ฝรั่งเศสศึกษา : strida@France

[tumtawan]

ในปารีสมีทางจักรยานที่เชื่อมต่อกัน (ทางแบบที่แบ่งเลนจริงๆนะครับ-ไม่ใช่ลงถนนแล้วก็ติ๊ต่างว่าเป็นทางจักรยาน)
ยาวมากเท่าๆกับทางรถยนต์
พูดให้ง่ายกว่านั้นก็คือ....ทุกๆเส้นทางรถยนต์ จะมีเลนจักรยานตีคู่ไป

แต่จะเรียกว่าตีคู่ตลอดก็ไม่ถูกนัก เพราะบางทีก็มีไขว้
มีสวนเลนทางรถ
มีห้ามวิ่งขนาน-แต่โยงไปให้วิ่งเลนตรงข้าม
มีทางห้ามรถยนต์เข้า อนุญาตเฉพาะจักรยานเท่านั้น
บางทีรวบไปเป็นส่วนหนึ่งของทางในสวนสาธารณะ
ทั้งหมดเรียกได้ว่าเป็นทางจักรยานแน่...เพราะมีสัญลักษณ์ชัดเจน

แต่พูดจิงๆนะครับ.....แรกแรกแม่งงงมาก-ขี่ไม่ง่ายหรอก
เพราะกฎเกณท์มันเยอะ...อ้าวเส้นนี้ไปได้ เส้นนี้ไม่ให้ไป
ขี่ขี่ไปสัญลักษณ์หายไปไหนวะ? ต้องคอยชำเลืองหาว่ามันไปโผล่ทางไหน
ใช้เวลานานพอดู (สำหรับผม ก็เกือบจะกลับนั่นล่ะครับ) กว่าจะชิน

ที่กฎของทางจักรยานเยอะ-โยกนู่น-ไขว้นี่บ่อยๆ....ผมเข้าใจว่า เป็นเพราะว่า เมืองมันแน่นมาก
แค่ถนนปกติก้รองรับรถยนตเอี้ยดๆแล้ว (ปารีสนี่ตั้งเป็นเมืองในตำแหน่งเดิมนี้มานานมาก..เกินพันปีอีกนะครับ)
แต่รัฐก็ยังมีความตั้งใจดี-นึกถึงว่าต้องจัดหาเส้นทางที่ปลอดภัยและเหมาะสมให้ จกย.ด้วย
มันก็เลยเป็นในรูปแบบนี้แหละคับ

แต่จะว่าไปแล้ว.... ทางจักรยานในปารีสนี่ มีอะไรที่คล้ายกับภาษาฝรั่งเศสเหมือนกันนะคับ
นั่นคือ กฎเกณท์เยอะ บางทีเยอะเกินไปชิบหาย และก้มีข้อยกเว้นจากกฎนั้นอยู่แยะด้วย
แต่รวมๆพอใช้แล้วมีประสิทธิภาพมาก (ภาษาฝรั่งเศสถือว่าเป็นภาษาที่ชัดเจนที่สุดในโลกภาษาหนึ่งนะครับ เพราะมันใช้เพศระบุความเกี่ยวเนื่องของกริยา-ส่วนขยายกับประธาน ทำให้ปิดโอกาสการตีความอันคลาดเคลื่อนทั้งหมด......ยกตัวอย่างให้เห็น เช่น
ถ้าใครพูดว่า...เขากินข้าวผัดกับเมีย.....ประโยคนี้ก็เป็นไปได้สองกรณี ทั้งที่ผู้พูดสังกัดเผ่ากินคนและจับเมียมาย่างกินแกล้มข้าวผัด และเขาแค่นั่งกินข้าวผัดโดยมีเมียนั่งเป็นเพื่อน
แต่ความเข้าใจผิดแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นในภาษาฝรั่งเศส เพราะแต่ละประโยคจะระบุชัดว่า กริยานี่ของใคร-บทขยายนี่ของใคร-และกรรมนี้ของใคร
ด้วยความชัดเจนนี้เอง ที่ทำให้ในการติดต่อเชิงกฎหมายสากลที่ต้องการความชัวร์นั้น-นิยมเขียนในภาษานี้ครับ)

