สรุปทริปปั่นไปมอบของขวัญวันเด็กแห่งชาติ สปป.ลาว ณ.เมืองไซยสมบูน ร่วมคณะพี่ดาราวรรณ และสมาพันธ์นักถีบแห่งชาติลาว 30-2 มิ.ย. 56

[kannikar]

ขอบพระคุณพี่เอส พี่แจ็ค สำหรับภาพสวยๆและการบรรยายที่ยอดเยี่ยม ขอบคุณพี่ๆน้องๆทุกท่านที่ร่วมทริปปั่นไปด้วยกันในทริปนี้ด้วยค่ะ

[Kami@GT]

ติดตามชมอยู่ ครับเอสได้เทคนิคใหม่มาแล้ว ตอนผมถ่ายก็ไม่สนใจถาม พี่โอม(รถเช่า)คงเส้นคงว่าเช่นเดิม 5 5 5 5

[e21smn]

วันรุ่งขึ้นของผมและเพื่อนๆเป้าหมายคือชัยสมบูน วันนี้เราจะปั่นครบทั้งทีมไทยและทีมลาวซึ่งขอบอกตรงนี้ว่าทีมลาวแข็งมากปั่นจบทุกคน แต่ผมแอบคิดในใจว่ามาปั่นแถวลาดกระบังบ้านผมสิ ทีมลาวแพ้ผมราบคาบแน่ๆ เพราะพอๆปั่นไปเขาคงหลบฝาท่อไม่เก่งเท่าผม พอหลบฝาท่อได้ก็จะมีมอเตอร์ไซค์วิ่งสวนมาเหมือนกับว่าเราเป็นฝ่ายผิดที่สวนเขาไป เขาคงหลบไม่ทันเช่นกันซึ่งหากหลบทันก็อาจจะโดนแท็กซี่ปาดหน้ามารับผู้โดยสารแล้วเบรคหลบแท็กซี่ไม่ทัน ดังนั้นเพือนรักผมขอท้ามาเยือนผมหน่อย (คิดถึงคนที่พากลุ่มผม เอส พี่โอม เล็ก เสือเที่ยง มาส่งที่หน้าด่าน)

เราออกเดินทางประมาณ 7:30 เส้นทางราดยางขึ้นเขาลงเขา ผมยิ้มในใจวันนี้ตูเป็นพระเอกแน่ๆทางอย่างนี้ถนัดนัก แล้วผมก้ปั่นขึ้นบ้างลงบ้างอย่างเริงร่า โดยไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองอีกแล้ว แต่ที่แน่ๆเจ็บแล้วต้องจำผมเลยตุนน้ำไปสองลิตร ข้าวเหนียวนึ่งครึ่งกิโล ไก่ย่างหนึ่งไม้ ขนมไข่หงส์อีกห้าลูก เรียกว่าวันนี้เจออะไรมาไม่อดตายแน่ๆ ระยะทางแค่ 85 กม สำหรับผมแล้วถ้าเป็นแถวบ้านปั่นเล่นเป็นประจำ......แต่อนิจจา โปรดติดตามต่อไป

เรากำลังเตรียมเสบียงเพื่อสู้ศึกในวันนี้


บรรยากาศสวยๆระหว่างทาง


เสือเที่ยงแรงไม่ตกเพราะวันนี้ใส่กางเกงลายเสือชีต้า


ป้าปั่นเรื่อยๆมาถึงกลุ่มเราก้มๆเงยกันอยู่


แล้วป้าก็ถามว่าทำไรกันอ่ะ


ไม่ต้องตอบก็รู้ว่ายางรั่ว


เสือเที่ยงเลยถือโอกาสพักซะเลย


เอสปั่นตามมาลิบๆ


ถ้าแยกซ้ายไปถนนคงเป็นเหมือนเมื่อวานแน่แต่ไม่ใช่เส้นทางของเรา


เสร็จแล้วทุกคนก็มีหน้าที่ปั่นขึ้นเขากันต่อ


ตอนออกจากเมืองฮัมผมขอถ่ายรูปทำเป็นเกียรติประวัติหน่อยว่าครั้งหนึ่งทีมชาติลาวก็ปั่นไล่ผมเหมือนกัน


