เข็นเสือเก่าๆ เข้าเที่ยวลาว..ตามรอยเท้าอ้ายซา..ข้ามภูสามสุ่ม

[thairoadbike]

ขออนุญาติแชร์ครับ

[เสือดอนดี]

...สวัสดีครับพี่อุทัย อ.สันติ บ้านคังเวียง บ้านคังเวียง บ้านคังเวียง เป็นบ้านที่ผงเข้าตาเจ็บๆ อยู่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ไปล้างล่ะ เฮ้อ...

[หลงทาง]

คราวหน้ามี ชวนด้วยเด้อ

ยินดีครับ....ดีใจจังจะได้มีคนช่วยดันท้ายอีกแรง..555

[หลงทาง]

...สวัสดีครับพี่อุทัย อ.สันติ บ้านคังเวียง บ้านคังเวียง บ้านคังเวียง เป็นบ้านที่ผงเข้าตาเจ็บๆ อยู่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ไปล้างล่ะ เฮ้อ...

สวัสดีครับป๋า....หวังว่าคงสบายดีเช่นเคยนะครับ......เฮ้อ..คนเฒ่านี่น้า..ไปทำอะไรไว้ถึงโดนไม้ทิ่มตาเอาล่ะ 555...

[หลงทาง]

10 มี.ค.56 ออกจากที่พัก บ.คังเวียง มุ่งหน้าไป บ.นาค่อน หรือ ม.หมอก อากาศยามเช้าหมอกยังหนาก็ถือโอกาสหาข้ากินก่อน แวะตลาดสดเห็นมีร้านอาหารอยู่ขวามือเดินเข้าไปพูดคุยด้วยจึงได้รู้ว่าลาวเหมือนกัน...น้าสมัย..เป็นเจ้าของร้านอาหารนั้น บ้านเดิมอยู่ อ.มัญจาคีรี จ.ขอนแก่น ในห้วงที่ชาวลาวลี้ภัยสงครามแฟนของแกได้อพยพไปอยู่ศูนย์อพยพ จ.หนองคาย ช่วงนั้นน้าสมัย ฯ ก็ทำมาหินอยู่หนองคาย ได้พบปะเกิดปิ๊งกันจึงได้แต่งงาน หลังจากนั้นเมื่อเหตุการณ์เข้าสภาวะปกติทั้งสองจึงข้ามฝั่งกลับไปตั้งหลักเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ใน ม.ปากซัน พอนานวันเข้าแฟนแกก็เลยชักชวนให้กลับไปตั้งหลักอยู่ บ.คังเวียง จนถึงปัจจุบัน แกมีลูกสาว 2 คน ชาย 1 ลูกสาวยังค้าขายอยู่ ม.ปากซัน คนนึง และอีกคนนึงอยู่เวียงจันทน์ ส่วนลูกชายทำงานในแผนกโยธา ฯ ม.หมอก นานหลายปีได้กลับมาเยี่ยมญาติครั้งหนึ่ง....หลังจากอิ่มหนำไม่ค่อยสำราญเท่าไร เราก็ออกเดินทางกัน ข้าวยังไม่ทันได้เรียงเม็ดเลยต้องดันเขาอีกแล้ว....

[หลงทาง]

รถของผมโช้คหน้าอ่อนไปนิดเสียแรงกับการกดบันไดไปมากโข...มองเห็นแนวถนนลิบๆ บนยอดเขาแล้วอยากจะจับจักรยานโยนขึ้นปิคอัพกลับบ้านจริงๆ..ไหวมั๊ยเนี่ยะตูเอ๋ย....

[หลงทาง]

บนทางลำบากก็ยังมีความงามซุกซ่อนอยู่มากมาย...และที่อวดสายตาอยู่พาไม่ให้ห่อเหี่ยวนักก็คือ ดอกไม้ริมทางนั่นเอง...ช่างสวยสดใสล้อลมจีบหมอกได้ทุกคืนวัน...

[หลงทาง]

แล้วเราก็เล่นกับเนินดินหินลอยก้อนโตๆ ไปเรื่อยเปื่อย พอมีรถชาวบ้านผ่านมาก็ถามไปเรื่อยอีกไกลไหม...ๆ...เหนื่อยนักก็หยุดต้มกาแฟ..ถ่ายรูปบ้าง 555...

[ทิวากร]

ปั่นด้วยไม่ไหวครับตอนนี้ เกาะล้อไปกับพี่เสือบุ ด้วยคนครับ

[หลงทาง]

ปั่นด้วยไม่ไหวครับตอนนี้ เกาะล้อไปกับพี่เสือบุ ด้วยคนครับ

ยินดีครับผม....ว่างเมื่อไหร่แล้วเชิญ.....

