สรุปทริป.. "..!..๑๔ - ๑๘ ก.พ.๕๖ ..!..ทริปเล็ก ๆ พิเศษนิด ๆ (กทม. - จ.ปราจีน - บ้านวังไผ่ อ.วังน้ำเขียว)..ของ.."ลุง"..!.."

[ลุงเนตร]

http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 7&t=643355
"..!..๑๔ - ๑๘ ก.พ.๕๖ ..!..ทริปเล็ก ๆ พิเศษนิด ๆ (กทม. - จ.ปราจีน - บ้านวังไผ่ อ.วังน้ำเขียว)..ของ.."ลุง"..!.."


"..สืบเนื่องจากกระทู้ข้างต้น ประกอบกับการมีเวลาว่างและอารมณ์ดี ที่จะใช้ความพยายามและความคิดจดจำนำประสบการณ์ที่ได้ปั่นจักรยานไปพบเห็นในช่วงเวลาและสถานที่ดังกล่าวมาแชร์กัน..จึงเกิดกระทู้นี้ขึ้นมาดังที่เห็นอยู่นี้..

..ปรากฏว่าเมื่อถึงเช้าวันพฤหัสบดีที่ ๑๔ ก.พ.๕๖ (วันวาเลนไทน์) ไม่มีผู้เสนอตัวเข้ามา นับเป็นการออกทริปคนเดียวอีกครั้ง เช็คสภาพร่างกายตัวเองด้วยจิตสำนึกของตัวเองแล้วทราบว่าพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ

..ตื่นตั้งแต่ตี ๔ เตรียมสัมภาระใส่กระเป๋าข้างตะแกรงท้ายจักรยาน สัมภาระค่อนข้างมาก อาทิ เต๊นท์ แผ่นยางปูนอน ถุงนอน หมอน แผ่นพลาสติคปูรองเต๊นท์ กระเป๋ายารักษาโรคปัจจุบัน เช่นยาแก้ท้องเสีย พาราแก้ปวด ยาทากันคุ่นที่มีเหลืออยู่ ยาดม ยาหยอดตา ที่ชาร์ตมือถือ ที่ชาร์ตแบตเตอรี่กล้อง วิทยุพกพา กล้อง โทรศัพท์มือถือ แว่นตาใส่อัน สำรองอัน สมุดโน๊ต ปากกา แผ่นพับ "ของฝากจากลุงเนตร" ผ้าคาดศีรษะ ๒ ผืน ผ้าเช็ดหน้า ๒ ผืน ผ้าขาวม้า หกเหลี่ยม ๓ ขนาด ชุดปะยาง ยางอะไหล่ สูบจีนแดง ขาตั้งกล้องอันเล็กยาวคืบ ไฟหน้า-ท้าย นกหวีด ชุดลำลองกางเกงขาสั้น เสื้อแขนสั้น รองเท้าแตะไม่ได้เอาไป กะจะไปซื้อข้างหน้า ถุงเท้า รองเท้าจักรยานเสือภูเขาไม่ได้ใส่คลิปเลสและรัดน่อง (กันเส้นเลือดขอดที่น่องกระแทกกับฟันใบจาน)ใส่ไป ชุดปั่นใส่ชุด สำรอง ๒ ชุด กระเป๋าเงินวิเศษที่หยิบออกใช้ไม่มีวันหมด พร้อมบัตรต่าง ๆ หมวกกันน๊อคที่ครอบทับด้วยงอบสีชมภูแก่สะท้อนแสงสดสวย (แต่งชุดกางเกงขายาว+เสื้อแขนยาวออกโทนสีชมพูด้วย)



..อาราธนาเครื่องลางของขลังที่ใช้ห้อยคอเป็นประจำเมื่อออกเดินทางไม่ว่าจะไปด้วยพหานะใด ๆ ได้แก่หลวงพ่อเต๋ คงทอง, หลวงพ่อทวด เหยียบน้ำทะเลจืด เหรียญ ร.๙ และลูกปะคำของหลวงพ่ออุตตะมะ วัดเกริงกระเวีย อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี

..กว่าจะออกจากบ้านได้ก็ปาเข้าไป ๗.๔๕ น. กระนั้นยังต้องใช้ถุงมือคู่เก่า เนื่องจากคู่ใหม่ที่หยิบมาวางเตรียมไว้จะใส่หายหาไม่เจอข้างหนึ่ง

