"..!..*.ลาวใต้-ร้อนระอุ.*..!.." (เด็กอายุต่ำกว่า ๑๘ ปี ควรมีผู้ปกครองแนะนำ)

[ลุงเนตร]

"..ไม่ทราบว่ากี่โมง ออกจากน้ำตกตาดอีตู้ รวมพลที่ปากทางเข้าก่อนขึ้นถนนหมายเลข ๒๓ พร้อมแล้วเคลื่อนขบวน ดร.(พี่เก้า)อยู่คั้นหน้า ปล่อยไหลยาวไปไม่แตะเบรค นัยว่าไมล์ขึ้นสูงสุดถึง ๕๓ สำหรับผม บีบเบรคชลอความเร็วอยู่ที่ ๓๕ ตลอด สูงวัย สายตาสั้น กลัว สาระพัดอย่าง กลัวมองไม่เห็นหลุม กลัวรถใหญ่เบียด กลัวหมาวิ่งตัดหน้า กลัวรถวิ่งออกจากซอย กลัวฯ..

..คนอื่น ๆ ก็ปล่อยไหลตาม ๆ กันไป จนถึง หลัก ๒๑ มีรถพวกเรายางแตกหยุดปะกันอยู่ จอดรอร้านค้าได้โอกาส สั่งเบียร์ลาวมาดื่ม ๑ ขวด พอหมดก็พร้อมปั่นเลี้ยวขวาเข้าถนนหมายเลข ๒๐ เพื่อเข้าไปพักผ่อนนอนหลับในรีสอร์ทน้ำตกตาดผาส้วม ในระยะทาง ๑๗ ก.ม. ถนนลาดยางเรียบลาดลงตลอด

..ประมาณ ๑๘.๐๐ น. พวกเราถึงรีสอร์ทตาดผาส้วม ร้อน เหนื่อย หิว ติดต่อที่พักกับผู้จัดการร้านค้า ได้หลังละ ๑,๐๐๐.- บาท นอนได้ ๓ คน นั่งโต๊ะสั่งอาหารชุดทานกันเลย ในราคาคนละ ๑๘๐.- บาท ๙ คน อาหาร ๒ ชุด (อาหาร ๑ ชุด มีกับข้าว ๕ อย่าง พร้อมข้าวเจ้าและข้าวเหนียว และขนม แต่ละชุดเติมได้ ๓ อย่าง คือ ต้มยำ หมูแดดเดียว และลาบหมู)ทาน ดื่ม อิ่มหนำสำราญ จึงทะยอยกันเข้าที่พัก

..ผม-เก้า-อ.สนิท ให้เด็กร้านอาหารพาไปส่งเรือนพักประมาณ ๔ ทุ่ม หมดเบียร์ลาวกระป๋องไปประมาณ ๒ โหล (กป.ละ ๑๐,๐๐๐ กีบ เท่ากับ ๔๐.- บาท อย่างอื่นไม่มีขาย)

[ลุงเนตร]

ชุดชมพูช่างเด่นดวงจริงๆเลยครับคุณลุง
จ๊าบบบบบ มั้กๆมาก

..ขอบคุณมากครับ..ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติขอถ่ายภาพไปหลาย..บางคนก็ชมว่าชุดสวย..ก็ขอบคุณเขาไป ดีใจที่รังสรรค์ชุดแล้วทำให้ผู้พบเห็นตื่นตาตื่นใจ สำหรับผู้ที่เข้ามาคุยด้วยก็เข้าทางได้ให้ประสบการณ์ที่ดี ๆ แก่เขาด้วย "ของฝากจากลุงเนตร"