ตามมาติดๆ

[e21smn]

เส้นทางเช้านี้สู่ชัยสมบูนผมได้พบกับคุณเอสเป็นช่วงๆเนื่องจากทางเรียบและลงเนินผมมักจะทำความเร็วได้ดี (อิ อิ) แต่ทางขึ้นเขาผมจะปั่นประมาณ 6-10 กม/ชม เท่านั้นจึงผลัดกันแซงตลอด
สภาพถนนเมื่ออกมาจากเมืองฮัมประมาณ 30 กม ทางเริ่มเข้าสู่โหมดของการซ่อม นั้นคือจะมีการเทหินและราดยางเป็นระยะๆ ที่โหดร้ายกับเรามากๆคือเขาราดเสร็จแล้วก็ปล่อยรถวิ่งผ่านเลยซึ่งรถยนต์คงไม่เป็นไรมากนัก แต่จักรยานสิเหมือนปั่นอยู่บนกระทะคั่วเม็ดเกาลัด อากาศข้างบนก็ร้อนมากประมาณ 36-40 องศา แล้วยังจะความร้อนจากข้างล่างถนนส่งขึ้นมาอีก
เราพยายามปั่นฝ่าไปเรื่อยๆพอขึ้นเขามันหนืดมากเพราะล้อติดกับยางมะตอย ผมพยายามหาลายที่แห้งที่สุดเลี้ยวไปเลี้ยวมาแต่เนื่องจากเฟรมรถที่ใช้เป็นเฟรมหมอบและใช้ยาง 700x28 ซึ่งใหญ่สุดที่เฟรมตัวนี้จะรับได้เลยมีอุปสรรคใหม่เกิดขึ้นอีกนั่นคือเศษหินก้อนเล็กๆมันติดล้อด้วยความเหนีบวของยางมะตอยมาขัดกับตะเกียบหน้าเป้นระยะๆ ผมต้องหยุดเขี่ยออกทุก 10 เมตรพร้อมกับรำพึงรำพันคนเดียวว่ามัยมันโหดงี้ฟ่ะ เพราะตอนแรกก่อนมาผมคิดว่าทางราดยางหมดซึ่งจริงๆแล้วก็ราดยางหมดนั่นแหละ แต่พึ่งราดเสร็จใหม่ๆเพื่อต้อนรับเราโดยเฉพาะ
จุดนี้เลนส์ 50 มิลผมมีปัญหาไม่สามารถหาโฟกัสได้เลยเก็บแล้วใช้กล้องของ iphone ถ่ายไปเรื่อยๆ ปั่นไปจนจะละลายคาถนนและแล้วผมก็พบกับสวรรค์กลางทางนั่นคือกระท่อมข้างถนนผมไม่รอช้ารีบเข้าไปพักทันที

ถนนบางช่วงราดยางหมดทีมนักปั่นลาวบอกเราว่าที่หมดคือยางที่ราด ฮา


ทางลงเขาที่แสนจะมีความสุขในการไหลลง


นั่งหมดแรงอยู่คนเดียว สักครู่เสือเที่ยงก็จูงขึ้นมาด้วยอาการหมดอาลัยตายหยาก


หมดกันทั้งนั้นคุณเอสตรวจระดับน้ำตาลแล้วลุยต่อ


กระท่อมสุขใจผมบอกคุณเอสว่าพักเถอะตูไปไม่ไหวแล้วเฟ้ย


สักพักเพื่อนๆก็ตามมาแล้วก็เลยเป็นจุดจอดพักอย่างเป็นทางการ


หิวแล้วง่ะ เราเลยกินกลางวันกัน ณ จุดนี้ด้านหลังกระท่อมมีลำธารใสเย็นเล็กๆให้เราได้ล้างหน้าล้างตา


น้องเล็กกับกะปิกินอาหารป่ากัน (กินกลางป่า)


