นิยายรักขาดตอน ภาคจุด5 ความบ้าที่มาเยือน? ที่มา ที่ไป ลำปาง>ม่อนล้าน>เชียงใหม่@ฝาง>แม่ฮ่องสอน>ขุนยวม>แม่แจ่ม>ดอยอินทนนท์

[เหน่งหนักแน่น]

พรุ่งนี้เช้า..พอกินข้าวเสร็จเอ็งล่วงหน้าไปก่อนได้เลยพอถึงทางแยก ขวาเข้าเชียงใหม่ ซ้ายขึ้นดอยอินทนนท์ เอ็งซ้ายยาวไปเลย เด๋วพี่กะยัยน้องจะลงไปรออยู่หน้าที่ทำการ อช.ดอยอินทนนท์ ตรงร้านอาหารนะ

ประโยคสุดท้ายที่พี่ก๊อตฝากเอาไว้ ก่อนที่คืนนี้เราจะแยกย้ายกันเข้านอน ตัวผมเองนั้นคืนนี้ยอมรับว่า นอนไม่ค่อยหลับ ในกะบาลเริ่มคิดว่า เฮ้ย..มันจะจบทริปแล้วหรอไงว่ะ แล้วทีนี้เราจะไปต่อไหนดีหละ 30กว่าวันที่เดินทางมามันช่างรวดเร็วแท้วะ..

หลายอาทิตย์ผ่านมา สมองของผมนั้นมันทำงานช้าลง อาการหลงๆลืมๆ เกิดขึ้นบ่อยจนน่ารำคาญ ความเหนื่อยล้าในแต่ละวันนั้นแทบจะไม่รู้สึกเลยก็ว่าได้ หรือ มันอาจจะเป็นเพราะไอ้สารสังเคราะห์ 4ตัว ที่ผมยังคงต้องเอามันลงไปในกระเพาะตลอดทุกวันของการเดินทางที่ผ่านมา

มันน่าคิด มันน่าเจ็บใจ...


ชีวิตดั่งดวงจันทร์ : เดี๋ยวมืด เดี๋ยวสว่าง
บ้างเต็มดวง บ้างแหว่งเว้า

[เหน่งหนักแน่น]

ตีห้าครึ่ง ผมตื่นออกมาพร้อมพี่ก๊อต จัดแจงกับธุระส่วนตัวของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย สัมภาระทุกอย่างถูกแพ๊คใส่รถอย่างไม่รีบร้อน กาแฟร้อนๆสักแก้วที่ทางเกสเฮาท์บริการ ฟรี ตามด้วยข้าวเหนียวและไก่ทอดที่ทางน้องนพนั้น จัดเตรียมรอเอาไว้ให้แล้วในเช้ามืดของวันนี้

อ้าวนี่เหน่ง กล้องพี่เอ็งเอาไป เอากล้องเอ็งมาไม่ต้องแบกขึ้นไป ถ่ายทุกจุดที่มีป้ายบอกตำแหน่งและสถานที่นะว่าเอ็งถึงไหน สัมภาระอะไรที่หนัก เอ็งถ่ายออกมาเด๋วพี่กะยัยน้องจะช่วยขนไปให้ ทำกระเป๋าให้ตุงๆเข้าไว้ เอ็งขนขึ้นไปแบบนี้ ตายแน่..แค่ลำพังจากแม่แจ่มนี่ลงไปด่านสองอย่างที่พี่บอก พี่ว่าแมร่งต้องมี เที่ยงวัน แน่นอน

ผมหยิบกล้องจากมือพี่ก๊อตที่แกยื่นส่งมาไว้ให้ พร้อมๆกับส่งเจ้าG10ของผมที่ตอนนี้มันตายลงอย่างถาวรยื่นกลับไปให้พี่ก๊อต แบตฯในมือถือของผมถูกชาร์จเอาไว้จนเต็มเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน

[เหน่งหนักแน่น]

ผมค่อยๆเบือนหน้าหนีออกจากพี่ก๊อต และค่อยๆก้มหน้ามองดูสารรูปของตัวเองอย่างช้า ช้า อืม..หรือว่ากรูจะถ่ายของใช้ส่วนตัวที่มันหนักให้แกดีว่ะ อย่างน้อยมันก็คงจะเบาขึ้นอีก 2-3โลแน่นอนจะได้ปั่นสะบายขึ้นมาหน่อยนึง