ส่วนผู้คนเอง..ก็ไม่ถึงกับให้เกียรติมากมายนักแบบ ญป.ที่ถือจักรยานเป็นเบอรหนึ่ง เห็นจะข้ามต้องจอด...
แต่เค้าก็ดูจะเข้าใจและอดทนได้นะครับ (คือเห็นขี่ผิดเลนก็ไม่ด่า-ฝ่าไฟแดงก็ไม่เป็นเรื่องราวอะไร-ขี่บนถนนแคบๆก็ไม่จี้ตูดไล่ แค่บีบแตรเตือนจิ๊ดเดียวเท่านั้น)

ผมว่าคนจีนกะคนฝรั้งเศสนี่เหมือนกันอย่าง
เวลาที่ผมทำเซ่อซ่าบนท้องถนนอย่างคนต่างถิ่น
ทั้งคู่จะสื่อสารกับผม(อาจเป้นการเตือน-หรือทักทาย-หรือสดุดี เป็นไปได้หมดแล้วแต่การตีความเชิงสัญลักษณ์) ด้วยนิ้วเหมือนกัน
ต่างกันที่
คนจีนหันหลังมือและชูด้วยนิ้วกลาง-กำปั้นกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูนโปด-ชูเฉียงออกจากตัวจนสุดแขน
แต่คนฝรั่งเศสกำมือหลวมๆ หันด้านฝ่ามืออกมา และใช้นิ้วชี้นิ้วเดียวโบกไปทางซ้ายทีขวาทีื ดุกดิกๆ
........

[kobfujar]

...คนในชุดจิ้งเหลนสีสดใสเต็มสูบมีน้อยมาก...................

กระเทือนเยอะ..

[patlung]

ตามดูเหมือนเดิมครับ เป็นกระทู้ที่แหวกแนวอ่านแล้วได้คิดตามมันไปด้วย

[tumtawan]

ขอบคุณคับ พี่พัทลุง
ตามอ่านต่อเรื่อยๆจนจบละกันนะคับ
....................

ในเมืองอื่นๆนอกปารีส

การเดินทางครั้งนี้ ผมเลือกพื้นที่สำคัญสามจุด ตามความสนใจ นั่นคือ
เส้นทางเลียบแม่น้ำลัวร์-เส้นทางจาริกแสวงบุญของนักบวชยุคกลาง และเส้นทางเลียบชายฝั่งบริตตานี-นอรืมันดี
ทั้งสามเส้นทางนั้น-วิ่งเป็นวงกลมล้อมรอบโดยมีปารีสเป็น ศก.
ระยะรัศมีห่างจากปารีสประมาณ สองร้อยกว่าโล
และแต่ละเมืองห่างกันประมาณ 60-80 กม.
ซึ่งหากเดินทางด้วยจักรยานแล้ว-ระยะเหล่านี้ย่อมเป็นไปได้

อันที่จริง...เมือง(ในความหมายของชุมชนที่มีผู้คนอยู่อาศัยจำนวนหนึ่ง...เปรียบขนาดกับไทยก็ประมณอำเภอ)ของฝรั่งเศสนั้น แต่ละเมืองอยู่ใกล้กันมากทีเดียว คือ 25-30-40 กม.
แต่เมืองที่มี "อะไรๆ" ให้ผมได้ดูได้สนใจนั้นต่างหาก ที่ห่างกันทีละ 60-80 กม.
( อะไรๆที่ว่า ก็แบบ โบสถ์โบราณ-ปราสาท-มิวเซียม อะไรทำนองนี้นั่นล่ะครับ)

