เข็นเสือเก่าๆ เข้าเที่ยวลาว..ตามรอยเท้าอ้ายซา..ข้ามภูสามสุ่ม

[หลงทาง]

8 มี.ค.56 ออกจากที่พักหาร้านอาหารกินเช้าแล้วห่อเผื่อมื้อเที่ยง จากนั้นแวะชมตลาดสดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนเดินทางมุ่งหน้าสู่ บ.คังเวียง ช่วงนี้ยังเป็นทางลาดยางจึงได้นับหลักกิโลไปได้เรื่อยๆ...

[หลงทาง]

วิวสวยๆ กับไอร้อนระยิบระยับแดดแรงๆ ปั่นทอนแรงขาไปได้มากเหมือนกัน ต้องจอดบ่อยขึ้น ดื่มน้ำบ่อยขึ้น..

[โลมาโด้]

ลายละเอียดสุดยอด คนที่คิดจะตามรอยหลับตาเห็นภาพเลยครับ

[หลงทาง]

แวะถามเส้นทางกับสาวน้อยที่ร้านค้าก่อนเข้า บ.จอมทอง ไม่ทราบเป็นไรปิดปากไว้ไม่ยอมให้ถ่ายรูป...แล้เราปั่นผ่านหมู่บ้านข้ามสะพานจะพบทางสามแพร่ง..มีศาลาอยู่ตรงสามแพร่งพอดีเป็นบ้านเช่าของ จนท.ป่าไม้ สอบถามเส้นทางได้เลยครับ เราพักกินข้าวห่อกันที่นั่น...เส้นทางที่ตรงไปเป็นลาดยางนั้นจะไปบรรจบกับถนนสายปากซัน-เชียงขวาง พื้นที่ บ.ท่าสี ม.บริคัน...เลี้ยวขวาเป็นเส้นทางไปคังเวียง, เมืองหมอก, บ.เมืองงาน และเมืองคูน ปัจจุบันกำลังปรับหน้าดินและเตรียมลาดยางต่อไป...ทราบว่าปรับหน้าดินอย่างเดียว กม.ละ 20 ล้าน(กีบ)ครับ..

[หลงทาง]

เส้นทาง ความร้อน สายลม แสงแดด เริ่มเปลี่ยนแปลง การบังคับรถก็เริ่มยากขึ้นมีความรู้สึกว่าเหนื่อยและใช้แรงมากกว่าปกติ...

[หลงทาง]

เส้นทาง สายลม แสงแดด ความร้อนเปลี้ยนแปลงหลายอย่าง เนินสูงๆ ชักมีบ่อยขึ้นหินลอยก้อนโตๆ หลบไม่ทันก็คร่อมไปบ้างทำให้ล้อพลิกบ่อยครั้ง สนุกดีครับ รับรองไม่ง่วงแน่นอน..

[หลงทาง]

