อย่างอื่นผมไม่ยอม เจอตะคริวนี่ผมยอมมันจริงๆคับ
เอ้าพี่แมวอย่ายอมคับ
ผู้ดูแล: Cycling B®y, spinbike, velocity
ของกินอยู่บนเขา ยังไงก็ต้องไปนะครับโต้งหลังอนามัย เขียน:ตะคริวขึ้นขี่กันได้ยังไง ผมจับปุ๊บนี่แถบจะสละยานเลย งานหัวหินอยากขึ้นรถใจจะขาดแต่ไม่มี ต้องลากสังขารจนถึงหัวหิน
อย่างอื่นผมไม่ยอม เจอตะคริวนี่ผมยอมมันจริงๆคับ![]()
เอ้าพี่แมวอย่ายอมคับ
แมวทอง เขียน:ไอ้เจ้าเหตุการณ์เกาะรถเซอร์วิสเนี้ย พูดตรงๆก็ได้ ว่าหมายถึงแมว ตอนแข่งตรูเดย์ฟาร์ม เห็นพยายามพูดมานานแล้ว ถ้าเข้าใจผิดก็ขออภัย
จำไว้อย่างนึงนะ คนเราไม่เห็นกับตา อย่าเที่ยวเข้าใจเอาเองว่า มันเป็นอย่างที่คนอื่นว่ามา
อยากรู้ไม๊ว่า วันนั้นเหตุการ์ณมันเป็นเช่นไร เดี๋ยวเล่าให้ฟัง
วันนั้น ตอนสเต็จกำลังจะเจ้าภูเขา หลายๆทีมก็พลัดกันระเบิด ก็มีอยู่ทีมหนึ่งเสื้อขาวๆ ก็มีสองคนเถียงกันว่า จะยิงขึ้นไปเอารางวัลอะไรสักอย่าง
ทางทีมนิชเลยระเบิดพลังช่วงเนินซึม ก่อนถึงเขาโดย พี่แซม หรือ เดอะหมาน แชมป์คนเหล็กชื่อดัง
หลังจากนั้น ก็ถึงช่วงเขา ซึ่งก็เป็นไปตามคาดที่นักปั่นทีมซอยตัน กระซวก ซะ หายกันหมด รวมถึงผมด้วย ที่แค่จะตามติดท้ายไปยังลำบาก
ผ่านไปสักพักก็มีนักปั่นใส่ชุดขาว ปั่นเข้ามาทักผมด้วย มารยาทอันดีงามว่า
เฮ้ย แมวทอง ทำไมไม่ไปช่วยขึ้นลาก
ผมคิดในใจ ใครอะ อยู่ๆมาว่าเราซะงั้น แรงเหลือ ก็ขึ้นไปช่วยพี่เขาสิ มาบอกตูทำไมวะ ตูจะตายแล้ว น้ำหมด รถเซอร์วิสต้องไปช่วยลูกทีมที่พลีชีพไปตะกี้ 2 นาย
ก็ฝืนอยู่ได้จนเหลือ อีก สองร้อยเมตรเป็นจุด จ้าวภูเขา ผมก็ตะคิวกิน เพราะการพยายามขี่ให้ได้ความเร็วเท่าเขา และ ทีมซอยตัน ก็สปรินท์ดยกเข้าเส้น อย่างสวยงาม เอารางวัลเจ้าภูเขาไปอย่างสมศักดิ์ศรี
จากนั้น สองคนนั้นก็เริ่ม ทิ้งผมไป 500 เมตร เห็นจะได้
ซึ่งรถเซอร์วิส ผมก็ตามมาถ่ายรูปผมทันพอดี แต่ให้น้ำกับ สเปย์ตะคิวไม่ทัน
ซึ่งผมก็ไม่รอ เพราะข้างหน้าเป็นช่วงทางลูกรังนิดนึง ซึ่งถ้าผม
ลดการใช้รอบขา และ เพิ่มการย่ำลูกบันได แล้ว จับแฮนท์บนปั่นแบบ เสือภูเขา ลดแรงสะเทือน เพิ่มแรงกด ผมก็จะสามารถ ย่นระยะที่ห่างลงได้
เพราะด้วยใช้ แฮนท์ที่มีรูปทรงเอื้อประโยชน์ในจุดนี้ กับ รถที่ไม่กระด้างมากนัก ทำให้ผม ไม่ค่อยได้รับแรงสะเทือนมากเท่าใดนักในการลุยหนักๆตอนนั้น
บางครั้งถ้าเป็นการปั่นที่ไม่ค่อยมีลมมาปะทะตัว เราก็ไม่จำเป็นต้องก้มจับแฮนท์ล่าง
จับแฮนท์บน เพิ่มความมั่นคงช่วงลำตัว เพิ่มแรงกลูกบันได แบบ เสือภูเขา จะไปได้ดีกว่าครับ
