347 Training Camp สัญจรนอนริมดอย ปี 56

[CJ]

สุดท้ายก็ค่อยๆไหลลงกันมาเพราะถนนลื่น

นอนก่อนครับ ...

[nop_master]

เห็นภาพถ่าย ย้อนนึกเรื่องราว บางช่วงบางตอนเท่าที่จะจดจำ บางเรื่องลืมเลือน แต่ทั้งหลายล้วนเป็นความสุข ที่อยากจดจำทุกเรื่องราวและช่วงเวลา
มิตรภาพแห่งการควงตีนไล่ล่าหาความแข็งแรง ของผองเพื่อนแห่ง 347แบบที่เป็นอยู่ บางทีเคยนึกถามตัวเอง คนเดียวว่า อายุเท่านี้ มีเพื่อนฝูงรู้อกรู้ใจ สนุกสนานสามัคคี เฮฮา แบบที่พวกเราเป็น บนความแข็งแรงแห่งขบวนรถถีบ เมื่อเทียบกับ มนุษย์ทั้งโลก มีอีกกี่คนมากน้อย ที่ได้เป็นแบบพวกเรา
ทุกที ทุกเวลา เมื่อนึกย้อน นั่งหัวเราะ อมยิ้ม แบบคนบ้า แม้นเวลา อยู่คนเดียว ใช่หรือไม่ว่า คนบ้าไม่มีความทุกข์
แม้นเหน็ดเหนื่อย เข่นแข้ง ปั่นควง หนีเพื่อนฝูง บนยอดเขา หรือเนินชัน ท้ายสุด ทุกคน ทุกคัน ใน347 ก็จะเรียงรายหล่อหลอม ในวงมิตรภาพแห่ง พี่น้องเพื่อนฝูง
บนเส้นชัยแห่งความร่วมทุกข์ร่วมสุขเดียวกัน คงไว้ที่มิตรภาพยั่งยืน มิรู้คลาย รอวันกลับมาพบกัน รอเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม แม้นบางคนหลบซ่อน น้ำตาไว้เบื้องใน สาบาน
รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
รอวันเล่าเรื่อง ปีนป่ายหนีหายบนทับเบิก ขอนั่งนึกทบทวนเรื่องราว ตามเวลานาที ในห้วงความทรงจำ ที่พอจะ ดูดดึงออกมา จากก้อนสมอง ที่บางเวลาโง่งม
และ บางเวลาเหมือนคน มึนเมา แม้นไม่ต้องเติมเหล้าโรง สาบานจะกลับมาเล่าให้ฟัง ว่า เหนื่อยอย่างไร สนุกอย่างไร เหน็บหนาวอย่างไร บนขุนเขาสูงชัน เพียงเพื่อหนีใคร สุดท้ายก็ไม่ได้หนีใคร เพราะคนที่นำหน้า และคนที่ตามหลัง ล้วนเป็นพี่น้อง มีเพียงช่วงเสี้ยวเวลา เล็ก ๆ เท่านั้น
ที่คิดประชันขันแข่ง แพ้ชนะ ล้วนอยู่ใต้เงา มิตรภาพแห่ง 347 แต่ เดิมพันเล็ก ๆ น้อยๆ บ้างทีก็ต้องยอม หลุดกรอบมิตรภาพไปบ้าง
แต่สาบาน มันแค่เสี้ยวเวลา นิดเดียว ถึงที่สุด จะชนะเดิมพัน หรือแพ้เดิมพัน เราทั้งผอง ก็ถูกกรงแห่งมิตรภาพ ล้อมกรอบไว้ดังเดิม สาบาน
ข้าพเจ้า รักและชื่นชอบ กรงขังแห่งมิตรภาพ 347 มากมาย แม้นเวลาผ่านเลย

[Steve]

ภาพสวยมากครับ ผมว่าขี่จักรยานให้สนุกก็คงต้องมีแบบนี้นี้ครับพี่ยวช ปีหน้าผมขอขยับไปกินใส้พี่บางนะ น่าจะอร่อยไม่น้อย

[nop_master]

ภาพสวยมากครับ ผมว่าขี่จักรยานให้สนุกก็คงต้องมีแบบนี้นี้ครับพี่ยวช ปีหน้าผมขอขยับไปกินใส้พี่บางนะ น่าจะอร่อยไม่น้อย

อาจารย์ฝรั่ง กินเนื้อช้างบนยอดเขาสูงชัน มาแล้ว คงอิ่มบุญไปนาน แต่ไอ้ที่จะหวังตามขึ้นมากินไส้ ยวช. บนยอดเขา คงไม่ง่ายนัก
คาดเดาว่า ต้องทุ่มเท พลังกาย พลังใจ มากโขอยู่
อยากให้ไปดู เจ้ มาร์ค นั่นปะไร ภาพลางเลือน คงไม่ต่างจากอาจารย์ฝรั่ง นักดอก
สปริ้นเก่งอย่างเดียว ใช่ว่าจะไล่ขึ้นมากินไส้ ยวช. บนเขา ได้

