ทริปนี้ตั้งใจไปกันตั้งแต่ก่อนปีใหม่แล้วก็มีเหตุให้เลื่อนมาเรื่อยๆ จนผมลืมไปแล้ว อีกทั้งเข้าหน้าร้อนแล้วด้วย กระทั่งวันอาทิย์ที่ผ่านมาได้ปั่นจักรยานกับพี่เอก พี่เอกถามว่าไปกันมั้ยทุ่งแสลงหลวง..ไปครับ ไปกัน ตอนนี้ว่างแล้ว
เช้าวันเสาร์ ๗.๓๐ น. พี่เอก พี่แป้น กับ pick-up Mazda คันงามใหม่เอี่ยมก็มารับผมกับฝนที่คอนโดเมืองทอง แล้วการเดินทางของเราก็เริ่มต้น
ถึงเพชรบรูณ์ ๑๑ โมง..แวะเที่ยวรอบๆเขาค้อและทานอาหารกลางวัน..อิ่มอาหารและวิวสวยๆ ก็มุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลง ถึงประมาณบ่าย ๒..เข้าบ้านพัก แล้วเตรียมตัวปั่นไปเที่ยวแก่งวังน้ำเย็น คุยกันเพลินจนบ่าย ๓ ครึ่ง จึงออกปั่น ปั่นออกไปได้ครึ่งทาง ท้องฟ้ามืดเร็ว พี่เอกบอกกลับดีกว่ากลัวมืด..พวกเราจึงหันหลังกลับ เพื่อเตรียมตัวลุยทุ่งนางพญาในวันรุ่งขึ้น...
ดอกไม้สวยๆ บริเวณร้านอาหาร
เจอฝนตกระหว่างทาง..อืม คืนนี้เรานอนเย็นสบายแน่ๆ
เส้นทางมีเนินขึ้นลง ป่าค่อนข้างทึบบางช่วง
เราปั่นไปได้ครึ่งทาง ท้องฟ้าในป่ามืดเร็วเหลือเกิน..พวกเราจึงต้องหันหลังกลับ
กลับมาเดินเล่นบริเวณบ้านพัก
๗ โมงครึ่ง เราเริ่มออกปั่นไป ทุ่งนางพญา..พี่เอก พี่แป้น ฝน ปั่นอยู่ด้านหน้า เส้นทางช่วงแรกนหมอกหนาทึบมาก ผมคอยรั้งท้าย ปั่นช้าๆ เก็บตักตวงธรรมชาติภาพความงามและอากาศบริสุทธิ์ให้มากที่สุดจุดแรกที่พักคือปั่นขึ้นเนินวัดใจแล้วพักที่จุุดชมวิว 
..จากจุดนี้ต้องปั่นขึ้นอีก 
๒แฮ่ก..ฝนปั่นขึ้นทีเดียวถึงยอด ส่วนผมถึงเนินที่๒ เนินถอดใจ..อิอิ ไม่เอาละถอดใจดีกว่า เข็นครับเข็นเราปั่นกันเพลินๆ ผ่านทุ่งหญ้าซาวันน่า ป่าดิบชื้น ป่าสนสองใบ ปั่นอยู่เพลินๆกับฝน 
จากจุดชมวิวนี้เราต้องปั่นขึ้นไปอีกเนิน..แล้วก็เลี้ยวไปอีกเนิน ผมเรียกตรงนี้ว่า เนินวัดใจและเนินถอดใจ..เพราะผมปั่นมาถึงตรงนี้ก็ต้องถอดใจ ใช้จานหน้าเล็กสุด เฟืองหลังใหญ่สุด มือจับที่บาร์เอ็นด์โน้มตัวถ่ายน้ำหนักไปข้างหน้า ก้นอยู่ที่ปลายเบาะ ใช้กำลังขากดขึ้นลงช้าๆ หายใจเข้าออกลึกๆ ล้อหน้าเริ่มลอย ล้อหลังฟรี หัวใจเต้นรัว 
