แบกเป้-ขี่รถพับ ภูเก็ต-ลังกาวี-ปีนัง

[S&D]

หลังจากวนเวียนไปมาแวะโรงแรมหลายแห่งที่คิดว่าไม่แพงเกินกว่างบที่ตั้งไว้แต่เมื่อขอดูห้องหลายแห่งโผล่เข้าไปก็รีบถอยออกมา นานนับชั่วโมงผ่านไปเราเริ่มหมดหวังพร้อมที่จะจ่ายเพิ่มเพื่อหาที่พักให้ได้ก่อนมืดเลยเริ่มจากโรงแรมตึกสูงๆแต่ต้องถอยเพราะราคาห้องแพงกว่าสองเท่าที่ตั้งงบไว้ ขณะที่พยายามจอดจักรยานเพื่อเข้าไปในอีกโรงแรมหนึ่งมีชายกลางคนคนหนึ่งเข้ามาส่งสัญญาณเหมือนกับว่าไม่ให้เราจอดที่นั่นแต่พอสื่อสารกันจริงๆก็เป็นความหวังดีที่เขาพยายามบอกว่าไม่ปลอดภัยเลยที่จะจอดจักรยานไว้แม้เราจะมีสาย ล็อคไว้ด้วยกันเลยได้รับคำแนะให้เราออกนอกใจกลางเมืองไปอีกสักสองกม.จะมีโรงแรมเปิดใหม่ราคาไม่แพง

[S&D]

โรงแรมคุณภาพห้าดาวแต่ราคาต่ำติดดินให้บริการแบบเดียวกับสายการบินต้นทุนต่ำถ้าอยากทราบต้องเช็คทางอินเตอร์เน็ตคืนแรกเราเดินเข้าไปเจ้าหน้าที่ต้องเช็คราคาให้เราทางอินเตอร์เน็ตโชคดีที่คืนแรกราคาสามดาวคืนที่สองราคาสี่ดาวคืนที่สามราคาจะกลับขึ้นไปห้าดาวเราจึงตัดสินใจพักสองคืนในราคาที่ไม่เกินงบประมาณโดยไม่ใช้แอร์และไม่เอาผ้าเช็ดตัวทุกอย่างในห้องพักถูกควบคุมตามโปรแกรมคอมพิวเตอร์เราใช้ได้เฉพาะส่วนที่เราจ่ายเงินและเวลาที่เรากำหนดเท่านั้น ห้องขนาดเล็ก สะอาดอุปกรณ์ของใช้คุณภาพโรงแรมห้าดาวและยังพอมีพื้นที่เล็กๆเอาไว้ให้เราจอดจักรยานได้ทั้งสองคันครับ

[S&D]

รู้ว่าเวลาในปีนังมีจำกัดและมีบทความท่องเที่ยวมากมายให้ออกไปเที่ยวชมตึกสไตล์ชิโน- โปรตุกีส อายุร้อยกว่าปีในย่านจอร์จทาวน์ ในเวลาค่ำคืนหลังจากปลดสัมภาระจากตะแกรงท้ายใส่ไฟหน้าหลังก็ขี่จักรยานออกชมเมืองหาอาหารตลาดกลางคืนกินกันแบบขี่ไปถามหาตลาดกลางคืนไปตลอดทาเห็นอาคารบ้านเรือนในเมืองจอร์จทาวน์แล้วดูเป็ระเบียบเรียบร้อย สวย คลาสสิก สะท้อนให้เห็นถึงการเอาใจใส่ของผู้รับผิดชอบบ้านเมืองได้เป็นอย่างดี ไม่อยากเปรียบกับเมืองภูเก็ตบ้านเราที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่โดดเด่นจนยูเนสโกยอมรับจอร์จทาวน์ให้เป็นเมืองมรดกโลกพร้อมกันกับ มะละกา ปีนังและจอร์จทาวน์เป็นจึงเป็นเมืองที่น่าอยู่เมืองหนึ่งในเอเชีย

[S&D]