ช่วงนี้หมู่บ้านออกจะห่างไปนิดนึง ผู้คนผ่านทางก็น้อยมากจะมีบ้างพวกขี่มอร์ไซด์ส่วนมากเป็นชาวม้ง ถามไถ่เส้นทางไม่ค่อยจะรู้เรื่อง(อาจจะเป็นเรานะที่ไม่รู้เรื่องภาษาเขาเอง) ทั้งห้าชีวิตตะเกียกตะกายเข็นบ้างจูงบ้างเนินแล้วเนินเล่าไปถึง บ.น้ำซะ จนได้ถามไถ่ จนท.อยู่ที่นั่นพอทราบว่าเลี้ยวขวาไปเวียตนาม ถ้าตรงไปคือ บ.คังเวียง แต่ยังอยู่อีกไกลมากซาวปายหลัก...ถ้าซาวปายหลักเหมือนที่ผ่านมามันใช้เวลาค่อนวันเชียวนะครับ...นึกในใจ..ถามหมู่บ้านข้างหนีพอมี มีร้านค้า มีโรงเรียน..เราตัดสินใจเดินทางต่อเพราะคำนวนดูเวลากับระยะทางน่าจะพลบค่ำพอดี....เสือลุย........ข้ามได้ 3 เนินเองตะวันตกดินซะแล้วพอดีหลุดพ้นป่ามานิดเดียวพบหมู่บ้านชาวลาวสูงกลุ่มเล็กๆ มีโรงเรียนด้วย มีร้านค้าด้วย...แต่ร้านค้าเจ้าของเขากลับบ้านไปก่อนนี้แล้ว..โรงเรียนถามหาครูชาวบ้านบอกว่าไปนอนป่ายิงสัตว์ ถามหาหัวหน้าหมู่บ้าน เขาบอกไม่มีงั้นเราขออนุญาตชาวบ้านนี่แหละนอนที่โรงเรียนสักคืน เขาบอกนอนได้ตามสบาย..ด้วยน้ำใจในมิตรภาพมีคนเสนอให้เราไปนอนที่บ้านเขาแต่เราดูแล้วไม่ไหวเพราะสุมไฟในบ้านคงหายใจลำบาก...นอนที่ห้องเรียนนี่ปลอดโปร่งที่สุด แอร์รอบทิศทาง เป็นอันว่าคืนนั้นนอนที่โรงเรียนใช้โต๊ะเขียนหนังสือเด็กที่มีไม้กระดาน 2 แผ่น เป็นเตียงนอน อาหารเย็นอด ต้มมาม่าแทน น้ำไม่ได้อาบเพราะมันเย็นเหลือหลาย....รีบกิน รีบนอน สักครู่เดียวเสียงกรนรอบทิศทาง......แหม..ช่างมีความสุขล้นเหลือ.....

[หลงทาง]

9 มี.ค.56 สบายดียามเช้ากันทุกคน...เพิ่งรู้ชื่อตอนเช้าเองว่า โรงเรียนบ้านน้ำหงำ...ทุกคนต่างเล่าความฝัน บ้างโดยผีอำ บ้างไปไกลเหลือหลายจนไม่ทราบว่าในฝันไปถึงไหนกัน..จากนั้นเราเดินทางต่อ ออกจากหมู่บ้านนิดเดียวเสี้ยวตะวันโผล่ไล่หลัง...สวยๆ ยามเช้าอย่างนี้ต้องถ่าย..(รูป) ได้คนละหลายเช๊ะ...แล้วจากไปกับเส้นทางที่หวั่นๆ หวาดๆ เพราะมันแคบลงและสูงชันขึ้นทุกทีๆ อ้อ..ขอบอกครับ ช่วงนี้นักเลงเยอะครับ เพราะเจอะเจอกันกลางทางพวกเขามีแต่พกปืนกันทั้งนั้นเวลาพูดจาถามไถ่เราต้องระวังเป็นพิเศษ พูดไม่เข้าหูกลัวลูกปืนเขาวิ่งมาชนเราน่ะครับ...

[หลงทาง]

