ปั่นซ่าน กินแซบ ม่วนซื่นเลียบโขง <<นครพนม-โขงเจียม>>

[Chonburi Cycling]

จุดที่แม่น้ำมูลไหลลงสู่แม่โขง จึงเกิดเป็นแม่น้ำสองสี ที่ชาวบ้านเรียกว่า "โขงสีปูน มูลสีคราม"
ช่วงน้ำหลากตอนหน้าฝนจะเห็นเป็นแม่น้ำสองสีได้ชัดเจนที่สุด

[Chonburi Cycling]

เก็บรูปอยู่พักใหญ่ หันมาอีกทีชาวคณะหายกันเกลี้ยง
แต่ได้ยินแว่วๆ มาว่าจะไปหากาแฟกินในตลาด
เมื่อคืนผมสำรวจทั่วอำเภอหมดแล้ว จึงปั่นตามไปตลาดคนเดียวสบายๆ

[Chonburi Cycling]

ชาวคณะมานั่งซดกาแฟอยู่ในตลาด ซักพักก็เจอกับ"เสือเตี้ย"
เสือเจ้าถิ่นแห่งโขงเจียม ที่เราทักทายกันตั้งแต่เมื่อวานตอนปั่นหาที่พัก

[Chonburi Cycling]

หลังซดกาแฟ ก็เลยหาอาหารเช้าในตลาดทานซะเลย
พี่เสือเตี้ยชี้มาที่ร้านนี้ ขายเส้นเปียกกับข้าวต้มใส่ไข่ต้ม(แปลกดี) ซัดกันคนละชาม
ตบท้ายด้วยของหวานจากร้านติดๆ กัน...อิ่มแปล้

[Chonburi Cycling]

หลังอาหารเช้าผมแยกกับชาวคณะเพื่อมาชมแม่มูลบนสะพานยามเช้า
มี"บักนพ"ขอตามมาด้วย

[Chonburi Cycling]

อีกฝั่งของสะพานยามเช้าก็มีสภาพเหมือนกับอำเภอเล็กๆ ทั่วไป
เช้าก็มีเด็กนักเรียนเดินทางไปโรงเรียน ชาวบ้านก็เดินทางไปทำงาน
ผิดกับบรรยากาศตอนกลางคืนลิบลับ ที่กลายสภาพเ็ป็นดินแดนโลกีย์เฉยเลย

[Chonburi Cycling]

แม่มูลด้านที่ไหลลงแม่โขง


ด้านนี้ไหลมาจากเมืองอุบลฯ ซึ่งมีแม่น้ำชีไหลมาบรรจบกันตั้งแต่ อ.วารินชำราบ

[Chonburi Cycling]

เมื่อปั่นกลับมาถึงที่พัก ปรากฏว่า"ผู้ใหญ่นะ"ต้องรีบเดินทางกลับให้ถึงบ้านเย็นวันนี้
ไม่งั้นหัวแตกแน่ เลยต้องรีบบึ่งรถกลับไปพร้อมกับ"พี่ดำ"
เราจึงต้องขนจักรยานพร้อมสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถ และให้ทั้งสองเดินทางกลับไปก่อน
ส่วนเราที่เหลือ 4 หน่อ ก็คงต้องเดินทางกลับกันเอง
ส่วนเรื่องแวะเที่ยว"ผาแต้ม"ในวันนี้ก็ต้องยกเลิกโดยปริยาย

[Chonburi Cycling]

เก้าโมงเช้าเราจึงออกจากที่พักด้วยการเดินไปที่ท่ารถ เพื่อขึ้นรถโดยสารไปลงที่ จ.อุบลฯ
ดูสภาพแล้วยังกับแรงงานต่างด้าวเดินทางกลับบ้านหลังจากลางานมาช่วงตรุษจีน

[Chonburi Cycling]

พอดีเดินผ่านบ้าน"พี่เสือเตี้ย"(อยู่ตรงข้ามร้านสะดวกซื้อหมายเลขเจ็ด) ซึ่งพี่เขารอพวกเราอยู่แล้ว
คือพี่เสือเตี้ย จะไปส่งเราที่ อ.พิบูลฯ เนื่องจากรถโดยสารที่ออกจากโขงเจียมไปอุบลฯ
มีแค่เที่ยวเช้าแปดโมงครึ่งเที่ียวเดียว ซึ่งรถก็ออกไปแล้ว
พี่เสือเตี้ยที่รู้ว่าเราจะกลับไปอุบลฯ เช้าวันนี้ จึงมารอเพื่อขับรถไปส่งพวกเรา
ขึ้นรถที่ อ.พิบูลฯ ซึ่งมีรถโดยสารไปอุบลฯ ทั้งวัน

ต้องขอขอบคุณในน้ำใจของพี่เสือเตี้ยมากๆ ทั้งๆ ที่เราสองฝ่ายเพิ่งจะเคยเจอทักทายกันเมื่อวานนี้เอง
ทำให้ผมรู้สึกว่าน้ำใจของ"คนอีสาน"นั้นยิ่งใหญ่และไม่มีวันหมดจริงๆ ครับ
เราไม่รู้จะมอบสิ่งใดตอบแทนให้กับน้ำใจงามๆ ของพี่ีเสือเตี้ย
เลยงัดเอา"กุนเชียงตือฮ้อ" ของเฮียไฮ้ที่แกนำติดมาด้วย แต่ไม่ได้ทอดกินแม้แต่วันเดียว
มอบให้เป็นสินน้ำใจทดแทน อย่าคิดว่าเป็นของเหลือนะครับ อันที่จริง"เฮียไฮ้"แกลืมเอาออกมากิน
ลาภปากเลยไปตกอยู่กับพี่เสือเตี้ยแทน...หวังว่าป่านนี้คงนำไปทอดกินหมดแล้วนะครับ

[Chonburi Cycling]

ระหว่างนั่งรถโดยสารจาก อ.พิบูลฯ มาอุบลฯ มีเรื่องชวนผวาเล็กน้อย
เมื่อรถวิ่งก่อนถึงอุบลฯ 9 กม. ยางรถล้อหลังด้านซ้ายซึ่งตรงกับที่"เฮียเถิก"นั่งพอดี
ยางดันแตกดังบึ้ม เล่นเอาควันคลุ้งเต็มรถ
โชคดีที่รถคันนี้แล่นแบบหวานเย็นของแท้ ด้วยความเร็วสูงสุด 40 กม./ชม.
รถก็เลยไม่คว่ำแถมยังดันทุรังวิ่งต่อหน้าตาเฉย แต่ความเร็วเหลือ 20 กม./ชม.
หลังจากที่ยางระเบิด ผู้โดยสารคนอื่นๆ ต่างหันมามอง"เฮียเถิก"เป็นตาเดียว
คงคิดว่าเพราะอีตานี่น้ำหนักเกินแหงๆ ยางรถรับน้ำหนักไม่ไหวจึงระเบิดเอาดื้อๆ

[tamee]

[Chonburi Cycling]

ขอบคุณที่ยังหลงเข้ามาชมครับ
ต้องหาเวลาไปเที่ยวตลาดเก่าบ้านสาขลาบ้างซะแล้ว
อยูใกล้ๆ เมืองกรุงแค่นี้เอง


(ภาพจากกูเกิ้ล)