............พาคุณนาย ไปทัวริ่ง ..... โดย พี่แดงสารภี ..............

[Dr A]

เอาแบบพี่แดงดีกว่านะครับ
ตอนนี้ร่ำรวยมหาศาลใช่ไหมครับ

[Deang-sarapee]

เอาแบบพี่แดงดีกว่านะครับ
ตอนนี้ร่ำรวยมหาศาลใช่ไหมครับ

ยังครับ ๆ คนที่ร่ำรวยมหาศาล ตำแหน่งนี้ต้องยกให้ ลุงป๊อก ครับ ขานี้ร่ำรวยมหาศาลจริง ๆ ขณะนี้ลงปั่นไปภาคใต้แล้วน่าจะอยู่แถว ๆ สุราษฏ์ ฯ คงประมาณ ๓๐ - ๔๕ วัน โน่นแหละจะกลับบ้าน ส่วนผมนั้นคงแค่ "รวย" ก็พอเพียงแล้วครับ















การรอคอยบางครั้งเราจะมองว่ามันเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายที่สุด แต่เมื่อเป็นภาวะที่จำยอม การรอคอยย่อมมีประโยชน์ ในขณะที่เราจอดพักเพื่อเตรียมตัวรับฝนที่จะลงเม็ด ณ ป้อมตำรวจที่มีแต่หมวกรักษาการณ์อยู่ เวลาก็เดินไปเรื่อย ๆ คำถามที่ผุดขึ้นในใจผมช่วงนั้นคือ "จะมีทำเล..กินข้าวที่ไหนหนอ" เนื่องจากเรา ๒ คน (ผมกับคุณนาย) อยู่ในระหว่างการเข้าพรรษาการรักษาอุโบสถศีล ในข้อ วิกาลโภชนา หมายถึงไม่กินอาหารประเภท ขบเคี้ยว หลังเที่ยงผ่านพ้น ในส่วนการถือปฏิบัติเราสองคน อนุโลมให้ไม่เกินบ่ายโมง ซึงถือปฏิบัติมานานแล้ว ได้ปรึกษาลุงดม แล้วประมาณว่าจะไปให้ถึงหมู่บ้านป่าไม้ เพราะที่นั่นจะมีร้านค้าหลาย ๆ ร้าน ตกลงตามนั้นแต่เมื่อประมาณระยะทาง และสถานการณ์เนื่องจากเป็นการปั่นขึ้นดอย(เนิน) เกรงคุณนายจะไปไม่รอด เกิดอดเติมพลังมื้อเพลจะมีปัญหาแน่นอน จึงบอกถ้าเจอที่เหมาะ ๆ ก็เข้าไปได้เลยไม่ต้องรอแล้วเดี๋ยวไม่ทันกับเวลา อ๊ะ..โห เป็นไปตามที่คาดการไว้เกือบจะเลยเพล แล้วยังไม่มีวีแววว่าจะถึง บ.ป่าไม้ แต่โชคดีเจอวัดเทพนิมิต เสียก่อน ลุงดมจึงพาคณะเข้าไปใช้สถานที่โดยพละการปลดเป้เสบียงออก แก้ห่อข้าวที่พวกเราเตรียมมาด้วยแล้วกินทันทีก่อนที่เวลา บ่ายโมงจะผ่านพ้น (มีบุญก็เป็นแบบนี้ครับ๕๕)



























อาหารมื้อเพลมื้อสุดท้ายของวันนี้เรียบร้อย รอสักพักให้ข้าวเรียงเม็ด(ย่อย) เราก็ออกเดินทางต่อฝนเจ้ากรรมก็เริ่มเทลงมา จวบจนถึง บ.ป่าไม้ คุณนายไม่เคยเจอสภาพแบบนี้ หวั่นใจเหลือเกินว่าคุณนายจะถอดใจ เมื่อถึง บ.ป่าไม้ ลุงดม ลุงป๊อก ลุงชัย ก็พากันไปหยุดรอที่ร้านค้า เมื่อผมกับคุณนายไปถึงก็ได้เข้าไปสมทบ และถามคุณนายได้คำตอบว่า "ก็ดี ปั่นสบายไม่ร้อน" ผมโล่งอกไปไม่พูดอะไรให้เกิดปัญหาแทรกซ้อน ได้แต่เพียงยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับบอกว่า "เยี่ยม" คุณนายก็ยิ้มรับ เราพักดื่มเครื่องดื่มที่แต่ละคนชื่นชอบ ไม่รอเวลาให้ฝนหยุดตก เพราะการรอคอยแบบไม่มีความหวัง ลังแต่จะทำให้ผิดหวัง ดอยแม่ปั๋งยังอยู่อีกไกลต้องไปให้ถึงจนได้ ใส่เสื้อกันฝนกันได้ก็ออกตลุยท่านกลางสายฝน ลุงชัยคนไม่กลัวแดด กลัวฝน ไม่ยอมใส่เสื้อกันฝน คงตากฝนปั่นไปแบบผีตองเหลือง ซึ่งปั่นไปไม่นาน ฝนก็หยุดตกครานี้พวกปั่นคลุมเสื้อกันฝน ก็ร้อนซิครับ เสียเวลาจอดถอดเสื้ออีก ลุงชัยได้ทีกระเซ้า "อืม..เสียเวลากับการถอดผ้ากันฝนพอควรนะ" ลุงป๊อกแกก็ต่อคารม "กับเวลานิด ๆ หน่อย ๆ อย่ามากระแนะนะ" เกิดการปะทะคารมกันได้หัวเราะพักใหญ่ ๒ คนนี้เขาเคยทำงานร่วมกัน เป็นลูกน้องเจ้านายกันมา คือลุงป๊อกเป็นเจ้านายลุงชัยเป็นลูกน้อง วันนี้ เวลานี้ ลุงชัย ทำหน้าที่ ทส.(นายทหารคนสนิท) การเดินทางของทีมนี้ ถ้าขาด ๒ คนนี้จะขาดเสียงหัวเราะเป็นอัตโนมัติครับ (ใครถ้ามาปั่นด้วยกรุณาอย่าถือสา..นะครับ)

[ประจันทร์ศรี]

การเดินทางไม่ต้องกลัวเดียวดายนะครับ ....อย่างน้อยก็มีผมคอยติดตามอยู่ครับ

[T_lek]

ตามติด ติดตาม...ซักวันรวยเมื่อไร ได้ไปร่วมคณะด้วยแน่นอน

ตอนนี้ขอจร ปั่นเดี่ยว เที่ยวทั่วไทยก่อนครับ....

