Adventure ไซยะบุลี สปป.ลาว

[khunhan]

เราปั่นเกาะกลุ่มกระจายเต็มพื้นที่










slow but sure แค่แซงต๊อก ๆ ได้ ก็พอใจแระ

[khunhan]

ไม่ถึงชั่วโมง หยุดอีกแล้ว











วันนี้ จะถึงไซยะบุรีมั้ย??

[khunhan]

เราไม่ค่อยกังวลนัก ถึงไหน ก็ถึงนั่นแหละ



เพราะความสุข อยู่ระหว่างทาง ไม่ใช่ปลายทาง







ได้เวลาไหลอีกแล้ว

[khunhan]

ช่วงไหลลง เราค่อนข้างลำบาก เพราะกำเบรคไม่ค่อยได้ เอื้อมมือไม่ถึง มันเมื่อยมือ ครั้นจะปล่อยให้กระโจนทะยานแบบ Missile ใจก็ไม่กล้าพอ เกรงจะเอาไม่อยู่ เลยต้องประคับประคอง หนักนักก็ต้องจอดเพื่อคลายความเมื่อยและหยุดความเร็วรถเป็นครั้งคราวไป



ดีเหมือนกัน หายซ่าส์ไปเยอะเลย








ช่วงไหลลงมาเจอถนนราดน้ำใหม่ ๆ ลื่นปรื๊ด ๆ ขนาดรถต็อก ๆ ยังต้องให้คนลงมาช่วยกันดึงลากไว้
ปล่อยก็มีอัตราเร่งแรงเกินไป ตกใจกำเบรคเบา ๆ ล้อหลังถลาไปก่อนล้อหน้าซะแล้ว

ป .รื๊.. ด กุก ๆ ๆ




รถเสียหลักล้ม ส่วนตัวเองรู้จังหวะอยู่แล้วจึงไม่ได้เป็นอะไรมาก

เฮียตี๋ ตามลงมาร้องบอกว่า....


"เสียดาย ถ่ายรูปไม่ทัน"

[khunhan]

ตะกี๊ ลื่นปรื๊ด ๆ คราวนี้ก็สู่โหมดเขย่าเซลลูไลท์ ดีแต่ซ้อมมาบ้างตอนเข้าไปดูถ้ำขุนลางในวันแรก



วัวควายกลับบ้านแล้ว แต่ตอนนี้ เรายังไม่รู้ว่าคืนนี้จะได้นอนที่ไหน



ชุมชนแรก หลังลงมาจากภู












ดอกเอย เจ้าดอกขจร
นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำนี้จะนอนไหนเอย

[ตี๋ท่าบ่อ]

ปั่นไป แวะไป เรื่อย ๆ โดนใจป้าอย่างเรายิ่งนัก

อันที่จริง เราว่า โดนใจทั้งกลุ่มแหละ



ใช่มั้ย เฮียตี๋

ถูกต้อง..เลยครับป้า

โดนใจที่สุดเลย

[khunhan]

เราถึงสามแยกเกือบ 6 โมง กำลังโพล้เพล้ ถ้าเลี้ยวขวาอีกประมาณ 50 หลัก ผ่านเชียงเงิน ถึงหลวงพระบาง
เราจะไปทางซ้าย วันนี้ เราจะพักที่ เมืองนาน ห่างจากที่นี่ ประมาณ 10 กว่าหลัก พี่หางแฮ้มบอกอย่างนั้น



พี่หางแฮ้ม กำลังแจงเส้นทางข้างหน้า


ทุกคนงัดอาวุธ สรรพกำลังที่มี เพราะข้างหน้า ยังต้องปีนเขาขึ้น ๆ ลง ๆ งานนี้ มืดแน่



นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ เข้ามาทางด่านห้วยโก๋น กำลังจะไปหลวงพระบาง พอเห็นคณะเรา ก็จอดถามเส้นทาง ที่จริงคงแค่อยากทักทาย เพราะเฉลยในตอนท้าย ว่า "ผมก็ปั่นจักรยานเหมือนกัน"



เราเก็บภาพนี้ได้โดยบังเอิญ และชอบเพราะ มัน contrast ดี

[khunhan]

พอได้ข้อมูลอย่างนั้น เรารีบออกตัวก่อนใครเลย



ที่ไหนได้ พอขึ้นมานิดเดียว ก็มืดซะแล้ว ปั่น ๆ ไปเบา ๆ ไม่เห็นใครตามมา ซักพัก มีรถพ่วงไล่ตามหลังมาครืน ๆ พอแซงเราไปนิดเดียวทำสะดุดกึก ๆ ดับเครื่องข้างหน้าเราซะงั้น มองหน้า มองหลัง ไม่เห็นใคร