- : ของฝากจาก “ลุงเนตร” : -
*****
ผมนายเนตร สงวนสัตย์ อยู่บ้านเลขที่ ๔๖๕ ซอยจ่าโสด แขวงบางนา เขตบางนา กทม.๑๐๒๖๐ โทร.๐๒-๑๗๓๖๗๖๑ และ ๐๘๙-๘๑๓๓๙๓๖ อายุ ๖๙ ปี มีโอกาสออกกำลังกายเป็นประจำมาตั้งแต่เด็ก ๆ ปัจจุบันร่างกายแข็งแรง เลือดลมดี ไม่เป็นโรคใด ๆ ขณะนี้ยังออกกำลังกายด้วยการวิ่งจ๊อกกิ้ง ปั่นจักรยาน อยู่เป็นประจำ เลิกขึ้นรถเมล์ไปทำงานใน กทม. โดยใช้จักรยาน ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๔ ปั่นจักรยานมาแล้วทุกรูปแบบ ทุกสภาพถนน เมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๙ ทำ ๑ ใน ๖๐ ล้านความดี ถวายในหลวง ด้วยการปั่นจักรยาน ๗๙ วัน ไปเกือบรอบประเทศไทย, ปี พ.ศ.๒๕๕๐ เป็นกรรมการและร่วมปั่นจักรยานดำเนินโครงการจักรยานเสือภูเขา ๕ แผ่นดินลุ่มน้ำโขง และปี ๒๕๕๒ จัดทำและควบคุมการดำเนินโครงการปั่นจักรยาน ๗๓ จังหวัด ๑๗๙ วัน เริ่มตั้งแต่ ๙ ก.ย.๕๒ – ๘ มี.ค.๕๓ เพื่อนำประโยชน์ของจักรยานไปบอกกับประชาชนตามรายทางและตามที่พักแต่ละวันว่า ปั่นจักรยานแล้วได้อะไร ผมมีประสบการณ์ตรงจากการปั่นจักรยานออกกำลังกายมากมายคือ.-
๑. “ออกกำลังกายสร้างสุข”
...การออกกำลังกายเป็นสิ่งจำเป็นแก่ร่างกายเป็นอย่างยิ่ง เพราะการออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายแข็งแรง มีภูมิทำลายล้างและคุ้มกันโรคต่าง ๆ นานาประดามีที่ปนมากับอาหารและอากาศ ถ้าไม่ออกกำลังกาย สูงอายุเจ็บป่วยไม่สบายไปหาหมอ เสียเงินได้ยามากิน ไม่หายตาย หายไม่แข็งแรง ไปไหนมาไหนไม่สะดวก นั่ง ๆ นอน ๆ รอวันจากโลกไปวัน ๆ เป็นภาระของลูกหลาน เป็นช่วงเวลาของชีวิตที่น่าเบื่อที่สุด ใคร ๆ ก็คงไม่ต้องการประสบ ดังนั้น ท่านที่อยู่ในวัยทำงาน ถ้ามุ่งแต่ทำงานหาเงินอย่างเดียว ไม่ออกกำลังกายควบคู่ไปด้วย เมื่อพ้นจากวัยทำงาน เข้าสู่วัยชรา จะต้องเจ็บป่วย ไปหาหมอ กินยา บางคนเงินที่เก็บออมมาตลอดวัยทำงาน ต้องหมดไปกับการรักษาตัวเอง หมดเงิน ไม่หมดโรค ไม่แข็งแรง ไม่เหมือนคนที่ทำงานไปด้วย ออกกำลังกายไปด้วย เมื่อพ้นวัยทำงาน ร่างกายแข็งแรง สุขภาพดี ไม่เป็นภาระกับลูกหลาน ได้อยู่กับลูกหลานนาน ๆ อย่างมีความสุข เงินที่เก็บออมมาจากวัยทำงาน ได้ใช้ไปท่องเที่ยว ทำบุญสร้างกุศล ให้ทาน..จงอย่าใช้ร่างกายทำงาน โดยไม่ทำนุบำรุงด้วยการออกกำลังกาย..”
๒. “ปั่นจักรยานเสพสุข”
... ปั่นจักรยานแล้วได้สิ่งดี ๆ มากมาย ดังต่อไปนี้.-
1. ได้ออกกำลังกาย ร่างกายสร้างภูมิทำลายและคุ้มกันโรค ทำให้โรคที่เป็นอยู่หาย ไม่ต้องหา หมอกินยากับยังป้องกันไม่ให้เป็นโรคร้ายต่าง ๆ ที่ปะปนมากับอาหารและอากาศที่เราทานและหายใจ
2. ได้สุขภาพกายและจิตดี..ไม่มีขาย.ทำให้เกิดกับตนได้ จากการขี่รถจักรยาน
3. ได้รับความภูมิใจ..ที่ไม่มีขาย..ทำให้เกิดกับตนเองได้ เช่น เขาขับรถยนต์ไป จ.เชียงใหม่ 8 ช.ม.ถึง..เราปั่นจักรยาน ๖ วัน ก็ถึงเหมือนกัน
