มีงบ "ร้อยพัน" จะทำรถทัวริ่งดีๆ แนะนำหน่อยครับ

[APM]

ผมได้ขอเจ้าของแล้ว นำบทความนี้เพื่อเผยแพร่ เรื่องภายหลังจากอุบัติเหตุ

ต้องขอโทษที่เล่าเรื่องแป๊ะเม้งไม่จบซะที.....ถือซะว่าเป็นการ Up กระทู้ละกัน.....

มาถึงบทสุดท้ายของเรื่องค่ะ

เช้าวันที่แป๊ะเม้งจะออกจากโรงพยาบาล....ป้าเอาใบบันทึกประจำวันของตำรวจไปยื่นที่ห้องการเงินของโรงพยาบาลมหาราช (สวนดอก)

ถูกปฎิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยว่าใช้ไม่ได้ บันทึกประจำวันของตำรวจเขียนยืดยาวแต่จุดสำคัญบอกแค่ว่า...รถมอเตอร์ไซด์ฮอนด้าสีดำ ไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียน ผู้ขับขี่คือ.......ชน ต้องกลับไปเชียงคำ ให้ตำรวจเขียนหรือเพิ่มเติม

บันทึกมาให้ใหม่ ที่ระบุว่า ไอ้มอเตอร์ไซด์ ไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนนั้น หมายเลขเครื่องอะไร สิ่งที่ต้องไปเอามาประกอบอีกคือใบขับขี่ของผู้ชน เจ้าของมอร์เตอไซด์ ทะเบียนไม่มีก็ต้องเอาใบสัญญาซื้อขายมาประกอบ

ป้าและพยาบาลคนหนึ่งก็ช่วยกันพูดว่าวันนี้คนไข้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ค่าใช้จ่ายเบื้องต้นที่ พรบ จ่ายได้ทันที ที่มีใบบันทึกประจำวันคือ 15,000 บาท โดยคดียังไม่ถึงที่สุดก็ได้ นั้น ขอเบิกจ่ายก่อนได้ไหม...

นายนั่นพูดคำเดียวสั้นๆว่าไม่ได้...ถ้าจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ต้องจ่ายเงินสด.....ป้าเลยไม่อยากพูดกับ...แล้ว เดินไปจ่ายเงินสดสิ้นเรื่องราว...

ค่าใช้จ่ายที่จ่ายในโรงพยาบาลของรัฐวันนั้นน้อยนิดเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลของเอกชน....และแป๊ะเม้งก็ยินดีที่จะจ่ายเองอยู่แล้ว....เรื่องเงินเลยไม่ใช่ปัญหาในวันนั้น

แต่ป้ายอมไม่ได้....มันหายใจไม่ออกเมื่อรู้ว่าสิทธิอันพึงได้ของประชาชนคนหนึ่งกำลังถูกริดรอน....ตัดสินใจ พาแป๊ะเม้งกลับไปเชียงคำวันที่ออกจากโรงพยาบาล วันนั้นเลย....

เชียงใหม่ - เชียงคำ - กรุงเทพฯ ถือซะว่าเป็นทางผ่านกลับบ้าน...ขณะเดินทางแป๊ะเม้งพยายามติดต่อนายตำรวจเจ้าของเรื่องว่าเราจะขอให้ช่วยเพิ่มเติมบันทึกประจำ...

ท่านก็บอกว่าไม่มีปัญหาถึงโรงพักเมื่อไหร่ก็โทรบอกผมเดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการให้....จากนั้นเราก็พยายามติดต่อสองผัวเมียคู่กรณี ขอเอกสารรถและ copy ใบขับขี่

คำตอบที่ได้คือ คงจะได้ไม่ง่าย ใบขับขี่หมดอายุ คือไม่มี รถก็ซื้อเงินสด ยังไม่ได้เล่มทะเบียน

ถ้างั้นขอ copy ใบสัญญาซื้อขาย ขอช่วยส่งให้ที่สถานีตำรวจได้ไหม เรากำลังจะถึงสถานีตำรวจแล้ว.....ไม่ได้ ...ไม่ว่างเอาไปให้ แล้วจะส่งไปให้แล้วกัน....

ปิดโทรศัพท์หนีทั้งผัวและเมีย....ทั้งที่บ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจนัก พอถึงสถานีตำรวจ โทรหาท่านรอง เจ้าของคดี...

ท่านบอกว่า บอกกับลูกน้องผมให้ช่วยดำเนินการให้เลย เดี๋ยวผมจะโทรไปสั่งไว้ให้....เราก็บอกตามนั้น....ก็ยังไม่ได้

เขียนให้ไม่ได้เพราะเราไม่มีหลักฐานของรถในวันเกิดเหตุ และวันนี้ก็ไม่มี...ถ้าอยากได้ไปตามเอาเล่มทะเบียนมาให้ผม เดี๋ยวผมจะเพิ่มเติมให้....อ้าว !

แล้ววันนั้นทำไมคุณไม่ดูให้ดีก่อนที่จะไปจากโรงพักล่ะ จะมาโทษว่าผมทำไม่เรียบร้อยไม่ได้ มันเป็นความไม่รอบคอบของคุณเอง ผมก็เขียนเท่าที่เขียนให้ได้เท่านั้น....

