"FixedGear" ปั่นคนเดียว กรุงเทพ-เชียงใหม่ 3 วัน by "น้องบอลจะไม่ตอบโต้" update จนถึงหน้า 3

[น้องบอล]

และผมก็ปั่นเข้าถึงตัวเมืองจังหวัดตากในเวลาเกือบๆ บ่ายโมงครับ เท่ากับว่า ผมจะเหลือระยะทางที่ต้องปั่นในวันนี้อีกแค่ 92 กิโลเมตร


ตอนนั้นผมรู้สึกสบายใจเพรา ปั่นได้ตรงตามกำหนดเวลา วันนี้น่าจะถึงจุดหมายตามเป้า หรือไม่ก็เลทไปไม่เยอะ แต่เดี๋ยวเรามาตามดูกันต่อว่าจะเป็นยังไง เพราะหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไรก็ไม่อาจทราบได้


สิ่งแรกที่ผมทำเมื่อถึงตัวเมืองตากคือ การหาร้านข้าว ด้ายเวลาที่เกือบบ่ายโมง จึงทำให้ผมหิวมาก ผมก็ค่อยๆปั่นหาร้านไปเรื่อยๆ ค่อยๆเลือกเอาร้านที่หน้าเข้าที่สุด


และในที่สุดก็มีเรื่องเซอร์ไพร์ผมอีกแล้ว ผมเจอคณะทัวร์ริ่ง4คน เป็นคุณลุงวัยเกษียณ คุณลุงบางคนอายุ 70 กว่าปี แต่ยังดูไม่แก่เลย


ผมรู้สึกดีใจมากครับ ที่เจอเพื่อนร่วมทางตลอดเวลา เนื่องจากผมเลือกปั่นช่วงปีใหม่เป็นช่วงท่องเที่ยวและอากาศกำลังหนาวพอดี จึงทำให้มีคนออกมาปั่นทัวร์ริ่งกันเยอะ



มื้อกลางวัน วันนี้ผมเลยมีเพื่อนร่วมรับประทานอาหารด้วยครับ



ผมได้พูดคุยกับคุณลุง คุณลุงก็จะปั่นไปเชียงใหม่เหมือนกันครับ โดยพวกคุณลุงปั่นเรื่อยๆ ค่อยๆเที่ยว ค่อยๆปั่นไป โดยวันนี้แกจะหยุดพักที่เขื่อนภูมิพลครับ







หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมขอนั่งพักต่ออีกหน่อยโดยให้คุณลุงไปก่อน เพราะว่าตอนนี้ผมทำเวลาได้เร็วพอสมควรจึงรอย่อยก่อนครับ


คุณลุงทั้ง 4 ครับ

[Outdoor360]

ซูดยอด อย่างนี้ต้องกด like หนักๆ

[2S]

สุดยอดครับ

[น้องบอล]

หลังจากรออาหารย่อยแล้ว ก็ถึงเวลาเดินทางอีกครั้ง ขณะนี้เป็นเวลา บ่ายสองโมงนิดๆครับ พักอยู่นานพอสมควร


14:27 น.





หลังจากปั่นมาสักพัก เราก็เจอคุณลุงกันอีกครั้งพวกคุณลุงจอดอยู่ที่ศาลาข้างทาง พอผมปั่นถึงลุงแกก็เรียกจอดเลยครับ


ชวนผมกินกาแฟเฉยเลย ฮาๆ พวกคุณลุงกำลังพักกินกาแฟกันครับ โดยใช้เตาแก๊สพกพา ลุงแกคุยกันน่ารักสนุกสนานมากเลย


มีการคุยกันด้วยว่าเตาของคนโน้นต้มน้ำเดือดเร็วกว่าคนนี้ ดูพวกคุณลุงมีความสุขจริงๆครับ หลังจากแวะจอดอยู่สักแปปนึง ผมก็ออกเดินทางต่อ เพราะเครื่องกำลังร้อน อยากไปถึงเร็วๆ









ปั่นมาอีกสักพักใหญ่ๆประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าๆก็ถึงเขื่อนภูมิพลครับ 16:01 น.