4. ได้ประหยัดค่าใช้จ่ายกว่าใช้พาหนะที่มีเครื่องยนต์
5. ได้พบปะพูดคุย, เห็นการเป็นอยู่และการประกอบอาชีพของประชาชนตามรายทางที่ผ่าน
6. ได้เอาชนะความเหนื่อยยากของตนเอง ด้วยความมานะพยายาม
7. ได้ความปลอดภัยมากกว่าใช้พาหนะที่ใช้เครื่องยนต์ เพราะรถจักรยานวิ่งช้ากว่าจึงปลอดภัย
8. ได้ทานอาหารสารพัดตามต้องการ เพราะร่างกายไม่มีโรคร้ายที่จะต้องจำกัดอาหาร
9. ได้มีรถใช้ส่วนตัว เสมือนกับผู้ที่ใช้รถยนต์ส่วนตัว ขี่ไปทำงานหรือไปทำธุระต่าง ๆ ทุก
แห่งได้สะดวกกว่า ไม่ว่าขณะเดินทางหรือจอด
10. ได้คุ้มครองชีวิตตนเองขณะที่ขี่รถจักรยานไปในที่ต่าง ๆ ไม่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนขับรถขนส่งสาธารณะ
11. ได้สนองนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนและเชิญชวนให้ประชาชนออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรง รัฐฯจะได้ลดงบประมาณรายจ่ายชดเชย 30.- บาท รักษาทุกโรค
12. ได้สนองนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนให้ประหยัดพลังงานน้ำมัน
13. ได้คำจำกัดความสุดวิเศษมาทำให้ตนเองมีความมานะและอดทนว่า “มีความสุขอยู่กับความเหนื่อยยากลำบากของตนเองขณะขี่รถจักรยาน” คือ เมื่อขี่รถจักรยานไปนาน ๆ จนถึง ขนาดขี่ไปได้ทั้งวัน ไม่ว่าฝนจะตก..ฟ้าจะร้อง.ลมจะแรง..แดดจะออก..เหงื่อจะไหล...ท้องจะหิว..ได้บ่อย ๆ แล้วจะได้พบกับความเป็นจริงข้างต้นนั้น
14. ได้สัมผัสกับธรรมชาติอย่างใกล้ชิดและผ่านไปช้า ๆ เช่น ลม..แดด..ฝน..หมอก (เมื่อปั่นจักรยานขึ้นไป อยู่บนยอดเขาสูงได้อาบหมอก กินเมฆ), ได้เห็นสรรพสิ่งสองข้างทางผ่านไปอย่างช้า ๆ ชัดเจน, ได้ยินเสียงของสรรพสัตว์, ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ขณะขี่จักรยานในชนบทป่าเขาลำเนาไพร
15. ได้เป็นผู้รักษาสิ่งแวดล้อมในด้านควันและเสียงของเครื่องยนต์ ลดภาวะโลกร้อน
16. ได้เข้าไปอยู่ใน “สังคมของคนจักรยาน” ซึ่งเป็นอีกสังคมหนึ่งที่มีแต่ชาวจักรยานเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าเป็นสังคมที่อบอุ่น ไม่ใช่ญาติก็เสมือนญาติ
17. ได้ท่องเที่ยวแบบประหยัด ได้รับความรู้และประสบการณ์มากมาย
18. ได้ภาพพจน์ที่ดีจากสายตาคนอื่น เช่น เป็นคนแข็งแรง, เป็นนักกีฬา, เป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติ เป็นต้น
19. ได้ออกกำลังกายในรูปแบบ “แอโรบิค” ไม่กระตุกกระชาก ไม่กระแทกกระทั้น หัวเข่าไม่
ต้องรับน้ำหนักตัวจนทำให้เสื่อมสภาพเจ็บปวด แต่กลับทำให้หัวเข่าและกล้ามเนื้อทุกส่วน
ของขาและแขนแข็งแรงยิ่งขึ้น เพราะได้ออกกำลังตลอดเวลาที่ปั่นจักรยาน
มาปั่นจักรยานออกกำลังกายและท่องเที่ยวกันเถอะ เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุข ของตัวท่านเองและเพื่อนร่วมชาติ “ยิ่งปั่น ยิ่งแข็ง แรงยิ่งดี โรคใด ๆ ไม่มี สุขขีตลอด
กาล (www.thaimtb.com - E-Mail : netr99@gmail.com)

