้เป็นที่สนใจได้ประโยชน์กับการเข้ามาเยี่ยมชมกระทู้ บุญใด ๆ ที่เกิดจากการกระทำครั้งนี้ ขอยกบุญกุศลทั้งหลายให้กับท่านผู่อ่านทุกท่าน จงประสบกับความสุขความเจริญ คิดสิ่งใดขอให้สมปรารถนาจงทุกประการ และขออย่าเจ็บ อย่าไข้ อย่าจน จงทุกคนทุกท่านเทอญ

สวัสดีครับ

http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 4&start=30

[T_lek]

พี่แดงครับ ผมคิดว่า ในครั้งนี้ ไม่ใช่จุดจบของการเดินทางครับ เป็นพียงภาคหนึ่งของการเดินทางมากกว่า..

ภาคนี้ได้ผ่านไปด้วยความพอดีในทุกๆ เรื่อง ก็เพราะทุกคน เข้าใจและรู้จัก พอดี ของแต่ละบุคคล ไม่ยึดเอาพอดีของตนเองเป็นที่ตั้ง..

ทริปนี้หรือการเดินทางในภาค "โหด หิน (ไม่)ฮา" ได้จบลงแล้ว ก็คงต้องรอติดตาม ภาค(ตอน) ต่อไป ครับ..

[ประจันทร์ศรี]

ติดตามเรื่องเล่า ชมภาพประกอบ เหมือนได้ไปด้วยเลย...สนุก อบอุ่น ชื่นชม ...ขอบคุณในสาระ สาธุธรรมะที่นำมาฝาก...สุขภาพแข็งแรงทั้งสองท่านนะครับ ขอบคุณครับ

[Merida1611]

ขออนุญาตครับอาแดง ผมว่าไม่ใช่จุดจบของการเดินทางหรอกครับ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยิ่งใหญ่ซะมากกว่าครับ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวและสาระธรรมดีๆครับ

[Deang-sarapee]

ศาสตราจารย์ ระพี สาคริก รถจักรยาน จากประสบการณ์ของผม

หวนกลับไปนึกถึงช่วงซึ่งอายุผมได้ 8-9 ขวบ ในช่วงนั้นเด็กๆไทยชอบนำเอาสิ่งที่เป้นวงกลมมาเล่นโดยใช้ไม้ยาวประมาณ 1 ศอกตีให้มันหมุนแล้ววิ่งตามกันอย่างสนุกสนาน ในช่วงนั้นเด็กส่วนใหญ่โดยเฉพาะที่มาจากบ้านนอกชอบเล่นล้อหมุนแบบนี้แล้ววิ่งไล่ตามไปด้วยกัน บางครั้งก็แข่งกันด้วย

ความจริงเมืองไทยอาจจะมีรถจักรยานใช้อยู่บ้างแล้ว แต่ก็เป็นส่วนน้อย โดยเฉพาะสั่งมาจากประเทศอังกฤษเช่นรถยี่ห้อ RALEIGH ซึ่งเป็นยี่ห้อที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย รถจักรยานแบบนี้ผู้ใหญ่เขาชอบขี่กันเพราะมีรูปแบบที่เรียบร้อยหรืออาจกล่าวว่าไม่หวือหวา

ต่อจากนั้นมาพวกเด็กหนุ่มก็ชอบขี่รถจักรยานเสือหมอบ ที่เรียกว่าเสือหมอบก็เพราะเหตุว่ามือถือของรถจักรยานแบบนี้มันโค้งลงมาต่ำมากทำให้คนขี่ต้องหมอบตัวลงต่ำขนานกันไปกับรถจักรยานด้วย

ถัดจากนั้นมาพวกชายหนุ่มก็ชอบแต่งกายแบบคนหนุ่มทั้งหลาย กล่าวคือนุ่งกางเกงแพร กระโจมอก แล้วสวมเสื้อนอก กระดุม 5 เม็ดสีขาว
คนแต่งกายแบบนี้มักชอบขี่รถจักรยานที่เรียกกันว่า “แมวชะเง้อ” แมวชะเง้อก็คือ รถจักรยานที่มีมือถือโค้งกลับขึ้นมาสู่ที่สูง