และเมื่อถึงช่วงที่ทางเริ่มพอจะเรียบสักนิดนึง รถเซอร์วิสก็ได้เข้ามาช่วย ฉีดยาตะคิว ที่ขึ้นที่ น่องล่าง ให้ผม
![]()
![]()
ผมก็ไม่สามารถยกขาให้ฉีดได้ จึงได้ จับรถเซอร์วิสให้มั่นคง อย่างที่ ทีมในโปรทัวร์ทำกัน เพื่อความปลอดภัย เพราะลมหัวรถมันเบียดเข้าล้อหน้า มันสาย อันตราย ก็เกาะอยู่ ประมาณ 10 วินาที เพราะทางไม่ดี ความเร็วก็ประมาณ 35 (และ กรรมการก็ขี่มอร์ไซค์ อยู่ ไกล้ๆ)และทีมก็ถ่ายรูปตอนเกาะไว้ด้วย อยู่ในเฟรชบุ๊ค พี่อีกท่านนึง
![]()
![]()
พอฉีดเสร็จ ผมก็เริ่มนั่งปั่นเข้าโหมด ทาม์ไทล์ เพราะทางเริ่มเรียบ และ การย่ำหนัก ก็ช่วยลดการใช้ น่อง ลากดึงลูกบันได ลดตะคิวได้นิดนึง ความเร็วตอนนั้น เร็วกว่าตอนที่เกาะรถเซอร์วิส เพราะทางดีแล้ว
ก็เริ่มไล่เข้าทันอันดับสอง ที่เสื้อขาวๆ ผมจึงสังเกตุว่า ไม่ได้ไล่ทันอย่างเดียว แต่เหมือนว่า เสื้อขาวพยายามผ่อนแรงลงมารอ
เพราะรู้อยู่แล้วว่าผมต้องไล่ที่ หนึ่ง เพื่อเอารางวัล เพราะผมยังไม่มีรางวัลเลย
พอผมไล่ทัน ผมก็ปั่นนำ โดยมี เสื้อขาวเกาะท้ายอยู่นะครับ พอผมส่งสัญญานให้ ขึ้นช่วยลาก เขาก็ขึ้นนะครับ
แต่ช้ากว่าเดิม ก็เป็นแบบนี้อยู่สามครั้ง ผมจึงเข้าใจได้ทันที่ว่า นี้คือ เกมส์ เพราะถ้าผมยังพลัดลากกับแกอยู่นานกว่านี้
นอกจากผมจะเหมือนไม่รักษาระดับการออกแรงของตนเอง ที่นี้พอไล่ทัน ที่หนึ่ง เขาที่มากับเรา ก็จะต้องยิงซ้ำหนีไปกับ ผู้นำ อย่างแน่นอน เพราะออมแรงไว้
ซึ่งก็เป็นไปตามคาด พอไล่ทันที่หนึ่งปั๊บ ยิงปุ๊บ แต่ขอโทษ อุปกรณ์ทุกชิ้นผมเตรียมมาดี ทีมผมก็เซอร์วิสดี ผมไม่หลุดครับ
ซึ่งกรรมการก็ตามติดไปตลอด คอยช่วยกันรถยนต์ที่คอยมาเบียดจักรยาน (ถ้าแมวโกง กรรมการก็ด่าไปแล้ว)
ที่นี้ พอใกล้ถึงหน้าเส้น ผมก็เอาสเปย์ตะคิว ฉีดให้ ซอยตันบ้าง ซอยตันก็ เอาน้ำในกระติก ราดตัวให้ผม ทีมนิชบ้าง
และ ผมก็อธิบายว่าเส้นทางก่อนถึงเส้นชัยเป็นอย่างไร เพราะผมเคยมาก่อนแล้ว เนื่องจากรถค่อนข้างเยอะ จะได้ปลอดภัยนิดนึง ในการกะช่วงระเบิดพลัง
และ จู่ ทีมเสื้อขาว ก็บอกว่า
เหลืออยู่ สามคนแล้ว ก็ตัวสปรินท์ทั้งนั้น เรามาเรียงหน้ากระดาน แล้ว สปรินท์เข้าเส้นกัน แฟร์ๆ เลย
ผมคิดในใจว่า ตัวเราเองยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าตัวสปรินท์เลย แต่ก็เอาวะ น่าสนุกดี
ก็เลย เรียงกันสามคน พอเริ่มเร่งความเร็ว เสื้อขาวก็ลงไปซุกอยู่ด้านหลังเหมือนเดิม