เรื่องของคุณยอมความจบกันไปแล้ว หมดหน้าที่ตำรวจแล้ว คุณก็ต้องไปตามคู่กรณีของคุณเอง ตำรวจช่วยอะไรทางคุณไม่ได้แล้วตอนนี้.....

ถ้าตำรวจช่วยไม่ได้ใคร ผู้ใดจะช่วยเราล่ะ งานนี้ ถ้างั้นจะให้ดิฉันไปขอให้นักเลง...หรือเจ้าพ่อช่วยหรือคะ.... ตำรวจเกือบจะจับป้าเข้ากรงขังวันนั้น

ตอนนั้นระดับความโกรธของป้า กำลังไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ....แต่ก็พยายามขอร้องให้ตำรวจคนหนึ่งช่วยโทรหาคู่กรณีให้จนเขารับสาย...ตำรวจพูดกับเขาดีมาก....

สุภาพมากๆ เลย .....สุมาเต๊อะ ขอร้องเถอะนะ เพิ่นมาไกลมาก มาท่าอยู่ที่โรงพักตั้งนานแล้ว ช่วยเอาเอกสารการซื้อขายรถมาให้เพิ่นหน่อยเน้อ เห็นใจเพิ่นเต๊อะ...

ปรากฎว่าก็ยังไม่ได้ ...วันนั้น...ไม่ได้ทั้งบันทึกประจำวันใหม่ และเอกสารรถ.....นัดเป็น 9:00 พรุ่งนี้...

พวกเราค้างคืนที่เชียงคำวันนั้น

มันน่าโมโห.....ที่แป๊ะเม้งใจดีกับคนที่ไม่มีจิตสำนึก.....คู่กรณี..

มันน่าโมโห.....ที่ตำรวจลงบันทึกประจำแบบชุ่ยๆ แล้วผลักภาระความชุ่ยให้ประชาชนอย่างเราที่ไม่รู้เรื่อง....ก...

จะไปรู้ได้อย่างไรว่าบันทึกประจำวันที่ได้มาวันนั้นมันไม่สมบูรณ์ แบบนี้ ตำรวจทำงานอยู่ทุกวัน แต่เรานี่เป็นครั้งแรก...มันเจ็บปวดที่ตำรวจมองเราอย่างน่าเวทนา....อยากโง่เอง

ส่วนแปะเม้งเองนั้น แกบอกว่าเมื่อนึกซะว่าเลิกจองเวร ให้อภัยมันซะ เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ใจมันก็โล่งสบาย

วันนั้นทำไมตำรวจไม่สั่งปรับเรื่องไม่มีใบขับขี่ ...ทำไมไม่ยึดรถไว้ในกรณีไม่มีแผ่นป้ายทะเบียน และใบซื้อขาย....ถ้างั้นวันนี้ดิฉันขอแจ้งความ ลงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน ใบใหม่....ตำรวจโกรธป้าจนไม่มีอยากพูดด้วยแล้ว......

วันรุ่งขึ้นป้าและแป๊ะเม้งพากันไปโรงพักตามนัดหมาย โทรหาท่านรองเกือบร้อยครั้ง ไม่รับสายสักครั้งเดียว เมียคู่กรณี เอา copy ใบซื้อขายรถมาให้ แต่ไม่มีลายเซ็นต์และตราประทับ ของทางร้าน ...

มันใช้ไม่ได้ แล้วเขาก็รีบเผ่นหนีไป ..บอกกับตำรวจบนโรงพักว่าป้าพูดไม่ดีกับเขา เขาเลยไม่อยากช่วยเหลืออะไร ให้มากไปกว่านี้แล้ว.....ตำรวจก็เห็นด้วย ว่าป้าเป็นจอมโวยวาย ทำเป็นอวดดีรู้เรื่องมากกว่าตำรวจ..

งั้นก็ไปทำซะเองละกัน ไม่มีใครช่วยแล้ว....อ้าวแล้วจะให้...กราบขอร้องคนไม่ดีเหรอ...ก็เท่ากับสนับสนุนความเป็นคนไม่ดีของเขา เพราะเราก็พูดดีๆ ในเบื้องต้นแล้ว แล้วทำไมพวกคุณถึงพากันหัวเราะเยาะ...

ที่เราเป็นคนใจดี จนถึงกับมองเราเป็นคนโง่....ใจดี กับ โง่ ใกล้กัน จนคนพวกนี้แยกแยะไม่ออกจริงๆหรือ.....

ป้าบอกตำรวจว่ากรณีนี้ ตำรวจต้องดำเนินคดีอาญา แก่คู่กรณี ข้อหาประมาท ตามที่ลงบันทึกในใบเสียค่าปรับไปแล้วนั้น ถึงแม้ว่าเจ้าทุกข์จะเซ็นต์ยอมความไม่ฟ้องร้องทั้งทางแพ่ง และอาญาก็ตาม...

เพราะคนที่ถูกชนได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลเกิน 21 วัน....เป็นคดีอาญาที่ไม่สามารถยอมความได้ ตำรวจต้องส่งฟ้องงงงงงไม่งั้นโดนข้อหาละเลย

ตำรวจเกือบทั้งโรงพักหัวเราะเยาะยายป้า..บ้า

ป้าต้องใช้แผนสุดท้าย...โทรหาตัวช่วยให้เรื่องจบวันนี้ ...เพราะทะเลาะกับตำรวจครึ่งโรงพักมาหลายชั่วโมงแล้ว...ตัดสินใจโทรหาคุณนิวัฒน์ เชียงคำ ท่านไม่รับสาย โทรหาคุณโยเชียงคำ ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน

เล่าเรื่องให้ฟัง คุณโยใจดีเหลือหลาย โทรหาท่านสารวัตรเชวง ...เพื่อนคุณโยที่นั่งอยู่ในห้องนั้น ...ท่านก็ลุกออกมาเรียกเอาพวกเราเข้าไปจัดการเรื่องให้ทั้งหมด....

