เฮียเสี่ยว ขอบคุณมากนะคะ สำหรับดอกไม้ที่ยกมาให้ทั้งสวน หอมชื่นใจจริง ๆ
ความจริงตั้งใจจะไปตำจอกกับเฮียที่ซาปานะเนี่ย แต่ด้วยมีเหตุจำเป็นหลายประการ ทำให้ไม่สามารถดำเนินการตามแผนได้ จะหอบผ้าตามเอียเสี่ยวก็ติดกึกติดกัก จะแล่นตามลุงก็อตไปหลวงพระบางก็กลับตัวไม่ทันซะแล้วด้วยข้อจำกัดของการยื่นใบลา ขืนกึกกักยึกยักอย่างนี้เห็นทีจะไม่ได้ถอนแน่ เลยต้องตัดใจวางแผนปั่นไปนครพนมเอง ชนิดที่ไม่ต้องเสียวันลาด้วย
ครั้งนี้ น้องชายสุดเลิร์ฟ ทิวากร คงได้ตามมาเก็บภาพช่วงแรกถึงฮานอยด้วย
เสียดายที่ไม่ได้เจอกันที่ซาปา เสียดายจริง ๆ ไว้เมื่อท่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งขุนเขาทั้งหลายจัดทริป เหมาะ ๆ คงมีโอกาสได้มาคาระวะเฮียด้วยตัวเอง
aphrodite ขอบคุณสำหรับกำลังใจ ความจริงก็ไม่ได้มีใจฮึกเหิมอะไรนักหรอก เพียงแต่มีคำถามในใจว่า เมื่อเราปั่นผ่านป่าเขาที่ร้อนมหาโหดได้ใจอย่างแม่สะเรียง-น้ำพุร้อนได้ ทำไมเราจะปั่นทางเรียบ ด้วยระยะเวลาที่ใกล้เคียงกันไม่ได้ เพียงแต่ครั้งนี้ มันเริ่มจากการที่เราต้อง
ปั่นคนเดียว ก็เท่านั้น เอาน่ะ วันนึง เราก็ต้องเดินทางคนเดียวอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ?
ไม่แน่หรอก ซักวัน ป้าอาจปั่นเดี่ยวตามเฮียบุญชัยไปถึงชุมพรก็ได้ ใครจะรู้ แต่งานนี้ สงสัยโจต้องปั่นมารับป้าที่กรุงเทพฯ เพราะป้าหลงแสงสี ออกจากกรุงเทพฯไม่ได้
ขอให้เชื่อว่าชีวิตเราไม่เคยเดินทางคนเดียวแค่คิดว่าคนขับรถสิบล้อก็เพื่อนร่วมทางเพียงแต่ไม่ได่คุยกัน(คุยกับตัวเองให้มากที่สุด)เก็บระยะทางเข้าไว้ในความทรงจำให้มากที่สุดเก็บความแข็งแรงไว้ในร่างกายให้มากที่สุด 
ป้า กินส้มตำ + ปลาเผาเผื่อผมด้วยน่ะ 
