เพื่อนชวนเพื่อนปั่น(3) ตอน อ.วงศ์ ชวนปั่นไปไหว้พระธาตุแก้บน

[TigerSmile'Hy]

[TigerSmile'Hy]

... ออกจากวัดเขารัดปูน เราปั่นต่อไปทาง อ.กระแสสินธ์ ผ่าน อ.ระโนด ท่ามกลางเปลวแดดที่แผดเผา ความเหนื่อยล้าของนักวิ่งอย่าง อ.วงศ์ ก็ต้องยอมพ่าย ... เราแวะกินมื้อเที่ยงที่ร้านข้าวแกงข้างทางแถวๆ ต.บ้านใหม่ จากนั้นเราก็ปั่นต่ออีก 2-3 กม. เพื่อมาพักที่วัดตะเครียะ หรือวัดวารีปาโมกข์ ... ผลอย่างที่เห็น



วัดวารีปาโมกข์ ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 4 ตำบลตะเครียะ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 11 ไร่ 7 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบริมทะเลสาบ ... มีเรื่องราวเกี่ยวกับ บันทึกทะเลสาป ที่น่าสนในมาฝาก http://reo16.mnre.go.th/document_public ... sep_51.pdf

[ลุงมร]

ถ่ายรูปบนชายหาดดูดี สุดหล่อ บอกไม่ถูก แต่พอมาดูอีกรูปถ่ายกับหลานแม่ยาย ดูแก่ไปคัน555555555

[TigerSmile'Hy]

ถ่ายรูปบนชายหาดดูดี สุดหล่อ บอกไม่ถูก แต่พอมาดูอีกรูปถ่ายกับหลานแม่ยาย ดูแก่ไปคัน555555555

เหอ เหอ เหอ ... จะชม จะทับถม มาทีเดียวกันทำตัวไม่ถูกเลย ... เร่งทำคุณสมบัติให้ทันสมัคร"ไม้ค้ำตะวัน" กลัวไม่ทัน





... ออกจากวัดวารีปาโมกข์ ราว 300 เมตรเราแยกขวาไปตามถนน รพช.สข.3170 (ปกติจะตรงไปทางบ้านหัวป่า)... ถนนเส้นนี้จะเชื่อมต่อไปยัง อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช ... เราผ่านบ้านบากบาง, บ้านหนองถ้วย, บ้านปากเหมือง ซึ่งจากนี้ไปเป็นเขต อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช

สองข้างทางเป็นทุ่งนาอันกว้างไกลสุดตา "ทุ่งระโนด" หรือทุ่งสงวน เป็นอู่ข้าว อู่น้ำ ของจังหวัดสงขลา แม้ปัจจุบันผู้ครอบครองที่ดินจะไม่สามารถทำนานาได้ทั้งหมดพื้นที่ที่มี จึงเกิดการเช่าพื้นที่นาทำให้ต้นทุนการผลิดของชาวนาเพิ่มขึ้น ยังไม่นับรวมค่าเครื่องจักร ปุ๋ย และสารเคมีกำจัดศัตรูพืชที่ราคามหาโหด ไม่ใช้ก็ไม่ได้ผลผลิตเต็มที่ ยิ่งใช้ผืนนายิ่งเสื่อมก็ยิ่งเพิ่มปริมาณการใช้ฯ บริษัทผู้ผลิตเครื่องจักร ปุ๋ย และสารเคมีฯ รวยกันเป็นแถบๆ ... ผ่านฤดูการเก็บเกี่ยวก็ถูกพ่อค้าคนกลางกดราคาข้าวอีก น่าช้ำใจ แถมบางทีธรรมชาติไม่เป็นใจ ซ้ำเติมชาวนา"กระดูกสันหลังของชาติ" ก็คงต้องกัดแทะกระดูกตัวเองกันต่อไป... เอ้อ..ได้บ่นแล้วค่อยโล่งใจ

[TigerSmile'Hy]

... เราปั่นมาเพลินๆ กับท้องทุ่ง รวงข้าวสีทอง ... มาพักชมวิว(พักเหนื่อย)บนสะพานข้ามคลองระบายน้ำอันเนื่องมาจากพระราชดำริฯ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ "โครงการการพัฒนาพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังอันเนื่องมาจากพระราชดำริ" ... คลองชะอวด - แพรกเมือง ยาวประมาณ 26 กิโลเมตร ขนาดก้นคลองกว้าง 150 เมตร ลึก 5 เมตร พร้อมก่อสร้างประตูระบายน้ำขนาด บานระบายกว้าง 12.50 เมตร สูง 7 เมตร 5 ช่อง สามารถระบายน้ำได้ 540 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และสร้างคันกันทรายบริเวณปากคลอง ยาว 300 เมตร

