ปั่นได้ถึง...ซึ่งนิพพาน

[สส]

นิพพานัง ปรมัง สุขขัง สาธุ

[พิงธรรม์]

อย่าหาว่าแก้ตัว...เลยครับ ช่วงนี้อีรุงตุงนัง หากไม่เบื่อกัน ขอผมเอาลิงค์ที่ฝากรูปไว้ที่ Flickr. มาแปะอีกครั้งนะครับ

เป็นรูปชุดที่แปะครั้งสุดท้าย...ก็สัปดาห์ก่อน ก็ซักเจ็ดแปดวันแล้วครับ ท่านใดเปิดซ้ำ...อย่าว่ากัน ขอแต่ให้อภัย...แก่ผมด้วย

http://www.flickr.com/photos/98209722@N07/sets

เลือกจิ้มดูเป็นเซ็ตได้ครับ

มีเวลาจะอัพเพิ่ม

แล้วหากมีเวลาอีกที จะค่อยตามใส่คำบรรยาย คงจะทำหลายรอบครับ

[NOKNICE]

อย่าหาว่าแก้ตัว...เลยครับ ช่วงนี้อีรุงตุงนัง หากไม่เบื่อกัน ขอผมเอาลิงค์ที่ฝากรูปไว้ที่ Flickr. มาแปะอีกครั้งนะครับ

เป็นรูปชุดที่แปะครั้งสุดท้าย...ก็สัปดาห์ก่อน ก็ซักเจ็ดแปดวันแล้วครับ ท่านใดเปิดซ้ำ...อย่าว่ากัน ขอแต่ให้อภัย...แก่ผมด้วย

http://www.flickr.com/photos/98209722@N07/sets

เลือกจิ้มดูเป็นเซ็ตได้ครับ

มีเวลาจะอัพเพิ่ม

แล้วหากมีเวลาอีกที จะค่อยตามใส่คำบรรยาย คงจะทำหลายรอบครับ

ขอบคุณครับ

[ลุงเนตร]

ขอบคุณครับ../

[ทิวากร]

ตามเข้ามาอ่านกระทู้แห่งปี (ปลุกยักย์ใหญ่)แห่งวงการจักรยานครับ ตอนนี้กระทู้สรุปทริป ไม่ค่อยมีทริปมาสรุปผมก็เลยไม่ได้เข้ามาอ่าน ตกข่าวเป็นครึ่งเดือน รอชมความตื่นเต้นต่อไป

[พิงธรรม์]

ตามเข้ามาอ่านกระทู้แห่งปี (ปลุกยักษ์ใหญ่)แห่งวงการจักรยานครับ ตอนนี้กระทู้สรุปทริป ไม่ค่อยมีทริปมาสรุปผมก็เลยไม่ได้เข้ามาอ่าน ตกข่าวเป็นครึ่งเดือน รอชมความตื่นเต้นต่อไป

คุณทิวากร...เขียนมาถูกใจผมครับ แค่ขอแก้นิดเดียว...คงเป็นกระทู้(ลาก)ข้ามปีซะมากกว่า

ขอบคุณพี่(ลุง)เนตร...และคุณnokniceด้วยครับ

คุณทิวากรครับ ผมรู้ตัวแต่้้เริ่มเขียนกระทู้แล้ว...คงจะเขียนได้้ำไม่ถึงขนาดจะเล่าเป็นเส้นทางปั่น แต่กำหนดหัวใจหลักว่าจะเขียนวิถีปั่นคนเดียว...ของการปั่นงวดนี้เอามาเล่าให้เพื่อน อยากให้เพื่อน...ลองปั่นเดี่ยวเที่ยวจีน

แก่นของวิถีปั่นๆคนเดียวผมว่านะมีข้อดี...กำหนดจิตและสมาธิอยู่กะสิ่งที่เราอยู่ขณะนั้น โดยไม่มีเพื่อนกวนสมาธิเรา

โจทย์ใหญ่...ทั้งผู้คนสถานที่ๆเปลี่ยนทุกวัน ฝึกตัวได้ทุกวัน

ยกเว้นที่ลิเจียง...เข้าออก YHA สองครั้ง ครั้งที่สอง...ตอนเจ้าหนูที่ทำงานที่ฟร้อนท์เห็นผมก้าวขาขึ้นกระได มันดีใจ...ผลุนผลันมากอดผม เหมือนแอบกลับบ้านแบบไม่ได้จอมอแจ้งคนที่รักเรา...เขา(เธอ)สุดดีใจที่เจอเรากลับไปหาเขา(เธอ)