อยู่ในภวังค์ของโลกส่วนตัวไม่เท่าไหร่ ไอ้แมงวันหัวเขียวตัวใหญ่ก็บินมาตอมกางเกงของผมที่ไม่เคยได้ผ่านการซักล้างมาแล้ว 3วันแถวๆศูนย์บัญชาการรบของผม
แมร่งเอ๊ย..หอมนักหรือไงว่ะ นี่แหนะ ป๊าป อูยยย...ย จุกวุ๊ย อ้าว..เฮ้ย เฮ้่ย ทันใดนั้นเอง ผมก็เริ่มรู้สึกได้ว่า กระเจี๊ยว ของกรูมันยังอยู่นี่หว่า ไอ้การที่เราจะเอาสัมภาระของเราไปใส่ให้พี่ก๊อต แล้วปั่นตัวเบาขึ้นไป ทำกระเป๋าให้ ตุง ตุง ราวกับว่า..แมร่งเอ๊ย...

ขายขี้หน้าตัวเอง ติดตัวยันตายห่าแน่นอนแบบนั้น

[เหน่งหนักแน่น]

เพลินแต่เช้าเลยนะมรึง บักเหน่ง..
ธ่อพี่..เพลินไรหล่ะ แมงวันหัวเขียวมันเกาะกางเกงพ๊ม ผมก็แค่...
ไป ไป โอ้เอ้เสียเวลา ตกลงไม่ถ่ายของมานะ OK. โชคดีน้อง

คำพูดสุดท้ายของพี่ก๊อตที่ฝากเอาไว้ให้กับผม ใช่..ผมคงโชคดี

[เหน่งหนักแน่น]

10โมงกว่า กับเส้นทางที่ไต่ขึ้นมาตั้งแต่ 6โมงครึ่งของเมื่อเช้า ข้าวเหนียว ไก่ทอดมันคงจะย่อยสลายไปเรียบร้อยแล้ว การทำสมาธิในขณะปั่น การกำหนดลมหายใจเข้าออกให้สัมพันธ์กับรอบขาในการกดลูกบันไดนั้นเป็นไปอย่าง ช้าช้าและช้าช้า เส้นทางยังคงสูงชันและหักศอกในทางโค้งขึ้นเขาอย่างต่อเนื่อง

จะรอดไหมว่ะกรู...

[เหน่งหนักแน่น]

11โมง 10นาที ผมก็ลงมาถึงด่านสอง กับระยะทางเพียงแค่ 24กิโลกว่า ขวาเข้าเชียงใหม่ ซ้ายขึ้นดอยอินทนนท์

น้ำในกระติก 2ใบของผมหมดลงตั้งนานแล้ว เดินไปหาเจ้าหน้าที่ประจำด่านโชคดีซะจริงๆวันนี้..
น้ำของผมก็หมดเหมือนกันครับ มีร้านค้าอยู่ข้างบนนะพี่ อีกแค่ 4กิโลเท่านั้นเอง

จากเส้นทางที่ผ่านมาเมื่อเช้านี้จากแม่แจ่มจนถึงด่านสองนี่ ผมยอมรับตรงๆว่า..ใจออกแล้ว น้ำก็หมด ข้าวก็ยังไม่ได้กิน จะเอายังไงดีฟร๊ะ ผมจึงหันหัวเจ้าเสือคู่ใจมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองเชียงใหม่

[เหน่งหนักแน่น]

ครั้งนึงในชีวิต ที่พิชิตดอยอินทนนท์

เสียงซี่ลวดที่มันดังเพิ่มขึ้น ถอนความมั่นใจของผมออกไปมากพอสมควร อีกเพียงแค่ไม่กี่กิโลเองเราก็จะถึงดอยที่สูงที่สุดในประเทศไทยแล้วนี่นะ ผมคิดได้แค่นี้จริง จริง

ในเมื่อหัวเซลล์สมองในกระบาลมันคิดได้แค่นี้ คำตอบสุดท้ายที่ผมให้กับตัวเองนั้นก็คือ

ลุยแมร่งเลย...