ความเป็นมา

ในอดีตพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของภาคใต้ ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์ต่อมาเมื่อประชากรมากขึ้นทรัพยากรธรรมชาติถูกนำมาใช้อย่างฟุ่มเฟือย มีการตัดไม้ทำลายป่าทำให้ขาดแหล่งดูดซับน้ำหรือชะลอน้ำฝน ความสมดุลยทางธรรมชาติถูกทำลายลง เป็นสาเหตุน้ำจืดในแม่น้ำปากพนังและลำน้ำสาขา จากที่เคยมีปีละ 9 เดือน เหลือเพียงปีละ 3 เดือน และจากลักษณะของแม่น้ำปากพนังมีความลาดชันน้อย ทำให้น้ำทะเลลุกล้ำเข้าไปในลำน้ำเป็นระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ประกอบกับ มีราษฎร์ส่วนหนึ่งใน อ.หัวไทร อ.เชียรใหญ่ และ อ.ปากพนัง หันมาประกอบอาชีพการทำนากุ้งเนื่องจากการเพาะเลี้ยงกุ้งสามารถทำรายได้สูง ปัญหาที่ตามมาได้แก่ การถ่ายเทน้ำเสียจากบ่อกุ้งลงสู่ทางน้ำธรรมชาติลุกลามเข้าไปในพื้นที่นาข้าว ส่งผลให้ลำน้ำมีสภาพเค็มไม่เหมาะที่จะใช้ทำการเกษตร จากสภาพปัญหาดังกล่าวที่ชาวปากพนังต้องเผชิญอยู่ เป็นมูลเหตุให้การประกอบอาชีพเกษตรกรรมได้รับความเสียหาย ขาดแหล่งน้ำจืดที่ใช้ในการอุปโภค บริโภค และปัญหาน้ำท่วมซ้ำซากในที่ทำกินของเกษตรกร โดยเฉพาะการทำนาได้รับความเสียหาย พื้นที่นาลดจำนวนลงกว่าครึ่งหนึ่ง ผลผลิตตกต่ำราษฎรมีฐานะยากจน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระราชทานพระราชดำริให้กรมชลประทานร่วมกับหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการแก้ไขและบรรเทาปัญหาของพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังภายใต้ “โครงการการพัฒนาพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังอันเนื่องมาจากพระราชดำริ” พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำริให้ดำเนินการแก้ไขปัญหาน้ำท่วม ปัญหาขาดแคลนน้ำใช้ในการอุปโภคบริโภค การทำการเกษตรและปัญหาการรุกล้ำของน้ำทะเล รวมถึงการเลี้ยงกุ้งทะเลอย่างไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการ ซึ่งไก้มีพระราชดำริครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2526 และต่อมาพระองค์ได้ทรงพระราชทานพระราชดำริมาอย่างต่อเนื่องรวมทั้งหมด 9 ครั้ง ครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2538 สรุปพระราชดำริว่า ให้พิจารณาก่อสร้างประตูระบายน้ำปากพนังให้เสร็จโดยเร็ว ซึ่งเป็นงาน
หลักในการแก้ไขปัญหาการขาดแคลนน้ำจืดและให้แก้ไขปัญหาน้ำท่วม ในพื้นที่ทำกินของราษฎรโดยการขุดลอกคลองระบายน้ำ พร้อมประตูระบายน้ำและอาคารควบคุมลำน้ำสาขาต่างๆ เพื่อระบายน้ำออกจากพื้นที่โครงการ กำหนดแนวเขตที่เหมาะสมในการแยกน้ำจืดน้ำเค็มออกจากกันโดยชัดเจน ขณะเดียวกันควรมีการประชาสัมพันธ์สร้างความเข้าใจเกี่ยวกับโครงการให้ราษฎรอย่างต่อเนื่องตลอดระยะเวลาในการดำเนินโครงการ โดยมีส่วนราชการต่างๆ ร่วมมือในการพัฒนาพื้นที่แหล่งน้ำ ทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม การศึกษา การสาธารณสุข กรมชลประทาน ตลอดจนการฟื้นฟูสภาพแวดล้อม และการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ



ต่อมาเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2545 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริเพิ่มเติมกับเลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา เลขาธิการ กปร. และอธิบดีกรมชลประทาน ณ วนอุทยานปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สรุปว่า ให้ดำเนินการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมและน้ำเน่าเสียโดยให้ระบายน้ำจากแม่น้ำปากพนังไปออกคลองธรรมชาติไปออกทะเลอีกด้านหนึ่ง และเร่งดำเนินการขุดคลองชะอวด-แพรกเมืองให้แล้วเสร็จโดยเร็ว พร้อมทั้งพิจารณาก่อสร้างอาคารบังคับน้ำเพื่อควบคุมระดับน้ำในพื้นที่พรุควนเคร็งให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมเพื่อป้องกันการเกิดไฟไหม้พรุ

สำหรับการสนองพระราชดำริ โครงการพัฒนาพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังฯ ได้ดำเนินการสนองพระราชดำริมาตั้งแต่ปี 2538 โดยกรมชลประทานได้ดำเนินการก่อสร้างประตูระบายน้ำปากพนังหรือประตูระบายน้ำอุทกวิภาชประสิทธิแล้วเสร็จเมื่อปี 2542 พร้อมได้ก่อสร้างระบบชลประทานอื่นๆ ควบคู่กันไปกับการพัฒนาส่งเสริมอาชีพด้านเกษตรกรรมและการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ทั้งนี้ นายกรัฐมนตรีในฐานะประธานกรรมการบริหารโครงการฯ ได้มอบนโยบายเมื่อคราวประชุมคณะกรรมการบริหารโครงการฯครั้งที่ 1/2546 เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2546 สรุปว่า ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเร่งรัดการดำเนินงานด้านโครงสร้างพื้นฐานให้แล้วเสร็จภายในปี 2547 และหน่วยงานทหารเข้ามาร่วมดำเนินการในส่วนการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานดังกล่าวด้วย

ที่มา - http://nbk29.doae.go.th/papanung.doc

[TigerSmile'Hy]

... เราปั่นอยู่บนถนน ทช.นศ.3053 ไม่นานเราก็มาถึงถนนสายหลัก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 ที่บริเวนบ้านทรายขาว เราเลี้ยวซ้าย (ขวาไป อ.หัวไทร) ผ่านเขาพระบาท เป็นทางลาดชันเล็กน้อยและเป็นครั้งแรกของทริปนี้ที่เจอเนินเขา ... เขาพระบาท หรือ"เขาบาตร" ที่ชาวบ้านเรียกกันอดีตเมื่อ 30-40 ปีก่อนเป็นที่ชุมชน"นักปล้น" รถบัส รถทัวร์ แม้กระทั่งรถบรรทุกสินค้า เนื่องจากว่าเมื่อถึงทางลาดชัน บรรดารถต่างๆ จะชลอความเร็ว กอร์ปกับเป็นทางโค้งขึ้นเขาด้วยแล้ว บรรดามิจฉาชีพจะคองจังหวะนี้แหละปล้นทรัพย์สิน ... แต่นั่นมันนานมาแล้ว