ครับ...ความเบิกบานใจการเที่ยวงวดนี้ อยู่ที่ได้ฝึกทำตัวให้คนที่เราเจอรัก...เอ็นดูเรา ซึ่งดูเหมือนว่า...การไปคนเดียวมันต้องทำ ทุกวันเดินทางไปๆเจอคนแปลกหน้า เจอสถานที่แปลกถิ่น เป็นโจทย์ฝึกทุกวันครับ แต่แปลกจริงๆและคุ้มจริงๆที่แต่ละวัน...มีเรื่องสนุกมากมาย

ตอนทำจริงกะสถานการณ์จริง ผมอินและซึ้งใจในน้ำใจผู้คนที่ได้เจอ...ที่ผมได้รับความช่วยเหลือ

แต่ตอนไปโม้..ลงทุนนัดพรรคพวกให้ปั่นไปฟังผมโม้ถึงบางคล้า พรรคพวกฟังผมโม้ เรื่องซึ้งใจของผม ผมคงเล่าผิดบรรยากาศ เรื่องซึ้งใจของผม...กลายเป็นเรื่องเล่าที่พรรคพวกฟังแล้วหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

อารมณ์เล่าเรื่องแบบนี้ คงขอยืดกระทู้...เล่า(ได้)เป็นปี แบบต่อนิด...ต่อหน่อย ตามอารมณ์และเวลา

นี่...อีกไม่กี่วัน ติดรับปากพรรคพวกปั่นสำรวจเส้นทางเตรียมใช้กับทริปชวนคนเกษียณปั่นปีหน้าครับ

[พิงธรรม์]

โพสข้างบน ท่านอื่นที่ไม่คุ้นกัน เปิดมาอ่าน...อาจจะบ่น เขียนอะไร...ไม่มีความคืบหน้าการเดินทาง

จึงขอเขียนเล่าพอเป็นกระสายก่อน เรื่องที่ว่าผมซึ้งใจแต่พอเล่าให้เพื่อนฟัง...เพื่อนดันหัวเราะเสียน้ำหูน้ำตาไหล

ยกตัวอย่างนะครับ

เป็นช่วงที่ปั่นเข้าจีนได้ซักเกือบเดือนแล้วล่ะครับ ตอนนั้น...คุ้นกับจีนถึงขั้นมั่นใจจะกางเต้นท์นอนตรงไหนก็ได้ คือวางใจในผู้คนของเขา จับนิสัยคนจีนได้ "ไม่ชอบยุ่งเกี่ยว...เรื่องชาวบ้าน"

ผมก็เป็นส่วนหนึ่ง ที่เขาไม่ยุ่งครับ ไม่สนใจผมจะนอนตรงไหน

ขออย่างเดียว...อย่าไปนอนใกล้บ้านเขา

เรื่องที่ผมกล้านอนตรงไหนก็ได้ในจีนนี่ นอกจากจับเค้าได้ว่าึคนจีน...ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ผมยังรู้สึกว่าปั่นในจีนปลอดภัย ปลอดภัยจากคนเมา ปั่นทุกวัน...ผมว่านะ...ผมไม่เคยเห็นกลุ่มคนจีนตั้งวงกินเหล้าริมถนน ไม่เคยเห็นคนจีนเดินเมาบนถนนที่ปั่น ไม่เคยเห็นคนจีนทะเลาะวิวาทในเส้นทางที่ผมปั่น

ผมไม่เคยถูกวัยรุ่นแซวเลยครับ เกือบสองเดือนที่ปั่นในจีน มีแต่ชื่นชมเราทั้งด้วยสายตาและกริยา

ผมจับเค้าได้ว่า คนจีนใจดี แต่ออกจะอายที่จะพูดจากับคนแปลกหน้า

ยกเว้น คนที่ผมเดาว่าเขายังลำบากในเรื่องของเขา จนไม่มีเวลาที่พูดจาดีกับเรา

ปั่นอยู่เกือบเดือนโน่นล่ะครับ จนได้เค้า...คิดว่า ผมคิดว่าผมชักจะมองออกว่าคนจีนลักษณะใดที่ผมควรจะหลีกเลี่ยงไม่ไปรบกวนเขา

ปั่นช่วงแรก...โดนบ่อยครับที่โดนตะเพิดไล่ จนตอนนั้น...รู้สึกปั่นในจีนไม่สนุกเลย ทั้งไปเข้าใจสรุปซะเองว่า...เขาไร้น้ำใจ

ที่จริงมีเป็นส่วนน้อยครับ ซึ่งอยู่ซักพัก...ก็จับลักษณะเค้าของคนแบบนี้ได้ ทำให้พอจะเลี่ยงได้...ไม่ต้องโดนตะเพิดให้เฉาใจ

