สรุปทริปปั่นไปมอบของขวัญวันเด็กแห่งชาติ สปป.ลาว ณ.เมืองไซยสมบูน ร่วมคณะพี่ดาราวรรณ และสมาพันธ์นักถีบแห่งชาติลาว 30-2 มิ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

........ปั่นไปก็เห็นคนอื่นจอดรอกัน พักกันบ้าง ทำให้ผมมีเวลาถ่ายรูปได้ เพราะไม่เร่งจังหวะกันมากนัก ไม่งั้นคงถ่ายแต่ป่ากับสายน้ำ และเส้นทางเท่านั้น ช่วงนี้เส้นทางยังไม่เรียกว่าเขา เรียกว่าปั่นขึ้นเนินมากกว่าสั้นๆ การบันทึกภาพระหว่างทาง อยากได้เลนส์ที่ให้ความละเอียดสูง และค่า f2.8 แต่ราคาสูงมากๆ และไม่เหมาะกับนำมาปั่นทัวร์ริ่งด้วย จึงกะว่าถ้าได้ 18-200 ตัวเดียวน่าจะเอาอยู่ เลนส์ไวด์จำเป็นมากๆ และฟิกซ์ซึ่งมีแล้ว กล้องรุ่นใหม่ๆ ก็ปรับค่า iso ได้ดีมากๆ ถ่ายแสงน้อยได้ดี ไว้รอจังหวะค่อยซื้ออีกที

[เอส-เมอร์ริด้า]

........การวางแผนปั่นของวันนี้ ได้พูดคุยกับพี่แจ็คว่าจะปั่นกันแบบไหน ตั้งเป้าไว้ 4 โมงเย็นถึงที่หมาย โดยไม่ได้รู้ว่าเส้นทางยากแค่ไหน คิดว่าชิลๆ นะ ก็พี่วีบอกว่าสามารถปั่นไปให้ของขวัญได้ทันในวันเดียว แต่มาเปลี่ยนแผนให้วันพรุ่งนี้แทน เราเลยคิดว่าแบบนี้ก็หมูๆ ซิ จากที่ว่าบ่ายสองก็ถึงตอนแรก และก็ทำเวลาได้ตามเป้าหมายซะด้วย คือผ่านไป 20 หลักภายในสองชม. จนเริ่มมีเนินชันยาวขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไม่แน่ใจซะแล้วฮ่ะ ทุกๆ คนเริ่มจอดข้างทางกันเป็นส่วนใหญ่ แซงสลับกันไปมา

[เอส-เมอร์ริด้า]