... มองนาฬิกา 4 โมงครึ่งแล้ว เป้าหมายเหลืออีกร่วม 50 กม. ขณะที่ผ่านมาเราทำได้แค่ 90 กม. เอง... เราใช้เวลาพักค่อยข้างมาก ยิ่งการออกจากที่พักช่วงเช้าก็ออกสายด้วย ... อ.วงศ์, อาป้อม, อาปู และ เฮียจ๋าย เริ่มออกอาการเมื่อยล้าอย่างเห็นชัด พวกเขาเริ่มคิดแผน 2 แผน 3 มาใช้ ส่วนโกยาวกระบี่ ยังฟิตปั๊ง

... 6 โมงครึ่ง เรามาถึงหัวสะพาน"ชะเมา" ก็ต้องเสียเวลาอีกร่วมครึ่งชั่วโมงเพราะทางข้างหน้าฝนและลมโหมกระหน่ำ ... คนขับรถรับจ้างสองแถวท้องถิ่นบอกว่าที่แถวๆ หัวถนนฝนตกหนักมาก... นั้มหมายถึงห่างจากที่ชะเมาไป 15 กม. และสิ่งที่ตามมาคือ"ไฟดับ" ครับ ในที่สุดพอฝนซา ลมอ่อนแรงลงเราก็ปั่นฝ่าละอองฝนไปกลางความมืดสลัว...

ในที่สุดเราเข้าสู่ตัวเมืองผ่านหน้าวัดมหาธาตุ ยกมือไหว้สัการะจากถนนฯ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาไหม่ ... เราแวะกินมื้อเย็นที่ร้าน"สองพี่น้อง" ในสภาพที่ชื้นแฉะ ... ก่อนที่จะไปพักยังบ้านญาติของอาป้อมซึ่งอยู่หลังค่ายวชิราวุธ ตอน 4 ทุ่มกว่าๆ

[TigerSmile'Hy]

เช้าวันที่ 6 กรกฏาคม เป็นวันจันทร์ที่ ครม. ประกาศเป็นวันหยุดต่อเนื่อง ซึ่ง 7-8 กค. เป็นวันอาสาฬหบูชาและเข้าพรรษา ... ผมก็เพิ่งสัมผัสซึ่งบรรยากาศที่ร่มรื่นบริเวณบ้านญาติของอาป้อม และมื้อเช้าเรายกลงมากินในสวนฯ ต้องขอบคุณอาหารที่อร่อยและบรรยากาศหาได้ยากยิ่ง...

[TigerSmile'Hy]

อนุสาวรีย์วีรไทย หรือที่ชาวนครศรีธรรมราชรู้จักกันในนาม พ่อจ่าดำ เป็นอนุสาวรีย์ที่เป็นการยกย่องวีรกรรมในการต่อสู้เพื่อปกป้องอธิปไตยของชาติโดยไม่คำนึงถึงชีวิตเลือดเนื้อของตนเอง ของทหารกล้าแห่งค่ายวชิราวุธ นครศรีธรรมราช โดยอนุสาวรีย์จะเป็นรูปหล่อทหารกล้าในชุดพร้อมรบติดดาบปลายปืนในท่าเตรียมประจันบานข้าศึก ชาวนครศรีธรรมราชให้ความเคารพนับถือองค์พ่อจ่าดำเป็นอย่างมาก จะมีการมาบนบานศาลกล่าวต่อองค์พ่อจ่าดำเป็นประจำ และทุกๆวันอังคารและวันเสาร์ก็จะพบเห็นผู้คนมากมายมาสักการะเพื่อเป็นการแก้บนหลังได้รับสิ่งที่ขอแล้ว ซึ่งเป็นภาพที่เห็นเป็นประจำ โดยอนุสาวรีย์ตั้งอยู่ในบริเวณค่ายวชิราวุธ หน้าโรงเรียนโยธินบำรุง ผู้ที่กำลังจะไปเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ควรที่จะไปสักการะพ่อจ่าดำสักครั้งเพื่อเป็นศิริมงคลนะครับ

8 ธันวาคม 2484 - ญี่ปุ่นบุก!

เช้าตรู่วันนี้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารญี่ปุ่น “ยกพลขึ้นบก” โดยเดินทัพเข้าไทยทั้งทางบกและทางทะเลด้านอ่าวไทย 7 จังหวัดภาคใต้คือ สมุทรปราการ ประจวบคีรีขันธ์ สุราษฎร์ธานี ชุมพร นครศรีธรรมราช สงขลา และปัตตานี เพื่อขอผ่านไปตีพม่าและมลายูของอังกฤษ จนเกิดปะทะกับ ทหาร ตำรวจและยุวชนทหารไทย ซึ่งได้ต่อสู้อย่างดุเดือด ในที่สุดรัฐบาลไทยโดยจอมพล ป. พิบูลย์สงคราม ได้ประกาศอนุญาตให้ทหารญี่ปุ่นเดินทัพผ่านประเทศได้

เมื่อญี่ปุ่นได้ก่อสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้นในปลาย พ.ศ. ๒๔๘๔ นั้นได้ยกพลขึ้นบกเพื่อเข้าประเทศไทยทางภาคใต้ จุดที่กองทัพญี่ปุ่นบุกขึ้นนั้น คือ จังหวัดปัตตานี สงขลา ชุมพร ประจวบคีรีขันธ์และนครศรีธรรมราช ทุกจุดที่กองทัพญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกต่างก็ถูกกำลังของกองทัพบกไทยต่อต้านอย่างเหนียวแน่นและทรหดเป็นที่สุด ในบรรดาวีรกรรมของทหารสังกัดมณฑลทหารบกที่ ๖ จังหวัดนครศรีธรรมราช วีรกรรมครั้งนี้นับเป็นเกียรติประวัติของชาวจังหวัดนครศรีธรรมราชอีกครั้งหนึ่ง ที่จะต้องดำรงอยู่ในประวัติศาสตร์ไม่มีวันรู้เลือน ลำดับของการเกิดวีรกรรมครั้งนี้เป็นมาดังนี้