ปีนังเจริญก้าวหน้าพัฒนาทางด้านโครงสร้างพื้นฐานมีสะพานเชื่อมเกาะกับแผ่นดินใหญ่ที่ความยาวของสะพานที่มากกว่าสิบ กม.ที่ติดอันดับหนึ่งในสิบของโลก ตึกสูงอาคารทันสมัยผุดขึ้นมาและขยายออกไปอย่างต่อเนื่องทิวทัศน์ของเมืองเมื่อมองจากยอดเขา Bukit Bendera ทำให้คิดว่าน่าจะเป็นเมืองใดเมืองหนึ่งในยุโรปหรืออเมริกาคิดไม่ออกเลยว่าเกาะปีนังหรือ “เกาะหมาก”ในอดีตของไทยจะมีภาพเป็นอย่างไร

[S&D]

ถนนหนทางในเกาะปีนังเปรียบได้กับครอบครัวขยายเริ่มก่อสร้างเมื่อกว่า 200 ปีก่อนรุ่นเดียวกับการก่อสร้างในกรุงเทพฯถนนเก่าๆจะร่มรื่นไปหมดเพราะเขาได้รักษาต้นไม้ไว้ได้เป็นอย่างดี

[S&D]

ปีนังเป็นเขตการปกครองของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีนการที่บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษเข้ามาตั้งอาณานิคม ตั้งสถานีการค้า คนจีนเข้ามาค้าขายนั้น ทำให้ปีนังมีวัฒนธรรมที่หลากหลายของจีน อังกฤษและฮินดูผสมกันในเมืองเก่าจึงมีทั้งศาลเจ้าจีน ศาสนสถานฮินดู วัดพุทธจีน วัดพุทธไทย พม่าและที่โดดเด่นขึ้นมาในยุคหลังต่อมาคือมัสยิดของชาวมุสลิม

[S&D]

วัดชัยมังคลารามเป็นวัดที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จประพาสและพระราชทานนามพระพุทธรูปปางไสยาสน์ในวัดไว้ตั้งแต่ปี2505

[S&D]

ประตูวัดพุทธแบบพม่าที่อยู่ตรงข้ามกันก็ทำให้สะดวกกับนักท่องเที่ยวที่จะเดินข้ามเข้าไปชมพระพุทธรูปในอิริยาบถประทับยืนทั้งองค์ประธานและองค์อื่นๆด้านหลังที่รวบรวมพุทธลักษณะของประเทศต่างๆที่แตกต่างกันไว้มากมาย

[S&D]

ไม่ห่างจากวัดพุทธทั้งสองมีร้านอาหารมังสวิรัตที่มีราคาถูกรสชาดอร่อยและหลากหลายเมนูย่างเหลือเชื่อถ้าใครมีโอกาสไปวางแผนให้ตรงกับอาหารเที่ยงก็จะได้บุญและอิ่มอร่อยแน่นอน

[S&D]

สวนพฤกษศาสตร์ปีนัง เป็นที่หายใจออกกำ ลังกาย พักผ่อนของชาวปีนังป่าเขาที่ยังคงเป็นธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์ต้นไม้ร่มครึ้มแต่เก็บค่าผ่านประตูทำให้เราได้แต่ชะเง้อมองแล้วมุ่งหน้าต่อไป

[S&D]

กิจกรรมสนุกๆอีกอย่างหนึ่งคือการนั่งรถรางขึ้นยอดเขาสูงสุดที่เรียกว่าปีนังฮิลล์ หรือ Bukit Bendera เป็นกิจกรรมที่นักท่องเที่ยวต้องทำเช่นเดียวกับนั่งรถขึ้นดอยสุเทพเมื่อไปเที่ยวเชียงใหม่เพราะทั้งสองสถานที่เป็นจุดชมวิวทิวทัศน์ของเมืองจากที่สูงคล้ายกันการนั่งรถรางที่ปีนังฮิลล์ ขึ้นถึงยอดเขาใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง แต่จะต้องมีการเปลี่ยนรถรางช่วงกลางทางและลอดผ่านอุโมงค์เล็กๆก่อนถึงยอดเขาด้วยซึ่งนักท่องเที่ยวสมารถอยู่ชมวิวตอนหัวค่ำได้แต่หลังจากเดินชมวิวชมมัสยิดและวัดแขกบนยอดเขาแล้วเราต้องรีบลงมาหาเจ้ารถพับที่ ล็อคแอบไว้ที่ข้างห้องน้ำสถานีต้นทางเพื่อใช้แสงตะวันสุดท้ายส่องทางกลับที่พัก

