ขอนแก่น-ปากซัน-วิงท์-ฮานอย-ลาวไกด์-ซาปา-เดียนเบียน-ลาว

[Elka]

ผมและเสือยุทธนา ถึงเมืองเดียนเบียน ตอนบ่าย แก่ ๆ
ทราบว่า ทีมแรกที่นั่งรถล่วงหน้ามาก่อน ได้ปั่นไปด่านข้ามไปลาว
ตั้งแต่เช้าแล้ว เราก็ได้เข้าพักและขอรับกระเป๋า 3 ใบที่ฝากไว้ ซึ่งทางโรงแรมก็เก็บไว้ให้เป็นอย่างดี

เส้นทางที่กลุ่มเราปั่น มีดินสไลด์ทับเส้นทาง เป็นระยะ เนื่องจาก
2 วันที่ผ่านมา มีพายุเข้า แต่ทีมก็ปั่นได้ยอดเยี่ยม แต่เส้นทางดุเอาเรื่องครับ เพราะมันขึ้นเขา
แถมถนนบางช่วงเป็นโคลน ต้องถอดบังโคลน ออก ปั่นไป ขูดไปครับ ทีมที่ปั่น ต้องพักค่อนทาง
เพราะปั่น จนถึง 3 ทุ่ม เลยต้องพักก่อนเข้าเดียนเบียน โดยพักที่เมือง Ja และเมือง ไรด์

รุ่งเช้า ได้รับแจ้งว่า เสือก้อง กระเป๋าหน้าหล่น ทำให้รถล้มเจ็บข้อเท้า
แต่ก็ใจสู้ ปั่นเข้าเดียนเบียนจนสำเร็จ แต่ก็ทำให้ข้อเท้า อักเสบมากขึ้น ที่สุด ทุกคัน ทุกคน
ก็ปั่นเข้าเมืองเดียนเบียน ครบ เข้าที่พัก เย็น ๆ ออกไปปั่นเที่ยวชมเมือง และทานข้าวร่วมกัน

[Elka]

จากที่ ผมบาดเจ็บที่หัวไหล่ เสือก้อง เจ็บข้อเท้า
หัวหน้า เสี่ยวภูธร เลยตัดสินใจ ไปต้องไปพร้อมกัน หลังจาก อาหารเย็น
กล่าวถึงการปรับแผน กล่าวลา ส่ง ทีมชุมพร เสือหงอย เสือดมและเสืออูด จะขึ้นเครื่อง
กลับไทย ที่สนามบิน เดียนเบียน ตอนบ่ายวันพรุ่งนี้ ส่วนตอนเช้า ทีมเราจะต้องขึ้นรถ
แต่เช้า ตีห้าครึ่ง (มีรถเที่ยวเดียว) เพื่อไปข้ามด่าน ไปเมืองเมืองใหม่-เมืองขวา สปปลาว

แต่ ก็มี 2 ผู้เฒ่าคือ เสือป๋าเสริฐ ป๋าบุ้ง และ เสือชาตรี จะขอ ปั่นข้ามด่าน ตามไป
คงมี ผม เสือก้อง เสือยุทธนา เสือสมศักดิ์ อ.โก เสือนิง เสือเสี่ยวภูธร และเสือพี่โส
นั่งรถประจำทาง ข้ามด่านเวียดนาม-ด่านลาว ที่เมือง Trank

สภาพเส้นทาง เป็นดินบดอัดหินลอย มีโคลนเป็นบางแห่ง แต่มีต้นไม้ให้ ร่มเงา
สำหรับจักรยาน ไม่เป็นอุปสรรค์มากนัก คือยังไงก็ดีกว่าแดดจัด แบบไฮเวย์ 1A
ทางเข้า ฮานอยไม่ไหวครับ ไม่มีร่มเงาให้พักเลย

[Elka]

ก่อนจากเมือง เดียนเบียน
ที่เมืองนี้ มีคนดีครับ คือ ผมกับเสือยุทธนา ไปทานข้าวเย็นกันในวันที่มาถึง
เสือยุทธนา ทำกระเป๋าเงินหล่นหาย ออกตามหากัน ตลอดเส้นทาง ก็ไม่มีวี่แวว ที่สุด ก็ไปแจ้งความ
แต่ สำนักงานตำรวจ ก็ปิด เพราะมัน 5 ทุ่มเข้าไปแล้วครับ

