เห็นวิวสวยๆเลยแวะถ่ายรูปนิดหน่อย ไม่ค่อยแวะบ่อยเพราะฝนตกพรำๆสลับตกหนักตลอดทาง ไม่กล้าหยิบกล้องออกมากลัวจะพังไปซะก่อน
วิวระหว่างทาง ผ่านหมู่บ้านไปเรื่อยๆ
เด็กๆกรี๊ดกันสนั่นหวั่นไหวเมื่อเห็นพวกเราผ่านมา เรากล่าวทักทาย "สบายดี" กันมาตลอดทางทำให้รู้สึกสนุกและไม่เหนื่อย
หลังจากขึ้นเขาชันๆยาวๆมาชุดใหญ่ เป็นช่วงที่โหดที่สุด ทั้งชันทั้งยาว ใส่เกียร์๑-๑ ยังแทบเอาตัวไม่รอด ต้องจอดพักเป็นระยะๆ แต่สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่จูง พยายามฝืนมาเรื่อยๆ ในที่สุดก็มาถึงช่วงไคลแมกซ์ของเส้นทางช่วงนี้ จุดชมวิวที่วิวสวยที่สุด
สวยจริงๆนะ เห็นแล้วตอนนั้นหายเหนื่อยเลย
ดูเอาละกัน
แต่เชื่อมั้ย รูปที่ถ่ายมา เทียบไม่ได้กับการไปอยู่ตรงนั้นด้วยตัวเอง
มองย้อนกลับไปทางถนนที่ปั่นขึ้นมา
แค่ได้มาเห็นตรงนี้ก็คุ้มสุดๆแล้วสำหรับการเหน็ดเหนื่อยในวันนี้
(เห็นรูปนี้แล้วยังสงสัยตัวเองว่าเพราะอะไรถึงมือสั่น อาจจะเหนื่อย หรือ หนาว หรือฝีมือถ่ายรูปตกต่ำ)
