2012 Giant Cromo4130" QUAD BUTT" Touring เฟือง 9 ล้อ26 ของคุณบอย กทม. ...ทุกท่านควรอ่านกระทู้นี้ครับ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

ขอเรียนเรื่องป่วยกระทันหัน (ขอเตือนเรื่อง ภัยของอาหาร)



สืบเนื่องมาจากวันพุธที่12 ในช่วงเย็นนั้นกว่าจะได้มา...ทานข้าวก็ประมาณ4ทุ่ม เพราะฝนตกมาตั้งแต่บ่ายๆ ช่วงค่ำ มาดามเจก็เลยเข้าเมืองไปรับลูกสาวคนโตแล้วก็ซื้ออาหารตามสั่งร้านที่เคยซื้อประจำมาด้วย มีคนทานอยู่5คน มีพี่ชายผม ลุงแก้วด้วย พอดีว่าอาหารซื้อมาหลายอย่างก็เลยมีอยู่1อย่าง คือห่อหมกทะเล ไม่ได้แกะออกมาทาน ตอนเช้าที่13 มาดามเจก็เลยเอามาอุ่น ถือว่าดวงดีมากๆ ถ้าเมื่อคืนวันที่12 ถ้าแกะออกมากินทั้ง5คนละก็.........

กิจวัตรประจำวันของผมเองโดยปกติ ตอนเช้าไปขี่จักรยาน แต่ในช่วงนี้ไม่ค่อยได้ขี่......แล้วก็ไปส่งลูกสาวที่มหาวิทยาลัย.........กลับมาก็จะทำดีท็อก ดีท็อกนี้ผมจะทำเป็นกิจวัตรประจำวันคือทำทุกวัน หลังจากทำดีท็อกแล้วจะอาบน้ำ แล้วมาทานข้าวเช้าแล้วก็ทำงาน เป็นแบบนี้ทุกวันมากว่า12ปีแล้ว แต่วันนี้หลังทานข้าวเสร็จประมาณ10นาทีก็มาทำจักรยานนั่งทำจักรยานได้สัก5นาทีรวมแล้วก็ประมาณ15นาทีหลังทานข้าวครับ......เริ่มมีอาการหนาวแต่หนาวแปลกมากคือหนาวมาจากข้างในผมทนนั่งอีกประมาณครึ่งนาทีอาการหนาวเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผมรีบทิ้งสายเกียร์ที่ถืออยู่ในมือ วิ่งเข้าไปในห้องนอน เอาผ้าห่มมาห่มสามผืนเพราะมีอยู่3ผืน แต่อาการหนาวรุนแรงมาก มาดามเจถามว่าเป็นอะไรผมตอบไปแค่สองสามคำ แล้วก็ไม่ได้ตอบ เพราะพูดแทบไม่ได้ ทั้งตัวควบคุมไม่ได้ สุดท้ายคือ ทั้งตัวสั่นไปหมดสมองสั่งงานให้ร่างกายทำงานไม่ได้ ความหนาวเย็นมากกว่าถอดเสื้อไปเดินที่อำเภอ แม่สรวยตอนที่แม่คนิ้งตก เป็นร้อยเท่า .........ถึงช่วงนี้เป็นอันสิ้นสุดที่ร่างกายจะทนได้ เหลือสมองเท่านั้นที่ยังทำงาน

เป็นปาฏิหารย์ .......ในช่วงนี้ ผมจึงคิดถึงแม่ แล้วบอกไปว่า" แม่ช่วยผมด้วยนะ ผมไม่ไหวแล้วนะแม่" แค่ผมคิดหรือพูดก็ไม่รู้จบ ความหนาวหายไปทันทีไม่เหลืออีกเลย

ช่วงตั้งแต่เริ่มหนาวจนวิกฤตสุดๆนี้ไม่เกิน3นาที ถ้าใน3นาทีนี้ เราผ่านไม่ได้ก็เป็นอันว่าสิ้นสุด ก็จะขอเตือนทุกๆท่านว่าถ้าเกิดว่าท่านใดประสบแก่ตนเองแบบนี้ ท่านอย่าพึ่งตกใจ ท่านต้องปฐมพยาบาลตัวท่านเองก่อน....ให้ร่างกายพ้นวิกฤตินี้ไปก่อนแล้วค่อยส่งโรงพยาบาล ไม่ใช่ว่าส่งโรงพยาบาลเลย เพราะขั้นตอนกว่าจะถึงโรงพยาบาลท่านไม่มีทางรอด เพราะช่วงวิกฤตนี้สั้นมากครับ ท่านควรทำตัวให้นิ่งๆ รวมทั้งความคิดด้วยอย่าขยับตัวเอง ให้ร่างกายมีพลังในการที่จะขับสารจากต่อมในสมองที่ขับสารตัวหนึ่งที่มีความแรงมากกว่ามอร์ฟีนถึง250เท่า