เช้าๆ เจอไปหลายเนินก็เหนื่อยเหมือนกัน....บนทางดิบโหดแต่ก็ยังซ่อยสวยใสไว้เยอะนะครับ อยู่ที่ว่าเราจะค้นหาเจอรึเปล่า...ยอดเนินข้างหน้าท้องฟ้ายังหมองหม่นด้วยละอองหมอกในร่องเขา พอให้ลดความเหนื่อยล้าได้มากโข แต่ที่ลดไม่ได้คือความหิวเข้ามาแทนที่ 10 โมงกว่าแล้วยังไม่ถึงหมู่บ้านข้างหน้าต้องรีบไป ลงจากเขาได้นิดเดียวเองเจอหมู่บ้านทุ่งเปอะ...เป็นหมู่บ้านลาวสูง มีลาวลุ่มปนเปอยู่ 5 หลังคาเรือนท้ายหมู่บ้าน โชคดีเราถึงบ้านของลาวลุ่มก่อนแวะเข้าไปเจอนางน้อยคนหนึ่งไม่ยอมบอกชื่อ..ที่บ้านเปิดเป็นร้านขายของชำ แวะซื้อน้ำดื่ม หาอาหารที่กินได้ถามถึงข้าวเธอบอกมีแต่ข้าวจ้าว..แหมะ เข้าทางเลย จัดการเปิดกระป๋อง ต้มไข่ ทันที เรียกคืนทั้งข้าวเย็นของวันวานกับข้าวเช้าของวันนี้ตอนเพลพอดิบพอดี...อิ่มเอมกันทุกคน ควักเงินค่าข้าวให้นางเธอบอกไม่เอา เรายัดเยียดให้อีกเช่นเคย...15 พันกีบ....อ้อ.ช่วงกินข้าวมีฝนโปรยปรายพอให้ฝุ่นไม่ฟุ้ง เย็นดีครับ....

[ซาเล้งสีแดง]

- ผมฝากความระลึกถึง อ.สันติ ด้วยครับ

[เสือบุฤาษี]

เกาะล้อไปด้วยคนครับ

[หลงทาง]

กองทัพเดินด้วยท้อง...เมื่ออิ่มแล้วเราเดินทางต่อไปกับเส้นทางเก่าบ้าง ใหม่บ้าง ตอนขึ้นเขาเราเหนื่อยขา ตอนลงเขาเราเหนื่อยแขนเพราะบีบมือเบรคตลอดคอยหลบหลุม ก้อนหินใหญ่ๆ ร่องน้ำลึกๆ กลางถนนหรือแม้แต่ขวากหนามสารพัดเลย...สุดท้ายบ่ายแก่ๆ เราโขยกไปถึง บ.คังเวียง จนได้...หาที่พักได้เฮือนพักของท้าวคำแพง...50 พัน/ห้อง/คืน เป็นบ้านเรือนไม้ ใช้ไม้โลงเลงทำบ้านกลิ่นยังเหม็นอยู่เลย บางคนอาจจะชอบกลิ่นของไม้แต่ผมรู้สึกว่าเหม็นหายใจไม่ออก ซักเสื้อผ้า อาบน้ำเรียบร้อยนั่งคุยกับเจ้าของบ้านหาข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ถึงวิถีชุมชนจึงได้ทราบว่า"บ.คังเวียง เดิมเป็นที่ตั้งเมืองหมอก แต่ด้วยมีสงครามกลางเมืองการคมนาคมไม่สะดวก จนท.ถูกดักซุ่มโจมตีเสียชีวิตไปมากมาย เพื่อความสะดวกในการปฏิบัติงานจึงได้ย้ายตัวเมืองไปตั้งอยู่ที่ บ.นาค่อน ถึงปัจจุบัน"...ลมฟ้า อากาศ มีความหนาวเย็นเฉลี่ยตลอดทั้งปีอยู่ที่ ประมาณ 14 องศาซี. หนาวเย็นในบางปี -2 องศาซี.ดูจาก gps.ตั้งอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 923 เมตร....(ลืมบอกไป..วันวานระยะทางจาก ม.เวียงทอง-บ.น้ำหงำ 64 กม.และวันนี้จาก บ.น้ำหงำ-บ.คังเวียง 22 กม.) แต่เหนื่อยมากนะ..สิบอกให้....

[หลงทาง]

- ผมฝากความระลึกถึง อ.สันติ ด้วยครับ

ครับผม..อ.สันติก็คงจะเปืดดูอยู่คงได้รับรู้ว่าใครคิดถึง...บ้างล่ะ..

[หลงทาง]

เกาะล้อไปด้วยคนครับ

ยินดีครับ...ให้ปั่นเองดีกว่ามั้ง...

[mr.cool]

คราวหน้ามี ชวนด้วยเด้อ