สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น “หลังสวน-พะโต๊ะ-ระนอง-ตะกั่วป่า-พังงา-อ่าวลึก-กระบี่” 5-14 พ.ค.2555

[M&M]

นั่งพูดคุยและซักถามสารทุกสุกๆ ดิบๆ กับคุณครูอั๋งอยู่จน สิบโมงกว่า
น้องๆ นักเรียนมานั่งรอคุณครูอั๋งแล้ว
เวลาเห็นน้องๆ ตั้งใจมาเรียนกับคุณครูอั๋งแล้วนึกย้อนไปถึงตัวเองเมื่อตอน ม.ปลาย
ชีวิตของการสอบเอ็นทรานซ์ การเรียนมหาวิทยาลัย จบไปทำงาน และลาออก
ผ่านไปไวอย่างไม่น่าเชื่อ
จะทำอะไรก็รีบลงมือทำ.......

[M&M]

จากตะกั่วป่า วันนี้ตั้งใจจะไปให้ถึงพังงา
ความตั้งใจที่ห้าของวันนี้ คือมีของฝากเล็กๆ น้อยๆ
จะต้องแวะเอาไปให้คุณบิว เพื่อนนักปั่นคนหนึ่งในกลุ่ม “ปั่นตุ๋ย”
เจ้าของสโลแกน “ชายรักชาย ทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด”
คุณบิวทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานที่โรงเรียนเยาววิทย์
ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กๆ และเยาวชน
ที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์คลื่นยักษ์มาเยี่ยมภาคใต้เมื่อหลายปีก่อน
นอกจากนั้นแล้วในปัจจุบันโรงเรียนเยาวิทย์รับเด็กและเยาวชน
ที่ขาดแคลนทั้งทุนทรัพย์และขาดแคลนความอบอุ่นเข้ามาเข้ามาดูแล
โรงเรียนเยาวิทย์ตั้งอยู่ที่ อำเภอกะปง ราวๆ ยีสิบกิโลจากตะกั่วป่า

ความตั้งใจไปหาคุณบิว
ทำให้เราสองคนมีโอกาสแวะเยี่ยมชม เมืองเก่าของอำเภอตะกั่วป่า
ที่เมืองเก่า ยังคงมีร่องรอยความรุ่งเรืองของธุรกิจเหมืองแร่ดีบุก ซึ่งเคยเฟื่องฟู
ก่อนยุค พ.ศ. 2500 ทั้งอาคารบ้านเรือน ร้านค้า
และบริษัทที่เกี่ยวกับการขุดแร่
ลมหายใจที่เหลืออยู่ คือชุมชนเก่าแก่ ที่อยู่กันอย่างเรียบง่าย

[M&M]

ก่อนออกจากเมืองเก่าตะกั่วป่า แวะถามทางไป อ.กะปง
จากคุณป้าซึ่งนั่งขายกล้วยอยู่ข้างทาง

“คุณป้าครับ ทางเส้นนีไปกะปงได้ไหมครับ” ผมจอดรถจักรยานและถามเป็นภาษากลาง

“อืม.....” คุณป้าหยุดคิดอยู่ราว 10 วินาที
แล้วตัดสินใจกวักมือเรียกเด็กสาวท่าทางน่ารักคนหนึ่ง
ซึ่งกำลังปั่นจักรยานสีเหลืองตามหลังผมมา

“หนุ่ย ทางนี้ไปกะปงได้ใช่ไหม” คุณป้าถามน้องสาวเป็นภาษาใต้

น้องสาวยิ้มให้ไม่ได้พูดอะไร

“ไปได้จ๊ะ" คุณป้าหันมาบอก

[M&M]