ฝรั่งเศสเป็นประเทศที่มีพัฒนากาารเรื่องการสร้างถนนมายาวนาน
และเป็นประเทศหนึ่งในยุโรป ที่มีการตัดถนนมากที่สุด
ดังนั้น..จากเมืองหนึ่งไปเมืองหนึ่ง จึงมีเส้นทางเชื่อมถึงมากกว่าหนึ่งเสมอ
มีทั้งถนนหลวงแบบต้องจ่ายค่าทางด่วน-ถนนสายหลักนาซิอองนาล-ถนนท้องถิ่นตัดกันเอง(แบบรถคับคั่ง)-ถนนท้องถิ่นตัดกันเอง(แบบรถน้อย)-ถนนเฉพาะจักรยานและคนเดิน-รวมไปถึงถนนขนสินค้าการเกษตรที่ไม่มีเลขที่ปรากฎในแผนที่
ข้อดีก็คือ เราสามารถเลือกเส้นทางที่เหมาะสมกับพาหนะและสถานการณ์ได้ (ผมเคยแบบว่าขี่ๆแล้วลมพัดสวนมาแรงเกิน..เลยยอมเลี้ยวอ้อมไปอีกทาง ระยะทางเพิ่มขึ้น แต่ลมตีทางเฉียงๆ และถึงเหมือนกัน)
แต่ข้อเสียคือ..เวลาหลง แม่มหลงฉิบหาย (หลงแบบ in the middle of nowhere เลยครับ..คือ ตามทางมาเรื่อยๆ ทางดันไปตัดกับทางด่วน ข้ามไม่ได้...ถอยก็ไม่มีทางไหนสามารถเชื่อมไปถึงจุดหมายได้ มองซ้ายมองขวาก้อเห็นแต่แกะกับวัวที่คงบอกทางไม่ได้เช่นกัน)

ผมเป็นพวกเชื่อในสัญชาติญาณและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
ดังนั้น ผมจึงไม่มีจีพีเอส-ไมล์วัดความเร็ว/ความชัน-ไม่มีกูเก้ิลแมพ
ผมมีเพียง เข็มทิศ(ซึ่งภายหลังแม่งพัง-เหมือนที่พี่มุกทำนายไว้ก่อนไปอย่างถูกต้องราวหมอดูอีที)
แผนที่ของแคว้น.....และปากที่ใช้คอยถามคนท้องถิ่น
ซึ่งผมเห็นว่า อันหลังนั้นชัวร์ที่สุด
แต่คุณต้องชัวร์ด้วยว่า คุณสื่อสารได้ถูกต้อง
(คำว่า ตูร์ดรัว-ที่แปลว่าตรงไป กับ ตูร์เน่ ที่แปลว่าเลี้ยวนั้น.....การออกเสียงที่คล้ายกันเล่นผมหลงเข้ารกเข้าพงมานักต่อนักแล้ว )

[pookhem]

ตาไม่ดีเอามาก 3 ช่องด้านบนคือตรงไหนครับ

[tumtawan]

ไม่ใช่ว่าตาไม่ดีหรอกคับ
แต่กล้องมันห่วยเกินกว่าที่จะเห็นรายละเอียดต่างหาก
จากในรูปนั้น...คือสามช่องใต้นาฬิกานั่นเองครับ
......

[pookhem]

ขอบคุณครับ ขยายจนเต็มจอใหญ่ ก็มองไม่เห็นจริงๆ เอาไว้ถ้ามีบุญได้ไปฝรั่งเศษ จะลองไปดูใกล้ๆแทน

[tumtawan]

ผมขอเล่าเรื่อง คำขวัญของประเทศกับสถาปัตยกรรมทรกไว้หน่อยละกันนะครับ

อันที่จริง ประเทศไทยนั้นเคยมีคำขวัญเหมือนกันครับ
แต่เป็นในสมัยที่คณะราษฎรมีอำนาจปกครองประเทศ คำขวัญนั้นคือ เอกราช ปลอดภัย เศรษฐกิจ เสมอภาค เสรีภาพ การศึกษา
ซึ่งคณะราษฏรเรียกมันว่า หลักหกประการ และพยามแสดงออกถึงหลักนี้ในรูปแบบสถาปัตยกรรมราชการยุคนั้น
แต่ที่ผมเห็นว่า เจ๋งกว่าฝรั่งเศสก็คือ
ไม่ใช่การจารึกคำ แต่สถาปัตยกรรมคณะราษฎรจะกำหนดให้องประกอบอย่างใดอย่างหนึ่งของอาคาร เกี่ยวข้องกับจำนวนหกเสมอ เช่น เสา 6 ต้นในอาคารหรือซุ้มต่าง ๆ/ บัวกลุ่ม 6 ชั้นที่เจดีย์วัดพระศรีมหาธาตุ /ป้อมกลางของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยให้มีประตู 6 ช่องและพระขรรค์ 6 เล่ม
และนี่เป็นเหตุผลหนึ่งครับ ที่มีการคักค้านการรื้ออาคารศาล ข้างสนามหลวง