หลังจากผ่านช่วงนี้ ความหนาวก็จะเหมือนประมาณเป็นไข้คือร่างกายก็หนาวแบบคนไม่เป็นสบาย การทรงตัวใช้ไม่ได้ สรุปคือเดินไม่ได้ครับ แขนชาบางส่วน ลำตัวชาบางส่วน แต่สัก10นาทีก็หาย กล้ามเนื้อถูกทำลายทันที เพราะหลังจากวิกฤติประมาณ1ชม พี่กมุท ซื่งเป็นเพื่อนพี่อ้อ มาที่ร้านพอดี พี่กมุทช่วยพยุงเข้าห้องน้ำเพราะอาเจียน ช่วงยืนขึ้นผมรู้สึกว่าร่างกายถูกค้ำให้ลุกขึ้นโดยกระดูกครับไม่มีกล้ามเนื้อเข้ามาทำงานเลย แล้วเวลานอนตะแคงกระดูกหัวเข่าซ้าย - ขวา จะกดกันเองต้องเอาหมอนมาคั่นใว้ครับ ..........แล้วทำไมถึงไม่ไปโรงพยาบาล ที่ไม่ไปเพราะอาการ เกิดจากพิษของอาหาร ไม่ใช่เกิดจากสารตกค้างในอาหารที่เป็นยา เช่น ยาทำให้ไม่เน่า ฟอร์มาลีนหรือยาฟอกขาว หรือสารทำให้กรอบหรือยาตกค้างจากยาฆ่าแมลงในผัก แต่น่าจะเป็นพิษจากเนื้อสัตว์ทะเลในห่อหมกทะเล เช่นพิษจากไข่แมงดาทะเล จากปลาปักเป้า เพราะเราไม่รู้ว่าในห่อหมกทะเลเขาใส่อะไรมาบ้าง .........หลังนอนดูอาการ กินยาตามอาการ ก็อาการดีขึ้น คือ รักษาตามอาการให้ร่างกายรักษาตัวเองครับ เดินไม่ได้ ไม่ได้กินข้าว2วัน นอนอย่างเดียว วันเสาร์เริ่มเดินได้แต่เหนื่อยทันที คือผมมีความรู้สึกว่ามันทำลาย ทั้งตับทั้งไต .........นี้ผ่านมา5-6วันแล้วเมื่อเช้าลองจับงานทำยังทำไม่ได้ สายตาไม่สัมพันธ์กับสมองที่สั่งไปที่มือ ร้อนๆหนาวๆ

พิษนี้น่าจะเกิดจากปลาปักเป้า ที่พ่อค้าชอบเอามาทำข้าวต้มปลา ซึ่งผมเคยถูกพิษนี้มาเมื่อสัก20ปีที่แล้วเพราะอาการหลังวิกฤตินั้นเหมือนกันทุกประการ แต่ในครั้งนั้นไม่มีอาการหนาวแบบขาดใจแบบนี้ มันหนาวผ้าห่ม3ผืนพอทนได้แล้วก็ร้อนแล้วก็หนาว รักษาอยู่เกือบ10วัน ครับ

ยอมรับว่าพิษของมันร้ายแรงมาก น่าจะมากที่สุดในชีวิต ถึงว่าหลังจากผ่านวิกฤติ3นาทีมาแล้ว การรักษาจะง่ายกว่าค่อยๆให้พิษมันสลายเดี๋ยวมันก็หาย แต่อาจจะนานหน่อย รักษาตามอาการ ร่างกายไม่ได้ทรมาน จากการรักษาครับ ขณะที่ผมเขียนอยู่นี้ ผมยังไม่หาย เพราะว่ายังไม่สามารถทำงานได้