ที่นี้ไม่มีเวลาจะคิดแล้ว เหลืออยู่ 300 เมตร จะถึงเส้นชัย กลุ่มหลังก็ไล่มาเป็นพายุ จะทันอยู่แล้ว
จึงตัดสินใจระเบิดพลังกัน ทีมซอยตัน ระเบิดไปก่อน สามช่วงตัว ผมหันไปมองกลุ่มหลังความเร็วนรกมาก โดนแน่
ผมทีมนิชจ้ำไบท์ จึงตัดสินใจ ใส่เกียร์หนัก เพราะจะได้ไม่ต้องเร่งรอบมาก เดี๋ยวตะคิวขึ้นอีก
จึงสปรินท์ขึ้นไปจนทัน แล้วจู่ๆ ตะคิวก็เริ่มจะขึ้น ผมจึงตัดสินใจ ใส่เกียร์หนักอีกเกียร์ พร้อมใช้กำลังแขนและลำตัว ช่วยเพิ่มความมันคงสร้างแรงกด
ซึ่งก็ได้ผล คือ ยังสามารถคงความเร็วขณะนั้นไว้ได้ และแซงขึ้นไป แต่ก่อนจะถึงเส้นชัยประมาณ 20 เมตร ตะคิวก็มา แต่ก็ไม่เป็นผล
เพราะการใช้รอบต่ำ ถึงแม้ตะคิวจะกินจนรอบขาไม่ได้ คุณภาพ โซ่ดังกึกกัก
แต่ก็ยังใช้ ความแข็งแรงของช่วงลำตัว และ แขน โยกรถ ช่วยเพิ่มแรงกดรอบต่ำ
รักษารอบ และ เข้าเส้นที่หนึ่งได้ แต่ไปนอนกองตะคิวขึ้นอยู่ข้างทาง![]()
ส่วนเสื้อขาวที่ตอนแรกจะได้ที่สาม ก็โดนกลุ่มหลังที่ทำความเร็วมา กลืน โดยที่มี ทีมเสื้อแดง(พี่รุจ)ที่ได้รางวัล เจ้าความเร็ว
บี้กันมา กับ เสื้อขาว(พี่ชัย) ทีมเดียวกันกับเสื้อขาวนั้นละ
แต่ไม่รู้เสื้อขาวคนแรก จะไปทำให้พี่ชัย เสียจังหวะทำไม ไม่งั้น ที่สาม ยังดูยากเลยว่า จะเป็น พี่รุจ หรือ พี่ชัย เพราะมาเป็นพายุทั้งคู่
สรุป ที่สอง(พี่ต้ำเวโรซิตี้) ได้สองรางวัล ได้ทั้งเจ้าภูเขาและรองชนะเลิศ
ที่สาม พี่รุจ(bmc) ได้สองรางวัลเช่นกัน ได้เจ้าความเร็วด้วย
(ทั้งหมดเป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัว ผิดพลาดไป ขอโทษด้วย)
ในการแข่งขัน ความสนุก ความทรมาน มิตรภาพ และ ประสาทหลอน มันคือ เสนห์ของการแข่งขัน
ที่ว่าถ้าไม่ได้ไปแข่งกับเขา ก็ไม่ได้ความรู้สึกนี้แน่นอน ในชีวิต
ชัยชนะไม่สำคัญ มันสำคัญที่ว่า เราเต็มที่กับมัน ทั้งเรา ทั้งทีมงาน ทั้งอุปกรณ์ รวมใจกัน
ใครๆก็ลงแข่งได้ ไม่จำเป็นต้องแข็งแรง เป็นยอดมนุษย์ ขอเพียง เต็มที่ ก็ เยี่ยมมาก แล้วครับ
....ตอนนี้ผมก็อยู่ในช่วงของการฝึกอยู่เหมือนกันครับ...ไอ้การควงเท้าให้ได้แบบเนียนๆเนี้ยมันต้องใช้เวลานานจริงๆRookie Rock เขียน:ถึงวันนี้ พี่น๊อตคงฝึกรอบขา 100 รอบมา 2 ปีกว่าแล้ว![]()
ผมเพิ่งฝึกได้ไม่กี่เดือน รับสารภาพอย่างหน้าไม่อายว่า "ยังหาไม่เจอ" เลยครับ![]()
แต่ก็ค่อยๆ หาอยู่ พบว่ามีตัวแปรมากมายในการค้นหารอบขาที่ได้งานที่สุด เช่น
ทางราบ ขึ้นเนิน ลงเนิน ปั่นเดี่ยว ปั่นกลุ่ม (ลาก ดูด) สภาพผิวถนน ทิศทางและแรงลม ฯลฯ
คงต้องใช้เวลาอีกนานเลยครับ