ผมบ่นกับลุงก้อง เราน่าจะเอาชุดกาแฟมาเนอะลุง เสียดายยยย.
ลงไปอี 100 เมตร มันก็มา.โชคดีจริงๆ.
มุมจากร้านกาแฟ.
เค้าขายของที่ระทึก เอ๊ย!ระลึกด้วยอ่ะ สวยมากงานฝีมือ ทำจากหินจริงๆ ผมจะเอากลับบ้านนนนน.ผมบอก
ลุงจ่าได้ยิน แกว่า ต้นนี่มันหินน๊ะเรามาจักรยานนน อย่าลืม ขนหินกลับบ้านลุงช่วยเชียร์แต่ไม่ช่วยแบกเด้อ.
เออจริงวุ้ย! ตัดใจด้วยความเสียดาย
เราสั่งกาแฟเวียตมาดื่มกัน ดื่มแบบละเลียด หอมกาแฟอุ่นมาก อิ่มตากับทัศนีภาพ ดื่มด่ำกับบรรยากาศ. แดดไม่ร้อนเลย.
แล้วเจ้าตัวนี้ก็มา.แม่เค้าคงเข้าใจผมที่ไม่สามารถขนหินกลับบ้านได้ เลยพาลูกเค้ามาปลอบใจ. เด็กอะไรไม่รู้น่าร๊ากกกกก เป็นที่สุด
ผมตั้งชื่อให้เค้าว่า แป๊ะยิ้ม ชื่นใจจริงๆ แน่นไปหมดเลยอ่ะ ผมขอเค้ากลับมาเลี้ยง แล้วจะทำให้ใหม่อีก 9 เดือนเค้าก็ได้ใหม่แล้ว
แม่เค้าบอกว่า ลองให้ไปขอพ่อเค้าดูซิ ถ้าพ่อเค้ายอมแกก็ยอม.
โธ่ ฝันไปซิ ผมน่ะแหละไม่ยอม ไม่ยอมไปขอพ่อเด็กหรอก ไม่อยากไปอยู่สุสานเมื่อกี้อ่ะ
ดูรูปแล้ว หน้าตาเหมือนผมเลยยยย.เสียดายตอนนั้นน่าจะลองขอดูเนอะ.สงสัยตอนนี้ยังไม่ได้กลับ ติดคุกแหงๆ
ตอนหมอกจาง.ดูเหมือนผมจะมีvdo shotที่นี่ด้วยอ่ะ เป็นshotที่ทะเลหมอกวิ่งเข้ามาหาเราเลย1.2นาที เสียดาย ลงม่ายเป็งงง.
มองไปด้านขวาของระเบียงกาแฟ.
แล้วเราก็เรียกเก็บตังค์ น่าจะแก้วละ 20,000มั๊ง.เอาสตาร์บั๊ค มาแลกก็ม่ายยอมมมม.
ร่อนลงมานิดหน่อยก็ถึงเก๋งจีน.
เอ๊า! พฤติกรรมเลียนแบบ แบบนี้ต้องจับลิขสิทธิ์ปรับเป็นเบอร์โทร
เริ่มเข้าเขตท่องเที่ยว มีแม่ค้าบอกให้เราฝากรถแก็บเงิน ผมดื้อ ไม่ยอม เค้าบอกว่าห้ามขี่รถ ให้เดินอย่างเดียว.
ผมดูจากทรงแล้วม่ายช่าย.รถเครื่องวิ่งกันเต็มถนนเลย.มั่วแน่ๆ ผมเลยบอกว่าไม่ฝาก
แกถามว่า ในเมื่อขี่ไม่ได้แล้วจะเอาไปทำมาย. ผมตอบแกแบบเน้นๆเสียงแข็งๆว่า อั๊วจาอาวมานปายจูง ลื้อข้าวจายม๊ายยย
( ปลอมตัวเป็นจีนแบบเนียนๆ เพราะคนพวกนี้เกรงใจจีน.)
พี่เษมแกเจอ ป้ายที่มีคำว่า BAR/PUB. ไม่ได้เลี้ยวก่อน ถามทีหลัง Restaurant แกไม่สน
ข้างล่างลงไปอีกนั่นแหละ ที่เราจะไป ทั้งๆที่ตอนนี้ลงมาลึกมากแล้วน๊ะ.
ลงไปอีกเจอร้านนี้.ได้มาคนละอย่างสองอย่าง ทุกคนอยากเป็นหมมมมมมู หัวแบะไปตามๆกัน
สงสัยเค้าเอาเจ้า แป๊ะยิ้ม ของผม มาเป็นแบบรึเปล่าเนี่ย Version ตอนแก่. ก็ยังน่ารักอยู่ดีเกือบขนอีกแล้วเรา
ผมเลือกแผงนี้อยู่นาน ได้มา2ตัว.
แล้วเราก็ลงไปอีก.
สุดทางแล้วคร๊าบบบ .U-TURN.




