ในความทรงจำ "ดอยสอยมาลัย สันป่าป๋วย หินลาดนาไฮ ป่ารอยต่อตาก-เชียงใหม่ ปิสลอง ห้วยไม้หก" 11-16ธค55

[met]

ทีแรกก็นึกว่าหลงทางเพราะหาถนนไม่เจอ อาบน้ำแล้วปั่นย้อนกลับไปถามทางได้ความว่าถูกทางแล้ว
ให้ลงไปในลำธารแล้วเดินทวนน้ำขึ้นไปจะเจอถนน ... เออแปลกดีนะ

แต่คิดอีกทีมันเป็นเส้นทางอ้อฟโร้ด ก็ไม่แปลกเท่าไรหรอกกับถนนที่บางครั้งก็ตัดลงไปในลำธารเฉย ๆ
แต่เราดันนึกไม่ถึงเอง มัวแต่ไปมองหาในที่นาฝั่งตรงข้ามกัน

[met]

มันก็น่าสนุกดีอยู่หรอกที่เส้นทางมันแปลกดี
แต่ตอนนี้เห็นทางแล้วดันเนินกันก่อนครับ แล้วดันยาวเสียด้วยยันค่ำเลยเชียว

[met]

เช่นเคยกับทริปก่อน ๆ คือ เส้นทางแปลกใหม่ ไปในเส้นทางที่ไม่รู้จักไม่เคยไปหรือรู้น้อยที่สุด เส้นทางแบบนี้ให้ความตื่นเต้นดี
แล้วใครจะไปรู้ว่ายังมีเขาให้ไต่อีก ก็แผนที่ว่ามีถนนชัดเจน ไอ้เราก็นึกว่าจะมีรถวิ่ง ถนนจะเกลี้ยง
ที่ไหนได้แย่กว่าเก่าอีกคราวนี้ทั้งหินทั้งร่องน้ำทั้งชัน เจอมอไซค์คันนึงสวนลงมาเค้าทำหน้าคล้ายจะถามว่า "บ้าหรือเปล่า"

จากบ้านหินลาดนาไฮถ้ามองทิศที่มุ่งหน้าตะวันตกเฉียงเหนือ จะเห็นแนวเขาขวางหน้าอยู่
ลุยลำธารทวนน้ำขึ้นถนนแล้ว ทางก็ชันดิกตัดตรงขึ้นเขาชนิดหน้าแหงน เข็นสิครับ ปั่นทำไม ฮาาา










เฮียวันชัยใจจริง ๆ บอกว่าเจ็บซี่โครง เจ็บเข่า แต่นัดแล้วก็ต้องมา แหม่ปีละครั้งพลาดได้ไง


นี่ถ้าเฮียไม่เจ็บ ผมคงขาดเพื่อนเข็น




ทางแบบนี้ คาถาที่ดีที่สุด คือ "อย่าล้ม อย่าล้ม"




พี่ตึ๋งขาแรงมาถึงก่อน


พวกขาอ่อนกว่าจะโผล่พ้นสันเนิน หอบไปหลายแฮ่ก


จำได้ว่ามันเป็นเนินที่ยาวมว๊ากกกกก

[met]

เนินที่ยาวมว๊ากกกกนี้
ที่ขึ้นจากลำธารมา เราเจอมอไซค์สวนคันนึง ผมคิดว่าตาไม่ฝาด เค้ามองเราน่าจะทึ่งปนอึ้ง หรือ คงคิดในใจว่าเค้าตาฝาดเหมือนกันหรือเปล่า แต่ขยี้ตาแล้วเห็นเราสามคนสามคัน แสดงว่าตาไม่ฝาด
อ้อ รถที่เจอนี่ไม่ใช่รถที่สัญจรปกตินะครับ ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านแถวนั้นไปไร่ไปนา ไม่ได้เดินทางไปไหนไกลหรอกครับ

ถ้าคันเดียวเค้าคงหาว่าคนบ้า แต่มาสามคนก็เลยเป็น...ไอ้พวกบ้าาาาา

[met]

ดันเนินยาววววจนหน้าดำหน้าแดง สุดท้ายหน้าซีด
จนพอปั่นได้บ้างถนนก็เลาะไปตามไหล่เขาที่ก็ยังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ชันน้อยลง ป่าเริ่มหนาแน่นขึ้น แสงก็เริ่มซอฟต์ลง

จนถึงที่โล่งพวกเรา(ผมนี่แหละ )ก็เรียกร้องโปรตีนลงท้องกันหน่อย ด้วยการก่อไฟอย่างกุนเชียงที่อุตส่าห์ซื้อหอบหิ้วมาจากสันป่าป๋วย(อ้อ ผมดันนึกว่าแหนมซะอีก)
พี่ตึ๋งพี่วันชัยคงกลัวว่าจะมีคนเป็นลมเลยจัดไปคนละสองแท่ง เฮ่อ ดีกว่ามาม่าเยอะครับเฮีย