พักกันนานพอสมควรก็ออกเดินทางต่อ คราวนี้เจอกระทะคั่วเกาลัดร้อนจุงเบย


เจอปิดถนนต้องรอ 15 นาทีเพื่อให้รถมาทีละทาง ผมหันกลับไปแก้ผ้าเล่นน้ำแถวๆนั้นรอ


รอ รอ และ รอ


เจ้าหน้าที่ที่ทำถนนให้เรารวมตัวกันและจะเปิดให้ไปเป็นพิเศษ เมื่อเปิดแล้วเราก็เข้าสู่โหมด โหด มัน ฮา ต่อ ร้อน ขึ้นเขา ยางมะตอยติดล้อ

[โลมาโด้]

เส้นทางเช้านี้สู่ชัยสมบูนผมได้พบกับคุณเอสเป็นช่วงๆเนื่องจากทางเรียบและลงเนินผมมักจะทำความเร็วได้ดี (อิ อิ) แต่ทางขึ้นเขาผมจะปั่นประมาณ 6-10 กม/ชม เท่านั้นจึงผลัดกันแซงตลอด
สภาพถนนเมื่ออกมาจากเมืองฮัมประมาณ 30 กม ทางเริ่มเข้าสู่โหมดของการซ่อม นั้นคือจะมีการเทหินและราดยางเป็นระยะๆ ที่โหดร้ายกับเรามากๆคือเขาราดเสร็จแล้วก็ปล่อยรถวิ่งผ่านเลยซึ่งรถยนต์คงไม่เป็นไรมากนัก แต่จักรยานสิเหมือนปั่นอยู่บนกระทะคั่วเม็ดเกาลัด อากาศข้างบนก็ร้อนมากประมาณ 36-40 องศา แล้วยังจะความร้อนจากข้างล่างถนนส่งขึ้นมาอีก
เราพยายามปั่นฝ่าไปเรื่อยๆพอขึ้นเขามันหนืดมากเพราะล้อติดกับยางมะตอย ผมพยายามหาลายที่แห้งที่สุดเลี้ยวไปเลี้ยวมาแต่เนื่องจากเฟรมรถที่ใช้เป็นเฟรมหมอบและใช้ยาง 700x28 ซึ่งใหญ่สุดที่เฟรมตัวนี้จะรับได้เลยมีอุปสรรคใหม่เกิดขึ้นอีกนั่นคือเศษหินก้อนเล็กๆมันติดล้อด้วยความเหนีบวของยางมะตอยมาขัดกับตะเกียบหน้าเป้นระยะๆ ผมต้องหยุดเขี่ยออกทุก 10 เมตรพร้อมกับรำพึงรำพันคนเดียวว่ามัยมันโหดงี้ฟ่ะ เพราะตอนแรกก่อนมาผมคิดว่าทางราดยางหมดซึ่งจริงๆแล้วก็ราดยางหมดนั่นแหละ แต่พึ่งราดเสร็จใหม่ๆเพื่อต้อนรับเราโดยเฉพาะ
จุดนี้เลนส์ 50 มิลผมมีปัญหาไม่สามารถหาโฟกัสได้เลยเก็บแล้วใช้กล้องของ iphone ถ่ายไปเรื่อยๆ ปั่นไปจนจะละลายคาถนนและแล้วผมก็พบกับสวรรค์กลางทางนั่นคือกระท่อมข้างถนนผมไม่รอช้ารีบเข้าไปพักทันที

ถนนบางช่วงราดยางหมดทีมนักปั่นลาวบอกเราว่าที่หมดคือยางที่ราด ฮา


ทางลงเขาที่แสนจะมีความสุขในการไหลลง


นั่งหมดแรงอยู่คนเดียว สักครู่เสือเที่ยงก็จูงขึ้นมาด้วยอาการหมดอาลัยตายหยาก


หมดกันทั้งนั้นคุณเอสตรวจระดับน้ำตาลแล้วลุยต่อ


กระท่อมสุขใจผมบอกคุณเอสว่าพักเถอะตูไปไม่ไหวแล้วเฟ้ย


สักพักเพื่อนๆก็ตามมาแล้วก็เลยเป็นจุดจอดพักอย่างเป็นทางการ


หิวแล้วง่ะ เราเลยกินกลางวันกัน ณ จุดนี้ด้านหลังกระท่อมมีลำธารใสเย็นเล็กๆให้เราได้ล้างหน้าล้างตา