สั่งการให้เขียนบันทึกประจำวันเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ ตามใบ พรบ ของรถที่เรามี copy อยู่แล้ว ให้นายตำรวจลูกน้องท่านโทรไปร้านมอเตอร์ไซด์ และวิ่งไปขอ copy ใบซื้อขาย ประทับตราร้านพร้อมลายเซ็นต์ให้ สามชุด

copy ใบเสียค่าปรับฐานขับขี่ประมาทให้ พร้อมประทับตรา ลายเซ็นให้สามชุด...พร้อมพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ถึงตอนนี้น้ำตาแห่งความแค้นใจของป้าที่เก็บกลั้นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน มันใหลออกมาไม่หยุด...

เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที่...น่าขายหน้าจริงๆ....

จบเรื่องที่โรงพักเชียงคำ บ่ายสองโมงครึ่ง..ท่านสารวัตรเชวง ออกมายืนส่งพร้อมแนะนำทางลัดเข้ากรุงเทพฯ พร้อมคำอวยพรให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ.....ถึงกรุงเทพฯ 22:30 นาฬิกา

วันรุ่งขึ้นคุณนิวัฒน์ก็โทรมาถามรายละเอียด ...เมื่อวานท่านไม่อยู่ที่เชียงคำ แต่ก็รู้ว่าคุณโยได้ช่วยเหลือพวกเราอย่างดีแล้ว....มีอะไรและต้องอะไรเพิ่มเติมท่านยินดีช่วย.....ขอให้บอกได้เลย...ขอบคุณค่ะ

เอกสารทั้งหมดแป๊ะเม้ง นำไปยื่นที่ สำนักงาน พรบ กลาง อุบลฯ ...วันจันทร์นี้ไปรับเช็ค คืนเงินค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด ได้เลย....จบ

บทสรุปของเรื่องพี่แปะเม้งอยู่ที่ สังคมคนไทย "นกต้องมีขน คนต้องมีพวก" แล้วจะแก้ปัญหาได้ทุกเรื่อง...จบ

ต้องช่างโวยไม่เลิก กัดไม่ปล่อย รักษาสิทธิ์ที่พึงมีพึงได้ แบบที่อาจารย์ดาราวรรณทำด้วยครับ.. ท่านรองผู้ว่า..

ต้องยกนิ้วให้อาจารย์ดาราวรรณจริงๆ


ดังนั้นหากเกิดอุบัติเหตุ ต้องขอเอกสาร ที่มีตราประทับ พร้อมลายเซ็น 3 ชุด

บันทึกประจำวันที่สมบูรณ์

ใบ พรบ ของรถ

ทะเบียน หรือ ใบซื้อขาย

ใบขับขี่ของคู่กรณี ถ้าไม่มีต้อง ขอใบเสียค่าปรับ

ขอบคุณแป๊ะเม้ง และ ป้าดาราวรรณ ด้วยครับ

[trongsak]

ผมได้ขอเจ้าของแล้ว นำบทความนี้เพื่อเผยแพร่ เรื่องภายหลังจากอุบัติเหตุ

ต้องขอโทษที่เล่าเรื่องแป๊ะเม้งไม่จบซะที.....ถือซะว่าเป็นการ Up กระทู้ละกัน.....

มาถึงบทสุดท้ายของเรื่องค่ะ

เช้าวันที่แป๊ะเม้งจะออกจากโรงพยาบาล....ป้าเอาใบบันทึกประจำวันของตำรวจไปยื่นที่ห้องการเงินของโรงพยาบาลมหาราช (สวนดอก)

ถูกปฎิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยว่าใช้ไม่ได้ บันทึกประจำวันของตำรวจเขียนยืดยาวแต่จุดสำคัญบอกแค่ว่า...รถมอเตอร์ไซด์ฮอนด้าสีดำ ไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียน ผู้ขับขี่คือ.......ชน ต้องกลับไปเชียงคำ ให้ตำรวจเขียนหรือเพิ่มเติม

บันทึกมาให้ใหม่ ที่ระบุว่า ไอ้มอเตอร์ไซด์ ไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนนั้น หมายเลขเครื่องอะไร สิ่งที่ต้องไปเอามาประกอบอีกคือใบขับขี่ของผู้ชน เจ้าของมอร์เตอไซด์ ทะเบียนไม่มีก็ต้องเอาใบสัญญาซื้อขายมาประกอบ

ป้าและพยาบาลคนหนึ่งก็ช่วยกันพูดว่าวันนี้คนไข้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ค่าใช้จ่ายเบื้องต้นที่ พรบ จ่ายได้ทันที ที่มีใบบันทึกประจำวันคือ 15,000 บาท โดยคดียังไม่ถึงที่สุดก็ได้ นั้น ขอเบิกจ่ายก่อนได้ไหม...