อ้อแนวท่อนั่น คือ ประปาหมู่บ้านครับ

[met]

ย้อนดูโปรไฟล์วันที่3 ตอนนี้ก็ราวบ่ายสี่และเราน่าจะอยู่ในช่วง5กม.สุดท้าย OMG
นึกย้อนดูสนุกดี แต่ ให้ไปที่นี่อีกไหม เอ่อไม่ไป

ต้องถามว่าให้ไปแบบนี้อีกไหมต่างหาก เพราะคำตอบคือ...ไปแน่นอน

ส่งท้ายคืนนี้ก่อนเข้านอน...
หวังให้มีแสงจันทร์สำหรับคนเดินทางในทุกคืนที่รอนแรม แต่หากเดือนมืดก็หวังให้ในใจจะยังคงมีแสงจันทร์สว่างนำทางเสมอ

[met]

ยังนะครับ ยังไม่ถึงที่พัก กินกุนเชียงย่างเสร็จก็ออกเดินทางต่อ
ชมทิวทัศน์ไปเรื่อยครับ ยังขึ้นไปเรื่อย ๆ ครับ ใกล้5โมงเต็มทีแล้ว
ทางสังเกตุดูแล้วไม่ค่อยมีรถผ่าน สังเกตุได้อย่าง คือ ไม่มีรอยยางล้อรถเลย
บางช่วงทางแคบเข้ามาและรก บางช่วงก็มีร่องน้ำพาดผ่าน ก็ไม่แน่ใจว่าชาวบ้านใช้ทางสัญจรบ้างไหม แต่เท่าที่เจอรถน้อยมากกกกก ส่วนใหญ่มอเตอร์ไซค์และเป็นมอไซค์ชาวบ้านที่ไปไร่ไปนาครับ ไม่ได้ออกไปโลกข้างนอก

ส่วนรถยนต์ที่วิ่งสวนทาง เราเจอคันเดียวเท่านั้นต้้งแต่เข้าป่าจากกิ่วสามล้อมาวันแรกครับ

[met]

5โมงผมเริ่มมองหาที่นอน แต่พี่ตึ๋งทั้งผลักทั้งดัน
ครับทุกวัน ชั่วโมงสุดท้ายเป็นเวลาที่สนุกที่สุดเมื่อคิดย้อนหลัง

เพราะชั่วโมงสุดท้ายของวันเป็นการผลักดันตัวเองให้ถึงขีดสุด วันนี้ก็ด้วย









นาไร่ของชาวบ้านหินลาด

[met]

5โมงกว่าแล้ว เราผ่านเจดีย์และสำนักลักษณะเป็นที่พำนักของสงฆ์ริมทาง รู้สึกจะมีป้ายว่าสร้างโดยตุ๊เจ้าชัยวงศาพัฒนา
แต่อารมณ์ตอนนั้นขอบอกว่าหมดไม่อยากถ่ายรูปและ

พี่วันชัยเจ็บเข่าลงไปรั้งท้าย ผมคิดอยากให้เราพักที่ข้างเจดีย์นั้น แต่เสียงกระตุ้นจากพี่ตึ๋งให้เราขึ้นไปอีกหน่อยจะได้ที่นอนที่ดีกว่า และ เพื่อที่วันพรุ่งนี้เราจะสบาย มาคิดอีกทีการนอนข้างเจดีย์และทำธุระส่วนตัวคงไม่เหมาะสมเท่าไรและไม่สะดวกด้วย ป่าช่วงที่ผ่านตอน5โมงกว่า ๆ หาที่พักยากมาก เย็นชื้นและอุดมด้วยยุง

ถ้าชั่วโมงระหว่างวันเป็นกำไรชีวิต ชั่วโมงสุดท้ายก็เป็นการทดสอบกำลังใจกับการผลักดันตัวเองให้ถึงขีดสุด หรือ อย่างน้อยก็มากกว่าที่เคย
แต่ผมว่าเราไม่เคยถึงขีดสุดหรอก เพราะเอาเข้าจริงมันก็ยังไปต่อได้อีก และเมื่อคิดว่าพอกันที มันก็ไปต่อได้อีก
ถ้าถึงขีดสุดผมว่าคงต้องก้าวข้ามเส้นบาง ๆ หรืออะไรบางอย่าง.. อย่างความเจ็บปวด










เสียวตกไหมล่ะพี่ตึ๋ง

[met]

ผลักดันตัวเองขึ้นไปจนเกือบถึงระดับ900ม. กว่าจะหาที่เหมาะ ๆ ป่าข้างทางได้ก็เล่นเอามืดพอดี
พี่วันชัยหาฟืนก่อไฟตามถนัด ขอบคุณครับสำหรับกองไฟ

