แบกเป้-ขี่รถพับ ภูเก็ต-ลังกาวี-ปีนัง

[S&D]

แรงจูงใจ
นักเดินทางต้องการสัมผัสและรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับสถานที่ที่ไปเยือน
นักเดินทางไม่จำเป็นต้องไปทุกแห่งที่นักท่องเที่ยวทุกคนต้องพากันไป
นักเดินทางต้องการอิสระ ยืดหยุ่น พร้อมที่จะเผชิญกับปัญหาและอุปสรรค
เป้ขนาดย่อมคนละใบ จักรยานพับได้คนละคัน กับเวลาสักสิบวันสองคนสองใจก็พร้อมที่จะเดินทาง

[S&D]

ไปไหนดี
ภูเก็ต “ไข่มุกแห่งอันดามัน” เป็นที่ใฝ่ฝันของนักท่องเทียวทั่วโลก
ลังกาวี “ดินแดนที่ต้องคำสาปเจ็ดชั่วโคตร” ได้รับการอัดฉีด ประชาสัมพันธ์เพื่อให้ทันและเทียบเท่าภูเก็ต
ปีนัง-เกาะหมาก “ฝรั่งสร้างจีนอยู่ มาลายูครอบครอง” ปัจจุบันเมืองหลวงชื่อฝรั่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สามเกาะสามบรรยากาศต่างมีประวัติที่น่าสนใจ การเดินทางเพื่อค้นหาและท้าทายความสามารถก็น่าจะลงตัว

[S&D]

เตรียมตัวเดินทาง
Hasa F1 กับ Caribou พร้อมกับอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับเดินทางไกล
ใส่อุปกรณ์อื่นๆที่ไม่อนุญาตให้นำติดตัวขึ้นเครื่องบินไว้ในกระเป๋าแล้วพับให้เรียบร้อย
สายรัดที่เป็นยางมีประโยชน์ทั้งตอนพับและใช้รัดของตลอดการเดินทาง
ของที่เหลือและน้ำหนักเกินอัดใส่เป้พกติดตัวมิฉะนั้นก็ต้องจ่ายค่าสัมภาระเพิ่มแน่นอน

[S&D]

อุปสรรคเริ่มแรก ของจักรยานกับอากาศยานต้นทุนต่ำ
ครั้งแรกต้องชั่งน้ำหนักเป็นสัมภาระที่ไม่เกิน 15 กก. สอบผ่านเพราะชั่งไว้ก่อนแล้ว
พอชั่งเสร็จเจ้าหน้าที่บอกว่าไม่อนุญาตให้จักรยานที่ไม่มีหีบห่อขึ้นเครื่องต้องแพ็คให้เรียบร้อย
ได้ค้นหาข้อมูลจากกระทู้เรื่องเอาจักรยานขึ้นเครื่องบินมาก่อนเลยเตรียมพร้อมเย็บถุงผ้าร่มไว้หยิบออกมาใส่ถุงมัดให้เห็นกับตา

[S&D]

อุปสรรคต่อมา
กลับไปเช็คอินอีกก็ได้รับแจ้งว่าต้องเสียค่าสัมภาระเพิ่มอีกคันละสี่ร้อยกว่าบาทเพราะจักรยานจัดเป็นอุปกรณ์กีฬากว่าจะจ่ายเงินเพิ่มซึ่งแพงกว่าค่าตั๋วโดยสารเสร็จแล้วก็เหลือเวลาวิ่งไปขึ้นเครื่องบินทันก่อนปิดประตูพอดีนั่งลุ้นและภาวนาให้รอดพ้นปลอดภัยจากไข้หวัดใหญ่2009เพราะฝรั่งที่นั่งแถวหน้าทั้งจามทั้งไอไปตลอดทาง

[S&D]

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ภูเก็ตด้วยฝนและลมมรสุมที่มาก่อนหน้าหนึ่งวัน
แม้จะคิดและเตรียมรับมือเอาไว้ล่วงหน้าแล้วแต่ก็ทุลักทุเลพอสมควร
รอแล้วรอเล่าสองชั่วโมงผ่านไปพ้อมกับมาม่าในร้านที่สนามบินอีกสองถ้วย
แต่ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมีแต่จะตกมากขึ้นๆ
ตัดสินใจลุยฝนสัมผัสลมมรสุมอันดามันมุ่งหน้าสู่ที่พักที่ได้ติดต่อไว้แล้ว

[S&D]

ตัดสินใจใช้เส้นทางหลวงชนบทเพื่อ ย้อนรอยรำลึกความรู้สึกและประสบการณ์
จากการได้เข้าร่วมทีม แข่งขัน ลากูน่า ภูเก็ต ไตรกีฬา ประจำปี 2551
วันแข่งไม่ได้มองไม่เห็นอะไรนอกจาก ป้าย ลูกศรบอกทางและเสียงกรรมการ
6-7เดือนผ่านไปยังมีเครื่องหมายตามถนนหลงเหลืออยู่บ้างแต่ชายหาดไร้ผู้คน

[S&D]

ดั้นด้นเดินทางทั้งขี่และเข็นไปตามเส้นทางแข่งขันท่ามกลางสายฝนและน้ำหลากจากเขา
กรรมการและคนเชียร์หายไปแต่ความชันและคดเคี้ยวเหมือนจะเพิ่มขึ้นเพราะคราวนี้ใช้รถพับ
ถนนที่เปียกชื้นใบไม้กิ่งไม้มีอยู่เต็มไปหมดที่สำคัญน้ำฝนที่ไหลนองทำให้การขี่จักรยานเป็นประสบการณ์ใหม่ที่ควรจดจำ