[หลงทาง]

เจอนักเลงขวางทางอีกแล้ว เราต้องหลบ...

[หลงทาง]

ถึง บ.นาค่อน หรือ ม.หมอก แล้วหาที่นอนก็ได้ที่เดิมของกลุ่มอ้ายซา...นั่นแหละครับ สายน้ำโม้ เป็นของเจ้าเมืองไปสร้างทิ้งไว้ให้ยายดูแลให้ต่อราคา 5 คน 1 ห้อง 1 แสนกีบ/คืน กว้างขวางนอนกันสบายๆ วันนี้เราเตาะแตะไปได้แค่ 23 กม.ครับ..

[หลงทาง]

ได้ที่นอนแล้วเราหาที่กิน...เดินย้อนกลับไปที่ตลาดสดจัดแจงซื้อเนื้อหมูและเครื่องเคียง ขอยืมสถานที่และอุปกรณ์จากแม่ค้าเฝอ(ที่จริงน่าจะเรียกน้องค้าเฝอ.เพราะเธอยังไม่แต่งงาน)ที่อยู่ข้างเคียงบรรเลงเองซะเลย มีน้ำพริกกะปิ, มะเขือยาวชุบไข่ทอด, ผัดหมูกระหร่ำปลี ฝีมือผู้เฒ่าล้วนๆ ทุกอย่างลงตัวมื้อเย็นวันนี้กับมื้อเช้าของวันพรุ่ง....(ถ้าใครอยากได้เบอร์..ของเธอ ขอกับ อ.สันติ..นะครับชัวร์ เห็นโทร.คุยกันตลอดทาง..พูดอยู่คำเดียวว่า โหล โหล...แล้วก็ตัดสาย 555)

[หลงทาง]

11 มี.ค.56 หลังอาหารเช้าก่อนออกจาก บ.นาค่อน เห็นรถโดยสาร นาค่อน-เชียงขวาง มารับคนโดยสารก็เลียบๆถามดูว่ามีวันละเที่ยวแหม..มองเห็นเขาขวางหน้าอยู่..ซะบ้อๆ แต่กลัวเสียดายกับเส้นทางสวยๆ ก็เลยยอมดันเขาตั้งแต่ออกจากหมู่บ้าน ข้าวยังไม่ทันลงถึงกระเพาะเลยจะออกคืนซะแล้ว....

[หลงทาง]

เส้นทางปั่นสบายขึ้นกว่าหลายๆ วันที่ผ่านมา แต่ระดับความสูงก็พิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน อากาศบนที่สูงเย็นสบายโปร่งโล่งได้รับอ๊อกซิเจนเต็มๆ ปอดใหญ่ปอดเล็กสูดเข้าไปไม่มีหมด สดชื่นจริงๆ....ไต่เขาขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมองเห็นกระต๊อบน้อยๆ บนสันเขาน่าจะใช่บ้านค่ายทหารน้ำพื้น....แล้วก็ถึงจริงๆ เราเข้าไปทักทายขอนอนกับเจ้าของร้านที่นี่ซึ่งแกเปิดเป็นร้านขายของชำเล็กๆ..พร้อมทั้งทอผ้าซิ่นด้วย จากการพูดคุยทราบว่าสามีของป้าเป็นทหารอยู่ที่ฐานนี้ด้วยชื่อคำหล้า และตัวป้าเองชื่อสีทอง(จริงแล้วอายุเพิ่งจะ 48 เอง) เพิ่งย้ายจากนาค่อนมาปลูกบ้านอยู่ตรงนี้..แล้วป้าก็นำผ้าซิ่นที่ทอเสร็จแล้วมาอวด สวยไม๊.. เออ.สวยดีเราก็เลยอุดหนุนแกไป 3 ผืน/80 พันกีบ/ผืน จากนั้นก็หุงข้าวกินกัน นอนกับพื้นดินที่ยังไม่ได้เทปูนโดยนำผ้ายางมาปูรองนอน ทหารประจำด่านมานั่งสนทนาด้วยหลายคนเพราะสนใจรถถีบของเราว่าเก่งนักขึ้นเขามาได้อย่างไร.... น้ำมีให้อาบแต่เย็นเหลือหลายเอาแค่เดินเฉียดๆ ก็พอ เพราะวันนี้เหงื่อไม่มากมาย กลางคืนอากาศหนาวเพราะมีฝนตกปรอยๆ รุ่งเช้ากินข้าวอีกครั้งถามค่านอนค่ากินเท่าไร ป้าบอกไม่เป็นไรแล้วแต่จะให้ก็เลยจ่ายไป 50 พันกีบแล้วจากลา....