.........แต่ละคนเริ่มรู้แล้วว่าวันนี้ไม่ง่ายซะแล้ว ผมก็ต้องจอดพักที่จุดโค้งเห็นท้องนาด้านล่างของบ้านนาโพ หมู่บ้านด้านล่างช่างได้บรรยากาศความเป็นอยู่ที่เงียบสงบ อยากจะพักโฮมสเตย์ซักคืน ด้านหลังก็เป็นสันเขาสูงใหญ่ที่โด่ดเด่น ผมได้เวลาตรวจระดับน้ำตาลปรากฏว่าต่ำแล้ว จึงต้องเติมน้ำตาลและขนม เพราะข้างหน้าเห็นทางขึ้นลิบๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.......เขาลูกนี้จะเรียกว่าวอร์มขาไว้ก่อน ยังมีเจอระดับยากๆ อีก 4 ลูกข้างหน้าจากคำบอกเล่าของช่างทำถนนที่เรารอกันอยู่ แต่แค่น้ำจิ้มพี่ดาราวรรณก็ต้องลงจูงซะแล้ว แค่นี้ก็เยี่ยมแล้วครับได้มาทำบุญด้วยแรงใจ แรงกายในการปั่นก็ถือเป็นเกียรติมากที่สุด ที่มอบให้กำลังใจให้แก่เด็กๆ ที่อยู่ห่างไกลมากนัก ผมก็ต้องปั่นที่ไม่ง่ายเลยเหมือนกันนะครับ พอถึงจุดบนสุดของเส้นทางจะมีทางโค้งลงเขาสวยงาม เทโค้งได้มันส์ๆ มากๆ ไปซักระยะเห็นน้องเล็กจอดคอยถ่ายรูปอยู่ตอนนี้เราอยู่ท้าย พยายามบอกว่าต้องเร่งฝีเท้ามากกว่านี้ จะตามคนอื่นๆ ได้ แต่เมื่อไปไม่เท่าไร กลุ่มใหญ่จอดรอกันเป็นระยะๆ ผมว่าดีมากๆ บางทีการรอคอยกันสร้างกำลังใจในการปั่นกับผู้ไม่แข็งได้มาก ทำให้อยากปั่นขึ้น และสนุกมากขึ้น ไม่โดดเดี่ยว ถือว่าเป็นการรวมกลุ่มได้ใหญ่ที่สุด จึงได้ถ่ายรูปหมู่กันระลึกถึงการปั่นมามอบของขวัญบนเส้นทางสู่เมืองไซยสมบูนกันนะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.........ถ่ายรูปหมู่เสร็จก็เป็นทางลงเนินเพื่อผ่านหมู่บ้านเซียงใหม่ จะมีทางลูกรังเลี้ยวขวาไปยังเมืองอีกเมืองหนึ่งซึ่งมีทิวทัศน์สวยบนภูเขาสูงเด่นสวยงาม แต่เราต้องตรงไป ปั่นไปผ่านชุมชนใหญ่ที่นี่ มีเด็กๆ เดินเลี้ยงควายข้ามถนน แดดร้อนมากๆ ไม่ยากจอดเลยผ่านไปก่อน พอจะจอดจังหวะก็ไม่ได้แล้วมุมย้อนแสงเต็มๆ ก็เลยต้องปั่นต่อไปแซงน้องเล็ก และน้องกะปิ ปั่นไปด้วยกัน ผมก็โซโล่ต่อ มองดูเวลาต้องทำเวลาให้มากขึ้นกว่านี้ ผมแซงหลายๆ คน และพี่เสือเที่ยงที่จอดจูงขึ้นเนินอยู่ ผมอัดขึ้นเนินชันจนสุดปลายเนิน แล้วไปต่อ ก็เห็นพี่แจ็คซึ่งเป็นคนที่นำหน้าสุด จอดพักใต้ร่มไม้หลังจากขึ้นมาถึงยอดเนินนี้แล้ว ผมบอกไปต่อเรื่อยๆ เส้นทางมันช่างว่างเปล่า และไม่ค่อยมีต้นไม้ให้บังเงา เห็นมีลำธารอยู่ด้านล่าง อยากลงไปแช่น้ำ คิดไปก็ย้อนกลับ แล้วก็เห็นว่าลงไปชันจากสะพาน และไม่มีที่หลบแดดเลย จึงไปต่อ ตอนนี้ผมปั่นอยู่คนเดียวนำหน้าคนอื่นๆ เรื่อยมาไกลจนคิดว่า รอดีกว่า แต่ก็ไม่มีใครมาซักที เห็นเนินข้างหน้าแล้วไปต่ออีกหน่อย ซักพักพี่แจ๊คก็ตามผมมาติดๆ ดีหน่อยมีเพื่อนร่วมทาง ดีกว่าบินเดี่ยวไปคนเดียว 555 ..... สงสัยที่ตั้งโจทย์ว่าอยากบินเดี่ยวจะสอบไม่ผ่านซะล่ะมั๊ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

........ผมกับพี่แจ็คปั่นมาเจอกระท่อมริมทาง เหมือนเป็นที่พักใจ ไม่ต้องปรึกษากัน พักตรงนี้เลยทำเลเหมาะมาก มีลำธารเล็กๆ ด้านล่างลงไปอาบน้ำได้เลย ผมดูแล้วก็น่าจะได้เวลาทานมื้อเที่ยงไปด้วยดีกว่า จึงเอาอาหารมาวางทาน และมีสมาชิกทะยอยมาเรื่อยๆ แวะพักทานข้าวกันทุกๆ คน ได้ลงไปล้างหน้าล้างตาแล้วสุดชื่น สายน้ำเย็นได้ใจ อากาศแบบนี้ร้อนมากๆ ราวๆ 36 องศา น้ำเริ่มต้องตุนไว้บ้าง จากรถเซอร์วิสของพี่ดาราวรรณเตรียมพร้อมให้พวกเราทุกๆ คน หลายคนเริ่มมองหาตัวช่วย ไม่อยากไปต่อ ทางกลุ่มพี่วีก็ยังมาไม่ถึง รถขนจักรยานติดตามก็ยังต้องรอ ทุกๆ คนจึงพักกันตรงนี้อยู่นานเกือบชม. รอบขาพาลจะไม่อยากปั่นเอาดื้อๆ ได้ สอบถามว่ายังเหลืออีกยาวไกล และมีเนินเขาอีก 4 ลูกระดับยากๆ รอเราอยู่ กับเวลาที่เหลือทำให้ต้องทำเวลาบ้าง ผมจึงได้เวลาออกไปก่อนใครหลังจากที่พักก่อนใครๆ เหมือนกัน