[ลุงเนตร]

"..จันทร์ ที่ ๑ เม.ย.๕๖ - กำหนดการต้องไปนอนที่ดอนเดด ซึ่งอยู่ไกลจากรีสอร์ทตาดผาส้วม ๑๗+๑๓+๒๒+๑๙+๑๙+๑๐๐+๖ รวม 197 ก.ม.

..เย็นวันวาน ระหว่างทานอาหาร มีสมาชิกพูดเปรย ๆ ขึ้นว่า น่าจะหาเช่ารถไป ผมรับไว้ในใจ พร้อมกับคิดเป็นการบ้านด้วยระหว่างที่ทานอาหารอยู่นั้น คิดว่าจะถามผู้จัดการว่าพอจะประสานให้ได้หรือไม่ จนทานอาหารเสร็จก็ไมห่พบผู้จัดการ

..เช้านี้นัดพร้อมกัน ๐๗.๐๐ น. ผมเสร็จคนแรกขี่รถออกมาคอยลานด้านนอกหน้ารีสอร์ท เห็นคนงานคนหนึ่งกำลังล้างรถเครื่องอยู่ เดินเข้าไปถาม เขาบอกว่าไม่รู้จักใคร ใกล้ ๆ กั้นนั้น มีหญิงแก่ขายรังผึ้งห่อใบตองปิ้ง ทำสนิทเข้าไปคุยด้วยและซื้อมาชิมหนึ่งห่อ พร้อมกับถามว่ารู้จักใครมีรถบรรทุกให้เช่าไหม เขาฟังภาษาไทยไม่ออก

..ภาพถ่ายของช่วงเช้าวันนี้..

[ลุงเนตร]

"..จนเวลาประมาณ เจ็ดโมงครึ่ง มีคนงานขี่รถเครื่องเข้าจอดใกล้ ๆ ที่ผมยืนอยู่ จึงเดินเข้าไปถามเขาว่า "มีคนรู้จักมีรถบรรทุกให้เช่าไหม? พวกผม ๙ คน จักรยาน ๙ คัน จะเช่าเหมาให้ไปส่งที่วัดพู" เขายืนคิดแป๊บหนึ่ง แล้วบอกว่า "มี" .. "อยู่ไกลไหม?" ผมถาม "ไม่ไกลหรอก ปากทาง ๒ ก.ม.เอง" .."เดี๋ยวเพื่อนผมมาครบช่วยพาไปหาหน่อยนะ" ../.."ได้"

..พอสมาชิกมาครบ ผมบอกทุกคนว่า "คนงานที่นี่ จะพาไปหารถบรรทุก ในสนนราคาที่ควรจะเป็นคนละไม่เกิน ๓๐๐.- บาท สมาชิกโอเค. หลานเก้านั่งซ้อนท้ายรถเครื่องไปติดต่อ ไม่นานได้รถมา ในราคา ๒,๒๐๐.- บาท

..ก่อนยกรถขึ้น ผมมีความคิดว่า ถ้าเหมาไปส่งแค่วัดพู เมื่อเที่ยววัดพูเสร็จแล้วจะหารถยาก และอาจแพง จึงถามคนขับเจ้าของรถว่า "ถ้าจะเหมาต่ออีกช่วงหนึ่ง โดยให้ไปส่งเราที่ท่าเรือบ้านม่วง แล้วให้จอดคอย เราทั้งหมด ๙ คน/๙ คัน จะพาจักรยานลงเรือข้ามฝั่ง แล้วปั่นไปเที่ยววัดพู เมื่อกลับมาจึงพาพวกเราไปส่งที่บ้านนากะสังฝั่งตรงข้ามดอนเดด เอาไหม? คิดอีกเท่าไร รวมเป็นเท่าไร?"

..คนขับเจ้าของรถคิดแล้วตอบว่า "คิดอีก ๒,๓๐๐.- บาท รวมเป็น ๔,๕๐๐.- บาท"

..ผมถามสมาชิกทุกคนว่า "เอาไหม?" .. ทุกคนตอบ "โอ.เค." (๙ คน/๙ คัน ตกคนละ ๕๐๐.- บาท)

..ช่วยกันยกจักรยานขึ้นรถ ซึ่งค่อนข้างคับแคบ ขนาดเอาเทินซ้อนสองขึ้นไป ๒ คันแล้ว อีก ๗ คน นั่งท้ายแทบไม่หมด ต้องนั่งขอบกะบะข้างอีกข้างละ ๒ คน (ทุกคนเมื่อยกันมาก น่าเห็นใจ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร (ดร.พี่ชายหลานเก้าฯ กับผม ที่สมาชิกทุกคนเห็นว่าค่อนข้างจะอ่อนแอกว่าเพื่อน จึงให้นั่งข้างหน้าคู่คนขับ ช่วยลุ้น ช่วยดู ช่วยสวดมนต์ ให้เดินทางปลอดภัย..