[S&D]

หาดที่เคยเต็มไปด้วยนักท่องเทียวทะเลที่เคยราบเรียบแต่วันนี้มีแต่คลื่นและลมแรง
ลมมรสุมก็น่าจะเทียบได้กับลมเพชรหึงนักท่องเทียวจึงหลบลี้หนีหน้า
น้ำทะเลซัดสาดฟาดหัวฟาดหางหินและทรายต้องหลีกทางให้อย่างนอบน้อม
คลื่นลมแรงเรือเล็กควรงดออกจากฝั่ง ภูเขาสูงชันรถพับก็ควรเข็น
ธงแดง-สีแดงสัญลักษณ์ของอันตรายปรากฏที่ไหนให้ระมัดระวัง

[S&D]

ภูเก็ต ลากูน่า ฮอลิเดย์คลับ ที่พักสุดหรู
ด้วยความขอบคุณที่ได้เป็นแขกรับเชิญให้ไปพัก 3คืน4วัน
ทำให้นักเดินทางบางทีก็สามารถกลายเป็นนักท่องเที่ยวได้ถ้าได้รับความกรุณา
เจ้าหน้าที่ต้อนรับออกอาการพูดอะไรไม่ค่อยออกทำไม่ค่อยถูก
เมื่อแขก VIP ขี่จักรยานแบกเป้ฝ่าฝนจากสนามบินมาเช็คอินกันสองคน
เราไม่มีกระเป๋าเดินทางนอกจากเป้แต่ก็ถูกผูกมัดไว้กับจักรยาน

[S&D]

พักผ่อนนอนสบายกับห้องพักที่เพียบพร้อมด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน
แต่สำหรับนักเดินทางแบกเป้ก็ได้แต่อาศัยพักผ่อนรอฝนฟ้าให้เป็นใจเพื่อออกไปขี่จักรยาน
โชคดีได้ห้องพักชั้นแรกทำให้ HASA & CALIBOU ได้รับสิทธิเข้าพักผ่อนในห้องพักด้วย

[S&D]

จากเหมืองแร่เก่าถูกทิ้งร้างด้วยเงินทุนมหาศาลจึงได้รับการพัฒนาเป็นสนามกอล์ฟ
ที่พักหรูพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวก โรงแรมระดับห้าดาวมีชื่อเสียงอยู่ใกล้เคียงกันมีจำนวนนับไม่ถ้วน
การเดินทางติดต่อภายในมีทั้งทางบกและทางน้ำจัดไว้ให้โดยสารฟรีไม่มีจำกัด
ยอมรับกันว่า ลากูน่า ภูเก็ตเป็นสถานที่จัดการแข่งขัน ไตรกีฬา ที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของเอเชีย
ได้มีการจัดติดต่อกันมาทุกปีที่นักกีฬาต้องสมัครกันล่วงหน้าหลายเดือนและค่าสมัครหลายพันบาท

[S&D]

นั่งๆนอนๆรอฝนขาดเม็ดก็ออกไปขี่รถพับเที่ยวใน พื้นที่ที่พัฒนาแล้วกว่าพันไร่
หาดแรกไม่ไกลจากที่พัก “หาดบางเทา” ที่ไม่บันเทิงเพราะขี่จักรยานซอกแซก วนเวียนอยู่ตั้งนานก็ยังหาทางลงไปชายหาดไม่ได้
ไม่น่าเชื่อว่า ที่ดินติดชายหาดยาวหลายสิบกม.ถูกยึดครองพัฒนาเป็นรีสอร์ทเป็นโรงแรมเกสท์เฮ้าส์จนหมดไม่เหลือที่สาธารณะให้เราเข้าไปชายหาดได้เลย
ด้วยเหตุนี้หาดบางเทาจึงไม่ค่อยปรากฏชื่ออยู่ในรายการของนักท่องเที่ยวแต่เป็นที่น่าสนใจใฝ่รู้ของนักเดินทาง
แต่ด้วยสัญชาติญาณนของนักเดินทางและความคล่องตัวของรถจักรยานเราก็มีโอกาสได้ลงไปสัมผัสทรายที่ชายหาดเมื่อพบซอยเล็กๆที่รถยนต์เข้าไม่ได้

[S&D]

หลังจากออกจากบางเทาด้วยความรู้สึกสับสนใช้แรงกายกับเหงื่ออีกไม่กี่หยดก็มาถึง”หาดสุรินทร์”หาดเล็กๆชื่อเดียวกันกับจังหวัดหนึ่งในภาคอิสาน ชายหาดก็ยังคงไร้ผู้คนในวันที่คลื่นลมแรง

[S&D]

ระหว่าง “หาดสุรินทร์”ไป “หาดกมลา” ป้ายเล็กๆเขียนว่า “แหลมสิงห์” ซึ่งมีหาดเล็กๆที่แสนสวยสงบเงียบมีความเป็นส่วนตัวสูงซึ่งก็ไม่ปรากฏในแผนที่ท่องเที่ยว
หาดนี้รถเข้าไม่ถึงมีเพียงทางเดินเท้าที่ลาดชันที่ต้องผ่านที่ดินซึ่งน่าจะมีเจ้าของครอบครองแต่อนุญาตให้คนเดินผ่านเข้าออกไปยังชายหาดได้รถทุกชนิดต้องจอดไว้บนเนินเขา
รถจักรยานน่าจะเป็นยานพาหนะอย่างเดียวที่ได้สิทธิพิเศษลงไปถึงชายหาดได้