จักรยานคันนี้ใหญ่กว่าของผมเยอะเลย

[น้องบอล]

เส้นทางในตอนนี้เป็น เนิน เล็กๆ สลับกันไปมา ถือว่าไม่โหดมากสำหรับฟิกซืเกียร์ มีช่วงขึ้นและส่ง


ความเร็วตอนขึ้นประมาณ สิบปลายๆ ลงเนิน ยี่สิบปลายๆ ไม่ค่อยรีบเท่าไหร่ครับ







และเราก็เข้าสู่จังหวัดลำปางครับ ตอนนี้เป็น เวลาห้าโมงเย็นกว่าๆครับ อากาศเริ่มเย็นลงอีกครั้ง พอเข้าเขตลำปางก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบๆตัวที่เปลี่ยนไปเริ่มมีภูเขาให้เห็นเยอะขึ้น


และผมก็ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศดีดีสองข้างทางครับ

[น้องบอล]

ใกล้แล้ว ใกล้ถึงเถินแล้ว


ในขณะที่อีกประมาณ 5 กิโลเมตร (ประมาณ 18:20) ถึงตัวอำเภอเถิน ก็มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่ออยู่ดีดี เข่าด้านซ้ายก็เกิดอาเจ็บขึ้นมาอย่างมากโดยไม่ทราบสาเหตุ


ทำให้ผมต้องปั่นขาข้างเดียวเพราะเจ็บมากและกลัวจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้จนปั่นต่อไม่ได้ ผมค่อยๆปั่นจนถึงตัวอำเภอเถิน


และสิ่งแรกที่ผมทำก็เหมือนเช่นเคยคือการหาข้าวกิน เวลาตอนนั้นประมาณ 18:48 น.









หลังจากกินข้าวเสร็จก็ปั่นหาโรงแรมด้วยขาข้างเดียว จนทำให้มีเรื่องเซอร์ไพร์เกิดขึ้นกับผมอีกแล้ว ผมได้เจอคณะทัวร์ริ่งคณะนึงจำนวน 5 คน (อีกคนนึงถ่ายรูปให้)


ผมก็ได้คุยกับพวกพี่ๆเค้าได้ความว่า เค้ากำลังจะปั่นจากเชียงใหม่ ลง ไปกรุงเทพ โดยที่ค่อยๆปั่นเที่ยวไปเรื่อยๆ พี่ๆกลุ่มนี้เจ๋งมากครับ มีเพจในเพสบุคให้ติดตามด้วยชื่อ ปั่น น่อง ปู๊ด


เราคุยกันอย่างสนุกสนานสักพัก ผมก็แยกย้ายกลับไปที่ห้องพักของผม ส่วนพี่ๆเค้าไปกินข้าวต่อครับ












และผมก็เข้าที่พัก ที่พักของผมวันนี้ราคา 300 บาทเท่าเมื่อวาน เป็นห้องพัดลม น้ำอุ่นครับ ชื่อโรงแรมนครเถิน แต่เอาจักรยานขึ้นห้องไม่ได้ ต้องเอาไว้ห้องข้างล่าง แต่ที่โรงแรมมีที่เก็บให้ครับ


สรุปวันนี้ พอดีลืมถ่ายรูประยะทางกับห้องมา


เป็นไปตามแผนแต่ก็เลทไปเกือบ 2 ชั่วโมง แต่รู้สึกได้โรงแรมเร็วกว่าเมื่อวาน


เข่าที่เจ็บ จะเป็นเฉพาะตอนขยับเข่าไปมาและตอนกดแรงๆ ผมภาวนาให้หายภายในคืนนี้ ไม่งั้น ถ้าเจ็บแบบนี้พรุ่งนี้ต้องปั่นไม่ไหวแน่นอนครับ เพราะยังต้องเจอกับเนินที่ชันอีกมากมาย


วันนี้เหมือนวัน recovery ซะมากกว่าไม่หนักเท่าเมื่อวาน เพราะว่าปั่นเรื่อยๆเกือบทั้งวัน ร่างกายฟิต เกือบ 100% เหมือนไม่ได้ปั่นทางไกลมา ความรู้สึกว่าแค่ซ้อมใกล้ๆแต่อัดหนักๆยังล้ากว่านี้


ตอนนี้มีแต่เรื่องหัวเข่าที่เข้ามารบกวน ที่เหลือก็ไม่มีอะไร น่าจะผ่านพรุ่งนี้ได้อย่างสบายครับบ