ยังไม่ถึงตอนที่อยากจะเล่า เรื่องซึ้งของผมแต่พอเอาไปเล่าให้พรรคพวกฟัง ดันกลายเป็นเรื่องตลก...ทำเพื่อนหัวเราะ(ผม)ซะท้องเข็ง

ขอผลัดอีกซักวันครับ

[sorpinya]

ตามมานั่งฟังเรื่องราวของทัวร์ริ่งรุ่นใหญ่

[betong bikes club]

_____ฟังด้วยคนครับ....

http://www.youtube.com/watch?v=2xrP-anMvw0

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ครับ

[ลุงเนตร]

[พิงธรรม์]

เรื่องอาหารการกิน เทียบกันระหว่างปั่นในลาว เวียดนาม จีน(ยูนนาน)

ในลาว...ตามความรู้สึกของผม ของกินประเภทกินให้อิ่ม...เพื่อให้มีแรงปั่น มักจะมีราคาแพงกว่าบ้านเรา แพงกว่าเวียดนามเมื่อเทียบตามราคากะคุณภาพของอาหารที่ได้

อาหารการกินที่หาได้ตามเส้นทางปั่นในลาวมักจะเป็นของพื้นๆ มีข้าวเหนียวเป็นหลัก กะำพวกย่างๆ...ปิ้งๆ จะหาร้านอาหารที่ทำพวกผัดพวกกับข้าวที่ต้องมีกรรมวิธีทำซับซ้อนกว่าการปื้งหรือย่าง...มักจะไม่เจอตามเส้นทาง

แต่ยังดี...ดีกว่าในเวียดนามและในจีน มื้อเช้าในลาวหาของกินประเภทกินเิอาอิ่มถูกกะตังค์ได้ง่าย

ในเวียดนามและจีน...นี่ ผมไม่ค่อยจะเข้าใจ พวกมื้อเช้าของเขากลายเป็นของกิน...แบบไม่ค่อยอิ่มท้องของพวกเรา ซึ่งคุ้นแต่กะการล่อข้าวเป็นหลัก ได้ข้าวเหนียวที่เป็นอาหารหลักของคนลาว ก็ยังดีกว่าการได้กินแต่พวกเฝอใน้วียดนาม พวกเส้นๆ...ในจีน

แต่มื้อเช้าของจีนถูกกว่าในเวียดนาม

มื้อเช้่าแบบพื้นฐานของจีน..มีแต่พวกเส้นๆเป็นหลัก ร้านในชนบทมีเมนูเดียว เข้าไปในร้านไม่ต้องเลือก เหมือนเส้นขนมจีนครับ...แต่เส้นโตอ้วนกว่า รสชาติแบบเส้นก๋วยเตี๋ยวบ้านเราแต่เหนียวไม่ร่วน ทำเป็นเส้นกลม มักจะมีแบบชามอิ่มราคาถูกแค่ห้าหยวน ทั้งชามมีแต่เส้น...เขาให้เส้นสองกอบมือใส่ชามใบโตล้นพูนปาก ไม่มีชิ้นหมูแม้นกระทั่งหมูสับในน้ำซุปก็ไม่มี เพราะเอาถูก เป็นอาหารมื้อเช้ามื้อถูกสุดขายชาวบ้าน ราดน้ำซุปที่มักจะมีเครื่องเทศกินชาปาก

ในชนบทถิ่นกันดาร ที่ชาวบ้านนิยมทำมื้อเช้ากินเอง หาร้านกินมื้อเช้ายากมาก หากมีก็จะมีแต่ร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นที่ว่านี้

ในถิ่นจีนชนบทเล็กๆ ในช่วงที่ผมหมดแก็สหุงข้าว มื้อเช้าล่อแต่ไอ้ก๋วยเตี๋ยวเส้นกลมที่ว่านี้ สุดเอือม...ถึงแขยงกลัว

ในชุมชนที่ใหญ่หน่อย หรือเป็นจุดที่เป็นจุดจอดรถโดยสาร เป็นรถขนาดรถเมล์เล็กของเรา แต่ที่เห็นมาก...เป็นรถตู้ขนาดเล็กกว่ารถตู้บ้านเรา เขานิยมเอามาทำเป็นรถโดยสารบริการชาวบ้านที่เดินทาง หากโชตดี...อาจจะเจอๆร้านก๋วยเตี๋ยวมื้อเช้าที่มีราคานับแต่ ๕ หยวน ๗ หยวน ถึง ๙ หยวน