[rowee]

ทริปสนุก ภาพสวยครับ (สงสัยต้องขอความรู้การถ่ายภาพซะแล้ว)

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทริปสนุก ภาพสวยครับ (สงสัยต้องขอความรู้การถ่ายภาพซะแล้ว)

ขอบคุณครับพี่ rowee ทริปนี้สนุกมากครับ ปั่นไม่เครียด สบายๆ อากาศร้อนไปนิด ถ้าปั่นหน้าหนาวนะสวรรค์เลยนะครับ ถ่ายภาพยังไม่ถึงกับดีมากนะครับ บางทียังใจร้อน ได้ภาพมายังไม่ค่อยละเอียด แต่อุปสรรคก็น่าจะปั่นเหนื่อยเนี่ยแหล่ะครับ บันทอนความคิดไปเยอะ แต่ก็จะพยายามทำให้ดีขึ้นครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราปั่นมาเจอด่านซะงั้น มีการปูยางมะตอยหินคลุก ปิดกั้นเส้นทางต้องรอ 15 นาทีถึงจะปล่อยให้ไป เราก็มาออรอกันอยู่ มีการปูราดทุกๆ 300 เมตรไปทุกช่วงเวลา เราจึงต้องมาดักคอยกันให้ครบทุกคนก่อน เพราะเดี๋ยวจะปิดอีก พอไปได้เป็นทางขึ้นเขาชัน แถมมียางมะตอยคอยหนืดกับล้อของเรา ต้องขึ้นเขาด้วย ร้อนด้วย ความยากเพิ่มระดับหลายเท่า จนบางคนบ่นท้อ ไม่อยากไปต่อต้องหลบขึ้นไปอยู่ใต้ซากไม้ขนาดใหญ่ข้างทาง ผมเห็นว่าทางชันแบบนี้ไม่ขอจอดไปจนสุดยอดเนินเลยดีกว่า กัดฟันไปเรื่อยๆ จุดนี้มีน้ำตกให้ชมกันด้วย ติดริมถนนบนหน้าผาของภูเขา สายน้ำตกดูใหญ่พอควร ไม่รู้จะมีทางขึ้นไปรึป่าวนะ และสภาพป่าก็เสื่อมโทรมลงไปมาก มีการเผาป่าทำไร่กันเยอะ ทำให้ร้อนมากๆ เมื่อปั่นผ่านมาเส้นทางนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

.......ปั่นถึงยอดเนินจนได้ รอบขาจาก 80 ลดเหลือ 60 ตามความหนืดของถนนด้วย ติดหนึบๆ ยังกะตังเม เหลืบไปเห็นเพิงพักซึ่งลูกของพี่ดาราวรรณชวนให้พักทานสัปปะรดหวานฉ่ำอย่าบอกใคร ผมจอดแล้วขอทานด้วย ได้รับอภินันทนาการเหมาของพี่ทนายแม๊ค จนน้องๆ คนขายต้องกลับไปขนมาอีกรอบ และได้รับอุปการะคุณจากน้องๆ แถมให้อีก 1 ถาด ผมทานอย่างชื่นใจ อาการเหนื่อยอ่อนล้าหายไปเลย ซักพักได้ยินข่าวที่ทำให้ท้อ คือกลุ่มข้างล่างที่จอดคอยกันขึ้นรถกันหมดแล้ว อ้าวทีนี้ก็เหลือเหล่าขุนพลขาแรงๆ ทั้งนั้นล่ะซิ นับเราด้วยไหมหว่า คือพี่ๆ จากสุพรรณ และพี่เชนนั่นเอง แต่ก็มีน้องกะปิขอไปด้วย มีน้องอีกคนที่ปั่นแทนพี่ดาราวรรณ และมีน้องเล็กตามหลังมา ..... การปั่นออกแรงตามขาแรงนี่ไม่ง่าย การส่งขึ้นเนินไม่มียั้ง อัดรวดเดียวขึ้นยอดส่งไปอีกยอด เส้นทางเหมาะกับการส่ง แล้วผมก็มาสังเกตุพี่ๆ สุพรรณไม่มีสัมภาระเลย พออัดขึ้นผมไม่ถึงยอด เพราะหนักนั่นเอง ว่าแล้ว ปั่นมาได้ซักพักโบกรถเซอร์วิสทันที ฝากของทั้งหมดที่มี ยกเว้นกล้องตัวเองพอ และยาฉีดอินซูลินพกติดตัวไป อาหารว่างบางส่วนให้พอเหมาะ แล้วลุยโลด 5555

