สรุปทริปจัดทัพใหญ่พิชิตภูสามสุ่ม พ่ายขุนเขาแห่งบ้านคังเวียง คืนหนาวเหน็บบ้านเมืองงาน เส้นทางสวยงามบ้านท่าโทมและมิตรภาพสุดประทับใจ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.....เสื้อทีมนี้ดูสวยจัง และดูเหมาะกับคนใส่มาก ขาแรงทีมขอนแก่น นามคุณเด่น
เป็นคนมีน้ำใจ จริงใจ จากการพูดคุยนะครับ บางทีเป็นคนขี้สงสัยมากด้วย ฮ่าๆๆๆ
รถได้ผูกพร้อมแล้ว และมีตาข่ายกันของตกด้วย
ผมก็ยังไม่รู้จะไปรถคันไหน ดี แต่ก็ไปกับรถเหมาดีกว่า จะได้บอกทางเค้าด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

....เมื่อเสร็จเรียบร้อย ดูช่างมืออาชีพจริง เตรียมตั้งขบวนให้รถเหมานำไปก่อน เผื่อจะได้แวะร้าน 7-11 เพื่อหาซื้ออะไรก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ลุงต้อย และป้าแอ๊ด นำรถเหล็กมาออกทัวร์ครั้งนี้ ไม่ใช่ปัญหาว่ารถหนัก แต่ถ้ารถเข้ากับเจ้าของเป็นอย่างดี ทุกอย่างก็ไปได้ทุกที่ ท่านทั้งสองมีประสบการณ์มากมาย แม้แต่การจัดของต่างๆ เป็นระบบและพยายามทำให้คล่องตัวในการบรรทุก แม้แต่ซี่ลวดก็นำมาร้อยเข้าไปในท่อหน้าแฮนด์ เรื่องของอุปกรณ์ซ่อม ปะ อะไหล่ต่างๆ พกใส่กระเป๋าห้อยท้ายแบบมิดชิดดีมากๆ ลุงต้อยได้เฉลยให้ดูแล้วขอนำมาใช้ได้ดีมากครับ

.... ผมสงสัยสาละวนอยู่กับตัวเองเรื่องการตรวจน้ำตาล ฉีดยา ยังไม่เสร็จมั๊งนะ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

....ต่างคน ต่างยิงช๊อต ฮาๆๆ กล้องใหญ่ถ่ายแต่ละทีนี่ สู้กล้องเล็กบ่ได้หรอก คงโดนยิงก่อนทุกครั้ง
....พี่ซาฯ ดูสดชื่น เมื่อคืนคงนอนหลับสบายๆ ผมก็หลับๆ ตื่นๆ มาดูเส้นทางตามหน้าต่างรถทัวร์ ฟังเพลงบ้าง ฉะนั้นวันแรกๆ สำหรับผมเดี้ยงตลอด 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

ก่อนออกทริป นัดเจอพี่ซาฯ ที่ร้านคุณหมาตลอด หลายครั้ง คุยกันเรื่องเซตรถต่างๆ รายละเอียดทริปแบบบร๊ฟคร่าวๆ บ้าง ปรึกษาคุณสมบัติลูกทัวร์บ้าง ต้องเตรียมตัวให้กับลูกทัวร์อย่างไรบ้าง ทั้งพี่เปี๊ยก พี่ไก่ ก็โดนพี่ซาฯ แนะนำไว้อย่างดี มาเปลี่ยนล้อใหม่ซะเลย
อีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เรื่องการดื่ม แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธเรื่องดื่มเท่าไร มาเจอพี่ซาฯ ทีไร ก็หลายๆ กระป๋องอยู่ ผมก็ถือว่าเราพิจารณาตัวเองและกันว่าเอาอยู่ไหม แต่ก็เกินไปเยอะเลยครับพี่ซาฯ อิๆๆ ระดับน้ำตาลเกือบ 300 สรุปคือเอาไม่อยู่ ฮ่าๆๆๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