..ด้วยเป็นวันวาเลนไทน์..บอกลาภรรยาสุดที่รัก ที่นั่งตาละห้อย หน้าเหี่ยวอยู่ใกล้ ๆ แบบแข็งใจจูงจักรยานที่หนักอึ่งก้าวเดินออกจากประตูบ้าน ผ่านรั้ว ไปหยุดวานชาวบ้านช่วยถ่ายภาพนั้นที่กลางซอย (ชาวบ้านปากซอยเห็นชุดปั่นที่แต่งแล้วขำกลิ้ง ขี้ เยี่ยวแตกไปตาม ๆ กันหลายคน (ช่วยไม่ได้ต่างเป็นไปกันเอง)..อิ อิ..

[ลุงเนตร]

..ปั่นไปตามซอยจากบ้าน ออกถนนสุขุมวิท ตรงข้ามกับซอย ๑๐๕ (ลาซาล) ใต้สถานีรถไฟฟ้าแบริ่งนั่นเอง เช้าวันศุกร์รถมาก แต่มีความมั่นใจกับการเตรียมการแต่งกายและปฏิบัติครบถ้วนทุกประการดังกล่าวแล้ว ถึงแม้ช่วงเช้าวันพฤหัสบดีรถยนต์และรถเครื่องค่อนข้างมากกว่าวันอาทิตย์ก็มิได้คิดหวั่น อะไรจะเกิด ก็ให้มันเกิด ไม่งั้นไม่ได้ออกจากบ้าน ผมว่าทุกคนที่จำเป็นหรือไม่จำเป็นต้องออกจากบ้าน ต่างต้องคิดเช่นนั้น หรือไม่ได้คิดต่างก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่ดี ไม่ว่าจะเดินทางด้วยพาหนะอะไร ต่างมีโอกาสประสบอุบัติเหตุ จากการกระทำของตัวเอง หรือจากผู้อื่น หรือจากพาหนะที่ตนเองขับอยู่ โดยสารอยู่ ด้วยกันทุกคน

..อุบัติเหตุ เป็นสิ่งที่ไม่มีใครต้องการให้เกิด คนขับรถทุกคน ต่างระวังไม่ให้ขับไปชนกับรถทุกชนิดที่ใช้ถนนร่วมกันอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งสุนัขเดินข้ามถนน ถ้าเห็นแต่ไกล ทุกคนต้องชลอ หรือเบรค ให้เดินข้ามผ่านพ้นไป กระนั้นก็ยังไม่วายมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นอยู่เนื่อง ๆ ซึ่งเป็นความปกติธรรมดาของ "ฅน" ทุกคน ที่จะต้องมีโอกาสบกพร่อง ถ้าบกพร่องในขณะขับยวดยานพาหนะ ก็เป็นการบกพร่องต่อหน้าที่การขับ การบังคับพาหนะที่ตนเองขับอยู่ นอกจากนั้นแล้วพาหนะทุกชนิดที่ต่างขับกันอยู่นั้น ก็อาจเกิดความบกพร่องขึ้นทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ แม้กระทั่ง รถจักรยาน และเครื่องบิน ที่ว่ากันว่า "เกิดอุบัติเหตุ" น้อยที่สุด นั่นด้วย ทุกคนต่างต้องทำใจยอมรับสภาพนั้น ๆ ด้วยกันทุกคนโดยดุษฎี..

..ไปผ่านสี่แยกบางนา-ตราด ผ่านเซนทรัลบางนา เลี้ยวซ้ายผ่านวัดศรีเอี่ยม ไปตามถนนศรีนครินทร์ เลี้ยวขวาสี่แยกแรกเข้าถนนสุขุมวิท ๑๐๓ (อุดมสุข) ช่วงผ่านหลังสวนหลวง ร.๙ ไปเรื่อย ๆ จนถึงสี่แยกประเวศ เลี้ยวขวาไปตามถนนอ่อนนุช มุ่ง อ.ลาดกระบัง