เรากลับมาที่ห้องพัก ด้วยความสิ้นหวัง เกรงว่า บัตร วีซ่า ที่หายไปอาจเป็นอันตราย พยายาม
โทร. ไปอายัดก็ ยุ่งยากมาก แต่ที่สุดก็สามารถแจ้งให้ทางบ้าน ไปอายัดบัตรได้
แต่ก่อนนอน เราก็นึกขึ้นได้ว่า ทุกที่ หาแล้วไม่เจอ เป็นไปได้ไหม ตอนกินข้าว นั่งชันเข่า
กระเป๋าอาจ หล่นตอนนั้นได้ เราก็ตั้งใจ พรุ่งนี้เช้าจะกลับไปถามเจ้าของร้าน

รุ่งเช้า ปั่นไป ร้านเขาเปิด แต่เจ้าของร้าน ยังไม่มา เราก็ปั่นเที่ยว แล้วกลับมา ตอน เก้าโมงเช้า
เจ้าของร้าน พอเห็นหน้าเสือยุทธนา ก็จูงแขนไปเอากระเป๋าที่เราทำหล่นไว้ โดยกระเป๋าไม่ได้
ถูกเปิด เงินทุกบาท ทุกเหรียญ ทุก ดอง อยู่ครบ ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นห่วงว่า เมื่อคืนนอนหลับไหม
แม้ภาษา...เราจะสื่อสารกันไม่ได้ เพราะเขา พูดภาษาเวียดนาม เราก็พูดตอบไม่ได้ แต่ไม่ใช่อุปสรรค์
น้ำใจและความดี ไม่เลือกชาติ-ภาษา อยู่ที่ตัวคน จึงอยากบอกทุก ๆ ท่านว่า ที่เมืองนี้ ก็มีคนดี
เป็นที่น่า ยกย่อง อย่างยิ่งครับ

ที่สุด ทีมของเราที่ปั่นตามมาในวันรุ่งขึ้น ผมได้เล่าเรื่องให้ฟัง ทุกคนก็ยินดีและใช้ร้านนี้
ทานอาหารกัน ช่วยอุดหนุเขาที่เป็นคนดี ทุกมื้อ จนเราออกจากเมืองนี้ครับ

ผมไม่มีภาพของ ร้านอาหารนี้ แต่เขาอยู่ฝั่งตรงข้ามของ สถานีขนส่งเมืองเดียนเบียน สังเกตได้จาก
จะมีปั้มน้ำมัน แล้ว ห่างไป 3-4 คูหา ก็เป็นร้านอาหารแห่งนี้ครับ ขายข้าว และอาหารตามสั่ง ราคาไม่แพง

แต่ กล้องหลาย ๆ คนที่มีแฟลต ได้บันทึกภาพคนดี คนนี้ไว้ครับ
อีกซักพัก คงจะมี สมาชิกเรา เอาภาพคนดีคนนี้ มาลงให้ได้ชม ท่านที่ผ่านไปมา
อย่าลืมแวะ ร้านอาหาร คนดี คนซื่อสัตย์คนนี้นะครับ ถือว่า ส่งเสริมคนดี

[Elka]

เราข้ามด่านเมือง Trank แล้วรถก็พาเรามาถึงเมืองใหม่ ตอนบ่ายแก่ ๆ
ต้องข้าม น้ำอู เพื่อเข้าสู่เมืองขวา เรารอเรือเทียบท่า ที่สุดก็ได้ข้ามฟาก
ระหว่างกำลังมองหาที่จะกินข้าวมื้อเย็น ก็ได้คุยกับร้านอาหาร ใกล้ ๆ ท่าเรือข้ามฟาก เลยเลือกร้านนี้
ในการเติมพลัง อาหารเย็น เมฯปลาครับ แต่รสชาด ก็อร่อยรับได้ครับ ทุกคน อิ่มและพร้อมเดินทาง

การเจรจา ระหว่าง รอ การผลิตอาหารเย็น ทำให้ได้ไอเดียใหม่อีกครั้ง ด้วยสมาชิกบาดเจ็บนี้เอง
หัวหน้าเสี่ยว ฯ ต้องตัดใจอีกครั้ง ตกลงนั่งรถไป พักที่หลวงพระบางจะดีกว่าเป็นแน่ เราก็เจรจา
เจ้าของร้าน มีรถตู้ เราจะปลดล้อมัดบนหลังคา เจ้าของรถก็ยินดีไปส่ง