ถ้าท่านประสบเหตการณ์แบบนี้ท่านจะผ่านวิกฤตินี้อย่างไร ผมเองประสบมาแล้ว3ครั้ง

1.วันที่3มค 2533ผมถูกไฟแรงสูง 22000V ดูดที่ อำเภอ กำแพงแสน (ตอนนั้นเป็นพนักงานฮอทไลน์ กฟภ อยู่ในช่วงใช้ทุน9ปี ประสบอุบัตเหตุตอนปีที่8 พอครบทุนก็ลาออกปี2534) ประสบอุุบัติเหตทั้งหมด3คนเสียชีวิต1คนหรือ2คนก็คือผมนี่แหละเพราะช่วงที่ระบบหายใจหยุดทำงานสมองตอนนั้นยังทำงานอยู่....ตอนนั้นผมมีลูกเล็กมาก2คนอยู่ในท้อง1เดือนอีก1คน สมองผมนึกไปว่าผมจะตายไม่ได้เพราะไม่มีใครดูแลลูกยังไงผมก็ไม่ยอมตาย เพื่อนรุ่นเดียวกับผมเรียนมาด้วยกันมาปั้มผมฟื้น แต่ระบบหายใจตอนช่วงเริ่มทำงานมันจะติดขัดไปหมด (หลังจากฟื้นแล้วผมถามเขา ปั้มหัวใจกี่ครั้งผมฟื้น เขาบอกว่าแค่ครั้งเดียวก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งเลย) หลังจากฟื้น ก็ถูกจับใส่รถปอเต็กตึ้งพร้อมเพื่อนทั้ง3คน ผมเองพึ่งเริ่มฟื้นพอถูกใส่ในรถก็เลยทำให้อากาศในรถไม่พอหายใจ ทำให้ทุกวันนี้นั่งรถในแค็ปหลังไม่ได้ นั่งรถตู้แถวสุดท้ายไม่ได้มาจนทุกวันนี้.........สภาพหลังฟื้น ฝ่าเท้าหายไปทั้งหมดเป็นเหมือนถ่านหุงข้าวทั้งสองเท้า นิ้วเท้าติดไหม้ละลายติดกันทั้งหมด แขนขวา โคนขาขวา เนื้อหลุดหายเป็นก้อนขนาดใหญ่เหมือนในหนังเรื่องคนเหล็ก....ส่งจากโรงพยาบาลกำแพงแสนมาที่โรงพยาบาลนครปฐม ใช้เวลาประมาณ2ชม เพราะที่โรงพยาบาลกำแพงแสนเขาบอกว่าต้องส่งต่อเข้าเมืองแต่จะส่งให้ผมไปก่อน แต่ผมไม่ยอมไป....โดยผมขอรอเพื่อนที่กำลังปั้มให้ฟื้นก่อน ผมนั่งรอตัวหลุดลุ่ย อยู่ที่หน้าโรงพยาบาลแถมยังคุยหน้าตาเฉย เหมือนไม่เป็นอะไร ทั้งที่เสื้อไหม่ไฟถอดไม่ได้ แถมยังสั่งเพื่อนให้เข้าไปดูเพื่อนคนที่ยังไม่ฟื้น ที่คุยผมยังจำได้ว่าคุยไปหัวเราะเล่นไปเรื่อยเปื่อย หลังเพื่อนเริ่มหายใจก็เดินทางมาที่โรงพยาบาลนครปฐม แต่เพื่อนผมเสียชีวิตระหว่างทาง ผมเมื่อถึงโรงพยาบาลนครปฐม พยาบาลก็ตัดเสื้อผมออกแล้วจะทำแผลแยกนิ้วที่ใหม้ไฟออก เบื้องต้นก่อน โดยพยาบาลจะฉีดยาชาให้ก่อน แต่ผมบอกว่าไม่ต้องฉีดตัดแต่งตามสบาย พยาบาลเขาบอกว่าคุณทนไม่ไหวหรอกเพราะที่แขนขาอีก ผมบอกว่าทำไปเถอะไม่ไหวจะบอก ทำไปผมก็คุยเรื่อยเปื่อย จนมาดามเจจูงลูกมาทั้ง2คนก็ทำแผลเสร็จพอดี มาดามเจบอกว่าเสร็จแล้วก็กลับบ้านเดี๋ยวไปรักษาที่บ้านต่อ เพราะผมก็คุยเหมือนว่าผมไม่ได้เจ็บปวดหรือว่าจะเป็นอะไร แต่ที่จริงไม่ใช่ครับผมถูกส่งต่อไปรักษาที่โรงพยาบาลเปาโลอีก44วัน โดยทำศัลยกรรมตักตรงนู้นแปะตรงนี้ ช่วงที่ส่งต่อกว่าจะถึง รพ เปาโลใช้เวลารวมทั้งหมดประมาณ8ชมแต่ทำไมผมไม่เจ็บปวด แล้วทำไมช่วงทำแผลถึงไม่เจ็บปวดทั้งที่หมอบอกว่าต้องฉีดยาชา แต่ก่อนหมอทำแผลผมจะขอให้หมอรอก่อนสัก5นาทีในช่วงนั้นผมจะทำตัวนิ่งๆแลวคิดว่าเราจะต้องต่อสู้กับการทำแผล พอสัก5นาทีหมอก็ทำแผลเอาน้ำยาล้างถูขัดแกะแต่ไม่เจ็บ 44วันทำอยู้เป็นสิบๆครั้ง ......... หลังจากหายมาแล้วผมสงสัยเรื่องนี้ผมก็พยายามหาเหตผลจนมาเจอจากหนังสือและ เทปของ คุณ ดร.หมออารีย์ วชิรมโน ท่านอธิบายใว้อย่างละเอียดว่าถ้าเกิดเหตการณ์อะไรที่ร้ายแรงแล้วเรากลัวจะมีต่อมที่ขับสารออกมาทำลายร่างกายแบบฉับพลันให้เราอาจตายในทันที เช่น พ่อแม่ได้รับโทรศัพท์ว่าลูกเสียชีวิต พ่อแม่เสียชีวิตคาโทรศัพท์ทั้งที่ไม่มีใครทำร้าย แต่ถ้าเราสู้ ร่างกายจะขับสารอีกประเภทออกมาผมจำได้ว่าน่่าจะเป็นต่อมที่อยู่ในสมองร่วมกับต่อมไธมัสผลิตสารออกมาที่มีความแรงมากกว่ามอร์ฟีน250เท่า ช่วยให้เราทนต่อความเจ็บปวดได้สบายครับ




แล้วจะมาเขียนต่อครับ

[chubplun]

ขอเก็บความรู้ด้วยคนครับ..ขอบคุณครับ...