..ท้องจี๊ด ๆ ถ้าจะหิว ยกมือซ้ายขึ้นดูนาฬิกา ๙ โมงเช้านิดหน่อย เริ่มมองหาร้านอาหาร ปั่นไป คิดไป ครั้งก่อนนานพอสมควร หยุดทานที่ไหนน้า อร่อยดี ปั่นไป มองไป คิดไป จนผ่านซอยลาดกระบัง ๑๑/๖ เห็นร้านข้าวแกงปักษ์ใต้ จำได้ว่าเป็นร้านที่เคยทาน เบรครถหยุด ลงจูงขึ้นจอดบนทางเท้าใกล้กับหน้าร้าน





..ถอดเครื่องทรงที่รุ่มร่ามอึดอัดร้อน อาทิ ถุงมือ หมวก ผ้าคาดหน้าผาก เสื้อกั๊ก แว่นตา วางไว้บนแฮนด์ หยิบขวดน้ำมาเทใส่มือล้างหน้าให้สดชื่นรื่นรมย์เดินเข้าร้านไปชมกับข้าวที่วางเรียงรายกันอยู่ประมาณ ๒๐ ชนิด ชี้สั่งเอา "ผัดบวบเหลี่ยมกับพะโล้"



..บนโต๊ะมีน้ำพริกกะปิใส่อยู่ในโหล มีถ้วยพลาสติคลูกเล็กวางไว้ให้ตักออกมาทานกับผักสดที่มีมาให้ฟรีอีกจานหนึ่งด้วย น้ำแข็งเปล่าฟรี น้ำเปล่าฟรีตั้งอยู่บนโต๊ะพร้อมสรรพ อิ่มอร่อยจัง จ่ายตังเพียง ๔๐.- บาท

[ลุงเนตร]

..อิ่มแล้ว จ่ายตัง เดินไปหลังร้านเข้าห้องน้ำ เดินออกจากร้านถึงรถแต่งเครื่องทรงครบถ้วนกระบวนความ ดูไมล์ได้ระยะทาง ๒๔.๕๖ ก.ม.เศษ กำลังดี เวลาผ่านมาประมาณ ๑ ช.ม.



..เก้าโมงครึ่ง ล้อหมุน เดินทางต่อ ไปผ่านทางแยกซ้ายไป อ.มินทบุรี ไม่เลี้ยว ปั่นตรงไปเรื่อย ๆ ผ่านแยกซ้ายเข้าถนนฉลองกรุง ที่เคยคิดว่าเป็นทางลัดไปออกถนนสุวินทวงศ์ใกล้ที่สุด ก็ไม่เลี้ยว กลับคิดว่าไปเลี้ยวที่แยกหลวงแพ่งน่าจะไกล้กว่า ปั่นไปผ่าน อ.ลาดกระบัง ขึ้นสะพานสูงข้ามคลองลาดกระบัง ลงไปถึงเชิงสะพาน ซ้ายมือเป็นสถานที่จัดตลาดนัด หยุดถ่ายภาพไว้ภาพหนึ่ง



..ปั่นต่อไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนถึงแยกหลวงแพร่ง เลี้ยวซ้ายผ่านวัดจำชื่อไม่ได้ ปั่นขึ้นสะพานสูงข้ามคลองอีกครั้งจำชื่อคลองไม่ได้เช่นกัน ลงสะพานไปเรื่อย ๆ ข้ามทางรถไฟ ขวามือเป็นสถานีคลองหลวงแพ่ง แล้วก็รู้ว่าคิดผิด ทั้ง ๆ ที่เคยไปมาก่อนแล้วกับเส้นทางนี้ อ้อมมากกว่าทางถนนฉลองกรุง แต่ก็มีสิ่งชดเชยที่ธรรมชาติสวย ถนนเรียบ รถน้อย มีดอกไม้สวยตลอดสองข้างทาง ท้องนาข้าวอ่อนเขียวขจี นกปากห่างตัวโตขนลายขาวดำ นกยางโทนขนขาวปลอด ยืนกินแมลงอยู่กลางต้นข้าวสีเขียวสวยงามมาก เพลินดา เจริญจิตยิ่งนัก

[ลุงเนตร]