[เหน่งหนักแน่น]

สู้ สู้ พี่ อีกนิดเดียว
เย๊ เย๊ เย๊ Good Good
แมร่งสะใจแทนเลยกรู สู้นะพี่

อีกหลายหลากกำลังใจที่ส่งมาให้ผม ซึ่งตอนนี้ผมทำได้ก็เพียงแค่ ก้มหัวน้อมรับกำลังใจ จากรถยนต์ที่ขับขึ้นตามตูดผมขึ้นมา

บ่ายโมงสิบ กับระยะทางจากด่านสอง 4กิโลไม่ผิดเพี้ยน ผมจึงได้จัดการกับข้าวเหนียว ไก่ทอดที่แบกขึ้นมาด้วย และถือโอกาสพักขา ปอดและหัวใจ ที่จุดพักรถ เส้นทางศึกษาธรรมชาติ กิ่วแม่ปาน ที่ระดับความสูง 2157เมตรจากระดับน้ำทะเล

[เหน่งหนักแน่น]

ระดับความสูงชันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กับน้ำหนักตัวผม 85กก. เจ้าบักฮวกอีก 15กก. ยังไม่รวมกับสัมภาระ ที่ตอนนี้แมร่งคือ ภาระ จริงๆที่พกติดตัวเอามันขึ้นมาด้วย

อากาศที่หนาวเย็น มันไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในร่างกายของผมตอนนี้ลดต่ำลงเลยสักนิดนึง เหงื่อจากหนังหัวยังคงไหลลงมากองที่หนังหน้าและลำคออย่างต่อเนื่อง อากาศที่บางลงเพราะความไม่คุ้นเคยผมจึงต้องหายใจทางปากช่วยด้วย ที่ยอมทนฝืนต่อสู้กับกรดแลคติคที่หลั่งออกมาอยู่ตลอดเวลาก็เพราะสิ่งที่อยู่ข้างหน้านั้นอย่างเดียวจริง จริง

[เหน่งหนักแน่น]

ยอดดอยอินทนนท์
ค่าระดับความสูง MSL=2565เมตร

[เหน่งหนักแน่น]

ผมโชคดี...แต่นี่เพียงแค่ ขาขึ้น

คิดว่าจะไม่รอดแล้วนะพี่ ผมเชียร์ตลอดเลย สะใจแทนครับ
ปกติดีนะลูก โอเคนะลูก
OHH..Yes so good
พี่ขอถ่ายรูปคู่หน่อยดิ

ยืนเป็นแบบได้พักใหญ่ พร้อมๆกับเก็บบรรยากาศโดยรอบจนเป็นที่พอใจแล้ว เสื้อกันลม จึงถูกนำมาใช้งานอีกครั้งนึง

โอเค๊..เหน่ง สะใจนายแล้วใช่ไหม ผมพูดคุยกับตัวเองอย่างแผ่วเบาพร้อมๆกับความกังวลที่มันเริ่มคลืบคลานเข้ามาหาอีกครั้ง ล้อหลังที่ แกว่ง เพราะซี่ลวดที่มันขาดไปหนึ่งซี่ แต่ผมมั่นใจในความแข็งของขอบล้อพอสมควร ความชันของเส้นทางที่ไต่ขึ้นมาระดับ 2600กว่าเมตรจากระดับน้ำทะเล น้ำหนักสัมภาระที่ผมบรรทุกขึ้นมาหล่ะมันคงจะเป็นแรงส่งที่ดีมากเลยนะสำหรับความสูงชันขนาดนี้ ผมกำลังจะดิ่งลงไป

กรูขึ้นมาได้ กรูก็ต้องลงไปได้ สิว่ะ..ผมคิดได้เพียงเท่านี้จริง จริง ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ใช่..ทุกอย่างมันถูกกำหนดเอาไว้แล้ว



ลุย...

[เหน่งหนักแน่น]

ผมแซงทุกอย่างที่ขวางหน้า ให้มันสมกับความบ้าที่มาเยือน

ผมทิ้งดิ่งลงมากับความเร็วที่ 73กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในใจตอนนั้นผมคิดอยู่เพียงอย่างเดียวว่า


ไม่ตาย ก็รอด

พี่ก๊อตและคุณน้อง รอผมอยู่ที่ร้านอาหารหน้าที่ทำการ อช.ดอยอินทนนท์ได้สัก 10นาทีที่ผ่านมา
มรึงบินลงมารึไงว่ะเหน่ง...