รถจักรยานสมัยนั้นต้องตีทะเบียนตามกฎหมาย กท. หนือหมายเลขประจำรถห้อยอยู่ด้านหลังของที่นั่งของรถ ด้านหน้าถ้าใช้วิ่งกลางคืนก็ต้องมีโคมไฟให้ถูกต้องตามกฏหมาย ถ้ารถคันไหนไม่ติดโคมไฟก็จะถูกตำรวจจับ

เหตุการณ์แบบนี้ฉันเคยได้รับมาแล้วด้วยตัวเอง เพราะวันนั้นขี่รถอยู่ในตรอกแคบๆนึกว่าคงไม่ใช่ถนนหลวง แต่แท้จริงแล้วตำรวจเขาบอกว่าที่ไหนที่มีรถแล่นได้มันก็เป็นถนนหลวงทั้งนั้น

บังเอิญฉันโชคดีเพราะตำรวจจับเอาไปโรงพักที่อำเภอดุสิตแล้วขึ้นไปนั่งอยู่บนโรงพักในขณะที่เรียนอยู่ชั้นมัธยม 6 ที่โรงเรียนราชบุรีวิทยาลัย โรงเรียนราชบุรีวิทยาลัยคือวังเก่าของกรมหลวงราชบุรีซึ่งอยู่เชิงสะพานเทเวศ คนเขาโรงเรียนนี้มักนิยมไปเป็นทหารหรือเป็นตำรวจ ฉันนั่งอยู่บนโรงพักจนกระทั่งนายร้อยเอกบนสถานีตำรวจโผล่ออกมาเห็น เขาถามว่า “น้องอยู่โรงเรียนไหน” ฉันตอบไปว่า “อยู่โรงเรียนราชบุรีวิทยาลัย”

ฉันคาดไม่ถึงเพราะนายตำรวจคนนั้นได้บอกว่า “เรามันศิษย์เก่าโรงเรียนเดียวกัน เพราะฉะนั้นพี่เตือนแล้วปล่อยตัวกลับบ้าน แต่ว่าคราวหลังอย่าทำอีกนะ”

ฉันได้เข้ามาเรียนเกษตรได้เห็นกองทัพรถจักรยานเป็นเรือนพัน นักเรียนเกษตรแต่ก่อนต้องอยู่หอพัก ใครกลับบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตจะถือว่าหนีโรงเรียน

นอกจากกองทัพจักรยานแล้ว ยังมีประเภทจักรยานเดี่ยว ซึ่งมีแต่ตัวรถกับลูกล้อ 2 ล้อ อีกทั้งมีที่สำหรับปั่นให้รถมันวิ่ง รถจักรยานประเภทนี้มักหนีไปเที่ยว โดยไม่บอกใคร

ตัวฉันเองนั้นเป็นนักเรียนที่จนกว่าเพื่อนจึงไม่มีรถจักรยานขี่ บางครั้งถ้าจำเป็นก็ต้องยืมเพื่อนใช้

นอกจากรถจักรยานดังกล่าวแล้ว ยังมีรถจักรยานอีกประเภทหนึ่ง นั่นก็คือระบบขโมยรถจักรยาน ที่เรียกว่าระบบก็คือทำกันเป็นระบบและเป็นล่ำเป็นสันด้วย

เข้าใจว่ามีศูนย์รับซื้อรถขโมย หรือไม่ก็มีคนประเภทเด็กหนุ่มที่มารับจ้างขโมยรถจักรยานในเกษตรเป็นประจำ

รถจักรยานในบางเขนหายทุกวัน บางวันตั้ง 2-3 คัน จนกระทั่งรุ่นพี่คนหนึ่งรู้สึกเจ็บใจก็เลยวางแผนซื้อจักรยานใหม่ๆมาหนึ่งคัน เอามาตั้งล้อไว้ที่มุมถนนแล้ววางกำลังคนไว้คอยจับขโมย