หยวนที่แพงขึ้น คือเขามีรายการชิ้นเนื้อให้ลูกค้าเลือกหลายเมนู อาจจะเป็นชิ้นเนื้อ ชิ้นหมู หรือพวกเครื่องใน ทั้งบางร้านอาจทำน้ำซุบได้อร่อยกว่าไอ้ร้านถิ่นเล็กๆที่อาศัยแต่เครื่องเทศใส่เยอะๆ กินแล้วปากงี้ชาไปหมด

บางร้าน...เจอบ้างครับ อร่อยจริงๆ ทั้งๆที่ราคาค่อนข้างจะเหมือนกันทุกถิ่น ๕-๗-๙ หยวน อย่างที่่เล่า คิดว่าทางรัฐฯคงจะไม่ได้ควบคุมราคาหรอกครับ แต่แปลกจริง...ในครั้งนี้ที่ผมได้ปั่นเป็นพื้นที่กว้างของยูนนาน ราคามื้อเช้าที่ได้กินแต่ก๋วยเตี๋ยวเส้น ราคาเท่ากันหมด

หากปั่น...เข้าเป็นเขตเมืองโน่นล่ีะครับ ถึงจะได้กินพวกเส้นเหลืองแบบบะำหมี่ของบ้านเรา บางทีโชคดีก็มีเกี๊ยว

ส่วนตัวผมชอบบะหมี่กะเกี๊ยวมากกว่าก๋วยเตี๋ยวเส้นไส้เดือน พอปั่นเข้าเมือง พวกมื้อเช้า...ต้องหาร้านที่มีบะำหมี่กะเกี๊ยวกินให้หายอยาก

กลับมาถึงบ้านนี่ ที่คิดถึงจีนซะอย่างนอกเหนือจากที่คิดถึงพรรคพวกชาวจีนที่เจอกัน ก็คิดถึงบะำหมี่กะเกี๊ยวน้ำนี่ละครับ

ทุกร้านเขาทำ...ผมกินอร่อยทุกร้านเลย


ปล.ช่วงผมเที่ยว หนึ่งหยวนจีนประมาณห้าบาทครับ

[พิงธรรม์]

ก๋วยเตี๋ยวชามนี้อร่ิอยครับ มีคนพื้นที่ร่วมนั่งโต๊ะกิน...และคุยถูกใจ

ผมอัพรูปที่ Flickr.
http://www.flickr.com/photos/98209722@N ... 132632333/

เป็นช่วงการปั่นจาก Hekou ตามเส้นทางจะไปหยวนหยาง แต่เลี้ยวซ้ายปั่นวกลงใต้...ลงสู่พื้นที่เกือบถึงชายแดนใกล้เวียดนาม เพื่อจะเที่ยว Jinping

เที่ยวจินพิงแล้ว ก็ปั่นมุ่งหน้าสู่หยวนหยาง ได้เส้นทางโหดสมใจ...ที่อยากได้ครับ

ถ่ายรูปช่วงนี้ ปั่นมาถึงพื้นที่ภูเขาสูง...ยังนอนเต้นท์ไม่เป็น คิดแต่จะขอนอนบ้านชาวบ้านอย่างเดียว

คิดโง่ๆ...นึกว่าคนจีนจะให้นอน

ปั่นวันนั้น พอตกเย็นก็เริ่มเที่ยวแวะขอชาวบ้านนอน...กว่าสิบบ้าน เขาปฏิเสธทุกบ้านก็ยังไม่เกิดความฉลาด ไม่นึกรู้ด้วยตนเอง...ว่าคนจีนเขาไม่ให้คนแปลกหน้านอน

นึกอย่างเดียว...กูต้องนอนบ้านชาวบ้าน จะนอนเต้นท์คนเดียว...ไม่กล้าเว้ยยย (ในตอนนั้น )

ครับปั่นจนถึงเกืิอบสามทุ่ม ปั่นบนทางภูเขานั่นล่ะครับ ดีที่พื้นที่แุถวนี้...หมดแสงมองไม่เห็นทางแบบมืดสนิทจริงๆ ก็ซักเกือบสองทุ่ม

สามทุ่มที่ผมว่า...ก็มืดสนิทแล้วล่ะครับ

ก็เจอร้านอาหารแบบทำในบ้าน ลูกค้านั่งกะโต๊ัะใต้ชายคานอกบ้าน

ด้วยหิวข้าวล่ะครับทั้งหนาวระดับตัวสั่น...ก็แวะเข้าไป

ทันทีที่ผมนั่ง น้าผู้ชายก็รีบเอากระติกน้ำร้ิิอนกะแก้วมาให้ผม ดื่มน้ำร้อนทันที แล้วผมก็ทำอาการหิวข้าว ซึ่งคุณน้าผู้หญิงก็เข้าใจ เดินไปในครัว หยิบเส้นก๋วยเตี๋ยวแบบเส้นไส้เดือนมาให้ดู ทำนองบอกผม...ตอนนี้มีเหลือแต่แบบนี้ เรียกว่าเอาอาหารเตรียมขายมื้อเช้ามาให้กินครับ