1.ทราบข่าว ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ.2484 เวลาประมาณ 06.30 น. พลตรี หลวงเสนาณรงค์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่6 ค่ายวชิราวุธนครศรีธรรมราช ได้รับโทรเลข ซึ่งนายไปรษณีย์นครศรีธรรมราช และบุรุษไปรษณีย์ได้นำมาส่งให้ที่ บ้านพัก ความว่า ญี่ปุ่นได้ส่งเรือรบประมาณ 15 ลำ มาที่ชายทะเลสงขลา และลำเลีบงพลขึ้นบห เมื่อเวลา 04.00 น. โทรเลขฉบับนี้นายไปรษณีย์สงขลาได้แจ้งแก่นายไปรษณีย์นครศรีธรรมราช ตั้งแต่เวลา 02.30 น. ภายหลังที่ได้รับข่าวทางโทรศัพท์จากหลวงอรรถโกวิทวที อัยการจังหวัดสงขลา ซึ่งแลเห็นเรือรบจำนวนมากจอดอยู่นอกฝั่งสงขลา และเตรียมยกพลขึ้นบกที่บ้านสำโรงและเขารูปช้าง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา

2.เตรียมรับมือข้าศึก ภายหลังที่ได้รับโทรเลขฉบับนั้น ผู้บังคับบัญชาการมณฑลทหารบกที่ 6 จึงสั่งการให้แตรเดี่ยว ณ กองทัพรักษาการณ์ประจำกองบัญชาการ เป็นสัญญาณเหตุสำคัญ และเรียกหัวหน้าหน่วยที่ขึ้นครงมาประชุมที่กองบัณชาการมณฑลเพื่อเตรียมรับมือข้าศึกซึ่ง ผบ.มณฑล คาดว่าคงจะบุกขึ้นนครศรีธรรมราชด้วย ในขณะที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก

ขณะที่ ผบ.มณ ได้สั่งการและมอบหมายหน้าที่รับข้าศึกอย่างรีบเร่งอยู่นั้น ก็ได้รับแจ้งข่าวจาก พลฯ จ้อน ใจชื่อ และ พลฯ เติม ลูกเสือ สังกัดหน่วยป.พัน 15 ซึ่งเป็นเวรตรวจเหตุการณ์ที่บ้านท่าแพ (ใกล้ค่ายวชิราวุธ) ว่าได้พบกองทหารญี่ปุ่นกำลังยกขึ้นจากเรือรบไม่ทราบจำนวนพลทหาร และลำเลียงกำลังด้วย เรือท้องแบนมาตามคลองท่าแพ จะขึ้นที่ท่าแพ ในขณะที่จะพยายามจะกลับมารายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบก็ถูกทหารญี่ปุ่นควบคุมตัว แต่ พลฯ จ้อน ใจซื่อ พยายามหลบหนี มารายงานผู้บังคับบัญชาได้ในเวลา07.00 น. และในเวลาเดียวกัน ส.ท.ประศาสน์ ลิทธิ์วิลัย ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาแจ้งขาวนี้แก่ผู้บังคับการมณฑลด้วย

ผบ.มณฑล ได้สั่งการให้เปิดคลังแสงและจ่ายอาวุธปืนเล็ก ปืนกล และปืนประสุนให้แก่ทุกคนที่ยังไม่มีอาวุธประจำกาย และประกาศให้ทุกคนทำการสู้อย่างเต็มสติกำลัง โดยความมุ่งหมายที่จะมิให้กองทหารญี่ปุ่นเข้ายึดโรงทหารได้เป็นอันขาด ผู้ที่ไม่มีผู้บังตับบัญชาแน่นอน ก็ให้เข้าสมทบกับหน่วยใดหน่วยหนึ่งซึ่งประจำอยู่ตามแนวต่างๆ ในหน่วยร.17