[Deang-sarapee]

การเดินทางไม่ต้องกลัวเดียวดายนะครับ ....อย่างน้อยก็มีผมคอยติดตามอยู่ครับ

ขอบพระคุณมากครับ มีท่านประจันทร์ศรี อยู่ด้วยอบอุ่นอยู่แล้วครับ

ตามติด ติดตาม...ซักวันรวยเมื่อไร ได้ไปร่วมคณะด้วยแน่นอน

ตอนนี้ขอจร ปั่นเดี่ยว เที่ยวทั่วไทยก่อนครับ....

อ้า..ฮ้า อย่ารอให้รวยเลยครับ พอมีพอกินก็ขึ้นไปได้ครับ อย่างน้อย ๆ เชียงใหม่ก็ไม่ไกลนี่นา...ยินดีต้อนรับครับ โปรดพิจารณานะครับว่า เงินไม่ได้ซื้ออะไรได้ทุกสิ่งครับ ฉะนั้นอย่ารอให้จนร่ำรวยแล้วค่อยออกจาก กรง ค่อย ๆ ขยับทีละนิด ๆ ชีวิตจะจัดสรรให้ลงตัวเอง แล้ววันดีคืนดีความร่ำรวยมันจะวิ่งตามเรา แต่ถ้าเรารอมัน มันมักจะเล่นตัววิ่งหนีเราทุกทีและร่ำไป จงตัดใจเสียบัดนี้ เอาใจช่วยครับ



ออกจากบ้านป่าไม้ในขณะที่ฝนก็ลงพรำ ๆ (เม็ดใหญ่) เรารู้โดยอัตโนมัติว่าเราทั้ง ๔ ต่างเร่งฝีเท้าปั่นกันพอสมควร คุณนายที่ผมเป็นห่วงเพราะมาครั้งนี้ไม่ได้ หิน อย่างเดียว เพราะฝนเทลงมากับสภาพดอยหลวง ก่อนเข้าโหล่งขอดสูง ยาว เป็น ๕ กม.เลยทำให้สถานการณ์กลายเป็นโหด แต่ดีกรีจากเวียตนามทำให้ คุณนายไม่ท้อถอย มุ่งมั่นฟันฝ่าอย่างน่านับถือน้ำใจ ลุงป๊อกออกปากชมเลยว่า "ชัยเฮ้ย...อีกหน่อยก๋านปี้อ๋อยแน่นอน" (ชัยเอย..อีกหน่อยแพ้คุุณนายแน่) เราผ่านวัดศักดิ์สิทธิ์ที่เก่าแก่นมนานมาแล้ว ซึ่งคุณนายและผมได้เคยมาเที่ยวและมาทำบุญบ่อยครั้ง คือวัดพระธาตุดอยเวียง วัดพระธาตุดอยเวียงชัยมงคล (พระมหาธาตุเจดีย์ บารมี ๑๙ ยอด)อ.พร้าว จ.เชียงใหม่ เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนกำแพงเมืองโบราณของอำเภอพร้าว สร้างสมัยพระราชวงศ์มังรายมหาราชแห่งอาณาจักรล้านนาไทย มีอายุการสร้าง ๗๓๐ ปี เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์วัดพระธาตุดอยเวียงชัยมงคลหลังจากล่มสลายไปตามกาลเวลาเมื่อหลายร้อยปีก่อน เมื่อวันที่ ๑๗ เมษายน ๒๕๔๖ ได้มีการค้นพบวัดพระธาตุดอยเวียง มีการค้นพบพระธาตุภายในซึ่งบรรจุเส้นพระเกศาขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า จากตำนานที่เล่าย้อนหลังถึงแบ่งเป็น ๔ ยุคในประวัติขององค์พระธาตุนี้ จากนั้นได้เริ่มพัฒนาบูรณะปฏิสังขรณ์ จนปัจจุบัน ได้ค้นพบโบราณวัตถุหลายรายการเช่น ก้อนอิฐที่จารึกตัวอักษรฝักขาม, ถ้วยชามสังคโลก, เครื่องปั้นดินเผา, ยอดฉัตรพระธาตุ (เจดีย์) ที่ทำจากทองจังโก้ และโบราณวัตถุอีกมากมาย


พระมหาธาตุดอยเวียงชัยมงคล เป็นธาตุเจดีย์โบราณที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอพร้าว มีขนาดความกว้างของฐานทั้งสี่ด้านรวม ๓๖ เมตร อดีตใช้เป็นที่พักทัพ ตั้งทัพของกษัตริย์ล้านนาเมื่อครั้งเดินทางผ่านเข้าออกเมืองพร้าว ในยามบ้านเมืองสงบ และยามศึกสงคราม เพราะยังปรากฏร่องรอยแนวคูค่ายให้เห็นรอบวัดพระธาตุดอยเวียงชัยมงคล จึงนับว่าเป็นสถานที่เก่าแก่ และสำคัญยิ่งอีกแห่งหนึ่งของอำเภอพร้าว ที่ควรค่าแก่การศึกษา อนุรักษ์ไว้เพื่อเป็นที่กราบไหว้สักการบูชาสืบไป

เสียดายเป็นที่สุดที่เวลาไม่พอที่จะเข้าไปเยี่ยมชม วัดที่หลวงปู่ขาว ได้มาบรรลุธรรม ณ ที่วัดแห่งนี้ คิดว่ามีหลาย ๆ คนที่ไม่เคย(ไร้วาสนา) ที่จะได้เข้าไปกราบรำลึกถึงหลวงปู่ ผมยืนอยู่ที่ถนน พนมมือกราบรำลึกถึงองค์ท่าน และสัญญาว่าจะกลับมาอีก



















ขณะที่ผมจอดข้างทางเพื่อกราบรำลึกถึงหลวงปู่ขาว คณะทั้ง ๓ คนได้พากันปั่นไปล่วงหน้าไกลแล้ว เป็นหน้าที่ของผมต้องปั่นไล่ให้ทัน สนุกครับได้จังหวะพอดีหาโอกาสปั่นแรง ๆ สักครั้ง ในที่สุดก็ไปแซงตรงขึ้นดอยก่อนเข้าถึงวัดพระเจ้าตนหลวงประมาณ ๒ กม.ทางชัน ยาวประมาณ ๑๐% ซึ่งถือว่าหืดพอควร กับคนที่อ่อนซ้อม แต่ทั้ง ๓ คนไม่ใช่อ่อนซ้อมแต่ซ้อมมาอย่างดี งานนี้ผมเองเรียกว่ ซี่โครงบานแต่ก็ดีใจที่สามารถไล่ทันกลางดอย ยังแซงขึ้นหน้าเก็บภาพได้ เราจอดพักกันที่วัดพระเจ้าตนหลวง ครั้งนี้เราก็ไม่ได้ขึ้นไปชมบนวิหาร เจ้าอาวาสไม่อยู่ ครั้งที่แล้วที่ปั่นกันมาก็อดชม เป็นอันว่า เรามี ๒ ที่ ๆ ต้องกลับมาล้างตาอีก (หลวงปู่ขาว + พระเจ้าตนหลวง)

[T_lek]

เดือนนี้ไม่มีเวลาไปไหนเป็นการส่วนตัวเลยครับ คิวประชุมสัมมนายาวเลย..

