GT ดำ เขียน:แก้ตัวสนามหนองขวน
พี่โรจน์ครับ หลังจากเจอกันวันนั้น อีกสามวันไปแก้ตัวใหม่ กับเสือเถียร ไปด้วยใจเต็มร้อย แต่ร่างกายแค่ห้าสิบ(เมาอยู่สองวันเต็มๆ แถมนอนน้อย)ได้ไปครี่งรอบกว่าๆ รู้เลยว่าร่างกายแทบไม่ไหวแล้ว ตะโกนบอกเสือเถียรว่าเบาๆหน่อยทำท่าไม่รอดแล้ว ก็เลยไปกันเรื่อยๆจนกระทั่งถีงเนินวันนั้นที่สะดุดจอดแค่ตีนเนิน เหลือบขึ้นไปดูเสือเถียรจอดรอยืนยิ้มเผล่อยู่แล้ว ก็คงจะคอยดูผลงานลูกศิษย์ กัดฟันเฮือกสุดท้ายตายเป็นตาย ขอไปตายบนยอดเนิน (นึกถึงตำราที่พี่โรจน์บอกไว้ ก้มตัวไปข้างหน้าเยอะๆ รอบขาอย่าตก เจอรากยางชนไปเลย)ผมทำได้สำเร็จครับแต่ก็แบบทุลักทุเลเต็มที่ ตกลงไปหยุดยืนหอบหายใจไม่ทันอยู่ปลายเนิน ประมาณสามนาทีกว่าจะไปต่อได้ แต่ก็ไปแบบหมดจริงๆได้รอบกว่าๆบอกเสือเถียรว่ายอมแล้วกลับดีกว่า ก็ได้บทเรียนใหม่อีกหนึ่งบทที่สภาพร่างกายไม่พร้อม เคยอ่านเจอตามกระทู้ต่างๆกับคำว่า "แล้วจะรู้ว่านรกมีจริงหรือจะรู้ว่านรกเป็นอย่างไร" ผมรู้แล้วครับ หลาบจนตายเลย
ยังไงต้องขอ ยกนิ้วให้กับความ ไม่ยอมแพ้และมุ่งมั่นความตั้งใจ ของเสือพี่เอก
"ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามจะกองอยู่ที่นั่น" แม้สภาพร่างกาย ไม่พร้อม เนื่องจากไปผิดศิลข้อ 5 มา
จึงทำให้ แรงลดไป 50% แต่ก็กัดฟัน กลั่นหายใจ กระเสือกกระสน ก้มตัว ชนรากยางอย่างเมามันส์ จนทำให้ผ่าน
เขา รากยางไปได้ อย่างหืดขึ้นคอ หำขึ้นผื่น เราะถูกับเบาะ แต่จริงๆ แล้ว นี่คือการเอาตัวรอด เพื่อสู้กับแรงโน้มถ่วง
และสิ่งกีดขวางในขณะเดียวกัน ต่อไปไม่มีเขาลูกไหนที่พี่ ขึ้นไม่ได้อีกแล้วในโซนนี้ (แต่ถ้าเป็นลูกยาวๆ แบบเขา3 ชั้นฝั่งทางโน้น ค่อยว่ากันอีกที่)
การหายใจและตะบี้ ตะบันแบบนี้ใช้ได้กับช่วงสั้นๆ แต่เขาสูงๆ ยาวๆ อาจ...ไม่รอดแน่ แล้วเราค่อยไปลองกันในโอกาสหน้า
อย่าหลาบก่อนถ้าคิดเอาดีทางป่า ถ้าจะขึ้นเขา แรงต้องมาก่อนเทคนิค....นับถืออย่างสูง