3.ประจำการรบ อาจกล่าวได้ว่า พอคำสั่งด้วยวาจาไม่ว่าจะเป็นคำสั่งประกาศขาดคำลง ผู้รับคำสั่งทุกคนทุกหมู่ทุกเหล่า ได้รีบลงมือปฏิบัติตามโดยทันที โดยมิได้มีการสะทกสะท้านหวาดกลัว หรือแสดงอาการตื่นเต้นลังเลแม้แต่น้อย ทหารทุกหน่วยในมณฑลที่6 ได้เข้าประจำการในลักษณะและหน้าที่ ดังนี้
3.1 หน่วย ป.พัน 15 หน่วยนี้ได้ทำหน้าที่ดังนี้
3.1.1 เติมน้ำมันแก่รถยนต์ทุกคันและสำรองไว้อีกคันละ 2 ปีบ ที่เหลือให้กองพลาธิการนำไปซุกซ่อนตามภูมิประเทศหลังโรงที่อยู่ของหมวด สภ.
3.1.2 พลาธิการเตรีบมสัมภาระพร้อม เสบียงอาหาร เพื่อขนย้ายได้ทันท่วงที
3.1.3 ส่งทหารเข้ายึดแนวรั้วไร่กสิกรรม ของ ป.พัน 15 ร้อย 2 ด้านใต้ เพื่อยิงต้านทานและเมื่อมีกำลังมาเสริมก็ได้ต่อแนวไปทางทิศตะวันตก สักครู่ปรากฏว่ามีกระสุนของฝ่ายญี่ปุ่นยิงมาจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโรงอาหาร ผบ.ร้อย 1 จึงนำปืนใหญ่ 2 กระบอกไปตั้งยิงสวนไป
3.1.4 กองร้อย 1 ใช้ปืน ปบค.105 จำนวน 4 กระบอก ปืน ป.63 จำนวน 2 กระบอก จากโรงเก็บออกมาตั้งยิงบริเวณหน้าและข้างโรงเก็บ ส่วนทหารในกองรักษาการณ์ภายในใช้ปืนเล็กทำการต่อสู้
3.1.5 กองร้อย 2 ลากปืนใหญ่ ป.105 จำนวน 1 กระบอก ซึ่งไปนำคืนมาจากร้านงานฉลองรัฐธรรมนูญ ณ สนามหน้าเมือง ในตอนเช้าตรู่มาตั้งยิงใกล้คลังกระสุน แต่เนื่องจากกองร้อยนี้ต้องไปรักษาการณ์ภายนอก จึงมีทหารอยู่น้อยไม่พอที่จะทำหน้าที่พลประจำปืน ประกอบกับที่อยู่ของกองร้วยนี้อยู่ใกล้ไปทางท่าแพมาก พอฝ่ายญี่ปุ่นเริ่มเคลื่อนที่และยิงมา ก็ทำให้หมดความสามารถที่ทหารจะเข้าไปลากเอาปืนใหญ่มาตั้งยิงเสียแล้ว จึงต้องใช้ปืนเล็กยิงต่อสู้
3.2 หน่วย ร.พัน39 หน่วยนี้ได้ทำหน้าที่ดังนี้
3.2.1 ร้อย 1 และหมวด ส. เป็นกองรบซึ่งยกไปต้านทานทหารญี่ปุ่นที่ตลาดท่าแพ โดยวางแนวรบเป็น 2 แนว แนวแรกคือ แนวบ้านพักนายทหาร ป.พัน 15 กับโรงที่อยู่ของทหาร ป.พัน15 ส่วนแนวที่ 2 คือ แนวตลาดท่าแพ
3.2.2 รอง ผบ.ร.พัน 39 นำกำลังบางส่วนคือ ทหารของ ร.17 ที่ฝากฝึกในหมวด สภ. นายสิบกองหนุนที่เข้ารับการอบรมกับ ปก.หนัก 1 หมวด ที่เหลือไปยึดภูมิประเทศทางทิศตะวันออกของที่ตั้ง ร.พัน 39 เพื่อป้องกันมิให้ฝ่ายญี่ปุ่นเข้ายึดโรงทหารจากทิศตะวันออกได้
3.2.3 เข้าเสริมแนวรบโดยต่อแนวไปทางปีกขวาบ้าง ปีกซ้ายบ้าง ยึดภูมิประเทศข้างหลัง แนวรบเพื่อทำหน้าที่เป็นกองหนุนบ้าง และเมื่อฝ่ายญี่ปุ่นได้กำลังส่วนหนึ่งเข้าโอบทางปีกขวา หน่วยนี้ก็ได้ส่งกำลังเข้าปะทะต้านทานไว้
3.3 หน่วย พ.มณฑล ๖ หน่วยนี้ได้ทำหน้าที่ดังนี้
ผู้รับมอบหมายนำทหารขึ้นรถยนต์มายังหน้าที่ตั้งกองรักษาการณ์ของ ป.พัน 15 แล้วขยายแถวเข้ายึดแนวไร่กสิกรรมของ ป.พัน 15 ร้อย 2 โดยสมทบกับทหาร ป.พัน 15 และกองรักษาการณ์ภายนอกประจำ จว.ทบ.นศ. บ้าง และเข้าต่อแนวไปทางปีกขวาบ้าง ทหารหน่วยนี้แบ่งกำลังออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรก เข้าประจำแนวยิงแรก อีกส่วนหนึ่งคงมียึดภูมิประเทศในแนวที่ 2 ซึ่งห่างจากแนวแรกประมาณ 100 เมตร แต่ยังมิได้ทำการยิง ก็ได้เวลาสงบศึกเสียก่อน
3.4 หน่วย ส.พัน ๖ ได้ทำหน้าที่ดังนี้
จัดทหารถือปืนเล็กยึดภูมิประเทศบริเวณโรงที่อยู่ของทหาร ใน พ.มณฑล และโรงที่อยู่ของทหารใน ส.พัน 6 เพื่อไว้เป็นกำลังหนุนในโอกาสต่อไป แต่ยังมิได้ทำการยิง ก็พอดีการรบยุติลง
3.5 หน่วย สร.มณฑล ๖ ได้ทำหน้าที่ดังนี้
จัดเปลออกไปรับคนเจ็บ ขนเวชภัณฑ์และสัมภาระมีค่า ออกมาจากแนวยิง
นอกจากนี้ยังมียุวชนทหารจากหน่วยฝึกยุวชนที่ 55 จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวนประมาณ 30 คน มีปืนเล็กประจำกายมาสมทบ เมื่อเวลาประมาณ 09.00 น. และได้รับคำสั่งให้ยึดภูมิประเทศในแนวเดียวกับหน่วย ส.พัน 6 แต่ยังมิได้ทำการยิงก็พอดีการรบยุติลง

การรบครั้งนี้ ตามรายงานของพลตรี หลวงเสนาณรงค์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 6 นครศรีธรรมราชรายงานว่า

"การอำนวยการการรบทำไม่ได้สะดวกนัก เพราะตลอดเวลาตั้งแต่ 07.00-11.00 น. ฝนได้ตกลงมาอย่างหนัก จริงอยู่ก่อนที่หน่วยทหารจะเข้ายึดแนวนั้น ถึงหากจะได้เตรียมตัวไว้แล้ว แต่โดยที่เหตุการณ์ไม่แจ่มแจ้งพอ คือ ไม่ทราบว่าฝ่ายญี่ปุ่นมีกำลังเท่าใดมาขึ้นบกจริงๆที่ใดบ้าง แนวสับสนกันอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้น ก็นับว่าได้ปฏิบัติการทันเหตุการณ์ กล่าวคือ พอกระผมสั่งการต่อสู้ต้านทาน เจ้าหน้าที่ต่างๆก็เริ่มดำเนินงานตามหน้าที่ของตน หน่วยทหารก็เคลื่อนที่เข้าประจำแนวตามลำดับ อนึ่ง เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาการแล้ว ได้ปฏิบัติตามอย่างรวดเร็วกล้าหาญ เป็นที่หน้าชมเชยยิ่ง ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่แสดงความอิดเอื้อนหรือหวาดกลัว บางคนไม่มีหน้าที่รบโดยตรง เช่น พลทหารประจำตัว เป็นต้น ก็ได้มารับจ่ายอาวุธ กระสุน และอาสาเข้าทำการรบด้วย"