แต่ก็ดีอาศัยจังหวะนี้..ปั่นไปสัมมนาซะเลย..

จะหาช่วงเวลาว่างซัก 3-4 วัน ไปปั่นเชียงใหม่ยังหาไม่ได้ครับ..งานปลายปี หน้าที่ต้องรับผิดชอบ..

ขอตามดูบรรยากาศไปเรื่อยๆ ก่อนครับ..สบโอกาสเมื่อไรได้ไปแน่นอน..

[Deang-sarapee]

@T_lek เดือนนี้ไม่มีเวลาไปไหนเป็นการส่วนตัวเลยครับ คิวประชุมสัมมนายาวเลย..แต่ก็ดีอาศัยจังหวะนี้..ปั่นไปสัมมนาซะเลย.. จะหาช่วงเวลาว่างซัก 3-4 วัน ไปปั่นเชียงใหม่ยังหาไม่ได้ครับ..งานปลายปี หน้าที่ต้องรับผิดชอบ.. ขอตามดูบรรยากาศไปเรื่อยๆ ก่อนครับ..สบโอกาสเมื่อไรได้ไปแน่นอน..

ท่านได้หาเวลาที่เหมาะสมให้กับการเดินทาง ซึ่งก็เป็นแบบอย่างให้นักปั่นอีกหลาย ๆ ท่าน นับว่าดีและมีประโยชน์ชัดเจน ไม่ช้าจากการที่ท่านพยายามหาเวลา ในที่สุดท่านก็ได้พบกับความร่ำรวยให้กับตนเอง และเชื่อว่าไม่นานเกินรอท่านก็จะเป็น คนรวยคนหนึ่ง แน่นอนครับ ยินดีด้วยกับความประพฤติและการปฏิบัติอันพึงเป็นแบบอย่างที่ดีอีกครั้งครับ


วัดพระเจ้าตนหลวง (พระเจ้านั่งช้าง)
วัดพระเจ้าตนหลวง (พระเจ้านั่งช้าง)เป็นวัดที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เมืองพร้าว สมัยพระยากือนาขึ้นมาเมืองพร้าว ได้สร้างวัดนี้ขึ้นระหว่าง พ.ศ.1928 โดยทรงให้สร้างพระพุทธรูปองค์ใหญ่ประทับนั่งเหนือบนหลังช้างประดิษฐานไว้ ซึ่งต่อมาได้เรียกว่าวัดพระเจ้าตนหลวงหรือที่ชาวบ้านสมัยก่อนเรียกว่า วัดพระเจ้านั่งช้าง ซึ่งมีสภาพเป็นวัดร้างเหลือแต่พระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ เป็นศิลปะล้านนาตอนปลาย ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัด มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา และบูรณะพระพุทธปรูปเป็นพุทธปฏิมาขนาดใหญ่ สมชื่อวัด

















ปั่นกันจนมาถึงวัดพระเจ้าตนหลวง ก็อดไม่ได้ที่จะให้ความรู้กับผู้อ่าน เอาเท่าที่หามาได้นะครับ และก็อดไม่ได้ที่จะบอกว่าเราเคยมาที่วัดนี้ถึง ๓ ครั้งและแต่ละครั้งเราไม่มีบุญวาสนาที่จะเข้าไปกราบหรือไปชม องค์พระเลยจริง ๆ เราคิดกันนะครับว่า สงสัยเป็นเจตนาให้เรามาครั้งที่ ๓ อีก ก็ไม่เป็นไรครับขอให้ติดตามเราจะไปอีกครั้งและจะไปอาศัยปฏิบัติธรรม ณ ที่วัดนี้อย่างน้อย ๒ คืนเพื่อให้ได้รายละเอียดเพิ่มขึ้น ขอบพระคุณที่จะพยายามติดตามครับ เราได้เลยไปจนถึงบ้านแม่ปั๋งอันเป็นเป้าหมายคืนแรกของพวกเรา ที่หน้าวัดแม่ปั๋งวันนี้เปลี่ยนแปลงไปในทางที่สวยงามขึ้นกว่าเดิม ถนนหนทางที่เข้าวัด ก็ได้รับการปรับปรุง ผมจะเก็บรายละเอียดภายในวัดให้ได้ชมกันอย่างจุใจ มีจุด ๆ หนึ่งที่ผมไปกราบแทบเท้าหลวงปู่ ผมแทบกลั้นน้ำตาไม่ได้ปล่อยให้มันไหลไปแบบนั้นจนสะใจกับความเลวของตนเอง และเงยหน้ารำลึกถึงความเมตตาหลวงปู่จะจารึกความเมตตาของหลวงปู่จนกว่าจะสิ้นลม ทุกคำสอนที่ออกจากปากหลวงปู่สู่หูของผม ทุกวันนี้ยังก้องอยู่ในรูหูตลอดเวลา และไม่มีวันที่จะละเลยอีกเป็นอันขาด ขอเมตตาหลวงปู่ได้เมตตากับชนทุกผู้ทุกเหล่าให้ได้รับดวงตาเห็นธรรมดังเช่นที่ผมได้มีโอกาสเห็นด้วย

[ประจันทร์ศรี]

ติดตามเรื่องราวของคุณนายอ๋อยอย่างสนใจ....ขอบพระคุณผู้เสียสละนำเสนอด้วยครับ

[Deang-sarapee]

ติดตามเรื่องราวของคุณนายอ๋อยอย่างสนใจ....ขอบพระคุณผู้เสียสละนำเสนอด้วยครับ

ก่อนเข้าวัดเรามาศึกษาประวัติของหลวงปู่กันพอหอมปากหอมคอนะครับ

ชาติกำเนิดและชีวิตปฐมวัย

หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ เดิมชื่อ ญาณ หรือ ยาน รามศิริ เกิดวันที่ 16 มกราคม พ.ศ.2430 วันจันทร์ ขึ้น 3 ค่ำ ปีกุน ณ บ้านนาโป่งบ้างก็ว่า บ้านหนองบอน ตำบลหนองใน (ปัจจุบันเป็น ตำบลนาโป่ง) อำเภอเมือง จังหวัดเลย