เส้นทางสู อ.กะปง เป็นถนนสายเล็กๆ เงียบสงบ นานๆจะมีรถผ่านมาซักคัน
ตัวอำเภอเป็นชุมชนเล็กๆ ประเภทขับรถผ่านไปแล้วยังไม่ทันจะรู้ตัว มามาถึงแล้ว
ตลอดสองข้างทางที่ปั่นผ่านมา มีหนองน้ำทั้งเล็กและใหญ่ อยู่ตลอดสองข้างทาง
เดาเอาเองว่าหนองน้ำเหล่านี้ก็คือ อีกหนึ่งร่องรอยของอารยะธรรมเหมืองแร่
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เคยลงเรียนวิชาแต่งแร่ (Mineral Processing)
เคยอ่านแต่ในหนังสือและเคยเห็นแต่ในภาพ ถึงกระบวนการขุดและแต่งแร่ดีบุก
หากย้อยเวลากลับไปเมื่อแปดสิบเก้าสิบปีก่อน
ภาพในหนังมือเรียนคงปรากฏอยู่รอบข้าง ทางที่กำลังปั่นจักรยานอยู่นี้
คิดแล้วขนลุก....

[M&M]

คุณบิวกลัวเราจะหลง จึงปั่นจักรยานคันเก่ง
ออกมารอรับก่อนจะถึงตัวอำเภอไกลโขอยู่
เจ้าถิ่นปันนำไปอย่างคุ้นเคยไม่นานก็มาถึงทางแยกเข้าโรงเรียน
โรงเรียนเยาวิทย์หาไม่ยากครับ ทางเข้าอยู่เยื้องๆ กับโรงพยาบาลกะปง
ตัวโรงเรียนซ่อนตัวอย่างสงบอยู่บนควน
เป็นที่วิ่งเล่น หลับนอน และเล่าเรียนของเด็กๆ ร้อยกว่าชีวิต
คุณบิวมาอยู่กับเด็กๆ ที่นี่ได้สองปีกว่าแล้ว
วัตถุประสงค์ในการมาเยี่ยมคุณบิว
นอกจากมาขอข้าวเที่ยงกินแล้ว
เราสองคนมีของเล่นเล็กๆ น้อยๆ มาฝากเด็กๆ ด้วย

[M&M]

[M&M]

...

[M&M]

หลังจากรบกวนทานอาหารเที่ยงของโรงเรียนไปคนละจานใหญ่ๆ
พร้อมกับเยี่ยมชมกิจการ กิจกรรมและสถานที่ต่างๆ
ภายในโรงเรียนกันพอหอมปากหอมคอ ก็ได้เวลาอำลา
รับปากคุณบิวไว้ว่าจะลากพวก ปั่นเซ ปั่นตุ๋ย ปั่นหลับ ปั่นดื่ม ทั้งหลาย
ให้มาเยี่ยมอีกครั้ง เพื่อมาช่วยสอนและทำจักรยานให้เด็กๆ ที่นี่
ก่อนล่ำลาจากโรงเรียนเยาวิทย์ไป ตัดสินใจยก อูกูเลเล่ ให้กับโรงเรียนไว้
เพื่อให้เด็กๆ มีเครื่องดนตรีเอาไว้เล่นกัน
(แม่โปเต้แซวว่า คุณหนุ่มนักปั่นดูท่าจะอาลัยอาวรณ์โรงเรียนเยาวิทย์
ไปอยากปั่นต่อทั้งที่บ่ายสองกว่าแล้ว วันนี้ทั้งวันยังไม่ได้หลับเลย)

[M&M]

...

[M&M]

จากโรงเรียนเยาววิทย์ เราตั้งใจจะให้ถึง ตัวจังหวัดพังงา
เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงครึ่งก่อนมืด กับระยะทางอีก 40 กว่าโล
มาเที่ยวใต้คราวนี้ เป็นอะไรไม่รู้ (อันที่จริงเป็นปกติ)
ตั้งแต่เช้ายันบ่าย ปั่นๆ เล่นๆ จอดๆ นอนๆ
ไม่เคยได้ตามแผน ต้องมาซัดตอนเย็นกันหน้าตั้ง
เพราะเกรงว่าจะมืดเอากลางทาง
ที่ผ่านมาดีว่าไปถึงจุดหมายได้ทันมืดทุกวัน
คุณบิวบอกสภาพเส้นทางไว้แล้วว่า จะผ่านภูสูงๆ แค่ลูกเดียว
นอกนั้นก็จะเป็นทางขึ้นๆ ลงๆ เหมือนที่ผ่านมา