..ถึงแม้จะไกล จะหนัก แต่ที่ปั่นจักรยานออกมาจากบ้านนี่ เพราะต้องการออกกำลังกายและท่องเที่ยว จึงบ่ยั่น กับสิ่งเหล่านั้น ยิ่งไกลยิ่งดี ยิ่งหนักยิ่งดี ยิ่งเหนื่อยนิด ๆ นาน ๆ ยิ่งดีกับร่างกายที่ต้องการได้ออกกำลังกายเป็นปกติธรรมดาของร่างกายอยู่แล้ว



..จากที่ได้สังเกตุตัวเองมาถึงขณะนี้ อายุ ๖๙ ปี ๙ เดือน ๑๘ วัน กับอีก ๑๕ ช.ม. ที่ได้ออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายเหนื่อยมาตลอดชีวิตที่ผ่านมาในบางปีเป็นหวัดบ้างเล็กน้อยเพียง ๒-๓ วันก็หาย เคยนอน ร.พ.คืนหนึ่งให้น้ำเกลือเนื่องจากทานมะขามหวานละเลียดไปเรื่อย ๆ ขณะปั่นจักรยาน ๓ วัน (ซื้อจากสวนข้างทางใส่ถุงห้อยแฮนด์ไปเพียง ๒๐.- บาทเท่านั้น) กับเคยนอน ร.พ.อีก ๑ คืน เพื่อผ่าตัดไซนัส เท่านั้น ปัจจุบันสุขภาพกายดี ร่างกายแข็งแรง สุขภาพจิตดี ไม่มีโรคใด ๆ ที่ต้องทานยาแม้แต่เม็ดเดียว



..ขณะปั่นอยู่บนถนนที่สองข้างทางสวยงาม ประดุจอยู่บนสวรรค์วิมาณเมืองแมน (ดูจากภาพในวรรณคดี) ด้วยสมาธิที่แนวนิ่ง บังคับรถให้ตั้งตรง วิ่งตรงอยู่ในช่องทางชิดของถนนมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อความปลอดภัยมากที่สุด ไม่ไปปั่นอยู่ในทางของรถยนต์ จิตเป็นสมาธิแน่วนิ่ง คิดนั่น นี่ โน่น ตาเห็นสรรพสิ่งสวยงามบ้าง ไม่สวยบ้าง ไปเรื่อย ๆ จนถึงถนนสุวินทวงศ์ ตรงถ้าตรงไปจะเข้าไป อ.หนองจอก ซ้ายไป อ.มินบุรี ขวาไป จ.ปราจีน และฉะเชิงเทรา หยุดพักที่เพิงพักวินมอเตอร์ไซด์รับจ้างครู่หนึ่ง

[ลุงเนตร]

..พอคลายเมื่อย เดินทางต่อ เลี้ยวขวาไปตามถนนสุวินทวงศ์ มุ่งสู่ทางแยกซ้ายไป จ.ปราจีนบุรี ปั่นไปเรื่อย ๆ แดดเริ่มร้อน จนถึงป้ายบอกเลี้ยวซ้ายไป จ.ปราจีนบุรี เลี้ยวไปผ่านร้านอาหาร และร้านขายกล้วยทอด เลยไปนิดป้ายบอก จ.ปราจีนบุรี ๖๖ ก.ม. ถนนช่วงจากแยกซ้ายเข้ามาทำเสร็จใหม่ ๆ เรียบประดุจผิวกระจก ทาสีขอบทางใหม่เอี่ยม แถมมีกำแพงปูนกลางถนน ไม่ให้รถยนต์วิ่งสวนเฉี่ยวชนกันด้วย สำหรับรถยนต์ละเห็นบริการกันเต็มที่ ทั้งซ่อมให้สภาพดีอยู่เนื่อง ๆ สร้างเพิ่มให้อยู่เรื่อย ๆ ขยายช่องทางวิ่งให้เพิ่มมากขึ้นก็มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ ทั่วประเทศ

..เมื่อเห็นภาพกำแพงปูนกลางถนนเช่นนั้น ทำให้ตวัดจิตคิดว่า ถ้าริมถนนทุกสายทั่วประเทศ มีกำแพงปูนเช่นนั้น ตั้งขวางเป็นทางเฉพาะจักรยานกว้าง ๒ เมตร ก็จะเป็นการดียิ่งกับตรู และประชาชนทั่วประเทศ ตลอดถึงประชาชาติ จักมาปั่นจักรยานกันมากมาย จนประเทศไทย กลายเป็นเมืองจักรยานในที่สุด แต่ความเป็นจริงจักรยานไม่ได้รับการเหลียวแล ส่งเสริมให้ใช้จากรัฐฯเลย