ท่านเกิดในตระกูลช่างตีเหล็ก เป็นบุตรคนที่ 2 (คนสุดท้อง) ของ นายใส หรือ สาย กับ นางแก้ว รามศิริ มีพี่สาวร่วมท้องเดียวกัน 1 คน เมื่อหลวงปู่อายุประมาณ 5 ขวบ พอจำความได้บ้างว่า ก่อนที่มารดาจะเสียชีวิต ได้เรียกไปสั่งเสียว่า "ลูกเอ๋ย แม่ยินดีต่อลูก สมบัติใด ๆ ในโลกนี้ จะเป็นกี่ล้านกี่โกฏก็ตาม แม่ก็ไม่ยินดี และแม่จะยินดีมาก ถ้าลูกจะบวชให้แม่จนตายในผ้าเหลือง ไม่ต้องสึกออกมามีเมียนะลูกนะ"

บรรพชา-อุปสมบท

หลังจากนั้นมารดาได้ถึงแก่กรรมลง ท่านจึงอยู่ในความดูแลของตากับยายขุนแก้ว อนึ่ง ยายของหลวงปู่ได้ฝันว่า เห็นหลานชายไปนั่งไปนอนอยู่ในดงขมิ้นจนเนื้อตัวเหลืองอร่ามน่าชม จึงได้มาร้องขอให้บวชเช่นเดียวกัน ท่านจึงรับปาก แล้วบวชพร้อมกับหลานยายอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน และมีศักดิ์เป็นน้า ยายได้นำหลานทั้ง 2 คน ไปถวายตัวต่อพระอุปัชฌาย์ที่ วัดโพธิ์ชัย (มหานิกาย) ในหมู่บ้านนาโป่ง เพื่อฝึกหัดขานนาค จนกระทั่งอายุได้ ๙ ปี จึงได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดโพธิ์ชัย ซึ่งเป็นวัดในละแวกนั้น พักอยู่วัดโพธิ์ชัยอีกหลายปีจึงได้เดินทางไปศึกษาอยู่ที่วัดบ้านสร้างถ่อใน อ.หัวตะพาน จังหวัดอุบลราชธานี จนอายุครบบวชจึงได้อุปสมบทเป็นภิกษุฝ่ายมหานิกาย ที่วัดบ้านสร้างถ่อในนั้นเองโดยมีพระอาจารย์แว่นเป็นพระอุปัชฌาย ในที่สุดท่านก็ได้บวชตามความประสงค์ของมารดาและใช้ชีวิตอยู่ในผ้าเหลืองจนตลอดอายุขัย

การศึกษา

เนื่องจากตามวัดในชนบทสมัยก่อนนั้นหาพระที่มีความรู้แตกฉานได้ยาก ในช่วงที่หลวงปู่บรรพชาอยู่นั้นจึงไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนอะไรมากไปกว่าการ ท่องบทสวดมนต์ จนกระทั่งหลวงปู่ย้ายไปอยู่จังหวัดอุบลราชธานีแล้ว จึงได้เริ่มศึกษามูลเดิม (มูลกัจจายน์) โดยศึกษาพระบาลีตั้งแต่เรื่องอักขรวิธีไวยากรณ์ อันมี สังโยค สนธิ สมาส และตัทธิต จนกระทั่งการแปลคัมภีร์ปาติโมกข์ รวมทั้งการหัดจาร (เขียน) อักขระลงในใบลาน การคัดลอกตำรา เป็นต้น หลวงปู่ศึกษามูลเดิมอยู่จนกระทั่งสามารถแปลปาติโมกข์ได้อย่างคล่องแคล่ว

แต่การศึกษามูลเดิมนั้น มุ่งไปในทางให้รู้ซึ้งถึงอรรถรสของธรรมวินัยเป็นหลัก ส่วนแนวทางการปฏิบัติธรรมนั้นไม่มีอาจารย์สอน หลวงปู่เองมีความตั้งใจที่จะแสวงหาแนวทางปฏิบัติธรรมขั้นสูงขึ้น จึงได้เสาะหาอาจารย์ที่มีความรู้ในเรื่องเหล่านี้และได้ทราบกิตติศัพท์ว่า พระอาจารย์มั่น ภูริทัตฺโต เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในเชิงปฏิบัติธรรมเป็นอย่างมาก จึงได้ตั้งใจว่าจะต้องไปขอกราบเป็นศิษย์พระอาจารย์มั่นให้จงได้

พบพระอาจารย์และสหธรรมิก

หลังจากมีความตั้งใจที่จะไปหาพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต แล้วไม่นาน แม่กาสี ซึ่งเป็นโยมอุปัฏฐากอยู่ก็ได้แจ้งแก่หลวงปู่ว่า ถ้าต้องการพบพระอาจารย์มั่นก็ให้ไปถามข่าวจากอาจารย์จวง วัดธาตุเทิง อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี หลวงปู่จึงออกเดินทางจากวัดบ้านสร้างถ่อในไปกราบนมัสการอาจารย์จวงที่วัดธาตุเทิง อาจารย์จวงก็ได้แนะนำเส้นทางที่จะไปพบพระอาจาย์มั่นให้หลวงปู่จึงออกเดินทาง ติดตามหาพระอาจารย์มั่นไปตามเส้นทางม่วงสามสิบคำเขื่อนแล้ว ยโสธร เลิงนกทา มุกดาหาร คำชะอี นาแก สกลนคร พรรณานิคม สว่างแดนดิน หนองหาร อุดรฯ บ้านผือ และที่บ้านผือนี่เองหลวงปู่ก็ได้พบกับพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต สมความตั้งใจ ขณะที่พระอาจารย์มั่นพักภาวนาอยู่ที่ดงมะไฟ บ้านค้อ และได้ฝากตัวเป็นศิษย์ตั้งแต่นั้นมาและในคราวเดียวกันนี้เอง หลวงปู่แหวนก็ได้พบกับสหธรรมิกผู้มีอัธยาศัยตรงกันและได้ร่วมจาริกแสวงหา ความวิเวกด้วยกันในกาลต่อมา ท่านนั้นก็คือหลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม

หลวงปู่แหวนได้ออกปฏิบัติธุดงค์ กรรมฐานตามสายพระอาจารย์มั่นมาตลอด โดยรับคำแนะนำในข้อปฏิบัติแล้วแยกย้ายกันไปหาที่วิเวกเพื่อบำเพ็ญสมาธิภาวนา เมื่อถึงวันอุโบสถก็เข้ามาร่วมกันรับการอบรมจากพระอาจารย์มั่นเป็นระยะๆ ซึ่งพระอาจรย์มั่นก็ได้อธิบายธรรมอบรมแยกแยะตั้งแต่สมาธิขั้นต่ำไปหาปัญญา ขั้นสูง
ในระยะแรกนั้นหลวงปู่แหวนยังอยู่ฝ่ายมหานิกาย ดังนั้นจึงไม่อาจร่วมทำอุโบสถกับพระอาจารย์มั่นได้ ต้องรอจนท่านทำปาติโมกข์เสร็จ จึงได้ไปบอกปาริสุทธิ แล้วจึงเข้าฟังการอบรม แม้หลวงปู่จะขอให้พระอาจารย์มั่นรับญัตติเป็นพระธรรมยุตหมด พระปฏิบัติฝ่ายมหานิกายก็จะไม่มี จึงไม่อนุญาต