[ลุงเนตร]

"..๑๑ โมง ถึงบ้านม่วง รถลงไปส่งริมตลิ่ง แล้วขึ้นไปจอดคอยข้างบน พวกเราไม่ได้เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปไว้ที่รถ คนขับเรือมาสอบถาม ตกลงได้ว่าไปส่งและรับกลับ ๙๐๐.- บาท ช่วยกันยกรถลงเรือลำใหญ่ ไปได้หมดทั้งคนและรถ

[ลุงเนตร]

"..เรือแล่นถึงฝั่งตรงข้าม เราจูงจักรยานขึ้นไปถึงถนนในหมู่บ้าน แล้วปั่นไปทางราบเรียบ (ถนนทำใหม่) ประมาณ ๖ ก.ม. หมดถนนดำ ลงทางฝุ่นอีก ๕ ก.ม. แล้วขึ้นถนนดำราบเรียบอีก ๑ ก.ม.ถึงวัดพู ผมปั่นตามไปเป็นกลุ่มสุดท้าย อาสาเฝ้าจักรยานให้ทุกคนเข้าไปชม ค่าบัตรคนละ ร้อยหรือร้อยยี่สิบ ถามเพื่อนสมาชิกแล้วจำได้ไม่แม่นนัก

..๑๓.๐๐ น. กระจายกันทานอาหารกันที่ร้านหน้าวัดพู ซึ่งมีอยู่หลายร้าน

..๑๔.๐๐ น. ทานอาหารเสร็จ ปั่นกลับไปลงเรือข้ามฝั่ง

..๑๕.๐๐ น. ไปถึงท่าบ้านม่วง ยกจักรยานขึ้นรถ

..๑๕.๓๐ น. ออกเดินทางจากบ้านม่วง

..๑๖.๓๐ น. หยุดพักรถ พักคน ที่บ้านห้วยแม่กะสัง ซึ่งเป็นครึ่งทางของช่วงนี้

..๑๗.๐๐ น. ออกเดินทางต่อ

..๑๘.๐๐ น. ถึงท่าเรือนากะสัง ได้รถที่นำลงจากรถบรรทุกแล้ว ผมบอกเพื่อนสมาชิกว่า ผมจะไปติดต่อรถกลับในวันพรุ่งนี้ ให้คอยก่อนลงเรือข้ามไปดอนเดดด้วย ผมปั่นย้อนขึ้นไปในตลาด ได้ความว่ามีรถเหมาจากบ้านนากะสังไปส่งที่ปากเซ ในราคา ๓,๐๐๐.- บาท จึงปั่นกลับมาที่ชายฝั่งลงเรือข้ามฟากพร้อมสมาชิก ในราคาเที่ยวเดียว ๗๐๐.- บาท (๙ คน/๙ คัน ใกล้มืดแล้วด้วย)

..ภาพก่อนลงเรือที่นากะสัง..อยู่ในเรือ (พระอาทิตย์ตกไปแล้ว เหลือแต่แสงทองผ่องอำไพ)..และขึ้นจากเรือ (ผมนายคนนี้ คุยกันได้ความว่าเขาก็ปั่นจักรยานมาเหมือนกัน โดยเขารีเพลภาพในกล้องของเขาให้ดู จักรยานลากเทลเล่อร์บรรทุกสัมภาระด้วยหละ)

[ลุงเนตร]

..สี่ทุ่มสี่สิบต้องพักผ่อนแล้วครับ..ชมภาพวัดพู ได้ใน กูเกิร์ล ครับ..

[ponrachat_s]

อีกหน่อย ๆ ซุปฯลุงเนตร รักลุง จุงเบย ๆ เราเบยลาว ฝันดีจ๊ะลุง

[ลุงเนตร]

อีกหน่อย ๆ ซุปฯลุงเนตร รักลุง จุงเบย ๆ เราเบยลาว ฝันดีจ๊ะลุง

"..ขอบคุณมาก..หลาน "เก้า กาแฟ".."