..นิจจา อนิจจริง ตรูกำลังปั่นจักรยานอยู่บนถนนหลวงร่วมกับรถทุกชนิดที่ใช้เครื่องยนต์ จะโดนชนบาดเจ็บล้มตายวินาทีใด เมื่อไหล่ ที่ตรงไหน ก็ไม่ทราบ มีโอกาสโดนชนได้ทุกขณะเวลาและทุกที่ทาง

(เมื่อวานบ่าย กลับถึงบ้าน เย็นดูข่าว ทีวี. ชาวจักรยานสองสามีภรรยา สัญชาติอังกฤษ ทำโครงการปั่นจักรยานรอบโลก เพื่อทำสารคดีท่องเที่ยว ปั่นจักรยานออกเดินทางจากประเทศอังกฤษไปทั่วทวีปยุโรป และเอเซียตะวันออก ผ่านมาจนถึงประเทศไทยเป็นประเทศที่ ๒๔ ขณะปั่นจักรยานอยู่ริมถนนสาย ๓๐๔ ตรงหลัก ก.ม.ที่ ๔๑/๔๒ หน้าสวนรพีพัฒน์ เขตอําเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ถูกรถปิ๊กอัพ พุ่งเข้าชนจนเสียชีวิตทั้ง ๒ คน เป็นปรากฏการณ์ที่ผมรู้สึกเสียใจยิ่ง และเกิดความเสียวมากยิ่งขึ้นเป็นทับเท่าทวีคูณ กับตัวเองที่คงยังต้องปั่นจักรยานอยู่บนถนนหลวงอีกต่อไปจนผมต้องหาเหตุบอกกับภรรยาและลูกชายที่มีอยู่คนเดียวว่า อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้กับทุกคน ทุกเวลา ไม่ว่าจะอยู่บนพาหนะใด ๆ บนท้องถนน แม้แต่เดินอยู่ข้างถนนก็ได้รับอุบัติเหตุได้ นอนอยู่ในตึกแถวริมถนน ก็เคยถูกรถยนต์พุ่งเข้าไปชนตาย นอนอยู่ในเรือจอดอยู่ในคลองริมสะพาน รถยนต์วิ่งพลาดตกลงทับคนตายก็เคยมี ไม่ว่าลูกจะขับรถยนต์ไปทำงาน หรือแม่เดินอยู่ที่บ้าน ต่างมีโอกาสได้รับอุบัติเหตุด้วยกันทั้งสิ้น ดังนั้น พ่อก็คงปั่นจักรยานอยู่บนถนนหลวงต่อไป อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด แล้วว่ากันไปตามเรื่อง ป่วยเข้า ร.พ.ให้หมอรักษา ตาย จบ พ่อยอมตายกับจักรยาน ดีกว่านั่งป่วยนอนรอวันตายอยู่กับบ้าน)

..ถึงตรงนี้ ได้ระยะทาง ๕๒.๐๙ ก.ม. (ถ้าบวกกับ ๖๖ ก.ม. ก็จะเป็น ๑๑๘ ก.ม.)

[naigod]

สวัสดีครับคุณลุงเนตร ผมขอติดตามอ่านด้วยฅนครับ

[ลุงเนตร]

สวัสดีครับคุณลุงเนตร ผมขอติดตามอ่านด้วยฅนครับ

"..ด้วยความยินดีเป็นที่ยิ่ง..นับเป็นกำลังใจจากท่านแรกเลย..แต่คงต้องถึงเวลาพักแล้วละ ตั้งแต่ก่อนตีสาม พักกลางวันเที่ยงถึงบ่ายโมงนอน ยังไม่ได้พักเครื่องคอมฯเลย อีกสิบห้านาทีห้าโมงเย็น ขอพักยกแรกก่อนนะครับ.."

[เสือเอ๊ะ อู่ทอง]

ลูกศิษ เข้ามาขอคาราวะ ท่านอาจารย์...

