ปั่นคนเดียวสบายๆ ท่ามกลางสวนผลไม้ต่างๆ มะนาว ชมพู่ มะละกอ ...... สวยงาม
อากาศเย็นสบายหลังฝนตกบางๆ แต่เช้า แล้วพอปั่นพ้นโค้งมา
ผมมองไปบนถนนด้านหน้าเห็นพิตบลูพร้อมลูกสมุนไทยๆ อีก 2 ตัว ระยะห่าง 30 เมตร
วิ่งกระโดดแบบจู่โจม ผมมองรู้ว่ามันต้องเข้ากัดแน่ๆ
(ผมเองก็เลี้ยงสุนัขเหมือนกัน มองออกว่าตัวไหนเป็นอย่างไร)
คาดว่าเจ้าของคงเลี้ยงไว้เฝ้าสวนผลไม้
แต่ก่อนผมเคยให้คำแนะนำว่าเมื่อปั่นไปแล้วเจอสุนัขจะทำอย่างไร
ติดสินบนลูกชิ้นบ้าง เอาน้ำในกระติกฉีดพ่นใส่หน้ามันบ้าง .....
ผมรู้ว่าใช้ไม่ได้แน่ๆ กับเจ้าตัวนี้ เลยถอดคลีทบันได SIDI เตรียมเกร็งน่องไว้
จังหวะที่เจ้าพิตบลูอยู่ห่างแค่ฟุตเศษๆ
ความเร็วที่ผมปั่นเสือหมอบมา กับที่เจ้าพิตบลูพุ่งใส่ผม ...... ผมเตะเข้าปลายคางเต็มๆ
แบบว่าปากที่กำลังอ้าแยกเขี้ยวของมันกระทบกันด้งลั่น "ตับบบ..... " คอมันบิดไปข้าง
และผมก็ไม่ทิ้งความเร็วปั่นเลยไป หันมามอง
เจ้าพิตบลูมันหยุดยืนแบบงง ๆ มึนๆ สะบัดหัวใหญ่เลย
มันไม่สนใจผมเลยแม้กระทั่งจะมองมา
และลูกสมุนสุนัขไทยทั้ง 2 ตัว ก็ได้แต่ดมๆ รอบๆ ลูกพี่มัน
เด็ดขาดไหมครับ .... พอผมเจอกับพี่กลุ่มที่บ้านแพ้วแล้วก็ปั่นกลับทางเดิมมาดำเนิน
ผมก็ไม่เห็นสุนัขอยู่ตรงนั้นแล้ว
และนี่เป็นครั้งที่ 2 ที่ผมเตะสุนัขระหว่างปั่นจักรยาน .....
ครั้งแรกก็ปลายคางเจ้าบางแก้ว
ที่สวนผลไม้หลังโรงไฟฟ้าราชบุรีมาแล้วเต็มๆ กับรองเท้า SIDI คู่นี้
เกิดงวดหน้าผมปั่นไปเส้นนี้อีก มันคงรู้ว่าผมถนัดขาซ้าย ...
มาคราวนี้มันซุ่มจู่โจมจากด้านขวา จะเอาไง
โห..แต่ละวิธีสุดยอดจริง
ผมรีบตบเกียร์ เพิ่มรอบขา Sprint หนีทันที พาลากไปสัก 100-150 เมตร มันเริ่มหมดแรงไม่ตาม 
ผมทำแบบนี้อยู่ประมาณ 4-5 รอบ จนเจ้าของหมาต้องออกมาดูแล้วก็ต้องไล่หมาเข้าบ้าน พร้อมกับมองหน้าผมแปลกๆ 