การออกจาริกของหลวงปู่

ในระยะต้นๆของหลวงปู่ได้ออกปฏิบัติธุดงค์อยู่ทางภาคอีสานเป็นส่วนใหญ่ ระยะต่อมาจึงได้ออกจาริกไปยังฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง และกลับมาจาริกไปทางภาคเหนือเคยเข้าไปในพม่าและอินเดีย

ในปี พ.ศ. ๒๔๖๔ หลวงปู่แหวนได้เดินทางเข้ามาในกรุงเทพฯ เพื่อกราบนมัสการและศึกษาธรรมะกับท่านเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เจ้าอาวาสวัดบรมนิวาส หลังจากนั้นหลวงปู่ก็ได้เป็นศิษย์ของท่านเจ้าคุณอีกรูปหนึ่งที่ท่านเจ้าคุณ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ชอบพอมากจนถึงกับชักชวนให้หลวงปู่ญัตติเป็นภิกษุฝ่าย ธรรมยุต เมื่อคราวที่ท่านเจ้าคุณไปจำพรรษาอยู่ที่วัดเจดีย์หลวง เชียงใหม่ในปี พ.ศ. ๒๔๗๐ หลวงปู่จึงได้เป็นพระภิกษุฝ่ายธรรมยุต โดยมีพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นพระอุปัชฌายะ
ระหว่างนั้นหลวงปู่ได้ออกจาริกเพื่อ บำเพ็ญภาวนาอยู่ตามป่าเขาแถบจังหวัดเชียงราย พะเยา ลำปาง และเชียงใหม่เป็นส่วนมาก เนื่องจากสภาพอากาศทางภาคเหนือเหมาะกับหลวงปู่มาก หลวงปู่จึงยึดเอาภาคเหนือเป็นที่บำเพ็ญภาวนามาโดยตลอด

ในปี พ.ศ. ๒๔๗๔ หลวงปู่แหวนได้ลงมากรุงเทพฯอีกครั้งหนึ่ง เพื่อพยาบาลท่านเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ ซึ่งอาพาธขาหัก หลังจากนั้นท่านก็ออกเดินทางกลับขึ้นเชียงใหม่อีก และได้พบกับหลวงปู่ขาว อนาลโย จึงได้ชวนกันออกติดตามหาพระอาจารย์มั่น และได้พบกันพระอาจารย์มั่นที่เมืองพร้าว จังหวัดเชียงใหม่

การไปจำพรรษาที่วัดดอยแม่ปั๋งกับอาจารย์หนู

หลวงปู่แหวน ได้ออกจาริกแสวงหาความวิเวกและบำเพ็ญภาวนาอยู่ทางภาคเหนือร่วม ๒๐ ปีเศษ ในปี พ.ศ. ๒๔๙๘ หลวงปู่ได้จำพรรษาอยู่ที่วัดป่าบ้านปง อำเภอแม่แตง เชียงใหม่ ในพรรษานั้นก็ได้เกิดอาพาธเป็นแผลที่ขา อักเสบมากจนไม่สามารถออกบิณฑบาตรได้ พระภิกษุสามเณรอื่นก็ไม่มีชาวบ้านก็ไม่ได้เอาใจใส่ท่านมากนัก มีผู้ส่งข่าวไปถึงอาจารย์หนู สุจิตฺโต ซึ่งพักบำเพ็ญภาวนาอยู่ที่วัดดอกแม่ปั๋ง อำเภอพร้าว เชียงใหม่ อาจารย์หนูจึงได้เดินทางไปเยี่ยมและได้ช่วยรักษาแผลอักเสบให้จนกระทั่งหาย ดีแล้ว อาจารย์หนูก็ยังไปเยี่ยมเยียนเสมอๆ และได้คิดจะนิมนต์ให้ไปพักอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋งแต่ติดขัดอยู่ว่าวัดดอกแม่ปั๋งในขณะนั้นยังขาดแคลน เสนาสนะ ที่มุงบังก็ยังไม่มี ในปี พ.ศ. ๒๕๐๕ อาจารย์หนู สุจิตฺโต จึงได้ปรึกษากับชาวบ้านว่า หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ ซึ่งเป็นพระผู้ปฏิบัติดีรูปหนึ่ง ขณะนี้อายุมากแล้ว พระภิกษุสามเณรที่คอยช่วยอุปัฏฐากก็ไม่มี จำพรรษาอยู่ที่วัดป่าบ้านปง เพียงรูปเดียวควรจะนิมนต์มาพักจำพรรษาที่วัดดอยแม่ปั๋ง ชาวบ้านก็เห็นด้วย อาจารย์หนูจึงได้นิมนต์หลวงปู่แหวนมาพักจำพรรษาที่วัดดอยแม่ปั๋งในกุฏิหลัง เล็กที่ชาวบ้านช่วยกันสร้างขึ้นตั้งแต่นั้นมา

การมาพักจำพรรษาที่วัดดอยแม่ปั๋งนั้น หลวงปู่แหวนได้ขอต่ออาจารย์หนูว่า ท่านขออยู่ในฐานะพระลูกวัดแก่ๆที่จะปฏิบัติธรรมนั้น ส่วนเรื่องอื่นๆก็จะไม่ขอเกี่ยวข้องด้วย รวมทั้งจะไม่รับนิมนต์ไปไหนจะไม่ขึ้นรถ ลงเรือ หรือแม้แต่เกิดอาพาธจะหนักเท่าใดก็ตามก็จะไม่ยอมเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล หากว่าจะต้องสิ้นบุญไปก็จะขอมรณภาพในวัดนั้นเอง ซึ่งอาจารย์หนูก็รับคำและยึดถือในการปฏิบัติมาตลอด

การอาพาธของหลวงปู่

หลังจากไปจำพรรษาอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋ง ไม่นานก็เกิดอาพาธขึ้น อาการของโรคก็เป็นอยู่นานจนกระทั่งคณะของเจ้าหน้าที่กองปราบโรคเรื้อน กระทรวงสาธารณสุข ไปนมัสการพบเข้า จึงได้จัดยาถวายและอาการของโรคก็หายไป

