เหตุการ์ณทางด้านผมเมื่อกินกลางวันกับคุณเอสเสร็จแล้วก็เริ่มออกปั่น แต่เนื่องจากล้อเล็กไปได้ไม่เร็วคุณเอสเลยนำหน้าไปก่อนผมก็ปั่นไปเรื่อยๆจนหน้าก้ไม่มีใคร หลังก็ไม่มีใครอากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆน้ำก็เริ่มร่อยหรอจนเหลืออึกสุดท้ายผมเลยถนอมไว้ใช้ยามจำเป็นจริงๆ
หลังจากนั้นก็เจอแต่เขากับเขาไม่มีเราซักทีลงเนินก็ต้องเลี้ยงแรงเริ่มหมดน้ำก็หิวเลยได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ถึงมีเงินก็ซื้อไม่ได้ขึ้นมาทันที นี่แหละชีวิตคนเราเงินใช่สิ่งจำเป็นที่สุดเสมอไปที่ใหน มิตรแท้กลางป่าต่างหากที่เราต้องการ
หลังจากนั้นผมก็ปั่น 100 เมตรพักทีรอลุงเนตรและเพื่อนๆอีกหลายท่านเพื่อขอปันน้ำเพราะมั่นใจว่าอยู่ข้างหลังแน่ๆ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีใครผ่านมาจึงตัดสินใจปั่นไปเรื่อยๆพร้อมกับหาแหล่งน้ำข้างทางที่พอใช้ได้แต่ก็ไม่มี
สุดท้ายก็เจอมิตรแท้กลางป่า นั่นคือสองวัยรุ่นหนุ่มสาวที่เฝ้าแคมป์คนงานสร้างทางจึงเร่เข้าไปขอน้ำดื่ม เขาได้ให้เราอย่างยินดีพร้อมกับให้เรานำกระบอกใส่เพื่อไปกินอีกด้วย นี่แหละน้ำใจที่เงินไม่สามารถซื้อได้ ผมก็นั่งรอู่นานแสนนานเผื่อเพื่อนๆจะมาจะได้ตะโกนเรียกเพราะคิดว่าคงตกอยู่ในสถานการ์ณเดียวกันแต่ไม่มีใครผ่านมาอีกเช่นกัน ภายหลังมาเจอเพื่อนๆทราบว่าแค้มป์นี้ช่วยชีวิตพวกเราไปหลายคนทีเดียว
จนกระทั่ง 20 นาทีผ่านไปจึงตัดสินใจปั่นต่ออย่างโดดเดี่ยวพร้อมคำพูดของสองหนุ่มสาวที่ให้กำลังใจว่าอีก 17 หลักขึ้นเขาและลงเขาพลางนึกในใจตูตายแน่ๆ
กัดฟันไปเรื่อยๆก็เจอเพื่อนอยู่ที่ด่านพร้อมแม่น้ำใสเย็น ไชโย รอดแล้วเฟ้ยยยยยย
พี่โอมกำลังท้อแท้
ทนายแม็คมองหาหนทางไปต่อ
เสือเอสผู้ที่ผมพึ่งได้ทราบว่าเขาต้องตรวจน้ำตาลเรื่อยๆแล้วมีความนับถือในเรื่องใจสู้
ก่อนถึงเมืองฮมในมุมสูง
จุดนี้ผมกับคุณเอสถูกทีมผู้ติดตามของลาวบอกว่าระวังเสือออกมาเด้อ (เลยถามคุณเอสว่าเสือไรฟ่ะอยู่แถวนี้ เสือหมอบหรือเสือภูเขา)
มาถึงร้านค้าพบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้กับผู้ที่ท้อถอยกับขุนเขาที่ผ่านมา
ปั่นมาเจอทางราดยางอย่างดี ต่อไปนี้ก็จะลงอย่างเดียวแล้ว จึงจอดแวะคอยสมาชิกกันให้ครบทุกๆ คนก่อน นั่งคุยหยอกล้อกันได้บรรยากาศสนุกมากๆ ทุกๆ คนมีความสุขได้ปั่นแบบนี้ เส้นทางก็ไม่ยากแล้วใกล้เมืองฮ้มลงเขาไปก็ถึงแล้ว เวลาแค่บ่ายสองครึ่งเท่านั้น 