กินเสร็จผมก็ออกปากขอนอน แน่นอนครับ...ถูกปฏิเสธ ผมบอกไม่ให้นอนในบ้าน ก็จะนอนริมถนนล่ะ ปั่นไม่ไหวแล้ว

ครับ...ผมก็ทำท่าจะกางเต้นท์ริมถนนหน้าบ้านนั่นละครับ น้าผู้ชายเห็นสภาพผม ก็มาจูงมือ ไปๆ...ไปนอนในห้องเก็บเครื่องมือ น้าผู้ชายบอกผม นอนข้างนอกมันอันตราย

ครับ เป็นผัวเมียที่อยู่กันสองคนที่ใจดีที่สุดเลยครับ

ในตอนเช้า...หลังตื่น ก็เจอลูกค้าคนนี้ล่ะครับ เสียดายที่เธอพูดและเขียนได้แต่ภาษาจีน ชื่อและที่อยู่ที่เธอให้เป็นภาษาจีนทั้งหมด ยังไม่ได้แกะให้เป็นภาษาไทยเลย คิดถึงเธอจัง ทั้งคิดถึงคุณน้าสามีภรรยาในดีคู่นี้ด้วยครับ

ที่บ้านนี้ ในวันรุ่งขึ้น...กว่าผมจะออกปั่นต่อ ก็เกือบสิบโมงเช้า มัวแต่สนุกกะกิจกรรมของคนท้องถิ่นที่มาที่บ้านหลังนี้

รูปทั้งหมดของช่วงแห่งความสุขของการเดินทางช่วงนี้ อยู่ใน Flickr ชุดนี้ทั้งหมดครับ

[พิงธรรม์]

จาก Hekou ผมจำไม่ได้ครับว่าปั่นกี่วัน...ถึงจินพิง วันหลังจะค้นบันทึกมาเติมข้อมูลนะครับ

แต่จำนวนการใช้วันปั่นของผมจากโน่นไปนี่ จากนี่ไปถึงนั่น เอาเป็นประเด็นวัดใกล้หรืิอไกลไม่ได้หรอกครับ

การปั่นในลาวกะเวียดนาม มุ่งมั่นแต่ละวัน ปั่นอย่างเดียว

แต่ในจีน ช่วงแรกปั่นก็ยังขยันในเรื่องปั่น ได้ซักวันละห้าหกสิบกิโลเมตร ก็ปรบมือชมตัวเอง...กูเก่งโว้ยย แต่ปั่นไปปั่นมา...ได้วันนึงสามถึงสี่สิบกิโลเมตรก็มืดแล้ว เพราะมันใช้เวลาสนุกในเรื่องอื่น...มากกว่าจะปั่นกันอย่างเดียว

งั้นจะุถามผม ระยะทางมันเท่าไหร่ ผมขออภัยครับ ความขยันจด ขยันบันทึก...ทำได้ไม่ถึงอาทิตย์ ไอ้โอโดของผมมันเจ๊ง มันโดนฝนทุกวัน...เจ๊งครับ

วันและคืนที่ปั่นไปอาศัยนอนบ้านสองสามีภรรยา เป็นการปั่น...ก็จำไม่แม่นซะแล้ว กี่วัน...หว๋า จะวันหรือสองหรือสาม

แต่ที่ยกมาเขียนเพิ่ม อยากชวนครับ ท่านใดมีเวลาน้อยไปปี่นเที่ยวแค่จินพิง...ก็สุดคุ้ม

ก็เลยไปแปะรูปที่เฟซ แล้วโยงลิ้งค์มาที่นี่ ดูเหมือนวิธีนี้...เอารูปทีละรูปมาแปะตรงนี้ ง่ายสุดสำหรับคนงี่เง่าเรื่องคอมพ์...อย่างผม

ดูรุปช่วง HeKou ถึง Jinping

[พิงธรรม์]

เส้นทางเส้นนี้ ท่านใดเปิดกูเกิ้ลแมพ โยงเส้นทางจาก Hekou สู่ Yuanyang ประมาณระหว่างทางจะมีทางแยก เขาทำเป็นทางหลักวกลงใต้ มุ่งชายแดนวกกลับเวียดนาม

ครับ...จินพิง เป็นเมืองอยู่ในถนนเส้นนี้