จากนั้นหลวงปู่ก็เกิดอาพาธกระเสาะกระแสะเรื่อยมาตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ถึง ๒๕๒๐ และหลังจากนั้นก็เกิดอาพาธหนักอีกในปี ๒๕๒๒ และสุขภาพของหลวงปู่ก็ไม่ค่อยดีมาโดยตลอด เพราะอายุมากขึ้นแต่อย่างไรก็ตาม ทางคณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ก็ได้ดูแลรักษาพยาบาลอย่างเต็มที่ตามพระราชประสงค์ขององค์พระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัวรวมกับที่ทางวัดดอยแม่ปั๋งมีส่วนช่วยในการลงทุนสร้างตึกพยาบาล "สุจิณฺโณ" ให้คณะแพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ด้วย

ความศรัทธาของประชาชน

ในความเป็นจริงหลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ เป็นพระปฏิบัติเช่นเดียวกับพระนักปฏิบัติโดยทั่วๆไปความศรัทธาของประชาชนส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากการที่ได้ฟังธรรมะของหลวงปู่ ซึ่งหลวงปู่จะแสดงธรรมง่ายๆให้นำไปปฏิบัติได้ เมื่อผู้ฟังนำไปปฏิบัติแล้วก็เกิดผล จึงทำให้ประชาชนทั่วสารทิศที่ได้ทราบกิตติศัพท์ของหลวงปู่พากันเดินทางไป นมัสการและฟังธรรมจนวัดดอยแม่ปั๋งเปลี่ยนแปลงจากวัดป่าที่ไม่มีถาวรวัตถุมี กุฏิศาลาเพิ่มขึ้นด้วยแรงศรัทธาจากประชาชน

ของดีของขลังและการปลุกเสก

หลวงปู่แหวนเคยพูดถึงผู้ที่เคยไปนมัสการบ้างขอของดี น้ำมนต์เหรียญหรือพระเครื่องต่างๆอยู่เสมอว่า คนเรานี้ก็แปลก เอาของจริงคือธรรมะให้ไม่ชอบไปชอบเอาวัตถุภายนอกกันเสียหมด พระรัตนตรัยนั้นเป็นของประเสริฐอยู่แล้ว แต่กลับไม่มีใครสนใจพากันไปสนใจแต่วัตถุภายนอก เอาน้ำมนต์เอาเหรียญเอาอะไรต่อมิอะไรให้สับสนไปหมด แม้จีวรที่ผู้เฒ่าห่มอยู่ ก้นบุหรี่ที่ผู้เฒ่าสูบอยู่เขาก็มาขอมาแย่งเอาใครไปสั่งสอนเขาก็ไม่รู้ พากันสนใจไปข้างๆคูๆ

เกี่ยวกับเครื่องรางของขลังทั้งพระและเหรียญที่นิยมกันทุกวันนี้ หลวงปู่ท่านให้ความเห็นว่า เมื่อคนเราไม่สามารถจะเอาคุณพระรัตนตรัยมาเป็นที่พึ่งของตนได้ เพราะอินทรีย์ยังอ่อนอบรมมายังไม่เข้าถึงเหตุผล จะถือเอาวัตถุภายนอกเช่นพระเหรียญซึ่งก็เป็นรูปเหรียญรูปแทน อันเป็นสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้านั้นก็ดีเหมือนกัน ถ้าผู้นั้นรู้ความหมายในวัตถุนั้นๆ หลวงปู่ท่านให้ข้อคิดในทางธรรมะว่าวัตถุมงคลเหล่านั้นจะนำไปป้องกันตัวนั้น ถ้ากรรมมาตัดรอนแล้วป้องกันไม่ได้ ไม่ว่าสิ่งไหนจะไปต้านทานอำนาจของกรรมนั้นไม่มี แต่ถ้าผู้นั้นรู้ความหมายในวัตถุนั้นๆว่าเขาสร้างขึ้นมาส่วนมากเขาจะใช้เป็นสัญลักษณ์ขอผู้ที่ทำแต่ความดี การมีวัตถุมงคลไว้ติดตัวก็มีไว้เพื่อเป็นเครื่องเตือนสติปัญญาของตนเองไม่ ให้ประมาทในการกระทำของตน ต้องทำเพื่อความดีเสมอ เพราะโลกเขาบูชานับถือกันแต่คนดี เรามีของดีอยู่กับตัวก็ต้องทำแต่ความดีอย่างนี้แล้ว ก็นับว่าผู้นั้นได้ประโยชน์จากวัตถุมงคลนั้นๆ

เรื่องของการปลุกเสก เช่น พุทธาภิเษก ซึ่งปัจจุบันทำกันโดยทั่วไป หลวงปู่ท่านให้ทรรศนะว่าถ้าเข้าใจวิธีพุทธาภิเษกไปปลุกไปเสกวัตถุต่างๆ ที่สร้างขึ้นสำหรับเป็นเครื่องหมายแทนองค์ของพระพุทธเจ้านั้น การเข้าใจเช่นนั้นไม่ถูกต้องตามความเป็นจริง ท่านให้เหตุผลว่า พระพุทธเจ้าม่านเป็นพระตั้งแต่เรายังไม่เกิด ท่านเป็นพุทธะมาก่อนพวกเราหลายร้อยหลายพันปีแล้ว ถ้าใครไปปลุกไปเสกวัตถุให้เป็นพระพุทธเจ้าแล้วนับว่าผิด เราเองเป็นเพียงสาวกจะไปทำวัตถุซึ่งเขาสร้างขึ้นเป็นสัญลักษณ์แทนองค์ พระพุทธเจ้า ให้เป็นพระพุทธเจ้าได้อย่างไร พระบรมรูปของพระพุทธเจ้านั้น แม้จะทำสำเร็จขึ้นด้วยวัตถุใดๆก็สำเร็จเป็นพุทธะตามความหมายโดยสมบูรณ์แล้วเพราะเป็นสัญลักษณ์แทนองค์ พระพุทธเจ้า แม้แป็นเพียงวัตถุเราก็กราบไหว้ด้วยสนิทใจ ไม่มีวิชาคาถาอาคมใดๆที่จะมาปลุกเสกพระพุทธเจ้าได้ ที่เรียกกันว่า พุทธาภิเษกนั้นจะเรียกว่า พิธีสมโภชพระหรือพิธีนมัสการพระจึงจะถูกต้อง

ที่มา หนังสือ หลวงปู่แหวน พระอริยสงฆ์ผู้เปี่ยมล้นด้วยเมตตาธรรม สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น ฯ