[ลุงเนตร]

"..ตื่นตีสี่ครึ่ง มาร่ายยาวต่อ..

..เมื่อหัวเรือหางยาวที่เราโดยสารมาเคยชายหาดที่เป็นทราย เราก้าวขึ้นจากเรือ เห็นและผ่านนักท่องเที่ยวต่างชาติ นั่งอยู่เป็นคู่ ๆ เดี่ยวก็มี แถมมีสาวสวยคนหนึ่งในชุดทรูพีส นอนอยู่บนผ้าผืนบางบนพื้นทราย เพื่อไปรับจักรยานของเราจากเรืออีกลำหนึ่งที่จอดห่างกันประมาณ ๒๐ เมตร (เห็นท่านทนายพรชัย ณ อ่างทอง หยิบกล้องขึ้นถ่าย นำมาให้ชมกันบ้างนะครับ)

..ผมจูงรถผ่านเม็ดทรายละเอียดหนีดล้อพอสมควร จากชายฝั่งแม่น้ำ ขึ้นมาอยู่บนตลึ่ง จอดรอสมาชิกหน้าซุปเปอร์ใกล้ ๆ นั่นเอง จนสมาชิกขึ้นมาหมด แต่ปรากฏว่า จักรยานของ อ.สนิท อุปกรณ์ขัดข้อง รอจนทำเสร็จ หัวขบวนจึงเคลื่อนออกไปหาที่พัก ผมยืนคอยสมาชิกอีกสองคนที่กำลังจะพร้อมล้อหมุนแล้วจึงตามไป

..ดร.อยู่คันที่ ๑ (ที่ทราบเพราะผมเห็นก่อนเคลื่อนขบวน) คันที่ ๒ - ๖ จำไม่ได้..ผมอยู่คันที่ ๗ ..ลุงอ้วน สุพรรณ อยู่คันที่ ๘ ..อ.สนิท อยู่คันที่ ๙

..ขบวนเคลื่อน ตาม ๆ กันไป ปรากฏว่า พอพ้นช่วงร้านค้าความมืดก็เข้ามาปกคลุมสรรพสิ่งและรวมถึงพวกเราด้วย

[ลุงเนตร]

"..เปิดไฟท้าย ไฟหน้าอยู่ในกระเป๋าลึกไม่ได้นำมาติด ระหว่างทาง มีไฟส่องสว่างจากร้านค้าและที่ติดต่อบ้านพักพอเห็นทางรำไร แถมตัวเองใส่แว่นสายตาพลางแสงแดดอีกด้วย ทำให้ไม่เห็นพื้นทางดินธรรมชาติมากขึ้น จึงต้องค่อย ๆ ปั่นไป ลุงอ้วน สุพรรณ และ อ.สนิท ตามมาห่าง ๆ

..ปั่นไปได้ประมาณครึ่งทางของหมู่บ้านริมแม่น้ำดอนเดด อ.สนิท ปั่นแซงขึ้นหน้าไป เหลือผมกับลุงอ้วน สุพรรณ ๒ คน มะงุมมะงาหราฝ่าความสว่ารำไรตามต่อไป ใจก็นึกว่าเดี๋ยวคงพบกลุ่มหน้าที่ได้บ้านพักรออยู่

..ปั่นตามไปจนพ้นหมู่บ้าน ไม่พบกลุ่มหน้า ผมรู้ว่าเตลิดเลยบ้านพักไปแล้ว เป็นทางผ่านทุ่งนามืดมิด ประมาณ ๒ ก.ม.จึงจะถึงบ้านดอนคอนมีบ้านพักและร้านอาหารไม่มากนัก

..ใจผมไม่สั่งให้กายไป เพราะเดินทางมาทั้งวันเหนื่อย หิว ร้อนมากขณะนั้น ผมหยุดรถพร้อมบอกลุงอ้วนว่า เขาเลยบ้านพักไปแล้ว หมู่บ้านข้างหน้ามีบ้านพักก็จริง แต่มืดและไกล ผมไม่ไปแล้ว จะอยู่นอนกับผม หรือปั่นตามไปหาเขาก็ตามใจ พร้อมกันนั้น ผมก็จูงรถเดินกลับมาหยุดที่หน้าร้านค้าร้านสุดท้ายของบ้านดอนเดด นั่งพัก โดยลุงอ้วน จูงรถย้อนกลับตามมาด้วย

[lawyer Angthong]

"..ตื่นตีสี่ครึ่ง มาร่ายยาวต่อ..