เดี๋ยวเรามาดูกันว่าจะหายไหม

[น้องบอล]

วันที่สาม วันพฤหัส 27/12/2555


วันนี้จุดหมายของเราคือเชียงใหม่ กับระยะทางประมาณ 190 กิโลเมตร ระยะทางเพียงเท่านี้ถ้าเปรียบเทียบกับวันแรกดูน้อยไปในทันตา

แต่วันนี้อาจจะเป็นวันที่หนักสุดก็ได้ เพราะเราไม่รู้เลยว่าทางข้างหน้าจะชันขนาดไหน และ ยังมีเขาขุนตาน ที่คอยปราบเซียนอีก


เกียร์เดียวอย่างเราจะรอดไหม แล้วเข่าที่เจ็บอยู่ จะทำให้เราปั่นไม่ไหวรึเปล่า คอยดูกันต่อไป


เช้านี้อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มากินข้าวที่ร้านโกแดง(ถ้าจำชื่อไม่ผิด) อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโรงแรมพอดี







อุปสรรคเดิมที่เจอเหมือนกับเมื่อวานคืออากาศที่หนาวจนเข้ากระดูก แต่วันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน ผมจึงแก้ปัญหาด้วยการ เอาเสื้อที่ใส่ตอนนอน มาใส่ทับชุดปั่นไปอีกที


เพราะเสื้อตัวนี้จะใส่เมื่อคืนแค่วันสุดท้าย เพราะคืนนี้เราจะไปเอากระเป๋าที่ถูกส่งขึ้นไปแล้วก่อนหน้านี้และนอนที่เชียงใหม่กัน


พอกินข้าวเสร็จเราก็เริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง

[น้องบอล]

พอเริ่มปั่นเท่านั้น ก็รู้ได้เลยว่า เสื้อที่ใส่ทับเข้าไปอีกตัวไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย

มันทำให้ผมปั่นไม่ออก ความเร็วในช่วง 1 ชั่วโมงแรกผมทำความเร็วอยู่ที่ประมาณ 15 km/hr


ใกล้จะออกจากตัวเมืองเถิน






และในตอนนี้ รอบตัวผมนั้นก็เต็มไปด้วย ภูเขา ทางที่คดเคี้ยวและลาดชันกว่าเมื่อวานขึ้น บวกกับอากาศที่หนาวเย็น ทำให้ยิ่งปั่นไม่ออกเข้าไปใหญ่



แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือบรรยากาศที่งดงาม ที่เราค่อยๆสัมผัสและอยู่กับมันไปช้าๆ และค่อยๆเก็บความทรงจำดีดีเหล่านี้ไว้กับเรา มันชั่งเป็นเช้าที่มีสุขเหลือเกิน

[น้องบอล]

ผมค่อยๆ เก็บบรรยากาศรอบตัวๆ บวกกับหัวเข่าที่ยังเจ็บอยู่

จึงทำให้ความเร็วผมตกไปพอสมควร แต่เนื่องด้วยระยะทางที่ไม่ไกลมาก ผมจึงไม่ได้กังวลอะไร และคิดว่าน่าจะไปถึงอย่างทันเวลาโดยไม่ยาก










หลังจากดื่มด่ำกับบรรยากาศในช่วงเช้า พอสายหน่อยและออกจากช่วงขุนเขา เราก็มาเผชิญความร้อนกันต่อ ชุดที่ใส่ทับก็ถูกถอดออกหมด ตอนนี้ข้างทางรู้สึกจะดูแห้งแล้ง และไม่ค่อยน่าปั่นเท่าไหร่



ทางลงเขายาว 2 กม. นี้มันสวรรค์ชัดๆ







ฮักยู ที่ที่ผมเคย backpack ผ่านเมื่อปีที่แล้ว

[น้องบอล]

ตอนนี้เวลาประมาณ 11 โมงครับ อีกไม่ไกลมากจะถึงลำปางแล้ว วันนี้ก็น่าจะสบายๆอีก ถึงเชียงใหม่แบบไม่ต้องรีบร้อน


ในขณะที่ใกล้จะถึงนั้นลำปาง ผมก็เห็นคุณลุงนักปั่นคนนึงนั่งพักอยู่ข้างทาง ผมก็เลยยกมือทักทายตามปกติ และก็ปั่นผ่านไปโดยไม่ได้คิดอะไร