น้องเล็กกับกะปิกินอาหารป่ากัน (กินกลางป่า)


พักกันนานพอสมควรก็ออกเดินทางต่อ คราวนี้เจอกระทะคั่วเกาลัดร้อนจุงเบย


เจอปิดถนนต้องรอ 15 นาทีเพื่อให้รถมาทีละทาง ผมหันกลับไปแก้ผ้าเล่นน้ำแถวๆนั้นรอ


รอ รอ และ รอ


เจ้าหน้าที่ที่ทำถนนให้เรารวมตัวกันและจะเปิดให้ไปเป็นพิเศษ เมื่อเปิดแล้วเราก็เข้าสู่โหมด โหด มัน ฮา ต่อ ร้อน ขึ้นเขา ยางมะตอยติดล้อ

บรรยายได้เห็นภาพมาก ปั่นบนกะทะคั่วเกาลัด 555

[ทิวากร]

หัวหน้าเอส เน้นโหดมันฮา และมาพร้อมกระทู้ภาพสวยๆ ขอติดตามต่อครับ

[เสือดอนดี]

...สะบายดีทุกคน ขณะนี้นอนพักขากันที่นครหลวงพระบาง 2 คืน พรุ่งนี้ไปต่อออกเส้นเชียงแมน หงสา เมืองเงืน ห้วยโกร๋น สมาชิกเดิม 7 คน มีดาบแดงจากด่านช้างมา สมทบเพิ่มอีกหนึ่ง ที่โพนสะหวัน...

[ซาเล้งสีแดง]

...สะบายดีทุกคน ขณะนี้นอนพักขากันที่นครหลวงพระบาง 2 คืน พรุ่งนี้ไปต่อออกเส้นเชียงแมน หงสา เมืองเงืน ห้วยโกร๋น สมาชิกเดิม 7 คน มีดาบแดงจากด่านช้างมา สมทบเพิ่มอีกหนึ่ง ที่โพนสะหวัน...

-- ป๋าปั๊ม แรง...มากครับ สบายดีนะครับ
-- รอชมภาพสวย ภูเบี้ย ต่อครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เริ่มกันต่อครับ....

.......ถึงเวลาดิ่งลงไปสู่ที่ราบเมืองฮ้ม ปล่อยไหลลงส่งไปยังถนนเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เมืองฮ้มจะอยู่หลังเนินเขาลูกเตี้ยๆ ที่มองเห็นจากมุมบน จากจุดนั้นต้องปั่นไปซัก 10 หลัก จนพบสามแยกจะมีร้านค้ามีพี่แจ็ค คุณภา และเสือหนุ่ย คอยเรียกอยู่ก่อนที่ผมจะเลี้ยวขวาหลงไป ซึ่งกลุ่มใหญ่ที่มาก่อนเลี้ยวไปทานนั้นกันหมด เข้าไปนั่งพักในร้านค้าใต้ร่มไม้ ซึ่งตรงนี้มีลมพัดเย็นสบายดีมาก

[เอส-เมอร์ริด้า]

.......นั่งอยู่ซักพัก ก็ชวนกันไปยังที่พักที่ทางคณะพี่ดาราวรรณจองไว้เรียบร้อยแล้ว ปั่นตรงไปอีกซัก 2-3 หลักก็เข้าไปในซอยเล็กแบบหินลอยผ่านหมู่บ้านเก่าๆ ชื่อเฮือนพักว่ามิตรภาพ ยังไม่มีใครมาเลย เห็นเพียงลุงเนตร พี่เที่ยงก็ยังไม่เห็น ผมเลยจัดการเรื่องสัมภาระ จัดของ ซักเสื้อ อาบน้ำให้เสร็จก่อนดีกว่า และกะจะชวนพี่แจ็คไปถ่ายรูปด้วย อยากจะปั่นขึ้นเนินไปถ่ายเมืองช่วงทไวไลท์อีกรอบ ทุกๆ คนทะยอยกันเข้ามาแล้ว คือคณะของพี่ดาราวรรณ และทีมสมาพันธ์นักถีบลาว นำโดยพี่คำได ตอนนี้กลุ่มหน้าได้ไปจองที่พักด้านที่หลงไปกันหมดแล้ว