หลังจาก กินอิ่ม ก็ออกเดินทาง ครับ จุดหมาย หลวงพระบาง..........
.......เราก็ถึงหลวงพระบาง ตอน ตี 4 กว่า ครับ จากนั้นก็ประกอบรถ แล้ว ปั่น ไปหาที่พัก
โดย มี เสือ เติล ออกมารับ เพราะเป็น ขะบวนหน้า ที่เดินทางมาถึงก่อน เมื่อวาน แต่ห้องพักไม่พอ
เราจึง กระจายกันออกไป พัก ต่างเฮือนพักกันครับ ผมเข้าพัก กับ อ.โก ที่เฮือนพัก ช้างเงิน
อยูบนถนน ที่สามารถปั่นตรงไป จะไปผ่านหน้าวัดเชียงทองเลยครับ ค่าห้อง คืนละ 400 บาท
สะอาดใช้ได้ เงียบสงบดี เจ้าของ ชอบทัวร์แบบอีโค ซะด้วย คุยสนุกดีครับเป็นกันเอง
ตอนกลาวงคืน เดินออกมา ก็จะเป็น ตลาดไนท์ ขายของเลย สะดวกดีครับ มัแอร์และพักลมให้
ตากผ้า สะบายไปเลย แนะนำครับ เฮือนพักนี้ สะอาด ทำเล เหมาะมาก

[Elka]

เราพักที่ หลวงพระบาง เพียงคืนเดียวครับ
เช้าตรู่ เราก็นัดกันออกเดินทาง ไปแบบช้า ๆ กำหนดพักที่ เมือง กิ่วกระจำ
และอีกวันก็ พักที่ Kasi วันที่ 3 ก็ หยุดเที่ยวที่วังเวียง ทำให้ทุกคน ลงเสียงเดียวกัน ขอปั่นจนจบทริป

จะมีก็แต่ น้องเสือก้อง เจ็บข้อเท้า ปั่นไม่ไหว ทีมเรา ก็เราปั่นไปส่ง ในตอนบ่ายที่ สถานีขนส่ง
ที่เหลืออยู่ครบ ทุกสถานี ตกเย็น ทุกคนก็ออกเที่ยว แล้ว รุ่งเช้า ก็ออกมา พร้อมกันตั้งแต่ ตี 5
เพื่อ ซื้อข้าวห่อสำหรับมื้อกลางวัน เราปั่นกัน สบาย ๆ ครับ แล้วก็เข้าพักที่เฮือนพัก ที่กิ่วกระจำ
โดยมี เสือกำธร เป็นผู้จัดการด้าน ที่พักและอาหาร เป็นช่วงที่ ปั่นอย่างมีความสุขอีกครัง
ด้วยระยะทางไม่ไกล ปั่นไป แล้วนอน กลางทาง ตื่นมา ปั่นต่อ ไม่ร้อนด้วย...

[Elka]

เส้นทาง ก็เป็นถนนหลัก ชิว ๆ กิ่วกระจำ (ถ้าแดดไม่ร้อน จนตับแลบ)
แต่ที่น่าสนใจ คือ พรุ่งนี้ ปั่นไป Kasi จะมีบ่อน้ำอุ่น
ก่อนเข้าเมือง ประมาณ 20 ก.ม. มีเฮือนพักให้ด้วย สวย สะอาด ที่สำคัญ ได้แช่น้ำอุ่นธรรมชาติ
แต่มันเป็นข้อมูลที่ได้มาหลังจาก เดินทางออกจากที่พักมาแล้ว กลางทาง ก็เลย ไม่สามารถแก้ไขแผน
การเข้าที่พักได้ เลยเอามาเล่าสู่กันฟัง หากท่านไหน ปั่นผ่าน อย่าได้ พลาดเป็นเด็ดขาด
ดีกว่าพักที่ เมืองเป็น 100 เท่าครับ มีอาหารและค่าที่พัก ก็ไม่แพง ราคาไม่แพง
แต่ไม่รู้ว่า การบริการจะดีมากแค่ไหน แต่บรรยากาศ ก็เป็นแบบ ธรรมชาติ อากาศดี
ไม่มีกลิ่นกำมะถัน น้ำใส สุดยอดเลยหละครับ