หลังจากนั้นสักพักคุณลุงปั่นตามมาครับ ผมก็เลยชะลอลงเพื่อรอคุณลุง เลยได้คุยกับคุณลุง ปรากฏว่าคุณลุงทำกระเป๋าเงินและโทรศัพท์หายครับ


เนื่องจากวางลืมไว้ พอกลัีบไปเอาก็ไม่มีแล้ว และคุณลุงก็กำลังจะปั่นไปเชียงใหม่เหมือนกัน ผมก็เลยชวนคุณลุงปั่นไปด้วยกันซะเลย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันไ้ด้


เพราะคุณลุงแกบ้านอยู่เชียงใหม่พอดีครับ และผมกับคุณลุงก็ปั่นเข้าทางเกาะคาออกห้างฉัตรเพื่อมุ่งหน้าขึ้นเชียงใหม่พร้อมกันครับ









แวะไหว้พระธาตุลำปางหลวงครับ









และหลังจากผ่านเกาะคา เราก็ได้แวะกินข้าวแถวห้างฉัตรแล้วก็คุยกันครับ ได้ความว่า


คุณลุงเป็น ทหารอยู่ค่ายเอราวัณ ชื่อ พันเอก รณกรณ์ เออรี่ออกมาครับ แล้วได้ตั้งเป้าหมายว่า ถ้าวันใดที่ออกจากงานแล้ว จะปั่นกลับบ้าน ที่เชียงใหม่


โดยคุณลุงเริ่มสตารท์ที่ค่าย เอราวัณจังหวัดลพบุรี คุณลุงยังโชคดีที่มีเงินเหลืออยู่ เพราะมีการเก็บแยกไว้หลายที่และยังมีมือถือ 2 เครื่อง



กินข้าวกลางวันครับ

[น้องบอล]

หลังจากกินข้าวเสร็จ เวลา 12:20 ก็เห็นว่าเวลาเหลือมากพอสมควร ทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดการเป่ะๆ เหลือระยะทางอีกประมาณ 90 กิโล ก็จะถึงเชียงใหม่


ผมและคุณลุง เลยพักกันนานนิดนึงเพื่อที่ให้อาหารย่อย ก่อนที่จะเจอด่านที่โหดที่สุดของทริปนี้ แล้วเราจะรู้ว่าโหดขนาดไหน ตอนนี้หัวเข่าของผมเริ่มเจ็บน้อยลง


_______________________________________________________



หลังจากพักเสร็จ ผมก็เริ่มออกปั่นอีกครั้ง และแล้วเราก็ถึงเข่าขุนตาน ผมจะแบ่งออกเป็น 2 ช่วง


ในช่วงแรกนั้น ถือว่าไม่ชันมาก ผมก็ผ่านมาได้ด้วยดีอย่างไม่อยาก


และเราก็มาหยุดพักกันที่ จุดพักแล้วครับ ก่อนจะเจอ สเตจที่2








ผมก็ได้แวะเข้าห้องน้ำ กินน้ำกินท่าที่ศุนย์บริการเรียบร้อย และได้คุยกับเจ้าหน้าที่ที่นั้นซึ่งประจำอยู่ในช่วงปีใหม่พอดี


เค้าบอกว่า ช่วงต่อไปจะเป็นช่วงที่เป็นเนินชันจนถึงยอด ตอนนั้นผมแบบหวั่นเล็กน้อย


และผมก็เริ่มออกปั่นอีกครั้งทางเป็นเนินชันจริงๆครับ แต่ก็ชันในระดับที่ฟิกเกียร์อย่างผมสามารถปั่นได้ ความเร็วตอนนั้นประมาณ สิบปลายๆ


ผมปั่นแซงรถบรรทุกขึ้นไปหลายคันเลย


ผมยืนโยก ควงรอบขา ควงแล้วควงอีกไม่ให้ความเร็วตก เพราะฟิกเกียร์อย่างเรา รอบขาและแรงส่งจากรถเป็นเรื่องสำคัญครับ ต้องจับจุดนี้ให้ได้


เพราะถ้าปล่อยให้รถช้าลงและไม่มีแรงส่ง เราจะไม่สามารถปั่นขึ้นไปได้ครับ


ผมปั่นด้วยความเร็ว สิบปลายๆ หัวใจน่าจะประมาณโซน 3-4 (เดาเอาเองครับ)