..เมื่อหัวเรือหางยาวที่เราโดยสารมาเคยชายหาดที่เป็นทราย เราก้าวขึ้นจากเรือ เห็นและผ่านนักท่องเที่ยวต่างชาติ นั่งอยู่เป็นคู่ ๆ เดี่ยวก็มี แถมมีสาวสวยคนหนึ่งในชุดทรูพีส นอนอยู่บนผ้าผืนบางบนพื้นทราย เพื่อไปรับจักรยานของเราจากเรืออีกลำหนึ่งที่จอดห่างกันประมาณ ๒๐ เมตร (เห็นท่านทนายพรชัย ณ อ่างทอง หยิบกล้องขึ้นถ่าย นำมาให้ชมกันบ้างนะครับ)

สวัสดีครับ ลุงเนตร ขอปาดหน้านิดเดียว
ต้องขออภัยด้วยครับ ทำให้ผิดหวังครับ ภาพที่ผมถ่าย แสงไม่พอ ไม่ทันได้ปรับตั้ง จึงไม่ได้เก็บไว้

[ลุงเนตร]

"..นั่งพักอยู่ประมาณ ๕ นาที กลุ่มหน้า ๖ คน (ดร.,อ.ปรีชา,อ.สนิท,อ.นิวัฒิ,อ.สวัส(ไม่แน่ใจว่าจำชื่อได้ถูก) และทนายพรชัย)ปั่นย้อนกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้า

..ผมพูดในเชิงตำหนิ ด้วยเสียงธรรมดา ไม่มีอาการโกรธ แต่ข้อความอาจจะขัดหูและขัดใจสมาชิกทุกท่านอยู่บ้าน เพราะทุกท่านก็เหนื่อย หิว ร้อน เหมือนผม ว่า "อะไรกันนี่ ปั่นกันไม่รอผู้นำทางเลยไปจนพ้นหมู่บ้านดอนเดดแล้วก็ยังไม่พบพวกท่าน ผมตัดสินใจไม่ปั่นตามไปจะย้อนกลับไปหาบ้านพักนอนที่นี่กับลุงอ้วนแล้ว การหาบ้านพักต้องถามไล่ไปทีละบ้าน ถ้าปั่นไปมองไปจะไม่รู้เลยว่าเกสเฮ้าส์ไหนมีบ้านพักเหลือให้เช่าพักบ้าง"

..ผมพูดจบ ทุกคนเงียบ หลานเก้า กาแฟ ปั่นย้อนกลับมาสมทบเป็นคนสุดท้าย ผมจึงบอกว่า "ทุกคนปั่นตามผมมาจะถามหาบ้านพักให้

..ผมปั่นนำ หยุดถามบ้านพักไล่กลับเข้าไปในหมู่บ้านดอนเดด จากบ้านหนึ่ง ไปอีกบ้านหนึ่ง ย้อนทางเดิมที่ขึ้นจากท่าเรือมา ไปเรื่อย ๆ จนเกือบถึงเขตร้านค้าหนาแน่น หลานเก้าฯ ถามได้ห้องแอร์ ๒ ห้อง ราคห้องละ ๕๐๐.- บาท ทนายพรชัย พาเข้าพัก ๔ คน

..ถัดมาเพียง ๓๐ เมตร ผมถามได้ห้องแอร์ ๑ ห้อง ๔๘๐.- บาท ให้ ดร.กับ อ.สนิท เข้าพัก ตรงนั้นมีร้านขายอาหารและซุมเปอร์เล็ก ๆ เบียร์ลาวขวดละ ๔๐.- บาท (คืนขวดถ้าไม่คืนคิดอีก ๑๐.-บาท)

..เหลืออีก ๓ คน ผม..หลานเก้า..อ.นิวัฒิ ที่เคยนอนด้วยกันมา ๒ คืนแล้ว ปั่นย้อนกลับไปทางเดิมจนถึงท่าขึ้นจากเรือ เลยเข้าไปข้างในมีร้านค้าและรีสอร์ท เข้าไปถามปรากฏว่าไม่มีห้องแอร์ เจ้าของแนะนำรีสอร์ทข้าง ๆ ให้ ไม่ผิดหวัง ได้ห้องแอร์คืนละ ๖๐๐.- บาท เข้าห้องพักรีบอาบน้ำ เปลี่ยนเตรื่องแต่งตัว แล้วเดินออกไปทานอาหาร

[ลุงเนตร]

"..ตื่นตีสี่ครึ่ง มาร่ายยาวต่อ..