นอกจากเพราะว่า มันมีสัญลักษณ์เสาหกต้น ตัวแทนหลักหกประการของคณะราษฎรเป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมแล้ว
ตัวอาคารเอง ก้อถือได้ว่าเป้นหมุดหมายที่สำคัญในประวัติศาสตร์การเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณของสถาปัตยกรรมไทย
นั่นคือ-ก่อนหน้ายุค2475-สถาปัตยกรรมของสยามมีสองแบบ คือของกษัตริย์และของไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน
แต่พอมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบความสัมพันธ์ของอำนาจ-กลายเป็นคนสามัญปกครองกันเอง การจะนำสถาปัตยกรรมในภาษา ลีลาเดิม มาใช้ก้คงไม่เหมาะ (อีกทั้งคณะราษฎรเองก้ต้องการตัดขาดจากรูปแบบสถาปัตยกรรมอันวิจิตรปราณีตอย่างล้นเกิน อันเป็นตัวแทนของสถาบันกษัตริย์ด้วย)
นอกจากนั้น จากการกระจายอำนาจไปสู่หน่วยอื่นๆ ทำให้มีความต้องการในการใช้พื้นที่ในรูปแบบใหม่ๆมากขึ้น (เช่นรัฐสภา-ศาล-ที่ว่าการกระทรวงต่างๆ)
ทั้งหมดเป้นสาเหตุที่ทำให้คณะราษฎรเลือกสถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์น ที่มีความเรียบเกลี้ยง ไร้การประดับประดา ปราศจากฐานานุศักดิ์ทางสถาปัตยกรรม มาเป้นตัวแทนอาคารในยุคประชาชนเป็นใหญ่ในแผ่นดิน
และอาคารศาลที่ว่า ก็เป็นหนึ่งในอาคารในจิตวิญญาณดังกล่าว ที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่หลังในประเทศไทยครับ

เพราะงั้น มันไม่สำคัญหรอกว่า อาคารหลังนั้นอายุถึงหรือไม่ถึงร้อยปี(เราจึงควรจะอนุรักษเก็บไว้)..แต่มันสำคัญตรงที่ อาคารหลังนั้นมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างไรมากกว่า.....

[tumtawan]

ต่อเรื่องเส้นทางจักรยานนะครับ
........

แม้ว่าถนนมันก้คือถนนเหมือนกันหมดทั่วโลก ป้ายก็พยามออกแบบให้เป็นสากลเข้าใจได้
แต่เราจะไม่เก็ทมันทันทีหรอก
จนกว่าจะมีโอกาสลองผิดลองถูกเสมอ

เช่นเดียวกับเส้นทางเชื่อมเมืองของฝรั่งเศส
ปกติมันจะมีรหัสขึ้นต้นหมายถนนหลายแบบ เช่น n d t อะไรก้ว่าไป
แต่เส้นที่เราจะเลือกใช้เป็นหลักคือ d
นั่นคือเส้นทางโลคัล ที่มักวิ่งเลียบขนานกับทางหลัก
ถึงกระนั้น...เส้นทาง d บางเส้น ก็คับคั่งไม่แพ้เส้นใหญ่
เราจึงต้องพยามอ่านจากแผนที่ให้ได้ โดยสังเกตว่า ถ้า d ไหน อ้อมหน่อย d นั้นมักจะรถน้อย
และเป็นสวรรค์สำหรับนักจักรยาน...