จนในที่สุดผมก็ถึงยอดเขาขุนตาน เวลาประมาณ บ่าย 2 โมงครึ่ง






และผมก็ได้รู้ว่า มันไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลย หลายๆที่ที่ผมเคยเอาฟิกเกียร์ไปปั่นมาโหดกว่านี้และเหนื่อยกว่านี้มากพอสมควรครับ

[น้องบอล]

หลังจากถึงยอดแล้ว คราวนี้ถึงคราวที่เป็นทางลงยาวๆครับ ยาวมากครับ ความรู้สึกผม มันแทบจะเป็นทางลงยาวๆไปถึงลำพูนเลย


ก็สบายเลยครับคราวนี้ หลังจากที่คิดว่าวันนี้อาจจะโดนหนัก ก็กลายเป็นไม่หนักมาก ผมและคุณลุงก็ไหลไปกันเรื่อยๆ


จนถึงลำพูนครับ







พอผ่านแยกตรงตัวจังหวัดลำพูน ก้เป็นทางตรงยาวๆ ผมและคุณลุง ใช้ความเร็วกันอยู่ที่ประมาณ 25 km/hr


ก็ปั่นกันไปเรื่อยๆจนกระทั้งถึงเชียงใหม่



สะพานนวรัฐ 17:28 น.







ประตูท่าแพ







และในที่สุดผมก็ถึงเชียงใหม่ได้โดยสวัสดิภาพ เลยจากกำหนดการมาเพียงครึ่งชั่วโมง



แต่เรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านี้ ยังมีภารกิจที่ผมต้องทำอีก....

[น้องบอล]

เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ครับ


ผมเชื่อว่าหลายๆคนน่าจะมีไอดอล ผมก็มีครับ ไอดอลของผมคือ พี่ตั้ม เวลโล ครับ และเมื่อ 3 อาทิตย์ก่อน พี่เค้าได้ลงไปแข่งงาน BangkokCriterium3 ที่กทม.


ผมก็ได้มีโอกาศเจอและขอถ่ายรูปด้วย พอถ่ายเสร็จ ผมก็บอกพี่เค้าไว้ว่า ผมจะไปหาพี่ที่เชียงใหม่....


ผมก็เลยปั่นจักรยานไปร้านพี่ตั้ม ตอนแรกเข้าใจว่าอยู่ตรงประตูช้างเผือก ก็ปั่น วนหาอยู่ 2 รอบ ก็ไม่เจอ


แต่โชคดีที่เจอพี่ที่ปั่นจักรยานอยู่แถวนั้น ผมเลยได้ถามและพี่เค้าก็ว่าย้ายไปอยู่ตรงทางขึ้นดอยสุเทพ ผมก็เลยปั่นไป


พอไปถึงร้าน ก็เข้าไป ปรากฏว่าไม่เจอพี่ตั้ม พี่ที่ร้านบอกว่า พี่ตั้มพึ่งออกไปปั่นรถ กลับประมาณทุ่มนึง (ตอนนั้นเป็นเวลา 6 โมงนิดๆ)


ผมจึงไปเอากระเป๋าที่ส่งให้พี่ที่มช. ก่อนและแวะมาหาพี่ตั้มอีกทีในตอน 1 ทุ่มครับ




ซ้าย (3 อาทิตย์ก่อนที่ เกษตรนวมินทร์ กทม) /// ขวา (ร้าน Velocity เชียงใหม่)







หลังจากทำภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ได้เวลาหาที่พัก ที่พักที่ผมได้อยู่แถวประตูท่าแพ เป็นที่ที่ผมพักเมื่อครั้ง Backpack มาเที่ยวเหนือเมื่อปีที่แล้ว


โดยราคาห้องอยู่ที่ 200 บาท ห้องพัดลม และไม่มีน้ำอุ่น






สรุปทริป ......