[ลุงเนตร]

"..กลับมาร่ายยาวกันต่อครับ..

..ถนนที่เลี้ยวซ้ายแยกจากถนนสุวินทวงศ์มาแล้วนั้น เป็นถนนขนบทหมายเลข ๓๔๘๑ ปั่นไปเรื่อย ๆ ผ่าน อบต.ศาลาแดง ถึงสี่แยกกไผ่ดำ ป้ายบอกเลี้ยวขวาไป จ.ฉะเชิงเทรา ผมปั่นตรงไปสักประมาณ ๒ ก.ม. จึงสังเกตุถนนที่ไม่คุ้น ได้ว่าหลงทาง ปั่นกลับแล้วเลี้ยวซ้ายไปทาง จ.ฉะเชิงเทรา (หลงเป็นครั้งที่ ๒ ที่สี่แยกนี้) เลี้ยวซ้ายนิด แวะซื้อน้ำเย็นดื่ม พักครู่หนึ่งแล้วปั่นต่อ แดดค่อนข้างจัด ลมอ่อน ๆ รถยนต์น้อย นาน ๆ มาคัน-ไปคัน ปั่นในเส้นขาวขอบทางกว้างประมาณศอกเศษ รถสิบล้อและเทลเล่อร์มาจากข้างหลัง คนขับนิสัยดี ขับห่างให้มากในระยะที่ปลอดภัยจากลมดูดทุกคัน ขอบคุณมากครับโชเฟอร์ทุกท่าน (คงจะกลัวลมดูดเข้าใต้เท้องรถล้อทับเราตายด้วยกระมัง)จนถึงลานรับซื้อข้าวเปลือก ชื่ออะไรไม่ได้อ่าน เคยพักทุกครั้งที่ปั่นเส้นทางนี้ มีศาลาพักผ่อน ๒ ศาลา ร่ม เย็น นั่ง นอน สบาย

..ติดกับศาลา มีบ่อเลี้ยงปลาไว้ดูแล่น ที่เต็มไปด้วยใบบัว ดอกขาว ที่ใช้ไหว้พระนั่นแล

..พักอยู่ประมาณ ๓๐ นาที ออกเดินทางต่อ จนถึงบางขนาก แวะทานมื้อกลางวันร้านข้างทางซ้ายมือ หมูหมักนุ่ม ผัดกระเพลา ราดข้าว อิ่มอร่อยจัง จ่ายตังค่า ๒๕.- บาท น้ำเปล่าแช่น้ำแข็งเย็นในกระติกดื่มฟรี

..อิ่มแล้ว ปั่นต่อไปขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ข้ามฝั่งมาเป็นเขต อ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี แวะเข้าบรรเทาทุกข์เบา ที่ห้องสุขาของโครงการส่วนพระองค์

..ปลดทุกข์แล้ว ปั่นต่อไปเรื่อย ๆ แดดร้อนพอสมควร รถยนต์ไม่มาก สองข้างทางเป็นท้องนากว้างไกลยาวสุดสายตา บางช่วงนกปากห่างและนกกระยางขาว ที่หาอาหารอยู่ใกล้ ๆ กับถนน ตกใจโผบินขึ้นท้องฟ้า ได้ยินเสียงกระพือปีกพึบพับ ๆ บางช่วงนกแตแต้แว๊ด ตกใจร้องลั่น บินขึ้นร่อนโฉบหนีด้วยความตกใจ บางช่วงได้ยินเสียงนก ตีตี้วิด ร้องอยู่ยอดไม้สูงไม่ไกลนัก "ตี๋ด ติ๊ด ติ้ด ติ่ด ติด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ โอ ช่างเพลินหู เพลินตา ทำให้ลืมอาการของกายที่ถูกทรมานไปเสียสิ้น

..จนเหลืออีกประมาณ ๓๐ ก.ม. มีปิ๊กอัพจอดข้างทางขวางอยู่ข้างหน้า พอปั่นไปถึง คนขับเปิดกระจก ยกมือไหว้สวัสดี ปรากฏว่าเป็นหลาน "เปิ้ล" ผู้ที่ชื่นชอบการปั่นจักรยาน ชาวปราจีนบุรี เจ้าของโรงแรมโรส ผู้ที่ให้ความนับถือเชิญให้ไปพักที่โรงแรมฟรีนั่นเอง ไปธุระที่ กทม.กลับมา บอกไว้คุยกันที่โรงแรมนะลุง จะขึ้นรถไปด้วยกันไหม? เขาถาม ผมตอบ "ไม่ขึ้นหรอก จะปั่นออกกำลัง" แล้วเขาก็ปั่นจากไป