-ลูกสาวคนเล็กเจ้าของที่พัก

[เอส-เมอร์ริด้า]

..........ทางผมคอยพี่เสือเที่ยง ยังไม่มาจนปั่นมาถึงที่พัก ผมก็เตรียมจะออกไปปั่นเที่ยวกันแล้ว จึงรอพี่เค้าอาบน้ำก่อน เพราะไปปั่นมาสามรอบเมืองฮ้มซะเหนื่อยเลย การได้ปั่นเที่ยวชมวิถีชีวิตของเมืองที่เราได้มาพักถือเป็นสิ่งที่ผมชอบมาก อยากรู้อยากเห็นความเป็นอยู่ของผู้คนเป็นอย่างไรกันบ้าง เราตกลงจะไปยังที่พักอีกแห่งที่กลุ่มหน้าพักกัน จึงปั่นขึ้นไปทางเดิมและตรงไปเจอที่พัก ถือเป็นอีกหมู่บ้านหนึ่งระยะทางไม่ไกลกันมากนัก ที่นี่มีเมืองหรือชุมชนมาอาศัยกันหลายๆ หมู่บ้าน ทางการจึงเรียกรวมกันว่าเมืองฮ้ม และมารู้ว่าทำไมถึงหยุดพักที่นี่กันเพราะเจ้าของเฮือนพักหน้าตาน่ารักอย่างนี้นี่เอง แต่ผมก็ไม่ได้ถ่ายเบื้องหน้าตามจรรยาบรรณ 555 ..... ผมอยากจะปั่นเที่ยวชมสายน้ำฮ้มอีกด้วย แต่ก็เวลาจวนจะเย็นและนัดทานมื้อเย็นพร้อมกันเวลา 6 โมงที่ตลาดเลยที่พักไปซักหน่อย

[เอส-เมอร์ริด้า]

.......เวลายังเหลือซักหน่อย ก่อนที่จะกลับไปทานมื้อเย็นร่วมกับพี่ดาราวรรณกัน ก็ชวนกันไปหมู่บ้านถัดขึ้นไปอีกก็เป็นชุมชนอีกแห่งหนึ่ง เล็กกว่าเมืองฮ้ม ผู้คนเริ่มกลับเข้าบ้านทำอาหารกัน เด็กๆ ยังทักทายไปตลอดทาง ผมชวนพี่แจ็ค ขึ้นไปรีสอร์ตข้างบนเนินเขาเตี้ยๆ ที่เจอในแผนที่กูเกิลว่าน่าจะมองเห็นเมืองมุมสูงได้ จึงไม่ได้ขออนุญาติเข้าไป เจอเจ้าของค่อยบอกว่ามาดูเฮือนพักซักเดี๋ยว มุมนี้ยังพอมองเห็นสายน้ำฮ้มอย่างชัดเจน แต่ก็ติดแนวต้นไม้ไม่เห็นเมืองฮ้มได้ ถ่ายภาพยามทไวไลท์ซักเล็กน้อย แม้ไม่ค่อยได้ภาพมากนัก ก็ถือว่าปั่นเที่ยวเล่น เส้นทางนี้พรุ่งนี้เราก็จะมาเพื่อไปยังเมืองไชยสมบูนได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