ในตอนแรกที่ผมวางแผนมาก่อนปั่น สิ่งเดียวที่ผมกลัวคือ ระยะทางที่จะปั่นไม่ไหวในแต่ละวัน การควบคุมความเร็วไม่ได้เมื่อปั่นคนเดียว และระยะทางจะไม่เป็นไปตามที่วางไว้


เส้นทางเนิน และ เขาที่ไม่สามารถปั่นผ่านไปได้


แต่ทั้งหมด ผมก็ผ่านมันมาได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้ยากอย่างที่คิด และจากที่คิดว่าเมื่อปั่นถึงจะล้าและทำอะไรไม่ได้


แต่มันเหมือนกับการปั่นมาเรื่อยๆซะมากกว่า ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรืออะไรเท่าไหร่


มีเพียงแต่ความน่าเบื่อ ความเหงา ที่เราต้องใช้ชีวิตทนอยู่บนอานจักรยานทั้งวัน


อ่อออ ลืมอีกอย่าง ปวดคอด้วย รถไม่ได้ถูกเซ็ตมาให้นั่งสบาย ปวดคอปวดไหล่ตลอดทาง แต่ก็อยู่ในระดับที่ทนได้



โดยจบทริปนี้ไม่มีอุบัติเหตุอะไรแม้แต่น้อย ถือว่าโชคดีมาก อุปกรณ์และยางในทั้งหมด ก็ไม่ได้ใช้เลย




- ระยะทางทั้งหมด 726 กิโลเมตร


- เวลาทั้งหมดที่ใช้ในการปั่น 31ชั่วโมง 50 นาที





สุดท้ายนี้สำหรับพี่ๆท่านไหนที่คิดจะปั่นมาเชียงใหม่ ผมว่าปั่นมาได้เลยครับ ไม่ยากอย่างที่คิดแน่นอน ถ้าเตรียมตัวมาดี



ขอบคุณ พี่ๆทุกคนที่คอยติดตามและรับชมนะครับ


อีกไม่นาน จะมีทริปยาวๆสนุกๆแบบนี้มาเล่าให้ฟังอีกแน่นอน และจะต้อง โหดกว่าครั้งนี้อย่างแน่นอน


-/\-

[น้องบอล]

ของแถมครับบบบ


วันรุ่งขึ้นผมมีแผนว่าจะปั่นขึ้นดอยสุเทพ


ผมก็เตรียมตัวเลยครับ แต่งตัวซื้อน้ำเตรียมพร้อมม และก็ปั่นมาถึงหน้าสวนสัตวืเชียงใหม่ ก็รีเซ็ตใหม่เลยครับ กะจะยิงตรงขึ้นดอยสุเทพเลย


ผมเริ่มเหยียบบันได และปั่นขึ้นไป ปั่นขึ้นไปปปปป ขึ้นไปปปปปปปปป ขึ้นยังไม่ถึงครูบาศรีวิชัย ผมก็วกรถลงมาทันที เพราะเนินมันชันมาก


ผมไม่อยากจะทรมาณ อีกทั้งหัวเข่ายังไม่หายดี ผมเลยเปลี่ยนมาขึ้นรถแดงไปดีกว่าครับ สะดวกสบาย แล้วค่อยปั่นลงมาจะดีกว่า


และก็ถึงพระธาตุดอยสุเทพครับ แบกจักรยานขึ้นบันไดไปเลยครับ มีแต่คนมอง แล้วก็ถามว่าหนักไหม ผมก็ได้แต่ยิ้มๆให้ ทำเป็นไม่หนัก


แต่ในใจอยากบอกไปเหลือเกินว่าหนักมาก - -"


และก็ถึงด้านบน พี่เจ้าหน้าที่รีบเดินเข้ามาหาผมเลยครับ ถามว่าทำไมไม่จอดไว้ข้างล่าง ผมก็เลยตอบไปว่ากลัวหาย พี่เค้าก็ไม่ว่าอะไร และเค้าก็บอกว่าจะดูรถให้


ผมก็เลยเข้าไปไหวพระธาตุดอยสุเทพได้อย่างสบายใจ







ก่อนลงขอถ่ายรูปนึงที











หลังจากนั้นก็ มาปั่นเล่นใน มช ครับ








อ่างแก้ว มช







ร้านก๋วยเตี๋ยว 3 บาท ใครที่มาเชียงใหม่ห้ามพลาด






ข้าวขาหมูประตูช้างเผือก อร่อยที่สุดในสามโลก

[singhar_p]

ปาดดดดดดดดดดดดดดดดด

รอติดตามอยู่นะครับ ปั่น Fixed ไปคนเดียว เมพขิงๆ จริงๆครับ