นอกจากนี้ในรายงานฉบับดังกล่าวก็ยังกล่าวต่อไปว่า
"การต่อสู้ได้ดำเนินไปอย่างรุนแรงตลอดเวลาฝ่ายเราได้รุกไปข้างหน้าตามลำดับ บางส่วนได้เข้าถึงตัวฝ่ายตรงข้าม และแทงด้วยดาบปลายปืน และปรากฏว่า เมื่อ ผบ.มณฑล ได้ไปเห็นในขณะที่ไปเจรจาขอยุติการรบนั้น ทางฝ่ายญี่ปุ่นได้แสดงท่าทีว่าล่าถอยกลับไปแล้ว"

4.ยุติการรบ ในวันเดียวกัน เวลาประมาณ 10.00 น. ผบ.มณฑลได้รับสำเนาโทรเลขของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ซึ่งส่งผ่านมาทางข้าหลวงประจำจังหวัด สงบเรียบอย่าง กวดขันความว่า "ถ้าทหารญี่ปุ่นล้ำขึ้นบกไม่ต้องทำการต้านทาน รอฟังผลการเจรจาของรัฐบาลซึ่งจะได้สั่งการต่อไปให้รักษาความสงบ และในเวลาประมาณ 10.00 น. ก็ได้รับโทรเลขจากผู้บังคับบัญชาการทหารบก ความว่า ให้รบหลีกทางให้ญี่ปุ่นผ่านไป แล้วให้รอฟังคำสั่ง"

ผบ.มณฑลจึงได้สั่งให้เสนาธิการกรมมณฑลทหารบกที่ 6 พร้อมด้วย ร.อ.สะอาด ชมะสุนทร และจ.ส.ท.กุญชร พรสิงป์ เป็นผู้ติดตามไปสงบการสู้รบ แต่ระหว่างที่เจรจานั้น ทหารบางส่วนยังคงทำการยิงต่อสู้อยู่เป็นพักๆ อาจเป็นเพราะยังไม่ทราบคำสั่งให้หยุดยิงประการหนึ่ง และไม่วางใจฝ่ายญี่ปุ่นอีกประการหนึ่งก็ได้ จนเมื่อเสนาธิการมณฑลที่ 6 ได้กลับมาขึ้นไปเจรจาอีกครั้งที่ 2 การยิงตอบโต้จึงได้สงบอย่างเด็ดขาด ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 12.00 น. ครั้นในเวลา 13.00 น. ได้มีการเจรจากันอีกครั้งหนึ่ง โดย ผบ.มณฑล เป็นประธานในที่ประชุม

ผลการเจรจายุติการรบได้ความดังนี้

1.ญี่ปุ่นได้ขอให้ถอยทหารไทยจากที่ตั้งปรกติไปให้พ้นแนวคลอง สะพานราเมศวร์ ให้เสร็จสิ้นภายในเวลา 3 ชั่วโมง เพราะญี่ปุ่นต้องการใช้สนามบินโดยด่วน

2.ฝ่ายเรายินยอมให้กองทหารญี่ปุ่นเข้าพักอาศัยในโรงทหารได้ทั้งหมด โดยฝ่ายเรารวมทั้งครอบครัวนายทหาร นายสิบ จะเข้าไปพักในบริเวณตัวเมืองนครศรีธรรมราช เช่น ตามโรงเรียน วัด และ บ้านข้าราชการ เป็นต้น

3.ขอขนอาวุธ สัมภาระติดตัวไปด้วย ยกเว้นอาวุธหนัก กระสุน วัตถุระเบิด แ ละน้ำมันเชื้อเพลิงบางส่วน ตลอดจนเครื่องบิน ซึ่งฝ่ายญี่ปุ่นไม่ยินยอมให้ขนย้าย

4.ฝ่ายญี่ปุ่นแสดงความเสียใจที่ได้มีการปะทะกันเห็นใจและยกย่องชมเชยวีรกรรมทหารไทยในครั้งนี้

5.ผลการรบ ผลการรบในวันนั้น ปรากฏว่า ฝ่ายข้าศึกได้สูญเสียกำลังทหารไปเป็นจำนวนมาก แต่ไม่มีหลักฐานยืนยันจำนวนที่แน่นอน ในบันทึกของพลตรีหลวงเสนาณรงค์ ตอนหนึ่งกล่าวว่า

"การรบได้เป็นไปโดยชั้นชิดในเวลาอันรวดร็ว ฝ่ายเราได้รุกเข้าไปถึงท่าเรือห่างจากข้าศึกเพียง 100 เมตร ส่วนย่อยของเราได้เข้าตะลุมบอน เสียงไชโยดังลั่นทุกแนวที่เรายึดคืนได้ ข้าศึกถอยแล้ว" เราร้องบอกกัน

ในโทรเลขฉบับหนึ่ง ของ พลตรี หลวงเสนาณรงค์ ได้กล่าวถึงผลการรบครั้งนี้

"ไม่มีครั้งใดที่จะได้เห็นการต่อสู้อย่างทรหดจนถึงตะลุมบอนเหมือนอย่างในครั้งนี้ ฝ่ายเขาเข้าใจว่าจะเสียหายมากกว่าเรามาก"

และอีกตอนหนึ่งกล่าวว่า
"ผลการรบในวันนั้น ฝ่ายข้าศึกตายมาก ผู้บังคับการของข้าศึกเสียชีวิตในที่รบ"

ส่วนฝ่ายไทยได้สูญเสียทหารดังนี้ นายทหารชั้นสัญญาบัตร 3 นาย ทหารชั้นประทวน 4 นาย และพลทหาร 32 นาย ส่วนทหารที่บาดเจ็บจำนวนประมาณร้อยคน

