มีเรื่องของคนใจสู้มาเล่าสู้กันฟัง ผมได้รู้จักกับนักปั่นมือใหม่ท่านนึงอายุก็เกื่อบจะ40ปีแล้ว ต้องการจะออกกำลังการมาหาชื้อจักรยานนึงคัน ก็มาเจอผมเค้าถามผมว่าปั่นรถอาไรครับ ผมบอกว่าผมปั่นเสือหมอบครับ เค้าก็บอกงั้นผมเอาแบบคุณ ทั้งที่เค้ายังไม่เคยขี่มันมาก่อนเลยผมก็สอนเบซิกเบืองต้นก่รใช้เกียร์ปรับเบาะสอนการขึ้นการลงที่ถูกต้อง แล้วเค้าก็หายไป1อาทิตย์ มาเจอผมถ้าผมว่าไปปั่นไหนพอดีผมจะไปปั่นขึ้นเขาใหญ่เขาขอไปด้วย ผมบอกพี่ไม่ไหวหรอกเพิ่งปั่นได้อาทิตย์เดียว เค้าบอกว่าอยากลองสรุปเค้าทำได้ครับ ไปถึงที่ทำการเขาใหญ่ได้จบทริปเค้าถามผมว่าอาทิตย์หน้าไปไหนต่อ ผมบอกมีทริปหัวหิน200โลเค้าบอกขอไปด้วยอีก ผมก็พูดอีกว่าพี่ทำไม่ได้หรอก สรุปเค้าก็ทำได้ครับเข้ามาถึงเกือบ5โมงเย็นแล้วเค้าก็ถามผมอีกว่ามีทริปไหนอีกไหม ผมบอกผมจะไปปั่นขึ้นดอยอินทนนท์ เค้าขอไปด้วยอีกแล้วเค้าก็ถึงยอดได้จิงๆด้วยเวลา 5ชั่วโมง50นาที ที่เล่าประวิติพี่เค้าคือ เรื่องของใจครับ พี่เค้าใจเกิน100จิงๆไปทริปทั้งหมดที่กล่าวมาคือพี่เค้าฝึกปั่นได้ไม่ถึงเดือนแต่ไปทริปโหดๆแบบนี้ ผมยอมพี่เค้าจิงๆครับล่าสุดโทรมาหาผมบอกจะไป ปั่นทะลุเมฆที่ภูทับเบิกกับผมอีกแล้ว เล่าให้น้องๆจะได้มีกำลังใจที่จะปั่นจักรยานที่เรารักกันต่อไปครับ
วัดรังสิตก่อนถึง WP หน่อยเดียว ตอนเช้าที่ว่างเพียบจะเอาในร่มหรือกลางแจ้งก็ตามใจ