นายนั่นพูดคำเดียวสั้นๆว่าไม่ได้...ถ้าจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ต้องจ่ายเงินสด.....ป้าเลยไม่อยากพูดกับ...แล้ว เดินไปจ่ายเงินสดสิ้นเรื่องราว...

ค่าใช้จ่ายที่จ่ายในโรงพยาบาลของรัฐวันนั้นน้อยนิดเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลของเอกชน....และแป๊ะเม้งก็ยินดีที่จะจ่ายเองอยู่แล้ว....เรื่องเงินเลยไม่ใช่ปัญหาในวันนั้น

แต่ป้ายอมไม่ได้....มันหายใจไม่ออกเมื่อรู้ว่าสิทธิอันพึงได้ของประชาชนคนหนึ่งกำลังถูกริดรอน....ตัดสินใจ พาแป๊ะเม้งกลับไปเชียงคำวันที่ออกจากโรงพยาบาล วันนั้นเลย....

เชียงใหม่ - เชียงคำ - กรุงเทพฯ ถือซะว่าเป็นทางผ่านกลับบ้าน...ขณะเดินทางแป๊ะเม้งพยายามติดต่อนายตำรวจเจ้าของเรื่องว่าเราจะขอให้ช่วยเพิ่มเติมบันทึกประจำ...

ท่านก็บอกว่าไม่มีปัญหาถึงโรงพักเมื่อไหร่ก็โทรบอกผมเดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการให้....จากนั้นเราก็พยายามติดต่อสองผัวเมียคู่กรณี ขอเอกสารรถและ copy ใบขับขี่

คำตอบที่ได้คือ คงจะได้ไม่ง่าย ใบขับขี่หมดอายุ คือไม่มี รถก็ซื้อเงินสด ยังไม่ได้เล่มทะเบียน

ถ้างั้นขอ copy ใบสัญญาซื้อขาย ขอช่วยส่งให้ที่สถานีตำรวจได้ไหม เรากำลังจะถึงสถานีตำรวจแล้ว.....ไม่ได้ ...ไม่ว่างเอาไปให้ แล้วจะส่งไปให้แล้วกัน....

ปิดโทรศัพท์หนีทั้งผัวและเมีย....ทั้งที่บ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจนัก พอถึงสถานีตำรวจ โทรหาท่านรอง เจ้าของคดี...

ท่านบอกว่า บอกกับลูกน้องผมให้ช่วยดำเนินการให้เลย เดี๋ยวผมจะโทรไปสั่งไว้ให้....เราก็บอกตามนั้น....ก็ยังไม่ได้

เขียนให้ไม่ได้เพราะเราไม่มีหลักฐานของรถในวันเกิดเหตุ และวันนี้ก็ไม่มี...ถ้าอยากได้ไปตามเอาเล่มทะเบียนมาให้ผม เดี๋ยวผมจะเพิ่มเติมให้....อ้าว !

แล้ววันนั้นทำไมคุณไม่ดูให้ดีก่อนที่จะไปจากโรงพักล่ะ จะมาโทษว่าผมทำไม่เรียบร้อยไม่ได้ มันเป็นความไม่รอบคอบของคุณเอง ผมก็เขียนเท่าที่เขียนให้ได้เท่านั้น....

เรื่องของคุณยอมความจบกันไปแล้ว หมดหน้าที่ตำรวจแล้ว คุณก็ต้องไปตามคู่กรณีของคุณเอง ตำรวจช่วยอะไรทางคุณไม่ได้แล้วตอนนี้.....

ถ้าตำรวจช่วยไม่ได้ใคร ผู้ใดจะช่วยเราล่ะ งานนี้ ถ้างั้นจะให้ดิฉันไปขอให้นักเลง...หรือเจ้าพ่อช่วยหรือคะ.... ตำรวจเกือบจะจับป้าเข้ากรงขังวันนั้น

ตอนนั้นระดับความโกรธของป้า กำลังไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ....แต่ก็พยายามขอร้องให้ตำรวจคนหนึ่งช่วยโทรหาคู่กรณีให้จนเขารับสาย...ตำรวจพูดกับเขาดีมาก....

สุภาพมากๆ เลย .....สุมาเต๊อะ ขอร้องเถอะนะ เพิ่นมาไกลมาก มาท่าอยู่ที่โรงพักตั้งนานแล้ว ช่วยเอาเอกสารการซื้อขายรถมาให้เพิ่นหน่อยเน้อ เห็นใจเพิ่นเต๊อะ...

ปรากฎว่าก็ยังไม่ได้ ...วันนั้น...ไม่ได้ทั้งบันทึกประจำวันใหม่ และเอกสารรถ.....นัดเป็น 9:00 พรุ่งนี้...

พวกเราค้างคืนที่เชียงคำวันนั้น

มันน่าโมโห.....ที่แป๊ะเม้งใจดีกับคนที่ไม่มีจิตสำนึก.....คู่กรณี..

มันน่าโมโห.....ที่ตำรวจลงบันทึกประจำแบบชุ่ยๆ แล้วผลักภาระความชุ่ยให้ประชาชนอย่างเราที่ไม่รู้เรื่อง....ก...