จบDay3 สนุกมาก เช้า สาย กลางวัน บ่าย เย็น เส้นทางมันเปลี่ยนตลอด ต้องบอกว่าสุดยอด
แต่ปัญหาของเราตอนนี้มีแค่อย่างเดียว คือ ทำให้ท้องอิ่ม คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์เช่นเคย
ต้มมาม่าพออยู่ท้องแล้วก็พักเอาแรงก่อนแล้วกัน


โค้งสุดท้ายก่อนถึงจุดแค้มป์Day3


ได้ที่กางเต้นท์มืดพอดี คนนึงก่อไฟ คนนึงจุดตะเกียงคับ


แผ่สองสลึง


อันนี้แผ่สามสลึง

[met]

ค่ำแล้ว กองไฟก็ถูกก่อแล้ว ต่างคนล้อมวงเข้ามารอบกองไฟ
ความมืดและเงียบของป่าทำให้สายตาเลือนลางมืดไป แต่ช่วยให้ความคิดจิตใจกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง ต่างคนต่างแลกเปลี่ยนสิ่งที่ผ่านมาด้วยกันและสิ่งที่จะได้เจอในวันรุ่ง

เลือกเพลงนี้สำหรับคืนนี้ครับ

[met]

คืนที่ผ่านมานับเป็นการค้างคืนในป่าคืนแรก และน่าจะคืนเดียว
เราเริ่มคุยกันว่าเวลาน่าจะไม่พอ จะตัดช่วงสองที่จะเลาะน้ำแม่เงาออกไปและเพราะอีกเหตุผลว่าเป็นเส้นทางที่ไม่เกี่ยวกัน

DAY4 - 44กม. : จุดแค้มป์บนเขา-3-สามแยกที่มาจากหนองหลวง ผ่านสามแยกอูมฮวม ผ่านป่ารอยต่อตากเชียงใหม่ ตรงนี้23กม.-บ้านปิสลอง-10-แม่ตื่นน้อย-8-ห้วยไม้หก

วันนี้เราน่าจะข้ามจากเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแม่ตื่น เข้าสู่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย
เพราะข้อมูลระบุว่าเรากำลังข้ามแนวของเทือกดอยม่อนจองที่อยู่ในเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าอมก๋อยที่ทิศใต้จรดลำน้ำแม่ตื่นที่ไหลบรรจบน้ำปิงหรือลงเขื่อนภูมิพลนั่นเอง

จะว่าไปเราทำเวลาได้ดีและตรงตามแผนพอสมควร จะไปต่อหรือพอแล้ว
ว่าไงว่าตามกันอยู่แล้ว

[met]

เก็บเต้นท์พร้อมเดินทางแล้ว

ตื่นเช้าสบาย ๆ เช้านี้กาแฟคนละแก้วพอตื่น
เส้นทางเหมือนเดิม คือ เราไม่รู้เส้นทางเท่าไร ก็ยังไม่แน่ใจว่าวันนี้จะถึงแม่ตื่นไหม
หิ้วท้องมื้อเช้าไปก่อนไปหาน้ำห้วยข้างหน้าเพราะน้ำกินร่อยหรอ สามคนแบ่งน้ำกันได้คนละครึ่งกระติก

วันนี้ถ้าไม่ได้ผลไม้ป่าขอบอกว่ามีเฮ ...

พร้อมเดินทาง




ต้อนรับด้วยทางเจ๋ง ๆ แบบนี้สิ


อบอุ่นดี รถก็ไม่ติด อากาศดีด้วย


แต่จะวิ่งเลนไหนดีนี่สิ


พี่วันชัยไม่ต้องเลือก เพราะเฮียบอกเข็นเลยดีกว่า

[met]

จากเมื่อเย็นวานที่เราพยายามดันเนินเพื่อให้ถึงยอดเขามากที่สุด เช้านี้ยังดันเนินต่อ
น้ำครึ่งกระติกทำให้ต้องประหยัดกันหน่อยแล้วตอนนี้ดันเนินขึ้นเขาจะไปเจอห้วยได้ยังไง

ต้นมะขามป้อมป่ากลายเป็นสวรรค์สำหรับพวกเรา(ผมนี่แหละ) กินแก้คอแห้งเพราะเราต้องประหยัดน้ำ
เห็นต้นเป็นเขย่า ๆ ๆ

[met]

ดอยนี้ที่เราเห็นขวางหน้า ทางพาอ้อมลงใต้ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปบนดอยที่เห็นนี่เพื่อจะข้ามไปยังแม่ตื่น
เราคุยกัน เออ เมื่อไรมันจะข้ามสักที เขาแค่1300ม.เนี่ย