......พอถ่ายรูปแล้วเวลาช่างรวดเร็ว เราต้องรีบกลับเพื่อนัดทานมื้อเย็น ช่วงกลับน้ำตาลกลับลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว เพราะฉีดยามาแล้ว 1 ชม. คงได้เวลาทานพอดี จึงต้องขอจอดร้านค้าตรงสามแยก หยิบน้ำผลไม้มาทานกล่องหนึ่ง แล้วปั่นต่อไปอย่างรีบร้อน ปั่นมาถึงตลาดบรรยากาศชนบทๆ ชอบจริงๆ กับแสงช่วงทไวไลท์ หาร้านอาหารที่นัดกันไว้ ก็มีพี่ดาราวรรณมานั่งกันแล้ว เพียงแต่ยังมากันไม่ครบ ผมก็เลยเดินดูว่าจะซื้ออะไรมาทานเพิ่มหลังจากสั่งอาหารไปแล้ว ก็ได้ปลาทอดตัวโตราคา 5 หมื่นกีบรวมกับไก่ย่าง 3 ไม้ ตับไก่ รวมๆ ก็ 6 หมื่นกว่ากีบ พร้อมกับลาบเนื้อรสแซ๊ปหลายๆๆ ต้มยำไก่บ้าน เต็มโต๊ะสำหรับ 4 คนทานจริงๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

........ตื่นเช้ามารู้สึกปวดเข่าอีกแล้ว เมื่อวานคงใช้เกียร์หนักในการขึ้นเขาอัดกันมา ทายานวดคลายกลามเนื้อ คืนนี้พี่วีมานอนด้วยพอดีห้องยังว่างอีกหนึ่งที่ พี่วีมาถึงตอนค่ำๆ ราวๆ 2 ทุ่มกับกลุ่มเยาวชนทีมชาติลาว เด็กๆ ดูแข็งแรงมีทั้งเสือหมอบ และเสือภูเขา เห็นยี่ห้อเมอร์ริด้าลายสีเพลิงแล้วอยากได้ รุ่นท๊อปตัวเฟรมก็หลายหมื่น และได้เห็นการปั่นของเด็กๆ แล้วยืนโยกกันสนุกสนานขึ้นเนินอย่างกับของขนม ผมตื่นตี 5 อยากจะรีบออกไปทานมื้อเช้าจัดแจงอาบน้ำเรียบร้อย ก็พร้อมทั้นทีปั่นออกไปยังตลาดสดยามเช้าที่ดูจะสดชื่น มองแล้วเหมือนบรรยากาศเก่าๆ ของไทยไม่ค่อยจะได้เห็นแบบนี้มากนัก ผมก็เดินเที่ยวชมตลาดก่อนที่จะทานมื้อเช้า เจอพี่แจ๊กก็เข้าไปถ่ายภาพด้วย และก็มาหาซื้อข้าวเหนียวตุนเป็นมื้อเที่ยงไว้เลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

...........ผมก็ทานแป้งข้าวจี่ ร้านนี้ทำอร่อยมาก มาวันหลังจะมาแวะทานหมูกรอบซึ่งหมดแล้วเสียดาย สำหรับทริปนี้มีต้องมาคิดล้างตาอีกซักรอบมีสัญญาผูกมัดที่จะมาหลายๆ ครั้งไม่เคยทำได้ซักที ขอแปะไว้อีกทริปล่ะกัน เพราะยังไม่ได้ถ่ายยอดภูเบี้ย และทุ่งหญ้าแห่งเมืองไซยสมบูนอีกจุดมาช้าไม่ทัน ได้เวลาออกจากเมืองฮ้มแล้วก็ประมาณ 7 โมงครึ่งสายมากๆ แดดจ้าวันนี้ ผมก็ปั่นมาจนคนอื่นๆ แซงไปเกือบหมด แค่จอดถ่ายรูปไม่กี่ทีก็อยู่หลัง จนต้องปั่นไปน๊อครอบคนอื่นๆ อีกทีก่อนขึ้นเขา วันนี้ผมขึ้นเขาดีมากๆ แซงทุกๆ คนเพื่อไปดักจอดถ่ายรูปอยู่สองสามครั้ง เส้นทางออกมาก็สวยงามเป็นช่องเขา มีทุ่งนาขนานไปกับถนนสายนี้ ถือเป็นเส้นทางน่าจดจำเส้นทางหนึ่งและต้องกลับมาปั่นให้จบให้ได้ ระหว่างทางก็บันทึกภาพความสวยงามไปตลอดทาง ทักทายพี่คำได ดูจะชอบถ่ายภาพด้วย