ที่กิ่วกระจำ เสือยุทธนา แจ้งสมาชิกว่า เวลาผมหมดแล้ว ต้องขอขึ้นรถ กลับบ้านก่อน
แล้ว หลังจาก อาหารเย็น เสือยุทธนา ก็โบกรถประจำทาง กลับก่อนจบทริป ไปอีก 1 คน
และ เสือนิง ก็ปั่นล่วงหน้า ไม่รู้ไปนอนที่ภูคูนหรือโพนโฮง ไม่มีใครทราบ ก็ถือว่า จบก่อนทริป อีก 1 คัน


ขอบคุณ ลุง ก็อต ที่แจ้งเตือน ผมพิมพ์จิ้มดีด ลงข้อมูล ผิดพลาดไป ขอปรับแก้ไขครับ

[scott ณ.เมืองตาก]

ป๋มว่าพี่น่าจะสับสนนะครับ ปากมองอยู่ก่อนถึงหลวงพระบาง และหลวงพระบางหากปั่นถึงกาสีได้ภายในหนึ่งวันนี่
ต้องขั้นเทพแล้วล่ะพี่ แค่ตะกายจากหลวงพระบางมานอนกิ่วกระจำในวันแดดออกนี่ผมว่า ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพี่นะ


หลวงพระบาง-เชียงเงิน-น้ำมิ่ง-กิ่วกระจำ-พูคูน-บ้านน้ำแก่น-กาสี-ผาฮ้อม-วังเวียง-โพนโฮง-เวียงจันท์คร๊าบ

[Elka]

ป๋มว่าพี่น่าจะสับสนนะครับ ปากมองอยู่ก่อนถึงหลวงพระบาง และหลวงพระบางหากปั่นถึงกาสีได้ภายในหนึ่งวันนี่
ต้องขั้นเทพแล้วล่ะพี่ แค่ตะกายจากหลวงพระบางมานอนกิ่วกระจำในวันแดดออกนี่ผมว่า ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพี่นะ


หลวงพระบาง-เชียงเงิน-น้ำมิ่ง-กิ่วกระจำ-พูคูน-บ้านน้ำแก่น-กาสี-ผาฮ้อม-วังเวียง-โพนโฮง-เวียงจันท์คร๊าบ

ขอบคุณ ลุงก็อต

ผมเขียนแล้ว เลอะเทอะตกหล่น ขอ กลับไปแก้ไขครับ
เราออกจาก หลวงพระบาง มาพักที่ กิ่วกระจำ ครับผม แล้วถึง ไปพักอีกครั้ง ที่ กาสี

[Elka]

ออกจาก กิ่วกระจำ ก็ไปอีกไม่ไกลกำหนดเป็น เมือง กาสี

เสือ กำธรบอก รับประกัน ที่เมือง Kasi ห้องพักเป็นโรงแรม มีแอร์ สะอาด ชัวร์
ทุกคน แฮปปี้มาก ๆ เพราะที่กิ่วกระจำ เป็นเฮือนพัก ก็เป็นธรรมดา ความพร้อมจำกัดมาก ๆ
แล้วเราก็ออกแต่เช้า ผมปั่นมากับ อ.โก เข้าพักเมือ Kasi ได้นอนคุยกันอีกคืน
ช่วงนี้ ก็ผ่อน ๆ กันทุกคัน เลยปั่นกัน สบาย ๆ ระยะทาง ไม่ไกล ทำให้ได้พักไปในตัว

[Elka]

จาก เมือง Kasi ลงมติว่า ขอไปเที่ยว วังเวียง
หัวหน้าทริป บอกจัดให้.....
แล้วเราก็ออกกันแต่เช้า ด้วยหวังว่า ถึงเมืองวังเวียง จะมีเวลาเที่ยวได้ เยอะขึ้น

[Elka]

เราถึง วังเวียง เที่ยงเศษ ๆ ต้องแยกเฮือนพักอีกแล้ว
ด้วย อ.โก บอกมีเพื่อนขอไปพัก กับเพื่อน แต่ห้องพักไม่พอ
ผมปั่นตามไปทีหลัง เพราะแอบไปตลาด ซื้อหมากนัด มากินให้สมอยากก่อน
เลยปั่น สวนกับ หัวหน้าเสี่ยว ผมได้รับแจ้งว่า ให้หาที่พักแยก เพราะที่เฮือนพักสมบัติ
เพื่อน อ.โก ห้องเต็มแล้ว ผมก็เลย ปั่นไปหาที่พักในเขตใกล้ ๆ แถวที่กินข้าว
เป็นห้องแอร์ ราคา 350 บาท สะอาดใช้ได้