วีรกรรมทหารไทย แห่งค่ายวชิราวุธมณฑลทหารบกที่ 6 (ขณะนั้น) นับเป็นเรื่องที่น่าสรรเสริญยิ่ง เกียรติประวัติของนักรบไทยในวันนั้นได้ปรากฏแก่อนุชนสืบมา เพราะหลังจากเสร็จสิ้นสงครามมหาเอเชียบรูพาแล้ว ประชาชนและทางราชการก็ได้รวมกันสร้างอนุสาวรีย์ไว้ตรงที่ประทะกับทหารญี่ปุ่น เรียกว่า "อนุสาวรีย์วีรไทย"

ที่มา - http://61.19.202.164/works/ligor/main/jadam/jadam1.html หรือ http://61.19.202.164/works/ligor/main/tours.htm

[เสือหงอย]

ที่ชุมพร มีสะพานท่านางสังข์ ออกจากชุมพรไปทางปากน้ำ ประมาณ 4 กม.เป็นสะพานเหล็ก ยุวชนทหารก็ปักหลักรบกับทหารญี่ปุ่น ตรงสะพานนี้ ยิงป้องกันไม่ให้ทหารญี่ปุ่นข้าม ทำเป็นหนังฉายในโรงด้วย พรรคพวกผมที่เป็นทหารก็ร่วมแสดงหลายคน ด้วยความที่มีวิสัยดีเลิศของชาวชุมพร ได้ขายสะพานเหล็กนั้นไปตั้งนานแล้ว ขอบคุณ

[TigerSmile'Hy]

ที่ชุมพร มีสะพานท่านางสังข์ ออกจากชุมพรไปทางปากน้ำ ประมาณ 4 กม.เป็นสะพานเหล็ก ยุวชนทหารก็ปักหลักรบกับทหารญี่ปุ่น ตรงสะพานนี้ ยิงป้องกันไม่ให้ทหารญี่ปุ่นข้าม ทำเป็นหนังฉายในโรงด้วย พรรคพวกผมที่เป็นทหารก็ร่วมแสดงหลายคน ด้วยความที่มีวิสัยดีเลิศของชาวชุมพร ได้ขายสะพานเหล็กนั้นไปตั้งนานแล้ว ขอบคุณ

หุหุหุ แอบตามไปดู... อนุสาวรีย์ยุวชนทหาร N10 28 40.2 E99 12 28.7

ตอนผมเด็กๆ ได้ยินเรื่องเล่าว่าทหารที่ต่อสู้ด้วยมีดปลายปืนกันแบบชุลมุน ทหารบางนายอมพระหรือของขลังไว้ในปาก ... ขณะที่กำลังตะลุมบอนของขลังหลุดจากปาก ทหารนายนั้นรีบคว้ามายัดกลับเข้าปากทันที ... เหมือนมีอาถรรพ์ของขลังที่อมอยู่กระตุกในปากเหมือนส่งสัญญาณ"สู้ สู้ ... และสู้" จนมีชัยแก่ทหารญี่ปุ่น ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดัง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เสร็จศึกเพิ่งมารู้ว่าสิ่งที่คว้ามาอมมันเป็น"เขียด"

[TigerSmile'Hy]

... เราปั่นออกมาจากบริค่ายวชิราวุธ กลับเข้ามาทางในเมืองแวะไปที่สถานีรถไฟ เพือดูว่ามีขบวนรถไปหาดใหญ่หรือเปล่า เพราะเฮียจ๋ายมีภาระกิจต้องกลับก่อน ... ทว่าเราไปถึงสถานรถไฟสายเกินไป รถไฟลงไปทางหาดใหญ่มีเพียง 2 ขบวนคือขบวน 451 นครฯ-โกลก ออก 6.00 น. และขบวน 455 นคร - ยะลา ออก 9.38 น. เลยต้องหันไปใช้บริการรถตูแทน

... สมาชิกเราเหลือ 5 คน เป้าหมายต่อไปคือพระบรมธาตุ เพื่อภาระกิจของ อ.วงศ์ ... รปภ. อนุญาตให้เราจูงรถจักรยานเข้าไปจอดไว้บริเวนด้านในรั้วฯ ผมและโกยาวเลยต้องอาสาดูแลรถที่จอด และไปสักการะฯ แค่ด้านนอก

[TigerSmile'Hy]

... ไม่นาน อ.วงศ์, อาป้อม และ อาปู เสร็จจากภาระกิจ"แก้บน" ก็ออกมาพร้อมของฝากผมและโกยาวคนละชิ้น ...

... จากบทพระนิพนธ์เป็นการเสด็จจากวัดท่าโพธิ์ ไปยังวัดมหาธาตุวรมหาวิหาร ระยะทาง 3,000 เมตร ใช้เวลา 50 นาที อันที่จริงบทพระนิพนธ์พระองค์ได้บรรยายเริ่มตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯเป็นพระนิพนฌิ์ที่พระองค์เล่าประวัติโดยเฉพาะอย่างยิ่งสภาพทางสังคมและเศษฐกิจของเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อ 140 ปีก่อน ทีผ่านมาได้เป็ฯอย่างดี พระนิพนธ์ที่ได้อัญเชิญมา กล่าวดึงองค์ลักษณะของพระบราธาตุเมืองนครศีธรรมราชที่มีความสูงโดยรอบอันที่จริงความสูงจขององค์พระบรมธาติมีความสูง 37 วาและเฉพาะความกว้างของปากระฆัง 30 วา ทั้ง 2 ส่วน ทีกล่าวมานี้ล้วนมีความหมาย และเป็นปริศนาธรรมอันยิ่งใหญ่ ของผู้ดำเนินการก่อสร้างพระเจดีย์ได้มีความปรารถนาที่จะให้ผู้คนที่เข้ามานมัสการองค์พระบรมธาตุได้ศึกษาค้นคว้าและเข้าในในหลักธรรมในพระพุทธศาสนา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องเป็นผู้ที่เคยศึกษาหลักธรรมมาก่อน หรือผู้สนใจในหลักธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนาจากากรได้ศักษากับท่านผู้รู้ในอดีต มีพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรณเถระ ป.ธ.4) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระะาตุวรมหาวิหารซึ่งท่านมีอายุ 95 ปี 75 พรรษาได้มรณะภาพ เมื่อวันศุกร์ที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ท่านได้เคยเล่าให้ฟังถึงความหมายของความสูง 37 วา 2 ศอก 1 คืบ และส่วนยาวของปากระฆังอันเป็นฐานประทักษิณยาว30วา ซึ่งผู้เขียนจะกล่าวต่อไป
มาตราที่ใช้วัดความสูง ความกล้างและความยาวขององค์พระบรมธาตุในอดีตบรรพชนได้วัดเป็นมาตราไทยโบราณโดยใชัวัดเป็นเส้วาศอก และคืบก็เอาตามหลักพระพุทธศาสนาโดยเดาความยาวของคืบพระสุคตเป็นหลักเกณฑ์ ศอกก็เป็นศอกพระสุคต ถ้าจะเทียบมาตาเมตริกได้ดังนี้ 1วา เท่ากับ 2 เมตร 1 ศอก เท้ากับ 50 ซ.ม.2 คืบเท่ากับ 4 ศอก 1ศอกเท่ากับ 2 คืบ เท่ากับ 25 ซ.ม.