..เมื่อหัวเรือหางยาวที่เราโดยสารมาเคยชายหาดที่เป็นทราย เราก้าวขึ้นจากเรือ เห็นและผ่านนักท่องเที่ยวต่างชาติ นั่งอยู่เป็นคู่ ๆ เดี่ยวก็มี แถมมีสาวสวยคนหนึ่งในชุดทรูพีส นอนอยู่บนผ้าผืนบางบนพื้นทราย เพื่อไปรับจักรยานของเราจากเรืออีกลำหนึ่งที่จอดห่างกันประมาณ ๒๐ เมตร (เห็นท่านทนายพรชัย ณ อ่างทอง หยิบกล้องขึ้นถ่าย นำมาให้ชมกันบ้างนะครับ)

สวัสดีครับ ลุงเนตร ขอปาดหน้านิดเดียว
ต้องขออภัยด้วยครับ ทำให้ผิดหวังครับ ภาพที่ผมถ่าย แสงไม่พอ ไม่ทันได้ปรับตั้ง จึงไม่ได้เก็บไว้

..ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ ตื่นแต่เช้าเหมือนกันเนอะ..พวกเราไม่ทันคิดมาก่อนว่า เมื่อขึ้นจากเรือจะพบภาพเช่นนั้น..เห็นสาวที่นอนกับพื้นทรายหุ่นงามเชียว..เสียใจด้วยนะครับ..คงต้องไปดูกันเองแหละครับ..

..เกิดมาทั้งทีชีวิตหนึ่ง สำหรับผมที่มีพื้นฐานได้ออกกำลังกายเป็นประจำมาตลอดชีวิต อีกไม่ถึงเดือนอายุครบ ๗๐ ในอดีตที่ผ่านมา กับหลายสิ่งหลายอย่าง เช่น วิ่งมาราธอนทุกระยะ..ไตรกีฬาทุกระยะ..การปั่นจักรยานทุกสภาพสนามและทุกสภาพเส้นทาง ใจคิดว่า ในเมื่อคนอื่นเขาทำกันได้ ไปกันได้ เราก็น่าจะทำได้ไปได้ ก็ทำได้มาแล้วทุกอย่างที่กล่าวมานั้น

..สรุปเป็นว่า เมื่อได้มาเป็นชาวจักรยานแล้ว ได้ประโยชน์จากการปั่นจักรยานมากมายแล้ว ก็พยายามไปปั่นในทุกที่ทางที่เพื่อน ๆ จักรยานไปปั่นกันมาแล้ว ให้ได้ประสบการณ์นั้น ๆ บ้าง ไม่ว่าเขาจะบอกว่าดีหรือไม่ดี เราควรได้ไปเห็นกับตาอันเป็นการเพิ่มประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้กับตัวเอง กับพยายามหาลู่ทางนำประโยชน์ของจักรยานมอบให้กับผู้อื่นด้วยเมื่อมีโอกาส

[ลุงเนตร]

"..เฮ้อ..ได้อาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้ว ค่อยสบายขึ้นหน่อย "จ๊อก จ๊อก" เสียงท้องร้องเรียกหาอาหาร.."



..เราเดินย้อนกลับไปหน้าที่พักของ ดร.และ อ.สนิท นั่งทานข้าวแกล้ามเบียร์ลาว อยู่หน้าร้าน Internet ที่ชั้นบนเป็นที่พัก เราเข้าร่วมวงด้วย หลานเก้าฯ เดินไปฝั่งตรงข้ามซื้อเขียร์..กับแกล้ม..ผัดหมูราดข้าว..มาบริการลุง อ.นิวัฒิ ก็เดินไปสั่งอาหารมาทานจนหนึ่ง

..ไม่นาน อ.นิวัฒิ ทานอิ่ม ขอตัวไปนอนพักผ่อนก่อน

..เรา ๓ คน คุยและร่ำกันต่ออีกพักหนึ่ง จึงกลับที่พัก นอน สวดมนต์ หลับ