ต้องหยุด รอเพื่อน ซึ่ง มัวทำอะไรไม่รู้ ก็ไม่ขึ้นมาซะที
.
.
.
.
.
กว่าจะตามมา ก็อีกครู่ใหญ่ หัวใจแทบวาย บอกตัวเองว่า "ผิดแล้ว ไม่น่า ออกมาก่อนใครเลยเรา"




รู้สึกโล่ง ทันทีที่เห็นไฟกระพริบวิบ ๆ จากเพื่อน ๆ ตามมา

ยอมรับ ว่าต้องปั่นมืด ๆ แต่แรก ก็สิ้นเรื่อง




ไม่มืดมากหรอก แค่ทุ่มกว่า ก็ถึงแล้ว เมืองนาน (สมชื่อจริง ๆ)

[khunhan]

มารู้เอาทีหลัง ว่า ที่ขึ้นมาช้า เพราะรอป้า เข้าใจว่า ไปเข้าห้องน้ำ "ขอโทษ ๆ ที่คิดเอง เออเอง"

อีกอย่าง เข้าใจเอาเอง ว่า น่ามีใครซักคน เห็นว่าป้าออกมาแล้ว (ตัวออกใหญ่ปานนั้น) ทั้งที่ ออกมา ไม่ได้บอกใครเลย ต้องขอโทษพี่วี เฮียตี๋และคณะ อีกครั้ง


ป้า...ขอโทษ

[ตี๋ท่าบ่อ]

พี่หางแฮ้มไปตามหาป้าในห้องน้ำ..ที่สามแยก ไม่เจอ...

ถามทุกคนก็ไม่เห็นป้า สรุปแล้วรอจนมืดแล้วค่อยออก

เพราะคิดว่าป้าคงไม่อยู่ในห้องน้ำนานขนาดนั้น

ที่่ป้าออกก่อนเพราะโกรธผม ที่บอกว่า "ถึงหมู่บ้านอีกแค่เนินเดียว" หรือเปล่าป้า

ความเป็นจริงหาใช่เป็นดังที่ผมพูด เพราะผมจำเส้นทางเมื่อสองปีที่แล้วไม่ได้ ผม.. ขอโทษ

[khunhan]

พี่หางแฮ้มไปตามหาป้าในห้องน้ำ..ที่สามแยก ไม่เจอ...

ถามทุกคนก็ไม่เห็นป้า สรุปแล้วรอจนมืดแล้วค่อยออก

เพราะคิดว่าป้าคงไม่อยู่ในห้องน้ำนานขนาดนั้น

ที่่ป้าออกก่อนเพราะโกรธผม ที่บอกว่า "ถึงหมู่บ้านอีกแค่เนินเดียว" หรือเปล่าป้า

ความเป็นจริงหาใช่เป็นดังที่ผมพูด เพราะผมจำเส้นทางเมื่อสองปีที่แล้วไม่ได้ ผม.. ขอโทษ

งง ๆ ไม่รู้อารมณ์ไหนเหมือนกัน สงสัย blur ตั้งแต่ตอนลื่นล้มแล้วละ

[khunhan]

เช้านี้ เรางัวเงีย ๆ หลังได้ยินเสียงเคาะประตู เนื่องจากอุ๊ให้เฮียตี๋มาปลุก เราว่าทำไมไม่ให้เด็กมาปลุก จะได้ตื่นสายกว่านี้
อุ๊ว่า ไอ้ปิ๊กนั่นแหละ ตัวดี ตื่นเช้ากว่าอีก


ถ้าอย่างนั้นเฮียปลุก ก็ดีแล้วค่ะ


กว่าเราจะลงมา พบว่า หนุ่ม ๆ เค้าเรียบร้อยกันทุกคนแล้ว




เราไปสำรวจตลาด เตรียมเสบียงบ้าง เพราะตั้งแต่มาทริปนี้ อาศัยฝากท้องกับคนอื่นทุกวัน







ตลาดสายหยุด เมืองนาน

[khunhan]

ตลาด เมืองนาน

[khunhan]

เก็บ หาอะไรได้ ก็เอามาขาย ขายวันละนิดละหน่อย ถ้าสาย ขายไม่หมดก็หาบไปทำกินเอง ... เท่าที่สังเกต ราคาค่อนข้างแพง แต่สำหรับผู้ที่ใช้ชีวิตแบบพอเพียง ถ้าไม่ทะเยอทะยานนัก ก็น่าจะมีชีวิตอยู่อย่างไม่เดือดร้อน เรียกว่า จนเงินแต่ไม่จนเวลาและความสุข



ตรงกันข้ามกับคน มีเงิน ไม่มีเวลา และหาความสุขไม่เจอ







แม่ค้าขายผัก หน้าตาแฉล้มแช่มช้อย เรียบร้อยน่าร้าก

[khunhan]

เมืองนาน










อากาศยามเช้าที่เมืองนานวันนี้ เย็นสดชื่นด้วยไอหมอก ทำให้เราอ้อยอิ่งประวิงเวลา ยังไม่อยากจากไป