จะไปรู้ได้อย่างไรว่าบันทึกประจำวันที่ได้มาวันนั้นมันไม่สมบูรณ์ แบบนี้ ตำรวจทำงานอยู่ทุกวัน แต่เรานี่เป็นครั้งแรก...มันเจ็บปวดที่ตำรวจมองเราอย่างน่าเวทนา....อยากโง่เอง

ส่วนแปะเม้งเองนั้น แกบอกว่าเมื่อนึกซะว่าเลิกจองเวร ให้อภัยมันซะ เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ใจมันก็โล่งสบาย

วันนั้นทำไมตำรวจไม่สั่งปรับเรื่องไม่มีใบขับขี่ ...ทำไมไม่ยึดรถไว้ในกรณีไม่มีแผ่นป้ายทะเบียน และใบซื้อขาย....ถ้างั้นวันนี้ดิฉันขอแจ้งความ ลงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน ใบใหม่....ตำรวจโกรธป้าจนไม่มีอยากพูดด้วยแล้ว......

วันรุ่งขึ้นป้าและแป๊ะเม้งพากันไปโรงพักตามนัดหมาย โทรหาท่านรองเกือบร้อยครั้ง ไม่รับสายสักครั้งเดียว เมียคู่กรณี เอา copy ใบซื้อขายรถมาให้ แต่ไม่มีลายเซ็นต์และตราประทับ ของทางร้าน ...

มันใช้ไม่ได้ แล้วเขาก็รีบเผ่นหนีไป ..บอกกับตำรวจบนโรงพักว่าป้าพูดไม่ดีกับเขา เขาเลยไม่อยากช่วยเหลืออะไร ให้มากไปกว่านี้แล้ว.....ตำรวจก็เห็นด้วย ว่าป้าเป็นจอมโวยวาย ทำเป็นอวดดีรู้เรื่องมากกว่าตำรวจ..

งั้นก็ไปทำซะเองละกัน ไม่มีใครช่วยแล้ว....อ้าวแล้วจะให้...กราบขอร้องคนไม่ดีเหรอ...ก็เท่ากับสนับสนุนความเป็นคนไม่ดีของเขา เพราะเราก็พูดดีๆ ในเบื้องต้นแล้ว แล้วทำไมพวกคุณถึงพากันหัวเราะเยาะ...

ที่เราเป็นคนใจดี จนถึงกับมองเราเป็นคนโง่....ใจดี กับ โง่ ใกล้กัน จนคนพวกนี้แยกแยะไม่ออกจริงๆหรือ.....

ป้าบอกตำรวจว่ากรณีนี้ ตำรวจต้องดำเนินคดีอาญา แก่คู่กรณี ข้อหาประมาท ตามที่ลงบันทึกในใบเสียค่าปรับไปแล้วนั้น ถึงแม้ว่าเจ้าทุกข์จะเซ็นต์ยอมความไม่ฟ้องร้องทั้งทางแพ่ง และอาญาก็ตาม...

เพราะคนที่ถูกชนได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลเกิน 21 วัน....เป็นคดีอาญาที่ไม่สามารถยอมความได้ ตำรวจต้องส่งฟ้องงงงงงไม่งั้นโดนข้อหาละเลย

ตำรวจเกือบทั้งโรงพักหัวเราะเยาะยายป้า..บ้า

ป้าต้องใช้แผนสุดท้าย...โทรหาตัวช่วยให้เรื่องจบวันนี้ ...เพราะทะเลาะกับตำรวจครึ่งโรงพักมาหลายชั่วโมงแล้ว...ตัดสินใจโทรหาคุณนิวัฒน์ เชียงคำ ท่านไม่รับสาย โทรหาคุณโยเชียงคำ ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน

เล่าเรื่องให้ฟัง คุณโยใจดีเหลือหลาย โทรหาท่านสารวัตรเชวง ...เพื่อนคุณโยที่นั่งอยู่ในห้องนั้น ...ท่านก็ลุกออกมาเรียกเอาพวกเราเข้าไปจัดการเรื่องให้ทั้งหมด....

สั่งการให้เขียนบันทึกประจำวันเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ ตามใบ พรบ ของรถที่เรามี copy อยู่แล้ว ให้นายตำรวจลูกน้องท่านโทรไปร้านมอเตอร์ไซด์ และวิ่งไปขอ copy ใบซื้อขาย ประทับตราร้านพร้อมลายเซ็นต์ให้ สามชุด

copy ใบเสียค่าปรับฐานขับขี่ประมาทให้ พร้อมประทับตรา ลายเซ็นให้สามชุด...พร้อมพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ถึงตอนนี้น้ำตาแห่งความแค้นใจของป้าที่เก็บกลั้นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน มันใหลออกมาไม่หยุด...

เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที่...น่าขายหน้าจริงๆ....

จบเรื่องที่โรงพักเชียงคำ บ่ายสองโมงครึ่ง..ท่านสารวัตรเชวง ออกมายืนส่งพร้อมแนะนำทางลัดเข้ากรุงเทพฯ พร้อมคำอวยพรให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ.....ถึงกรุงเทพฯ 22:30 นาฬิกา

วันรุ่งขึ้นคุณนิวัฒน์ก็โทรมาถามรายละเอียด ...เมื่อวานท่านไม่อยู่ที่เชียงคำ แต่ก็รู้ว่าคุณโยได้ช่วยเหลือพวกเราอย่างดีแล้ว....มีอะไรและต้องอะไรเพิ่มเติมท่านยินดีช่วย.....ขอให้บอกได้เลย...ขอบคุณค่ะ

เอกสารทั้งหมดแป๊ะเม้ง นำไปยื่นที่ สำนักงาน พรบ กลาง อุบลฯ ...วันจันทร์นี้ไปรับเช็ค คืนเงินค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด ได้เลย....จบ

บทสรุปของเรื่องพี่แปะเม้งอยู่ที่ สังคมคนไทย "นกต้องมีขน คนต้องมีพวก" แล้วจะแก้ปัญหาได้ทุกเรื่อง...จบ

ต้องช่างโวยไม่เลิก กัดไม่ปล่อย รักษาสิทธิ์ที่พึงมีพึงได้ แบบที่อาจารย์ดาราวรรณทำด้วยครับ.. ท่านรองผู้ว่า..