เมื่อเราเข้าไปกราบนมัสการรูปเหมือนในสถูปเจดีย์ที่อยู่ตรงหน้าวัด บริเวณซ้ายมือ ทางขวามือจะเป็นศาลาปฏิบัติธรรมหลังใหญ่ตั้งตระหง่าน แต่ก่อนเหมือน ๆ จะทรุดโทรมลงไปมากแต่บัตนี้ได้มีการบูรณะให้สมกับเป็นวัดที่พำนักของหลวงปู่แล้ว ความปราบปลื้มดีใจไหลลงสู่ลำคอ แต่ก่อนมาเมื่อไรเราต้องสะอื้นทุกคราไปเพราะสถานที่ขาดการดูแลจนมีคำพูดว่า "หลวงปู่สิ้นทุกสิ่งอย่างก็จบ" บัดนี้ความรุ่งเรืองได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง(ยังไม่จบนะโลกนี้มิไร้ซึ่งคนดี) เสร็จจากการกราบบูชารำลึกถึงหลวงปู่เราก็เดินลงไปตามทางที่เราเห็นว่ามีคนอยู่ เป็นกลุ่มผู้ปฏิบัติธรรมและผู้มีศรัทธาอาสามาดูแลวัด เราแจ้งความประสงค์ว่าขออนุญาตมาปฏิบัติธรรมและพักนอน ๑ คืน แม่ขาวก็ดีใจหายรีบจัดแจงขอจากพระซึ่งท่านคงทำภารกิจอยู่ด้านใน และได้ยินท่านกล่าวมาดัง ๆ ว่า "โน่นให้ไปพักเรือนใหญ่ที่ซ่อมเสร็จแล้ว เอ้า อี.หนูวิ ไปช่วยจัดแจงให้เขาด้วย" คนชื่อ วิ ก็รีบกุรีกุจอพาเราไป เป็นศาลาใหญ่ที่พึ่งซ่อมเสร็จเมื่อเราตรวจสอบปรากฏว่า น้ำไม่ไหลเราไล่หาต้นสายปลายเหตุก็ไปพบท่อน้ำปตกที่ช่างโยนกระเบื้องลงไปถูกท่อแล้วไปปิดวาวน้ำและไม่แจ้งให้ใครทราบ ลุงดมซึ่งมีหัวทางช่างอยู่แล้วเรื่องแค่นี้ จิ๊บจ๊อย จัดการเอาบุญก่อนใครอื่นกระโดดเข้าซ่อมท่อประปาจนใช้ได้ดีเหมือนเดินม







คืนแรกที่เราพักผ่อนที่วัดดอยแม่ปั๋ง สิ่งที่เราไม่ลืมคือการสวดมนต์นั่งภาวนา เอาบุญกุศลขอเมตตาจากหลวงปู่ ส่วนใครจะได้อะไรอย่างไรนั้นเป็นเรื่องของบุญแลวาสนาส่วนบุคคลที่สั่งสมมา ช่วงเย็น ๓ คนสุมวงเติมพลังขาด คุณนายกับผมซึ่งได้ปาวารณาเข้าพรรษาถือ อุโบสถศีล ตลอดไตรมาส ๓ เดือน หลังบ่ายโมงล่วงแล้วเป็นอันจบเรื่องของการเคี้ยวกิน เว้นน้ำปานะเท่านั้น

[September sonata]

สวัสดีครับ พี่แดง ผมชื่อประสงค์ พำนักอยู่ที่อยุธยา ระหว่างที่รอรถจากค่าย เอ็ม.เจ.ไบค์

ก็ได้ติดตามอ่านเรื่องของทีมงาน "รักรถรักธรรม" รู้สึกสงบ และสุขใจตามไปด้วย

วันข้างหน้ามีโอกาส ขอปั่นไปเจอตัวเป็นๆ ที่เชียงใหม่นะครับ

[Deang-sarapee]

สวัสดีครับ พี่แดง ผมชื่อประสงค์ พำนักอยู่ที่อยุธยา ระหว่างที่รอรถจากค่าย เอ็ม.เจ.ไบค์

ก็ได้ติดตามอ่านเรื่องของทีมงาน "รักรถรักธรรม" รู้สึกสงบ และสุขใจตามไปด้วย

วันข้างหน้ามีโอกาส ขอปั่นไปเจอตัวเป็นๆ ที่เชียงใหม่นะครับ

สวัสดีครับ คุณ ประสงค์ ฯ ยินดีที่ได้รู้จัก และขอบพระคุณที่ติดตามพวกเราชาว รักรถรักธรรม ยิ่งดีใจที่ข้อเขียนของเราทำให้ท่านเกิดความ สุข สงบไปด้วย มีโอกาสเมื่อใดเต็มที่ครับสำหรับ พี่-น้อง ครอบครัว เอ็ม.เจ ทุกคน เชียงใหม่พร้อมเปิดรับสมาชิกด้วยความเต็มใจ ครับ



เมื่อคืนหลังจากที่เราสวดมนต์และนั่งภาวนากัน ผมเป็นคนสุดท้ายที่นั่งภาวนานาน เมื่อออกจากที่ภาวนาปรากฏว่าก็ดึกมากแล้ว สถานที่เอื้ออำนวยมาก ๆ วิเวก สุดยอดใครที่มีเวลาโปรดหาโอกาสมาทำสมาธิภาวนากับหลวงปู่ได้ ถ้าท่านมีภูมิหลังรับรองไม่ผิดหวัง คนที่เริ่มใหม่ยิ่งดีท่านจะได้รับความเมตตาจากหลวงปู่หรือครูบาอาจารย์ ความเกิด - ดับ อาจจะน้อยไปสำหรับคนที่มีบุญวาสนาของเดิมมีอยู่ ท่านจะได้ต่อยอดขึ้นไปอีก พุทธศาสนาไม่ได้ ง้อ หรือเชื้อเชิญ กันง่าย ๆ มันเป็นเรื่องของ "ใครทำใครได้" สัตว์โลกเป็นไปตามกรรม มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธ์ ต้องได้รับผลของกรรมนั้น ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พุทธศาสนาไม่มีการบังคับ ให้คนศรัทธา หรือเชื่อ แต่ท้าทายให้เข้ามาเรียนรู้ และพิสูจน์หลักธรรม ด้วยตนเอง ศาสนาของพระพุทธเจ้าคือคำสอน ซึ่งทรงสอนให้ผู้ฟังใช้ปัญญาพิจารณาอย่างถ่องแท้ก่อนจะปลงใจเชื่อ พระสงฆ์หรือพุทธสาวกมีหน้าที่เพียงอธิบายคำสอนของพระพุทธเจ้า ให้คนที่สนใจฟังเท่านั้น ทำให้ศาสนาพุทธได้รับการยอมรับจากวิญญูชนไปทั่วโลก นักปราชญ์ทั้งหลายทั้งในอดีต และปัจจุบันจึงกล่าวยกย่องว่าเป็นศาสนาที่ประกาศความเป็นอิสระของมนุษย์ให้ปรากฏแก่โลกยิ่งกว่าศาสนาใดๆที่มีมา ทั้งจุดมุ่งหมายเป็นอิสระจากกิเลสตัณหาและมายาสิ่งสมมุติทั้งปวง