การเดินทางมาถึงบึงกาฬ ระหว่างทางก็ได้พูดคุยกับคุณหมอเกี่ยวกับการออกกำลังกาย และการดูแลสุขภาพ ทุกอย่างมีหลักเกณฑ์ มีวิชาการรับรอง ไม่ควรไปเชื่อเรื่องอาหารเสริมที่แนะนำ อย่างโน้นอย่างนี้ สรรพคุณเกินจริงเสมอ ผมเองได้ฟังก็เห็นว่าไม่ค่อยเกิดประโยชน์ อยู่ที่เราทานแบบธรรมดาเนี่ยแหละก็พอแล้ว รู้ว่าตะคริวเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำไมถึงต้องทานน้ำตลอดเวลา ไม่ใช่หิวกระหายแล้วค่อยทาน เพราะร่ายกายต้องค่อยๆ ปรับอุณหภูมิให้คงที่ ไม่ให้เกิดโอเวอร์เทรนได้
และได้สอบถามพูดคุยทั้งลุงต้อย ป้าแอ๊ด เกี่ยวกับประสบการณ์การปั่น ที่บ้านลุงต้อยก็มีเส้นทางน่าปั่นมากๆ แถวปรานบุรีเป็นวงกลมระยะทาง 60 กิโล ทำให้อยากจะไปปั่นเที่ยว จากที่ได้แต่นั่งรถไปก่อนหน้า
ผมมองเส้นทางเลียบโขง ปั่นไม่ยาก ถนนสวย มีเนินขึ้นลง ส่งตลอดทาง ระยะทางถึงบึงกาฬก็ร่วมๆ 140 กม. ก็มาถึงแขวงการทางที่พี่เจมส์ติดต่อไว้ให้เรียบร้อย

ปล. ชอบการแสดงอาการขี้เล่นของคุณเด่นจัง ดูแล้วช่างต่างจากหน้าตาอย่างบอกไม่ถูกนะ 555 อย่างนี้เรียกแอบขโมยซีนพี่ซาฯ จากข้างหลังล่ะนั่น

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่น้อย มาครั้งนี้ก็ไม่พร้อม ต้องคอยดูแลพ่อที่ป่วย แต่ก็มาด้วยใจที่อยากจะมา ไม่เป็นไรครับฝากคุณหมอ พยาบาลช่วยดูแล อีกอย่างที่สับสนคือกระเป๋าสีเหลืองเหมือนกันเลย เวลาหยิบของใครต้องทำสัญลักษณ์เอาไว้ด้วย บอกให้ผมเปิดของพี่หลายๆ ครั้งทุกทีเลย 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

เรามาถึงบึงกาฬราวๆ 11 โมงเช้า ใช้เวลาราวๆ สองชม. จากหนองคาย มาถึงที่หมายแล้วก็จัดการจัดแจงสัมภาระบรรทุกรถประจำตัวให้เรียบร้อย เพื่อปั่นมายังด่าน ตม.ของไทยก่อน ข้ามไปฝั่งลาว
เรื่องการบรรทุก เน้นประโยชน์ใช้สอยเป็นสำคัญ ผมก็เผื่อมาเยอะมาก นี่เป็นการบ้านที่ต้องไปแก้ไขในทริปต่อไปอีกครั้ง เพราะเข็นแล้วหนักมากนั่นเอง