ต้องยกนิ้วให้อาจารย์ดาราวรรณจริงๆ


ดังนั้นหากเกิดอุบัติเหตุ ต้องขอเอกสาร ที่มีตราประทับ พร้อมลายเซ็น 3 ชุด

บันทึกประจำวันที่สมบูรณ์

ใบ พรบ ของรถ

ทะเบียน หรือ ใบซื้อขาย

ใบขับขี่ของคู่กรณี ถ้าไม่มีต้อง ขอใบเสียค่าปรับ

ขอบคุณแป๊ะเม้ง และ ป้าดาราวรรณ ด้วยครับ

เรื่องนี้ผมอยู่ในเหตุการณ์ตลอด..
-เราผิดพลาดตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว.เนื่องจากไม่รู้ว่าแป๊ะจะเจ็บมากขนาดนี้..จริง ๆ.จะต้องรอผลการตรวจ.และการวินิฉัยของหมอให้ชัดเจนก่อน
จะออกจากโรงพยาบาล.หรือให้โรงพยาบาลส่งตัวไปรักษาที่อื่น..
-ผิดพลาดที่สถานีตำรวจ.ตรงยอมความ.เพราะสงสาร..เอาเรื่องไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา.."ความใจดี.กลายเป็นคนโง่"..คำนี้มันกินใจ.และบาดลึก
สังคมไทยต้องการอย่างนั้นหรือ..จะไม่เหลือพื้นที่ให้คนดี ๆ.เขายืนกันบางเลยหรือไง..
ลุงศักดิ์

[APM]

เรื่องนี้ผมอยู่ในเหตุการณ์ตลอด..
-เราผิดพลาดตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว.เนื่องจากไม่รู้ว่าแป๊ะจะเจ็บมากขนาดนี้..จริง ๆ.จะต้องรอผลการตรวจ.และการวินิฉัยของหมอให้ชัดเจนก่อน
จะออกจากโรงพยาบาล.หรือให้โรงพยาบาลส่งตัวไปรักษาที่อื่น..
-ผิดพลาดที่สถานีตำรวจ.ตรงยอมความ.เพราะสงสาร..เอาเรื่องไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา.."ความใจดี.กลายเป็นคนโง่"..คำนี้มันกินใจ.และบาดลึก
สังคมไทยต้องการอย่างนั้นหรือ..จะไม่เหลือพื้นที่ให้คนดี ๆ.เขายืนกันบางเลยหรือไง..
ลุงศักดิ์

ใช่ครับพี่ ทรงศักดิ์ ถึงแม้ว่าจักรยานจะได้ความนิยมมากขึ้นในปัจจุบัน

แต่ลึกๆแล้ว ผู้ใช้ถนนทั่วไปก็ยังไม่ได้มองเห็นสิทธิของนักจักรยานว่าเป็นผู้ใช้ถนนร่วมอยู่ด้วย

[APM]

ก่อนจะมาปั่นทัวร์ริ่ง ผมชอบปั่นเสือภูเขาในทางป่า จึงติดการใช้บันได คลีต แบบ 2 หน้า แต่พอมาเริ่มปั่นท่องเที่ยว

มีความรู้สึกว่า การใช้รองเท้าเสือภูเขาเดินมีเสียงดังและรู้สึกไม่สะดวกเวลาใส่รองเท้าแตะปั่นไปกินข้าวตอนเย็น

ปั่นทัวร์ริ่ง ปีสองทดลองเปลี่ยนมาใช้ บันไดแบบตะกร้อ รัดสายหนัง ซึ่งดูสวยงามดี ลองใช้อยู่ 1 ปี ก็เปลี่ยน เพราะความสะดวกน้อยลง

พบข้อเสียที่ ตะกร้อ จะขูดพื้นเวลาเข็นลงบันได และ หมุนจานเช็ดโซ่ การขึ้นจักรยานในทางชัน ตะกร้อจะขูดพื้นให้รำคราญใจ

การดึงเท้าช่วยก็ต้องรัดสายให้แน่น แต่ก็จะฉุกละหุกในเวลาต้องจอดกระทันหัน ไม่ใส่ตะกร้อ ก็รู้สึกว่าพื้นรองเท้าธรรมดามันนุ่มไป

ปั่นนานๆแล้ว ปวดเท้ามาก จึงกลับมาใช้คลีต แบบ หน้าเดียว พอใจมาก เพราะลงตัวได้ในทุกสถานการณ์ ฝนตกก็ถอดรองเท้าคลีต