เราพักค้างคืนที่นี่ 1 คืน ตกค่ำ ก็ออกมาปั่นท่องราตรี มีแต่ฝาหรั่ง หนุ่มสาว
ออกมา เต้นเขย่าอก เมา....ร้องรำทำเพลง ดังสนั่นหน้าโรงแรม
ส่วนฝาหรั่งคนแก่ อยู่เที่ยวที่หลวงพระบาง ที่เมืองนี้ หาได้น้อยเต็มที
อาหาร ของกิน ถูกเซ็ทไว้ต้อนรับ ฝาหรั่ง ก็เลยมีบ่น...กินแบบไม่มีความสุขมากนัก
แต่ผม ปั่นไปที่ตลาด ก็มีขายทั่วไป ราคาแบบชาวบ้าน ไม่แพงอย่างที่กล่าวหา...

[Elka]

รุ่งเช้า เสือพี่วิชัย เกิดติดใจ สาวแหม่ม อยากไปล่องเรือ ขออยู่ต่อ อีก 1วัน
แต่ส่วนที่เหลือ ทั้งหมด ตั้งเป้า เข้าพักที่ เขื่อนน้ำงึม......

แล้วเราก็ตังใจจะออกเดินทาง แต่เช้าอีกตามเคย แต่ฝนตก เลยทำให้ ได้แต่รอกันไปมา
กว่าจะได้ออก ก็แปดโมงกว่าไปแล้ว ......ปั่นไปถึงโพนโฮง ตอนบ่ายเศษ
หลังจากพัก กินข้าวอิ่ม ทุกคนตามหา และถามข่าว อ.โก แต่ที่สุดก็ลงเสียงเป็นเอกฉันท์
ไม่เข้าเขื่อนน้ำงึม แต่จะเข้าเวียงจันทร์ จะห่วงก็แต่ อ.โก ไม่ทราบข่าว เพราะ ปั่นล่วงหน้า
ไม่ได้รอกันที่ สามแยก โพนโฮง.....คงปั่นเข้า เขื่อนแต่เพียงคนเดียว

เราปั่นกัน สบาย ๆ เข้าเวียงจันทร์ ตอนบ่าย 4-5 โมงเย็น เป็นวันที่ปั่นทางไกล โดยไม่มีใครบ่นเลย
แล้วก็ทำเวลาได้ยอดเยี่ยมทุกคัน เราเข้าพักที่ เฮือนพักบัวสี ใกล้ พระธาตุดำ กลางกรุงเวียงจันทร์
มื้อเย็น ออกมาทานอาหารที่ แยกถนน สามแสนไท ไปเยี่ยม ร้านผลไม้ ของเสือส่วน
แต่หัวหน้าเสี่ยวเรียกชื่อว่า เสือชวน เป็นนักแข่งเสือภูเขา ของ สปป.ลาว คุ้นเคยกันมาก ๆ
ผม เลือก ทาน มะพร้าวอ่อน แต่แล้วที่สุด ไม่ยอมเก็บสตางค์ ครับ เพราะหัวหน้าเสี่ยวพาไป

[Elka]

ทีมของเรา จบทริปครั้งนี้ ด้วยการเฉลิมฉลอง วันครบรอบ คล้ายวันเกิด
ของหัวหน้า ทริปของเรา เสี่ยวภูธร อายุ ครบวาระ ครึ่ง-ศตวรรต์ 24 กรกฎาคม 2552
ที่ร้านอาหาร ขายแหนมเนือง ใน สปป. ลาว เราเลือกชั้น บน เพื่อความเป็นส่วนตัว ของกลุ่ม
ได้คุยกัน กินอาหารอย่างมีความสุข และมีการเป่าเค็กครีม มีพี่โส(เสือดำ) ซึ่งอาวุโสสูงสุด 63
แต่ยังหนุ่มแน่นปั๋ง เป็นผู้กล่าว อวยพร วันเกิด แล้วทุกคนก็ได้กินเค็กกัน อย่างอเหล็ด-อร่อย กันทั่วหน้า

