น่าจะลงรูปไปเจ็ดร้อยกว่ารูปแล้ว
แต่ที่นับไม่ถ้วน คือรูปที่เก็บไว้ในใจผ่านนัยตา
กลิ่นที่ได้สัมผัส อากาศที่กระทบผิว
อาหารที่ลิ้มรส รวมถึงเสียงนกเสียงกา
เสียงหมาเสียงแมว
และเสียงรถสารพัดประเภทบนท้องถนนที่เป็นเพื่อนร่วมทาง
บันทึกการเดินทางหน้าสุดท้ายนี้
พิมพ์เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2556
ผ่านไปปีกว่าจะไปเที่ยวมาอีกไม่รู้กี่ครั้ง
ผมยังจำการเดินทางในครั้งนี้ได้เต็มหัวใจ
แอบยิ้มกับตัวเองทุกครั้งเมื่อย้อนกลับไปดูรูปถ่าย
และผมยังจำได้ดีว่าจุดหมายปลายทางของทริปนี้
เมื่อครั้งวางแผนการเดินทางคือ “สตูล”