ใส่แตะปั่นไม่ต้องกังวลว่ารองเท้าจะเปียกเหม็น ขึ้นเขาติดคลีตดึงเท้าช่วยผ่อนแรงกล้ามเนื้อหลักได้อีกมากกว่า 10%

ใช้รองเท้าลำลองแบบคลีต ดูดีและกลมกลืนในหมู่คน จะเหลือข้อกังวลเพียงเล็กน้อยเมื่อ ต้องใช้งานในทางป่าและ

ถนนลูกรังเปียกแฉะต้องระวังคลีตติดขัด ถอดยากในสภาพเช่นนี้

[nouy]

...ติดตามอ่านได้ความรู้เยอะเลยครับ

[APM]

มี อุปกรณ์ซ่อมรถแบบพกพา ที่อยากจะแนะนำ คือ เครื่องมือปรับตั้งขอบล้อ

ไอเดียนี้ผมได้มาจาก อาจารย์ต้อย ปราณบุรี ช่างมือหนึ่งของกลุ่มคนเกษียณปีแรก

ใครมีปัญหาซี่ลวดขาด วงล้อแกว่ง ก็ต้องมาใช้บริการจากอาจารย์ต้อย

ทำใช้เองได้ง่าย โดยหาสายรัดที่ปรับได้พอดีกับขาตะเกียบหน้าและหลัง มายึดติดกับแขนโลหะยาวสัก 2 นิ้ว

ปลายอีกข้าง เจาะรูเชื่อมน๊อตตัวเมียไว้เพื่อให้ขันปรับระยะน๊อตจี้กับขอบล้อล๊อคได้มั่นคง

เพียงเท่านี้ก็ใช้งานได้ ผมลองทำไว้ติดรถปีที่แล้ว ก็ได้ใช้งานจริงๆของตัวเอง ตอนขอบล้อร้าว

สั่งของมารอ ไม่มีร้านรับเปลี่ยนขอบล้อให้

[phitaya]

ผมมีเบรดมือมาให้ดูเวลาเราจอดทางลาดแล้วจะได้ไม่ไหล

[สนั่น อันทเกตุ]

โอว์...เยี่ยม
ทั้งสองเรื่องเลย ครับ

[APM]

ผมมีเบรดมือมาให้ดูเวลาเราจอดทางลาดแล้วจะได้ไม่ไหล

ยินดีครับที่มี ไอเดียใหม่ๆ เข้ามาในกระทู้นี้ ผมเองไม่ใช่เจ้าของกระทู้แต่ดีใจที่มีคนเปิดมุมมอง เปิดสมอง

ไอเดียนี้ทำได้กระทัดรัดดีครับ ดูแล้วไม่รกมือเหมือนการล๊อคเบรคด้วยสายยาง

หรือการล๊อคคอด้วยเชือกไม่ให้รถหมุนตอนจอดเอียงๆตามไหล่ทาง บางคนก็เอาสปริงมาดึงใต้ตะเกียบกับเฟรมรถ

บางคนก็หวังว่าขาตั้งกลางจะช่วยได้

ความพยายามที่จะแก้ปัญหาของรถทัวริ่งที่บรรทุกหนัก 4กระเป๋า ล้มง่ายๆขณะจอด เป็นสิ่งที่หลายๆคนพยายามเอาชนะมาตลอด

ที่คุณแนะนำ กระทัดรัด ดีและสวยครับ

[APM]

ส้นเท้ากระทืบใส่จานหน้าเพราะใส่รองเท้าแตะปั่นขึ้นเนิน,บันไดลื่น

ขี่ตามกันเป็นกลุ่มใกล้กันมาก แล้วคันหน้าล้ม

เป็นกรณีตัวอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวผมเองเมื่อปีที่แล้ว แต่เกิดห่างกันประมาณ 2 อาทิตย์

ผลก็คือไม่ได้อาบน้ำสบายๆ เกือบเดือน ต้องยกขาไว้ไม่ให้น้ำถูกแผล เพราะได้แผลค่อนข้างลึก ที่ส้นเท้า

พอแผลหายก็มีแผลที่น่องตามมาอีก กินยาแก้อักเสบ 2 ชุด แวะทำแผลตาม โรงพยาบาลตำบลที่ปั่นผ่านทุกวัน

เพื่อความปลอดภัยและลดความยุ่งยากในระหว่างเดินทางจึงคิดปรับปรุงจานหน้า ให้มีแผ่นบังป้องกันตัว

และยังกันขากางเกงเปื้อนน้ำมันอีกด้วย

[Rit by Tanin]

เป็นบังโซ่จานหน้าที่แพงที่สุดในโลก

[Rit by Tanin]

ติดตามหาความรู้ได้เยอะจากกระทู้นี้จริงๆ ขอบคุณครับ

[APM]

เป็นบังโซ่จานหน้าที่แพงที่สุดในโลก

ใบจานหน้าที่ตำแหน่งลูกบันได อยู่ 9 นาฬิกา และ 15 นาฬิกา ฟันแหลมหมดแล้วก็หมดอายุครับ

อุปกรณ์ทุกอย่างมีอายุจากการสึกหรอ บางอย่างมองเห็นจากภายนอก บางอย่างมองไม่เห็น

ใบจานเมื่อหมดอายุก็ไม่มีคุณค่าใช้สอยแล้วครับ

เอามาใช้ประโยชน์ได้ก็ โอเค ตัวนี้ทดลอง ตั้งใจจะใช้กับจาน XT ไม่มีบังโซ่ขายก็ต้องทำเอง