ในอีกนัยหนึ่ง พุทธศาสนา สอนว่าทุกคนมีอิสระ และเสรีที่จะเลือกทำ เลือกเป็น เลือกสร้าง โลก ได้อย่างเต็มที่ด้วยตนเอง โดยการสร้างเหตุ และเตรียมปัจจัยให้พร้อม ที่จะทำให้เกิดผลอย่างที่ต้องการ (เมื่อเหตุและปัจจัยพร้อม ผลก็จะเกิดขึ้น) ซึ่งไม่ขึ้นอยู่กับ การดลบันดาลของใคร หรือกรรมเก่า (ที่เป็นเพียงแค่ปัจจัยหนึ่ง หรือเงื่อนไขหนึ่งเท่านั้น)

ตื่นขึ้นมาก็ทำหน้าที่ ต้มน้ำ - ชงกาแฟ สำหรับสมาชิก ลุงดมมือต้มข้าว ก็ดำเนินการต้มข้าวต้ม อร่อยถูกปาก ครั้งนี้คุณนายเริ่มชินกับการ เป็น - อยู -คือ ในแบบ ธุดงค์จักรยานแล้วครับ ช่วงกินอาหารเสร็จเราก็ตกลงกันว่าจะเที่ยวชมสถานที่ให้ทั่ววัด ลงมาที่ใต้ถุนกุฏิเราก็ได้เห็น ผึ้งโพรง ที่อยู่ในดิน เคยได้ยินแต่ชื่อพึ่งเจอครั้งนี้เป็นครั้งแรกครับ



ผึ้งบ้านเราประกอบด้วย ผึ้งธรรมชาติหรือผึ้งพื้นเมือง ๔ ชนิด และผึ้งน้ำเข้า หรือผึ้งพันธุ์อีก ๑ ชนิดครับ ผึ้งพื้นเมืองในไทย มีด้วยกัน ๔ ชนิด เรียงตามขนาดตัวจากใหญ่ไปเล็กครับ คือ

๑. ผึ้งหลวง
๒. ผึ้งโพรง
๓.ผึ้งมิ้ม
๔.ผึ้งมิ้มเล็ก

แต่ว่าผึ้งทั้ง ๔ ชนิดนี้ เราไม่ค่อยนิยมเลี้ยงกันครับ ทำไมหรือครับ มีคำกล่าวทำนองว่า "หากธรรมชาติ ยังมีผึ้งให้ตี ย่อมไม่มีใครคิดจะเลี้ยงผึ้ง"... มีคนกลุ่มหนึ่ง อาจเรียกตัวเองว่า "เกษตรกรผู้เลี้ยงผึ้ง" ได้หันมาเลี้ยงผึ้งชนิดหนึ่ง เป็นผึ้งโพรงฝรั่ง คนที่นำเข้ามาครั้งแรกๆ ไม่ทราบว่าจะเรียกผึ้งอะไรดี จึงเรียกว่า "ผึ้งพันธุ์" เป็นผึ้งนำเข้าครับ

ก่อนปี ๒๔๕๐ ประเทศไทยเคยมีผึ้งพันธุ์เลี้ยงกันอยู่ ประมาณ ๓๐๐,๐๐๐ รัง พอถึงปี ๒๕๕๐ เหลือผึ้งประมาณ ๑๕๐,๐๐๐ รังเท่านั้น ลดลงประมาณ ครึ่งหนึ่ง เหตุเพราะราคาน้ำผึ้งในตลาดซื้อขายบ้านเรา ราคาตกต่ำ คนจึงเลี้ยงผึ้งน้อยลง

ผึ้งโพรงครับ

[จำรัส ละหานทราย]

สาธุ
ติดตามตลอด ขอบคุณมากครับ

[T_lek]

สาธุ..นึกถึงหลวงปู่แล้วขนลุกทุกที

เมื่อปี ๒๕๒๓ เคยไปกราบท่านมาแล้ว ก็ได้รับเมตตาทีสัมผัสได้ รู้สึกเย็นสบายเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เหมือนราวกับว่าไปอยู่ในห้องปรับอากาศ

มีกลิ่นหอมรวยริน..มองหน้าท่านแล้ว ในจิตใจมีแต่ความสงบ เยือกเย็น

แต่เรื่องนี้ไม่รู้คนอื่นจะเป็นด้วยหรือเปล่า..

สรุปว่า เป็นบุญที่ได้ไปกราบท่าน..

[Deang-sarapee]

สาธุ
ติดตามตลอด ขอบคุณมากครับ

ขอบพระคุณมากครับ เป็นกำลังใจไม่เดียวดายครับ

สาธุ..นึกถึงหลวงปู่แล้วขนลุกทุกที

เมื่อปี ๒๕๒๓ เคยไปกราบท่านมาแล้ว ก็ได้รับเมตตาทีสัมผัสได้ รู้สึกเย็นสบายเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เหมือนราวกับว่าไปอยู่ในห้องปรับอากาศ

มีกลิ่นหอมรวยริน..มองหน้าท่านแล้ว ในจิตใจมีแต่ความสงบ เยือกเย็น

แต่เรื่องนี้ไม่รู้คนอื่นจะเป็นด้วยหรือเปล่า..

สรุปว่า เป็นบุญที่ได้ไปกราบท่าน..

เป็นบุญและวาสนาอย่างยิ่งครับ ชาติหนึ่งของเราได้ใกล้ชิดพระอริยะ อะกาลิโอ เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก และ ปัจจัตตังเวทิพตะโพวิญญูหิ มันยากที่จะอธิบาย เรารู้ของเราถือว่าสุดยอดครับ















เสียดายไม่ได้เข้าไปเยี่ยมชมที่มหาเจดีย์หลวงปู่ เนื่องจากกุญแจพระท่านไม่ทราบไปอยู่ทางใด คงยืนรำลึกถึงหลวงปู่ทางฝั่งน้ำ บัดนี้ที่มีคำกล่าวว่า "หมดหลวงปู่ทุกอย่างก็จะจบ" วันนัี้เปลี่ยนแปลงไปสิ้นเชิง ลูกศิษย์หลวงปู่ ""หลวงพ่อพิณ" ได้เข้ามาดูแลปรับปรุงทำให้วัดกลับมามีชีวิตชีวา เหมือนครั้งหลวงปู่ยังมีชีวิต ไปกันนะครับ

[T_lek]

จะจดบันทึกไว้ในเป้าหมายการเดินทาง.."วัดดอยแม่ปั๋ง"