คุณเด่นเตรียมพร้อมแล้วครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

จากเมื่อเช้าก่อนจะมาบึงกาฬ ทางกลุ่มที่มานอนที่ปากซันก่อน ก็ได้เคลื่อนขบวนไปก่อนแล้ว ได้แก่ ทีมพี่เจมส์ ทีมพี่เสือดอนดี และทีมเชียงใหม่ ตอนที่มาถึงบึงกาฬ ก็ได้โทรคุยกันว่าให้ไปเจอกันที่ปากกระดิ่งก่อน แต่เมื่อดูเวลา ผมก็ให้ไปเจอกันที่พักบ้านเวียงคำกันเลย เพราะทางทีมกรุงเทพฯ ยังไม่ได้ไปไหน สายมากแล้ว แค่นี้ก็ไนท์ทริปเปิดซิงวันแรกกันแล้วครับ
รถของหนุ่ย มีชื่อว่า คิริน ออกประจำการทริปนี้ มีความไหลลงเร็วกว่าใคร และปั่นได้นิ่งมาก ลงเขาก็เยี่ยม เป็นเฟรมที่หลายๆ คนเห็นแล้วก็อยากได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทริปนี้มีคุณน้องเล็กขอร่วมทริปไปด้วย ได้ออดอ้อนจนผมใจอ่อน ผมรู้ว่าทริปนี้ยากมากสำหรับคุณเล็ก และมีหลายๆ คนเตือนไว้ แต่เมื่อผมเห็นความตั้งใจของคุณเล็ก เลยอนุญาติให้ไปด้วยกัน การได้เรียนรู้ก็เป็นประสบการณ์ เราควรให้โอกาส แต่ต้องคิดแผนให้ดี ว่าเราสามารถเอาตัวรอดและไม่เป็นภาระได้อย่างไร ทริปนี้คุณเล็กได้ประสบการณ์มากๆ เลยครับ ครั้งหน้าก็สามารถปรับปรุงในการออกทริปได้เป็นอย่างดี ก็ขอเป็นกำลังใจให้ครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.... ก่อนออกจากแขวงการทาง จ.บึงกาฬ ก็ล้างหน้าล้างตากันเรียบร้อย มีห้องน้ำอย่างดี ตรวจสอบจักรยาน ปั่นเล่นๆ เพื่อตรวจเช็คสภาพ จากนั้น
ก็มาพร้อมหน้ากันที่ด้านหน้าป้ายแขวงการทาง กล้องคนอื่นๆ ได้บันทึกภาพนั้นไว้แล้ว แต่กล้องผมดันไปอยู่กับหนุ่ย ยังไม่พร้อมออกมาก็เลยไม่ได้
ภาพหมู่ ยังเซ็ตรถไม่เสร็จนั่นเอง เพื่อนผมมักจะช้าเสมอ ยังเป็นข้อเสียของการออกทัวร์ริ่งร่วมกับกลุ่มใหญ่ๆ พอสมควร
.... ออกมาได้ ก็ต้องสอบถามเส้นทางไปด่าน ตม.ของฝั่งไทยก่อน เพราะไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน แต่โชคดีทางเข้าก็อยู่ไม่ไกลจากที่จอดรถ ออกมาก็เลี้ยว
ซ้ายเข้าไปในซอยที่เป็นดินลูกรัง ให้เราทดสอบกันก่อนเลย พอเข้าไปผมก็ยังปรับจูนไม่เข้าที่ มาเป็นคนสุดท้าย เจอทางแบบนี้คงต้องปรับตัวกันหน่อย
ส่วนคนอื่นๆ ก็ไปกันฉิว 555

ปล. ใครมีภาพถ่ายหมู่หน้าป้าย มาแจมหน่อยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.... ปั่นเข้ามาเจอทางลูกรังไม่ยาวมากนัก 1 กม. ก็มาเจอทางเลี้ยงราดยาง ให้เลี้ยวขวา เจอป้ายบอกทางไปจุดผ่านแดน ตม.ของไทยเราแล้วครับ
ให้พี่น้อยเป็นนายแบบจำเป็นไปก่อน เพราะไปกันหมดแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

... ป้ายบอกด่านศุลกากรก็ไม่ห่างกันมาก ผมก็โชว์ตัว พี่เปี๊ยก และพี่น้อยบ้าง ถ้าเรามาจากในเมืองก็จะมาถึงนี่ราวๆ 4-5 กม. เลยนะครับ
อากาศที่นั่นร้อนอยู่ ต้องรอข้ามไปฝั่งลาวก่อนคงเย็นขึ้น ตอนนี้ก็เที่ยงพอดี มื้อกลางวันต้องข้ามไปทานกันที่ปากซันโน่นแหละ

[naigod]

ขอมาร่วมเก็บเกี่ยวประสบการณ์ผ่านหน้าเว็บบอร์ด ครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

.... มาถึงด่าน ตม. ฝั่งไทยแล้ว พวกเราต้องรีบๆ เลยครับ เพราะเลยพักเที่ยงของเจ้าหน้าที่แล้ว ไม่งั้นรออีกเป็นชม. แน่ๆ เลยต้องรีบๆ กันหน่อย
การเขียนเอกสาร ไม่ยุ่งยาก เหมือนทุกๆ จุดผ่านแดน ขอให้เขียนทั้งขา ไปขากลับ เลยจะได้รวดเร็วในเวลาจะเข้ากลับมาไทยด้วย
.... จากรูปดูคุณเล็ก เริ่มหนักใจแล้วมั๊งเนี่ย คิดผิดป่าวหว้าหลวมตัวมาแล้วนิ แค่เจอทางลูกรังเมื่อตะกี้ก็อาจจะร้องโอ้ยๆๆๆ ใจเย็นๆ ครับคุณน้องเล็ก
เราต้องค่อยๆ คิดไปทีละขั้นๆ