ก็ติดตามอ่านมาหลายรอบเหมือนกันครับ ยังไม่อยากให้จบ

ขอบคุณที่จัดของดีๆทางวิชาการมาแบ่งปัน อยากให้อยู่พูดคุยต่ออีกหน่อยเพื่อเอาเข้าสู่ร่างกาย
ผมก็คนหนึ่งที่อยากขอดเอาของดีๆนี้ไปใช้ (ขอด ภาษาอีสานหมายถึงเลือกเฟ้นหรือสรุปเอาแบบพอถือเอาไปด้วยได้โดยไม่หกหล่น ถ้ามันเยอะเราจะหอบเอาไปมันก็ยังไม่หมดและหล่นเรี่ยราดด้วย แต่ถ้าเลือกเฟ้นพอห่อหมัดเอวได้ ไปถึงไหนเนื้อมันก็ยังอยู่ครบ ทำนองนี้

)
ก็ไม่รู้จะพูดอ้อมอย่างไร

ว่าบางท่านที่อยากออกทัวร์แต่เห็นชื้อกระทู้และเนื้อหาแล้วอาจจะยังรีๆรอๆ

ผมเลยอยากเพิ่มมุมที่จะมองเรื่องออกทัวร์ในมุมอื่นๆ เช่นที่หลายท่านจะบอกว่า "ใจถึงก็ไปถึง" บางท่านว่า "เริ่มจากทริปเล็กไปใหญ่จากง่ายไปยาก" ผมเองก็เอาแบบจากทริปเล็กๆก่อน แบบว่า "ถ้าเราข้ามทิวไม้นี้ไปก็จะมองเห็นวิวถัดไป" แล้วค่อย "ข้ามเขาเพื่อจะดูวิวฟากโน้น"
ก็เลยจะขอดข้อมูลที่พี่พิรุณนำมาแบ่งปันปนๆกับที่ผมคิดเอาเองออกมาในแบบผม ว่าอย่างนี้ คือ
๑ อย่ามัวแต่ปั่นต้องหายใจด้วย (ก็อย่างที่ทราบล่ะครับว่าบางที่เอาใจจ่อที่การปั่น ส่วนการหายใจปล่อยให้ร่างกายมันทำไปตามยถา)
๒ อย่าใช้สารอาหารจนหมดตัว (ทั้งที่ย่อยไว้แล้วและอยู่ในกระเพาะ คือต้องย่อยไว้ด้วยและหมั่นเติม)
๓ จงใช้ร่างกายให้ถ้วนทั่ว (เราใช้แรงสองอย่างหลักๆคือปั่นกับแบกน้ำหนักตัว อย่าว่าแต่กล้ามเนื้อขาเลย แม้แค่พื้นก้นก็ต้องเฉลี่ยใช้แก้มซ้ายแก้มขวาถ่ายน้ำหนักไปที่แขนมั้ง)
๔ ห้ามใช้แรงจนหมด (มีน้อยมีมากไม่สำคัญ แรงมันหมดเพราะใช้ ไม่ใช่หมดเพราะมีน้อยหรือร่างกายไม่แข็งแรง)
ขอบคุณอีกครั้งครับ