ขอบคุณ หัวหน้าทริป เสี่ยวภูธร ผู้เสียสระ ดูแลลูกทีม ทุกเงื่อนไข
ไม่มีการแบ่งแยก เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ แต่ก็มีความสุข ที่เห็นสมาชิกเวลาปั่น...จักรยาน ครับ

ขอบคุณหัวหน้าทริป ขอบคุณเพื่อนร่วมทริป ขอบคุณ ทุกท่านที่ติดตาม

[Elka]

ผม และ เสือ กำธร

[เสือลูกรัง]

ก่อนจากเมือง เดียนเบียน
ที่เมืองนี้ มีคนดีครับ คือ ผมกับเสือยุทธนา ไปทานข้าวเย็นกันในวันที่มาถึง
เสือยุทธนา ทำกระเป๋าเงินหล่นหาย ออกตามหากัน ตลอดเส้นทาง ก็ไม่มีวี่แวว ที่สุด ก็ไปแจ้งความ
แต่ สำนักงานตำรวจ ก็ปิด เพราะมัน 5 ทุ่มเข้าไปแล้วครับ

เรากลับมาที่ห้องพัก ด้วยความสิ้นหวัง เกรา บัตร วีซ่า ที่หายไปอาจเป็นอันตราย พยายาม
โทรไปอายัดก็ ยุ่งยากมาก แต่ที่สุดก็สามารถแจ้งให้ทางบ้าน ไปอายัดบัตรได้
แต่ก่อนนอน เราก็นึกขึ้นได้ว่า ทุกที่ หาแล้วไม่เจอ เป็ไปได้ไหม ตอนกินข้าว นั่งชันเข่า
กระเป๋าอาจ หล่นตอนนั้นได้ เราก็ตั้งใจ พรุ่งนี้เช้าจะกลับไปถามเจ้าของร้าน

รุ่งเช้า ปั่นไป รานเขาเปิด แต่เจ้าของร้าน ยังไม่มา เราก็ปั่นเที่ยว แล้วกลับมา ตอน เก้าโมงเช้า
เจ้าของร้าน พอเห็นหน้าเสือยุทธนา ก็จูงแขนไปเอากระเป๋าที่เราทำหล่นไว้ โดยกระเป๋าไม่ได้
ถูกเปิด เงินทุกบาท ทุกเหรียญ ทุก ดอง อยู่ครบ ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นห่วงว่า เมื่อคืนนอนหลับไหม
แม้ภาษาเราจะสื่อสารกันไม่ได้ เพราะเขา พูภาษาเวียดนาม เราก็พูดไม่ได้ แต่ไม่ใช่อุปสรรค์
น้ำใจและความดี ไม่เลือกชาติภาษา อยู่ที่ตัวคน จึงอยากบอกทุก ๆท่านว่า ที่เมืองนี้ ก็มีคนดี
เป็นที่น่ายกย่อง อย่างยิ่งครับ

ที่สุด ทีมของเราที่ปั่นตามมาในวันรุ่งขึ้น ผมได้เล่าเรื่องให้ฟัง ทุกคนก็ยินดีและใช้ร้านนี้
ทานอาหารกัน ช่วยอุดหนุเขาที่เป็นคนดี ทุกมื้อ จนเราออกจากเมืองนี้ครับ

ผมไม่มีภาพของ ร้านอาหารนี้ แต่เขาอยู่ฝั่งตรงข้ามของ สถานีขนส่งเมืองเดียนเบียน สังเกตได้จาก
จะมีปั้มน้ำมัน แล้ว ห่างไป 3-4 คูหา ก็เป็นร้านอาหารแห่งนี้ครับ ขายข้าว และอาหารตามสั่ง ราคาไม่แพง

แต่ กล้องหลาย ๆ คนที่มีแฟลต ได้บันทึกภาพคนดี คนนี้ไว้ครับ
อีกซักพัก คงจะมี สมาชิกเรา เอาภาพคนดีคนนี้ มาลงให้ได้ชม ท่านที่ผ่านไปมา
อย่าลืมแวะ ร้านอาหาร คนดี คนซื่อสัตย์คนนี้นะครับ ถือว่า ส่งเสริมคนดี

เพื่อนผมสองคนบ้านเกิดอยู่ที่นี่ จะเล่าให้เค้าฟังครับ ว่าเราประทับใจมากขนาดไหน