..ปั่นต่อไปจนเหลืออีก ๑๐ ก.ม.จะถึง จ.ปราจีนบุรี จอดซื้อน้ำเย็นดื่มขวดหนึ่ง ๑๐.- บาท นั่งพักประมาณ ๑๕ นาที แล้วปั่นเลี้ยวซ้ายขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำปราจีนบุรี มีถนนเลียบแม่น้ำ ปั่นเลี้ยวขวาไปเรื่อย มีต้นไม้บังแดดให้เป็นระยะ บางระยะก็ไม่มี รถยนต์และรถเครื่องวิ่งไปมาอยู่ไม่กี่คัน ปั่นไปเรื่อย ๆ ความเร็ว ๑๕-๑๖ ด้วยความปลอดโปร่งโล่งใจไม่กังวลกับการจะถูกรถยนต์ชน ไม่เหมือนถนนอีกฝั่งที่ข้ามมา รถยนต์วิ่งผ่านเร็วมาก หวาดเสียว เฉี่ยว ชน

..๑๕.๔๕ น. ถึงตัวเมืองปราจีนบุรี แวะซื้อาอาหรและเครื่องดื่มจากร้านใกล้ปากทางเข้าโรงแรม ปั่นเข้าไปหาเจ้าหน้าที่แจ้งว่าเป็นเพื่อนเปิ้ล เจ้าหน้าที่ส่งกุญแจห้อง ๑๑๑ ให้เข้าพัก ชั้นล่าง ห้องแรก ขวามือ ทีวี. แอร์ เตียงเดี่ยว ๒ เตียง สบายมากมาย ขอขอบคุณหลาน "เปิ้ล" ไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

..เข้าห้องพัก อาบน้ำ เปลี่ยนเครื่องแต่งตัว นั่งดื่มทานอาหารพร้อมเปิดวิทยุพกพาฟังเพลงโปรดที่อัดอยู่ใน SD การ์ดไปพลาง ๆ ด้วย ม่วนหลาย (ค่าอาหาร ยำหอยแครง ๑ ถุง ๒๐.- หมูพะโล้ ๑ ถุง ๒๐.- ข้าวสวย ๑ ถุง ๑๐.- บาท เครื่องดื่ม ๑ ขวด ๕๐.- บาท เท่านี้ก็สุขโข สโมสร แล้วครับ







..ถึงขณะนี้ ง่วง ตาจะปิด คงต้องพักยก ๒ เพียงนี้แล้วนะครับ..

[ลุงเนตร]

ลูกศิษ เข้ามาขอคาราวะ ท่านอาจารย์...

..ขอบคุณ..อาจารย์..ขอคารวะ..๑ จอก..อิ อิ..

[เต่าอาร์ก้อน]

..เข้าห้องพัก อาบน้ำ เปลี่ยนเครื่องแต่งตัว นั่งดื่มทานอาหารพร้อมเปิดวิทยุพกพาฟังเพลงโปรดที่อัดอยู่ใน SD การ์ดไปพลาง ๆ ด้วย ม่วนหลาย (ค่าอาหาร ยำหอยแครง ๑ ถุง ๒๐.- หมูพะโล้ ๑ ถุง ๒๐.- ข้าวสวย ๑ ถุง ๑๐.- บาท เครื่องดื่ม ๑ ขวด ๕๐.- บาท เท่านี้ก็สุขโข สโมสร แล้วครับ

สวัสดีครับ..ลุงเนตรสุขภาพดีไม่มีขายจริงๆครับ
วิทยุพกพาฟังเพลงลดเสียงได้แล้วเหรอครับ..ลุงเนตร อิ อิ

[ชายกลาง?]