[APM]

การปั่นขึ้นเขาผมแปลจากบทความที่ตรงใจ โดยย่อส่วนลงเฉพาะเรื่องที่สำคัญ

และเสริมความเห็นส่วนตัวผมเองเล็กน้อยตามที่ผมเข้าใจ ซึ่งอาจจะมีความผิดพลาดได้เพราะความโง่เขลา

ของผมเอง หากสนใจต้นฉบับสามารถค้นหามาอ่านได้จาก กูเกิล โดยค้นหาคำว่า Hills/Climbing Tips

การปั่นขึ้นเขา

นักแข่งที่ปั่นขึ้นเขาได้ดีมักจะมีอัตราส่วนน้ำหนักตัวต่อความสูงต่ำ

(เช่นเดียวกัน สำหรับทัวร์ริ่ง น้ำหนักบรรทุก จะเป็นสิ่งที่มีผลต่อการปั่นขึ้นเขามากที่สุด)

1)นั่งอยู่บนเบาะให้มากที่สุดใช้พลังงานน้อยกว่าการยืนปั่น 8%

2)การจัดท่านั่ง การขี่ขึ้นเขาต่างจากการขี่ในทางราบ เพราะแรงต้านทานของลมน้อยกว่าเราจึงนั่งท่าตั้งได้มาก

เท่าที่เราต้องการ นั่งในท่าตั้งช่วยให้หายใจได้สดวก มือจับในตำแหน่งด้านบนของแฮนด์ที่กว้าง

ทำให้เราใช้พลังงานน้อยในการควบคุมรถ

3)เมื่อถึงยอดเนิน การยืนปั่นในระยะสั้นๆ โดยการปรับเกียร์สูงขึ้นหนึ่งเกียร์แล้วแล้วยืนปั่นในรอบช้าๆ โดยใช้

น้ำหนักตัวกดลูกบันได จะช่วยลดภาระของกล้ามเนื้อขาเหมือนการยึดเส้นยึดสายให้กล้ามเนื้อฟื้นสภาพจากการล้า

(ต้องแข็งแรงมากๆและฝึกฝนอย่างดีแล้วสำหรับเสือหมอบ ไม่แนะนำสำหรับทัวร์ริ่ง)

4)หาความเร็ว และ จังหวะการปั่นของตัวเอง การปั่นขึ้นเขาต้องออกกำลังในช่วงที่ไม่เหนื่อยเกินไป

รู้ขีดจำกัดของตัวเอง คอยฟังร่างกายของเรา ถ้าเริ่มเหนื่อยหอบมากๆ ลดความเร็วลง หายใจลึกๆ

และรักษาความเร็วในแอโรบิคโซน(อัตราการเต้นของหัวใจ 70-80% ของอัตราสูงสุด)

โดยการปรับเกียร์ที่พอเหมาะ สมดุลกับการทำงานของกล้ามเนื้อ ในช่วง การหายใจที่สม่ำเสมอ

5)รักษารอบขาที่สูงโดยใช้เกียร์ที่เบาลง จะใช้พลังงานน้อยกว่า และให้ประสิทธิภาพที่ สูงกว่า การปั่น

เกียร์หนักด้วยรอบขาที่ช้า ปรับการหายใจให้สอดคล้องกับรอบขา โดยฝึกปรับการหายใจ

จากการหายใจ 1ครั้งต่อการปั่น1รอบ จนถึง 2รอบ (การหายใจ 1ครั้งต่อการปั่น2รอบฝึกโดยการนับ4ก้าว

คือ หายใจเข้า2จังหวะ กดบันได ซ้าย-ขวา หายใจออก2จังหวะ กดบันได ซ้าย-ขวา)

6)การไต่เขายาวๆต้องไม่ลืมเรื่องพื้นฐานคืออาหารและน้ำดื่ม ดื่มน้ำทุกๆ15นาที กินเพิ่มพลังงานทุกๆ1ชั่วโมง

(ถ้าปล่อยให้รู้สึกหิวจะไม่ทันการ ช่วงเช้าอาจยืดการเติมพลังงานได้ถึง 2 ชั่วโมง)

ช่วงการปรับการหายใจก่อนเข้าแอโรบิคโซน จะต้องใช้ความพยายามมากจนรู้สึกยากลำบาก

หลังจากนั้นเราก็จะปั่นได้เรื่อยๆ เราจึงควรปั่นโดยใช้ช่วงเวลานานที่สุด เพราะเมื่อเริ่มใหม่ก็จะต้องทนทรมาน

อีกครั้ง ส่วนตัวจะพยายามยืดระยะเวลาพักให้ได้ มากที่สุดและ เลือกที่จะพักขาบนยอดเนิน หรือ จุดที่ไม่ชันมาก

สรุปก็คือ ถ้าทางไม่ชันมากนัก ใช้เกียร์ต่ำ รอบขาสูงดีกว่า แต่ถ้าหมดเกียร์แล้ว

ก็ต้องลดรอบขาไม่ให้เหนื่อยหอบฝึกขี่ให้ช้าที่สุดเท่าที่เราจะทรงตัวอยู่ได้

[ซาเล้งสีแดง]

- ได้รับความรู้ Hills/Climbing Tips ฉบับแปล โดยพี่อำนาจ ขอบคุณครับผม