[M&M]

ออกมาจากกะปงไม่นานก็มาถึงภูที่คุณบิวว่าไว้
ไอ้สูงนะไม่สูงเท่าไหร่หรอกครับ
แต่อากาศวันนี้ร้อนล้ำลึกกว่าทุกวัน
ปั่นขึ้นภูมาได้ยังไม่ถึงยอด ต้องขอยกธงขาวยอมแพ้
อาการ Overheat ถามหาทั้งคู่ ต้องจอดพักเอาน้ำราดหัวและพักหายใจกันพักใหญ่
(อาการเหมือนสมัยไปปั่นที่ภูเก็ตเมื่อสองปีก่อน)
ดีที่ว่าหลังจากภูนี้แล้ว ทางที่เหลือเป็นทางค่อนไปทางลงไปตลอด
แต่เนื่องจากต้องหยุดพักกันบ่อย กว่าจะได้ปั่นต่อเนื่องก็เกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว
ไปถึงเมืองพังงาก็มืดพอดี

[ซาเล้งสีแดง]

- ทางเส้นนี้สวยจังครับ ทะเล ภูเขา ควน ป่า สายฝน อาหารปักษ์ใต้รสจัด ภาพนี้ได้บรรยากาศน่านอน ติดตามอยู่นะครับแม้นจะสรุปทริป slowlife แต่ไม่ผิดคอนเซ็ปกร้าบ...

[M&M]

- ทางเส้นนี้สวยจังครับ ทะเล ภูเขา ควน ป่า สายฝน อาหารปักษ์ใต้รสจัด ภาพนี้ได้บรรยากาศน่านอน ติดตามอยู่นะครับแม้นจะสรุปทริป slowlife แต่ไม่ผิดคอนเซ็ปกร้าบ...

ท่านอนแบบนี้ ความสามารถเฉพาะตัวล้วนๆ เด้ออ้าย

[M&M]

ที่เมืองพังงาไม่ได้หาข้อมูลที่พักมาก่อน
แถมช่วงนี้กำลังมีงานประจำปีฉลองศาลหลักเมืองพังงา
ยิ่งทำให้นึกหวั่นๆ ว่าที่พักจะเต็มหรือเปล่านะ
สอบถามพี่ๆ เจ้าหน้าที่ที่ทางเข้างานฉลอง
ได้เบาะแสให้เข้าไปดูในตัวเมือง
หลังจากปั่นวนเวียนและโทรศัพท์สอบถามข้อมูลอยู่พักใหญ่
ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะพักที่ไหนดี
การมาด้วยจักรยานทำให้ต้องดูในรายละเอียดมากเป็นพิเศษ
บางโรงแรมที่โอเคสำหรับการพัก
แต่ไม่สะดวกและปลอดภัยสำหรับจักรยานก็ต้องผ่านไป
หลังจากปั่นวนไปวนมา และชะแว๊ปไปดูที่พัก มาสองสามแห่งอยู่พักใหญ่
เจอป้าย Home Phang Nga Guesthouse ตัดสินใจโทรเข้าไปสอบถาม

[M&M]

Home Phang Nga Guesthouse
http://www.facebook.com/media/set/comme ... 4231484698
ตั้งอยู่บนเนินเขาเกือบจะกลางเมืองพังงา
เป็น Guesthouse เล็กๆ เป็นเจ้าของคือคุณจ๋าและคุณชาย
(ตอนที่ไปติดต่อ เราพบคุณจ๋าก่อน ส่วยคุณชายกำลังเดินทางกลับจากไปดำน้ำกระบี่)
คุณจ๋าพาไปชมห้องพักที่ว่างอยู่
เราตัดสินใจเลือกพักที่นี่ โดยเลือกห้องใหญ่ชั้นล่างริมหน้าผา
เหตุผลหรือครับ
“คุณชายเป็นนักปั่นจักรยาน”