ในที่สุดมันก็ไม่พ้นมือเพราะขโมยมันรู้ทันจึงแกะรอยได้ว่าขี่ออกจากเกษตรตรงไปยังสถานีรถไฟบางเขนแล้วขี่ตามทางรถไฟเรื่อยไปจนถึงบางซื่อ จากนั้นก็เข้าสู่ศูนย์ปรับเปลี่ยนรถใหม่ ถึงแม้จะมีการวางแผนก็จับไม่ได้

น่าประตูมหาวิทยาลัยด้านถนนพหลโยธินที่มีสาลา 6 เหลี่ยม ซึ่งแต่ก่อนทำไว้ประดับความสวยงามและใช้เป็นที่นั่งเล่น

10 ปี ให้หลังสภาพในบริเวณที่กล่าวถึงนี้มันได้กลายเป็นที่จอดจักรยานเป็นพันๆ

ต้องชมเด็กเกษตรสมัยนั้นเพราะจักรยานจำนวนเป็นพันๆคัน ไม่ได้จอดอย่างเป็นระเบียบด้วย บางคันมีการจอดเหมือนกองเอาไว้บนพื้นดิน

เด็กเกษตรทุกคนก็เก่งมาก กลับจากในเมืองมาเมื่อไหร่ เขาจะหยิบรถถูกคันโดยไม่ต้องดูอะไรมาก

มีอีกสิ่งหนึ่งที่มักเป็นเป้าสายตาของคนทั่วไป

สิ่งนั้นก็คือเขามาอยู่ในบางเขนแล้วก็มีแฟนนั่งท้ายรถจักรยานกันเป็นคู่ๆ

ย้อนกลับไปเล่าถึงเด็กเกษตรซึ่งแต่ก่อนมีแต่ผู้ชาย ต่อมาประมาณปี 2500 เศษ ได้มีผู้หญิงเป็นปีแรก ซึ่งมีจำนวน 2 คนเท่านั้น ปรากฏว่าเหมือนแมลงวันตอม ไม่ว่า 2 คนนี้ไปไหนก็มักจะมีหนุ่มๆตอมกันเป็นกลุ่ม คนหนึ่งชื่อคุณดานา โทรางกูล เธอเป็นนิสิตลูกครึ่งฝรั่ง หลังจากเรียนจบแล้วก็ไปอยู่เมืองนอกแล้วไม่กลับมาอีก อีกคนหนึ่งชื่อคุณมาลินี ซึ่งทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน

ถัดมาอีกปีหนึ่ง เกษตรมีนิสิตหญิงเพิ่มขึ้นมาเป็น 6 คน ก็ไม่แคล้วจากการถูกทอดแห ที่ว่าทอดแหก็เพราะเหตุว่าเคยูแบนด์ตะครุบเอาไปเป็นนักร้องหมดเลย

6คนที่พูดถึงนั้นมีชื่อดังต่อไปนี้ คุณพิมล อารีย์กุล ท่านที่ 2 ได้แก่คุณมณฑา นามสกุลควรสมาคม ท่านที่ 3 คือคุณดารา ท่านนี้ร้องเพลงคู่กับคุณทัศนีย์ หงส์ลดารมย์ ซึ่งเป็นท่านที่ 4 และอีก 2 ท่านหากลูกเกษตรยังติดต่อไปช่วยติดต่อให้คุณพ่อทราบด้วยและบอกฝากทั้ง 8 คนว่าคุณพ่อระลึกถึงอยู่เสมอ

กองทัพจักรยานเข้าเมืองช่วงนั้น หากเห็นว่ามีกองทัพจักรยานเข้าเมือง ต้องเป็นกองทัพนิสิตเกษตรอย่างแน่นอน

คุณพ่อมีเกร็ดอีกเล็กน้อยเกี่ยวกับนิสิตหญิงวิศวกรรมคนแรกของเกษตรคือน้องเอ้ย ลูกสาวพี่พา กับคุณอุดมซึ่งเป็นอดีตป่าไม้อยู่ที่ชลบุรี

ผมฝากความคิดถึงไปยังพี่พากับน้องเอ้ยด้วยครับ

บ้านระพี สาคริก พหลโยธิน 41 จตุจักร กรุงเทพฯ 10900

ระพี สาคริก
13 กันยายน 2556

[ประจันทร์ศรี]

ขอบคุณครับ