เรื่องมันยาว ... เชิญศึกษาเพิ่มเติมที่ http://www.jatukamramatep.com/profile/profile10.htm

[TigerSmile'Hy]

... จบภาระกิจจากวัดพระธาตู ก็ใกล้เที่ยงแล้ว "ขนมจีนเมืองคอน" แว๊ปขึ้นมาในสมอง มานครศร๊ฯ ไม่ได้ไหว้พระธาตุ ไม่ได้กินหนมจีนเมืองคอน ไม่ถึงนครฯ ... เขาว่ากันแบบนั้น ขนมจีนเมืองคอน กับ ขนมจีนพานยม เป็นคนละที่กันนะครับ ร้านขนมจีนเมืองคอน(พิกัด N8.41566 E99.96705) ตั้งอยู่บนถนนพานยม ... ส่วนขนมจีนพานยม (พิกัด N8.41767 E99.96383) ตั้งอยู่บริเวนหัวมุม ถ.วัดสวนป่าน ตัดกับ ถ.โรงช้าง ... ฟังแล้วอาจสับสน

... มาทุกที แวะกินทุกที และก็คนแน่นร้านทุกทีเช่นกัน ... "มันไม่มีเหตุผล" นะว่าทำไมต้องมากินร้านนี้


ลองไปดูผู้คนที่เคยไปมาซิ ที่... http://www.bloggang.com/viewdiary.php?i ... =4&gblog=1 และที่ http://www.fwdder.com/topic/10905 ... หุหุหุ หิว

ลองคลิกไปดูแผนที่ http://maps.google.co.th/maps?f=d&sourc ... 16222&z=16
A วัดพระมหาธาตุฯ
B ขนมจีนเมืองคอน
C ขนมจีนพานยม (ร้านนี้ไม่เคยไปนะครับ)

[TigerSmile'Hy]

... กินกันเสร็จต้องรีบออกจากร้าน เพราะมีลูกค้าคองมารองคิวจองโต๊ะนั่ง ก็เเหมือนกับตอนที่เราเข้าไปก็ต้องรองคิว ... ออกจากร้านขนมจีนฯ ปั่นผ่านแนวกำแพงเมืองเก่า(น่าจะสร้างหรือบูรณะใหม่) ปลายทางของเราวันนี้คือ"บ้านคีรีวง" ... ช่วงบ่ายวันนี้อากาศร้อนอบอ้าวมาก กอร์ปกับการจราจรในเมืองนครฯ ที่ค่อนข้างแออัด เรารีบลัดเลาะออกจากตัวเมืองผ่านถนน 4016 ไปถึงแยกบ้านตาล แยกซ้ายไปตามถนน 4015 ที่เหลือก็ไปตาม GPS และป้ายบอกทาง ... ระยะทางวันนี้เราปั่นกันน้อยๆ เพียง 40 กว่า กม. เอง



ผ่านสวนผลไม้นานาชนิด แต่ยังไม่สุก ... อด ผ่านลำธารน้ำใสเย็น ... อยากบรรยานให้คนอิจฉา แต่เขียนไม่เป็น ดูจากภาพแล้วจินตนาการต่อละกันนะครับ



ช่างที่ผ่านเห็นเครื่องมือชนิดหนึ่งคล้ายๆ บันได ... สอบถามเจ้าของก็ได้ความว่าเป็นบันไดสำหรับปีนขึ้นเก็บใบพลู หมายถึง"พลู"ที่คนแก่ๆ ใช้กินกับหมากนะครับ

[TigerSmile'Hy]

... แล้วเราก็มาถึงบ้านที่เป็นประวัติศาสตร์เมื่อคราวที่เจออุทกภัย โคลนดินถลุ่ม เมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 หมู่บ้านถูกน้ำพัดหายไปนับ 100 หลังคาเรือน... (เขาเล่ามา) เป็นชุมชนเก่าแก่ที่อพยพไปอาศัยอยู่เชิงเขาหลวง ตำบลกำโลน อันเป็นเส้นทางเดินขึ้นสู่ยอดเขาหลวง ชาวบ้านมีวิถีชีวิตที่สงบสังคมแบบเครือญาติ อาชีพหลักคือการทำสวนผลไม้ผสม เรียกว่า "สวนสมรม" เช่น มังคุด เงาะ ทุเรียน สะตอ ...

... ชายหนุ่มที่เห็นในภาพเป็นทาญาติที่สีบทอดเล่าให้ฟังว่า ... การเก็บรักษาสภาพของบ้านหลังเก่าที่ถูกโคลนดินทับถมมาเกือบถึงชั้นบนมานานร่วม 20 ปีนั้นได้รับการช่วยเหลือจากภาครัฐฯ น้อยมาก เขาเก็บไว้ดูกันเอง ฟังๆ ก็หดหู่นะ

ข้อมูลเพิ่มเติมที่ http://www.oknation.net/blog/print.php?id=160313