[S&D]

ตลอดเวลาเดินทางท่องเที่ยวบนเกาะลังกาวีและปีนังอาจจะต้องปรับตัวในการหาอาหารทานบ้างแต่อาหารการกินก็พอหาได้แต่เทียบกับเมืองไทยแล้วเรียกว่าไม่มีให้เลือกมากนักถ้าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวก็หาอาหารได้ไม่ยากในเวลากลางวันถ้ามองหาดีๆก็อาจมีร้านขายข้าวแกงขนมเล็กน้อยข้างทางบ้างไม่มากนักแต่ยามค่ำคืนที่ลังกาวีก็ต้องหากินตามร้านอาหารอย่างเดียวราคาข้าวราดแกงหรืออาหารจานเดียวก็ไม่ต่างจากเมืองไทยแต่ต้องชื่นชมในรสชาดอาหารจีนที่ปีนังรวมทั้ง คุณภาพและปริมาณก็คุ้มค่าสมราคาเมื่อคิดเทียบแล้วถูกกว่าราคาในศูนย์การค้าใหญ่ๆในเมืองไทย

[S&D]

วันสุดท้ายของการเดินทางออกจากปีนังโดยลงเรือเฟอรี่ข้ามจากเกาะสู่เมืองบัตเตอร์เวอร์ธเพื่อนั่ง-นอนรถไฟกลับกรุงเทพฯประเทศไทยเราติดต่อจ้าหน้าที่ขายตั๋วเพื่อตรวจสอบเวลาและระเบียบการและค่าระวางการนำรถจักรยานขึ้นรถไฟซึ่งจากการพูดคุยกันเขาบอกว่าพนักงานตรวจตั๋วจะแจ้งให้เราทราบตัวเขาเองก็ขี่จักรยานและอยากมาขี่ที่เมืองไทยบ้าง

[S&D]

ก่อนรถไฟออกมีเจ้าหน้าที่การท่องเทียวของมาเลเซียมาขอสัมภาษณ์ขอข้อมูลค่าใช้จ่ายค่า ช็อปปิ้งระหว่างเดินทางท่องเที่ยวในมาเลเซียไม่รู้ว่าข้อมูลที่ได้เขาจะเชื่อหรือไม่ว่าค่าใช้จ่ายกินอยู่ทุกอย่างห้าคืนหกวันรวมค่าตั๋วกลับกรุงเทพฯสองคนรวมหนึ่งพันหนึ่งร้อยริงกิตคิดเป็นเงินไทยประมาณหนึ่งหมื่นหนึ่งพันบาท มีปัญหาการเดินทางไม่มีเลยครับ ทุกอย่างเป็ระเบียบร้อย บ้านเมืองถนนหนทางก็สะอาดน่าประทับใจฯลฯ

[S&D]

เราเผื่อเวลาเหลือเฟือทำให้เราพับเก็บรถใส่ถุงไว้อย่างเรียบร้อยเมื่อรถเข้าเทียบชานชลาเราก็ขนจักรยานและสัมภาระขึ้นวางยังที่นั่งของเราได้อย่างเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วไม่ได้ถามเลยว่าเป็นอะไรไม่มีทีท่าว่าเราจะต้องเสียค่าระวางเพิ่มแต่เมื่อรถไฟมาถึงด่านปาดังเบซาร์เขตแดนไทยผู้โดยสารทุกคนลงไปผ่านพิธีการเข้าเมืองเสร็จแล้วกลับขึ้นมาบนรถตกใจนึกว่าไฟไหม้เสียงดังเอะอะกันชุลมุนกันไปหมด การ์ดรถไฟเดินผ่านไปผ่านมาสองรอบแล้วมาหยุดตรงหน้าพูดแบบผู้มีอำนาจถาม “ว่านี่อะไร?” “จักรยานครับ”คือคำตอบที่พยายามให้สุภาพ “คุณต้องเสียค่าระวาง” “ไปถึงหาดใหญ่คุณต้องเอาไปไว้ที่ตู้สัมภาระ” “รถพับคันเล็กผมเก็บไว้กับตัวต้องเสียค่าระวางด้วยหรือครับ?”ถามด้วยเสียงสุภาพ “เสีย เสียตามระเบียบ มาๆตามผมมาต้องลงไปเสียเงินที่สถานี”