ผมคนเดียวที่รู้ว่า..ทำไปทำไม

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากจัดการกับอาหารที่วางไว้อยู่ตรงหน้าที่พี่ก๊อตเตรียมเอาไว้ให้รียบร้อย เราก็มุ่งหน้าสู่อ.จอมทอง พี่ก๊อตได้ประสานงานกับหลานที่อยู่ภายในตัวเมืองเชียงใหม่ว่าให้มารับที่ปั๊มน้ำมัน รถยนต์ส่วนตัวของพี่ก๊อตฝากจอดเอาไว้ที่เชียงใหม่ ผมกับคุณน้องจึงต้องนั่งรอพี่ก๊อตตีรถเข้าเชียงใหม่และขับรถออกมารับผมอีกทีในคืนนี้ เรารอพี่ก๊อตอยู่ภายในบริเวณปั๊มน้ำมันจนถึงเวลา 3ทุ่มกว่า

ร้านข้าวต้มหน้า ม.ราชภัฏเชียงใหม่ในช่วงเวลา 5ทุ่ม คืออาหารมื้อเย็นของพวกเรา พี่ก๊อตยังคงสถานะเป็นเจ้ามือในการแจกไพ่ให้เหมือนเดิม หลังจากจัดการกับอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อย ผมจึงถูกนำตัวมาส่งที่ เกสเฮาท์ ข้างประตูท่าแพเหมือนเดิมในเวลา 01.10น.ของเช้าวันใหม่ พร้อมๆกับอาการจับไข้ ที่เริ่มรู้สึกได้อีกครั้งในวันนี้

การเดินทางระหว่างผมและพี่ก๊อต คุณน้อง ที่พบเจอกันโดยบังเอิญนั้นก็จบลงแบบไร้สคริป การร่ำลากันในค่ำคืนนี้ผมเชื่อว่ามันคงจะเป็นการลาจากกันเพียงแค่ชั่วคราว

แล้วพบกันใหม่อีกทีนะ ไอ้น้องชาย..

[เหน่งหนักแน่น]

ผมถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความร้อนของแสงอาทิตย์ ที่สาดรอดเข้ามาทางหน้าต่างในห้องพักของนักเดินทางที่นิยมของถูก 250บาท ห้องน้ำในตัว พัดลม เครื่องทำน้ำอุ่น ฟรีWIFI แถมด้วยอาหารเช้าอีก 1มื้อ ณ.ประตูท่าแพ จ.เชียงใหม่

จากการเดินทางเมื่อหลายวันก่อน ความเหนื่อยล้าสะสมบวกกับไอ้สารสังเคราะห์ 4ตัวที่ผมต้องแบกมันมาด้วยและนำมันยัดใส่ปากหลังอาหารเช้าและก่อนนอน การพักผ่อนไม่เพียงพอและการถอดเสื้อปั่น หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน กลางเปลวแดดที่แผดเผา ผมคิดว่ามันเป็นความคิดที่ฉลาดที่สุดในการระบายความร้อนออกจากร่างกาย แต่ว่าแมร่ง.

โคตรโง่เลอ


ผมต้องนอนซมด้วยพิษไข้หวัดแดด หลังสู้ฝ้าหน้าสู้ฟูก (ก็หลังมันแสบนี่หว่า) อยู่สองวันที่โรงแรมราคาถูกแห่งนี้ เที่ยงวันนี้ ผมจึงมีแรงพอที่จะมานั่งทบทวน ฟื้นฟูหน่วยความจำ ในหัวของตัวเองว่า ที่มา ที่ไป ไฉนผมจึงมานั่ง ทอดอารมณ์ อยู่ที่นี่...

[เหน่งหนักแน่น]

อ้าวเฮ้ย...บักเหน๊ง ซ้ำอีกแล้วนี่หว่า ไอ้ตอนนี้เล่าไปแล้วนะ
ซ้ำที่ไหนไอ้หำ กรูกำลังจะเล่าต่อนี่
ซ้ำ ซ้ำ ไอ้ถอดเสื้อหนังลอกนี่ 2รอบแล้ว
บักห่ามรึง บอกไม่ซ้ำก็ไม่ซ้ำสิว่ะ..

เอ้า เอ้า พอ พอ อย่าเถียงกันพ่อคุณทั้งหลาย วันนี้พอแค่นี้ก่อน คุณเหน่งเอา I PAD คืนมาก่อนนะค๊ะ เด๋วครั้งหน้าค่อยมาเล่าใหม่ วันนี้หมดเวลาแล้วนะค๊ะ เอ้า..เข้าแถวเรียงหนึ่งค๊ะ ต่อแถวกันไปรับถาดอาหารแล้วก็ไปรับยาที่คุณผู้ช่วยตรงมุมนั้นนะค๊ะ ดีค๊ะ