คงเป็นเพียง ความฝันที่นับวันจะลางเลือน เปื้อนปนไป ในหมู่ดาวน้อยใหญ่ บนยอดภูสูง
คงแหงนหน้า ปั่นไล่ล่าตามหา ฝันต่อไปเถอะ อาจารย์ฝรั่ง
พวกม้งพวกแม้วบนยอดภู เรียกอาการแบบนั้นว่า ปั่นไล่จนคอตั้ง ก็ยังหาไม่เจอ
:
วันนึง ยวช. บ้าขึ้นมา สปริ้น 70 ขึ้นมาแซงเข้าหน้าเส้น นั่นแหละ น้ำตาจะเช็ดหัวเข่า


เช็ดเขร้ ไม่ถึง 70 แซงแมร่งไม่ได้ บร้าชิบ

[nop_master]

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับ ท่านประธานเชาว์
เรื่องราว บันทึก กรรม แห่งความทรงจำ ที่สวยงาม
จะติดตรึง ดวงใจไปอีกนานเท่านาน
ข้าพเจ้า จะจำชื่อ ของทุกคน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เสียงหายใจ และเม็ดเหงื่อ บนหนทางที่หมุนล้อผ่านไป
ใครช่วยก๊อปปี้ภาพ และอัดลงบนแผ่นกระดาษ ให้ข้าพเจ้าที

[CJ]

ติดตามคืนนี้ต่อครับ

[jes]

ขอบพระคุณพี่เชาว์และน้าไมค์เป็นอย่างสูงครับ ถึงแม้จะไม่ได้ปั่น แต่ละท่านยังดูแล เซอร์วิส เก็บภาพ นำทาง อยู่ตลอดทริป ขอบคุณสปอนเซอร์ผู้อยู่เบื้องหลังทริปนี้ และพี่น้อง 347 และผู้ร่วมปั่นที่แข็งแรงกันจริงๆทุกท่านด้วยครับ ถ้าผมผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยมาณ.ที่นี้ด้วยครับ ร่วมสัญจรมา 3 ปี และอยากไปร่วมเหนื่อยด้วยในโอกาสต่อไปครับ

[CJ]

ต่อครับ

หลังจากประลองกำลังกันที่เขาค้อ ช่วงเย็นๆมีคนแซวผมว่าออกโจทย์โหดไปมั๊ย

ผมจะตอบคำตอบเดิมว่าถ้าไม่ขึ้นเขาเราก็คงไม่ต้องมา แล้วถ้าขึ้นง่ายๆ หรือปั่นทางเรียบก็ปั่นอยู่ 347 ดีกว่า 555


วันที่สามเราวางแผนไปอุทธยานน้ำหนาวกัน บางคนยังรู้สึกล้าๆ แถมตอนเช้ามีฝนตกพรำๆ ขณะที่เรามีสมาชิกจากซุ้มเมืองเอก กับพี่พจน์ตามมาสมทบเมื่อคืนงันที่สองด้วย
น้องก้อยช่วยเช็คให้ปรากฏว่าทั้งหล่มศักดิ์ น้ำหนาวไม่มีฝน เราจึงตัดสินใจออกกันมาได้สักสาม กม. ฝนไม่มีถนนแห้ง

เหมือนเดิมครับปั่นโรลลิ่งแป็บเดียวความเร็วขึ้น ไม่นานก็ถึงแยกพ่อขุนผาเมือง รวดเดียวขึ้นน้ำหนาว พักที่บริเวณร้านค้าตรงจุดที่พอจอดรถ



( ขณะนี้ผมไม่สามารถเอาภาพที่ฝากไว้มาลงให้ชมกันได้เลย .... )

[nop_master]

[CJ]

ที่แยกพ่อขุนผาเมืองมากันเร็วมาก











เล่นกล้องกันสบาย

[CJ]

ปั่นขึ้นน้ำหนาวมีพักกันบ้างเพื่อถ่ายภาพกัน แล้วก็ตกลงกันว่าวันนี้จะกลับกันเร็วเพื่อพักกล้ามเนื้อ

ขากลับจึงปั่นกันสบายๆ ยกเว้นพอถึงแยกพ่อขุนผาเมืองเพื่อกลับรีสอร์ทความเร็วเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ระยะทางประมาณ 30 กม. ซัดกันสนุกสนาน ช่วงสุดท้ายตีหัวอัดกันความเร็วห้าสิบปลายๆ กันยาวๆ

ภาพน้ำหนาวคงได้ชมกันไปมากแล้วผมก้ไม่ค่อยได้ถ่าย ขอเอาภาพที่ริมดอยรีสอร์ท หลังจากที่กลับมาพักผ่อนกันตั้งแต่บ่ายสอง





ภาพผู้ชายถอดเสื้อขอเซ็นต์เซ่อร์หน่อยครับกลัวเห็นหัวนม

[CJ]

เช็ดรถ ล้างรถ ซักเสื้อผ้าชุดปั่น

[CJ]

[CJ]

[CJ]

ล้าง ทำความสะอาดกันทุกคน



นี่รถเปตอง..



พี่แป๊ะขอกลับ กทม. มาทำงานก่อน ลูกชาย ลูกสาว ครอบครัวน่ารักมากครับ