..สวัสดีท่านลุงเนตร..ขอติดตาม..สารคดีการเดินทางจากกทม-วังน้ำเขียว ด้วยคนครับ..สนใจมากๆ1)กระเป๋าวิเศษที่เงินไม่มีวันหมดซื้อที่ไหนจะไปซื้อบ้าง..2)ความจำและความรู้สึกระหว่างเดินทาง..เอามาย้อนเขียนทีหลังได้ขนาดนี้..ถือว่าเป้นนักปราชญ์หรือจินตกวีได้เลยนะครับ..3)อยากให้ท่านลุงเก้บทริปทุกทริปที่พรรณาพร้อมภาพ..ไว้ทั้งหมด..มีค่ามากๆกับนักปั่นทั่วไป..อ่านแล้ว..ทึ่งในความจำและความรู้สึกที่เป้นจินตกวีจริงๆครับ..4)ท่านลุงเป้นคนละเอียดมากๆออกทริปแต่ละครั้ง..เหมือนนักรบออกศึกเลย..พร้อมจริงๆพร้อมทุกอย่าง..ขอคารวะจริงๆครับ..

[NOKNICE]

ตามมาฟังการเดินทางที่สนุกสนาน,ได้ความรู้สึกร่วมด้วยครับ มาต่อเร็วๆนะครับ

[ลุงเนตร]

..เข้าห้องพัก อาบน้ำ เปลี่ยนเครื่องแต่งตัว นั่งดื่มทานอาหารพร้อมเปิดวิทยุพกพาฟังเพลงโปรดที่อัดอยู่ใน SD การ์ดไปพลาง ๆ ด้วย ม่วนหลาย (ค่าอาหาร ยำหอยแครง ๑ ถุง ๒๐.- หมูพะโล้ ๑ ถุง ๒๐.- ข้าวสวย ๑ ถุง ๑๐.- บาท เครื่องดื่ม ๑ ขวด ๕๐.- บาท เท่านี้ก็สุขโข สโมสร แล้วครับ

สวัสดีครับ..ลุงเนตรสุขภาพดีไม่มีขายจริงๆครับ
วิทยุพกพาฟังเพลงลดเสียงได้แล้วเหรอครับ..ลุงเนตร อิ อิ

"..อรุณสวัสดิ์ครับ..หลาน "เต่าอาร์ก้อน" และทุกท่าน..ขอบคุณมาก ที่เข้ามาติดตามและให้กำลังใจกับถามไถ่..ยังเป็นอยู่เหมือนเดิม ถ้าต้องการลดเสียง ก็ใส่ไปในลิ้นชักโต๊ะ หรือเอาผ้าห่มคลุม..อิ อิ..

[ลุงเนตร]

..สวัสดีท่านลุงเนตร..ขอติดตาม..สารคดีการเดินทางจากกทม-วังน้ำเขียว ด้วยคนครับ..สนใจมากๆ1)กระเป๋าวิเศษที่เงินไม่มีวันหมดซื้อที่ไหนจะไปซื้อบ้าง..2)ความจำและความรู้สึกระหว่างเดินทาง..เอามาย้อนเขียนทีหลังได้ขนาดนี้..ถือว่าเป้นนักปราชญ์หรือจินตกวีได้เลยนะครับ..3)อยากให้ท่านลุงเก้บทริปทุกทริปที่พรรณาพร้อมภาพ..ไว้ทั้งหมด..มีค่ามากๆกับนักปั่นทั่วไป..อ่านแล้ว..ทึ่งในความจำและความรู้สึกที่เป้นจินตกวีจริงๆครับ..4)ท่านลุงเป้นคนละเอียดมากๆออกทริปแต่ละครั้ง..เหมือนนักรบออกศึกเลย..พร้อมจริงๆพร้อมทุกอย่าง..ขอคารวะจริงๆครับ..

..ขอบคุณมาก หลานชายกลาง? ที่เข้ามาติดตาม เป็นกำลังใจ และชมเชยยกใหญ่ (สัมภาระที่ว่าไปแล้วนั้น ยังขาดอีก ๒ อย่าง เพิ่งนึกได้ คือ เชือกยาวประมาณ ๕ เมตร สำหรับทำราวตากผ้าตอนเย็นเมื่อถึงที่พักอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้ว และกาละมังพลาสติคใบย่อมสี่น้ำเงินที่คว่ำอยู่ท้ายจักรยานนั่นแล)