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านน้ำจ้า จุดนี้จะเป็นรอยต่อของเมืองฮ้ม และเมืองไซยสมบูน มีสายน้ำจ้าขวางกัน ผมดูค่อนข้างจะทำเวลาพอสมควร ไม่อยากให้มืดค่ำก่อนถึงที่หมายคืนนี้ คำนวณจากระยะทางที่เหลือยังสามารถได้อยู่ เว้นเจอภูให้ไต่หนักๆ ซึ่งผ่านมาแค่ภูเดียว ยังเหลืออีก 3 ภูซึ่งหนักกว่าด้วย แวะจอดร้านน้ำซื้อน้ำ 1 ขวดเตรียมไว้ เส้นทางไม่ราบเรียบ ขึ้นลงๆ ไปตลอดกว่า 85 กม. ถ้ามีสัมภาระถือว่าโหดมากเหมือนกัน ขนาดปั่นรถเปล่าช่วงนี้ยังรู้สึกว่าหนัก ความชันแต่ละจุดผมว่า 12% ขึ้นไป แถมต้องเจอราดยางมะตอยเปรียบดั่งเมล็ดเกาลัดคั่วไปอีก ทำให้ปั่นยากขึ้น

[e21smn]

ทางด้านผมเมื่อเจ้าหน้าที่เปิดทางให้ขึ้นได้แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาปั่นขึ้นเขาไปเรื่อยๆ จนถึงน้ำตกไกลๆ แล้วก็ปั่นต่อ ปั่น ปั่น จนไปพบกลุ่มพี่โอมนั่งพักกันอยู่หลายคน ผมไม่รอช้าเร่เข้าไปนั่งด้วย พร้อมกับพี่โอมบ่นว่าทั้งร้อนทั้งขึ้นเขาคงไม่ไหวแล้วใช้ตัวช่วยกันเถอะ ผมบอกว่าจะดีเหรอพี่โอมมันจะไม่จบต้องมาแก้กันอีกนา พี่โอมบอกว่าไม่เป้นไรหรอกถ้าแจ็คไม่ไปกับพี่แจ็คก็ปั่นไปต่อก็แล้วกัน ผมมองสารรูปของตัวเองแล้วรำพึงรำพันว่าตั้งแต่ออกทริปมาไม่เคยเลยที่จะใช้ตัวช่วย ถ้าผมใช้ตัวช่วยในทริปนี้มันคงเป็นราคีแก่ตนเอง แล้วก็นั่งตาลอยมองลงเขาสลับกับขึ้นเขาครู่ใหญ่ๆ
สักพักรถติดตามนักปั่นลาวมาถึงพร้อมกับรถผู้ติดตามสมาชิกหลายท่านในที่นั้นก็จูงรถของตนเองไปขึ้นรถบรรทุก ในวินาทีนั้นเองผมก็บอกกับตัวเองว่าอะไรไม่เคยก็เคยซะและแล้วก็จูงรถไปไว้ข้างรถบรรทุกทันทีเพราะดูสถานการณ์แล้วปั่นต่อสงสัยจะสาหัสแน่ๆ และแล้วสิ่งที่ผมคิดไว้ก็เป็นจริงนั่นคือหลังจากที่เราขึ้นรถไปแล้วเมื่อรถวิ่งไปข้างหน้าเราพบว่าทางนั้นขึ้นเขาและลงเขาอีกนับไม่ถ้วนทั้งซ่อมทางเป็นจุดๆ
รถบรรทุกที่เรานั่งผ่านทีมไทยผู้แข็งแกร่งคนแล้วคนเล่าผมแอบนับถือบุคคลเหล่านั้นในใจถึงความใจสู้ของเขาทั้ง เอส กะปิ เล็ก พี่สิงขร อากง และอีกหลายท่านที่ผมพบ จนรถเราวิ่งไปนานมากเข้าสู่เขตเมืองชัยสมบูนคณะที่นั่งรถด้วยกันก็เปรยว่าขนาดเรานั่งรถยังแน่เลยทีมที่ปั่นมานี่สุดยอดของนักกีฬาจริงๆ ซึ่งรวมถึงนักปั่นลาวด้วยเขาไม่ได้ใช้ตัวช่วยเลยซักคน


สู้ไม่ใหวเลยต้องใช้ตัวช่วย


คันใหนว่างมั่งเอ่ย


คูณวิทย์กำลังคิดว่าจะใช้ตัวช่วยหรือไม่


สุดท้ายก็ทนไม่ได้ขึ้นไปจัดรถทันที


จัดของให้เหมาะ


ผมขึ้นหลังรถกะบะไปกับเพื่อนๆอีกหลายคน


เส้นทางคดเคี้ยวขึ้นลง


ก่อนเข้าเมืองชัยสมบูนผ่านทุ่งหญ้าอันสวยงาม


ทุ่งหญ้านี้คุณเอสจะชวนผมปั่นย้อนมาถ่ายรูป ว้ายยย มันต้องขึ้นเขากลับมาหลายลูกนะเอส


ทางที่เข้าเมืองก่อนขึ้นเขาผ่านเหมืองทอง

[kannikar]

ต้องขอขอบพระคุณพี่เอสและพี่แจ็คมากๆเลยค่ะสำหรับภาพสวยๆและการบรรยายที่ประหนึ่งมืออาชีพเลยทีเดียว พี่เอสคะ จะมีทริปล้างตาไซสมบูนด้วยเหรอคะ ขอไปด้วยคนค่ะ

[e21smn]

เนื่องจากผมนั่งรถกระบะมาจึงถึงเมืองชับสมบูนประมาณ 16:00 ซึ่งฝนกำลังตกพรำๆ สักพักฝนหยุดตกเสือเที่ยงฝากบอกเพื่อนๆว่าได้เปิดห้องให้ผมกับคุณเอสแล้วที่ภูเบี้ย ผมก็ไปอาบน้ำแล้วออกมาชมเมือง ตอนนั้นเรายังไม่ทราบชะตากรรมของคุณเอสกับเพื่อนๆที่ปั่นมาว่าถึงใหนกันเพราะจากที่เรานั่งรถมาเราประเมินว่าสามทุ่มก็ไม่น่าถึง ติดต่อกันไม่ได้เลยได้แค่รอและเอาใจช่วย

บรรยากาศที่พัก


เงียบๆแบบมีเสนห์


ชีวิตเรียบง่ายที่ไม่ต้องง้อ 3G


ตลาดชัยสมบูนผมซื้อมือถือมาหนึ่งเครื่องเดี๋ยวรีวิวให้ดูแบบฮาๆ


วิวทั่วไป


ดูแล้วคิดถึงตอนผมเป็นเด็กอยู่บ้านนอกไม่ต่างกับแบบนี้เลย


ตลาดขายทุกอย่าง


เขาสูงสวยงาม


ศูนย์กลางการจับจ่าย


เมืองนี้มีเขาล้อมรอบอากาศเย็นสบาย


เขา เขา และ เขา


สะพานเข้าเมือง

[e21smn]

ระหว่างรอเพื่อนๆ ผม เสือเที่ยง คุณภา ก็ปั่นชมเมือง ซึ่งพอหลังจากนี้เลนส์ 50 มิลที่ลองเอามาใช้หลังจากที่น้อคไปเมื่อตอนบ่ายก็เสียถาวรตอนนี้พักอยู่ที่ศูนย์แคนนอน ไม่เป็นไรวันรุ่งขึ้นเอาเลนส์กระบอกข้ามหลามลุยก็แล้วกันระยะทาง 20 กว่ากิโลเอง (ไม่รู้อนาคตตัวเองอีกแล้ว )