บางคนแนะนำให้ผมไปทางเส้นที่ตัดสำหรับคนเดินเท้าท่องเที่ยวเท่านั้น..ซึ่งไม่มีรถแน่นอน และจักรยานไปได้
แต่เพราะมันไม่มีรหัสและไม่ปรากฎในแผนที่ ผมจึงเลือกที่จะไม่เสี่ยงกินข้าวลิง

ส่วนเส้นทางที่ผมประทับใจมาก คือเส้้นทางเลียบแม่น้ำลัวรื
อย่างที่เกริ่นไว้..นี่เป็นเส้นทางที่สุดตีนมาก
ไม่ใช่แค่ว่ามันเลียบแม่น้ำยาวต่อเนื่องไปไม่ขาดตอน
แต่มันยังถูกกำหนดเป้นแคมเปญท่องเที่ยวของแคว้นนี้ ในนาม ลัวร์อาเวโล..หรือ เที่ยวลัวร์ด้วยจักรยาน
ซึ่งนอกจากเส้นทางแล้ว ห้องพัก ร้านอาหาร ร้านจักรยาน จุดแคมปิ้ง..สิ่งต่างๆเหล่านี้ก็ถูกกำหนดจัดหาให้พอดีระยะพักของการเดินทางของนักจกย.ระดับบ้านๆ(คือซักสามสิบสี่สิบกม.คับ)
เพราะความต้องการไม่ใช่แค่นักทัวริ่งอย่างเราๆ
แต่เค้าอยากให้ผู้คนทั่วๆไป ที่ใช้ชีวิตทำงานวันธรรมดา เดินทางท่องเที่ยวด้วยจกย ในวันหยุด

คนไม่ได้ขี่เล่นเรื่อยเปื่อยไปตามแม่น้ำนะครับ
แต่ตลอดเส้นทางแม่น้ำลัวรืนั้น เป้นที่ตั้งของปราสาทสมัยกลางและสมัยเรเนซองนับสิบๆแห่ง
ถือได้ว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่โคตรลงตัว เพราะปราสาทแต่ละแห่งนั้นก็ห่างกันไม่มาก คือสามสิบ สี่สิบโล และห่างจากฝั่งแม่น้ำไม่มาก..สลับฝั่งซ้ายมั่งขวามั่ง
ลำพังขี่เล่นริมน้ำก็เยี่ยมแล้ว...
แต่การขี่จักรยานไปด้วย-ชมธรรมชาติด้วย-ชมสถาปัตยกรรมไปด้วย-ทัศนาบ้านเมืองในยุคเมดิเอวัลไปด้วย-อากาศชิลๆ-ถนนดีดี...
ทั้งหมดประกอบกัน ทำให้เส้นทางนี้ บรรลุเป้าหมายที่แคมเปญของแคว้นนี้วางเอาไว้
นั่นคือ ทำให้คนที่ผ่านเส้นทางนี้ หลงใหลมัน
และติดใจในการใช่จักรยานเป็นพาหนะในการท่องเที่ยว.....

[tumtawan]

นอกจากเส้นทางเชื่อมเมืองและเส้นทางท่องเที่ยวด้วยจักรยานที่น่าประทับใจแล้ว
การเดินทางด้วยรถไฟและรถบัสพร้อมกับ ก็เป้นสิ่งที่แสดงว่ารัฐบาลนั้นใส่ใจกับผู้ใช้พาหนะนี้เช่นกัน

อย่างที่ผมเคยเล่าไว้ในกระทู้ญป.ว่า การจะทำให้คนใช้จกย.ในชีวิตประจำวันนั้น
ไม่ใช่แค่การออกแคมเปญ-การประชาสัมพันธ์
แต่ต้องใช้มาตรการทั้งให้รางวัลและรังแก
-ให้รางวัลคนใช้จกย.ด้วยการมอบเส้นทางที่สะดวกสบายให้/จัดหาที่จอดที่ปลอดภัย/บังคับในกฎหมายอาคารให้ต้องมีห้องอาบน้ำในอาคาารสำนักงาน/อำนวยความสะดวกในการใช้จักรยานร่วมกับรถสาธารณะ....มีมากมายหลายร้อยแปดวิธี
-รังแกรถใหญ่ ด้วยการบีบถนนให้แคบเข้า(เอาพื้นที่มาทำเลนจักรยานและทางด่วนรถเมล์)/เก็บค่าจอดรถริมถนน/ห้ามรถเข้าถนนบางสายบางเวลา/ขึ้นภาษีรถยนต์(เอามาปรับปรุง-ขยายเส้นรถไฟฟ้า)...รังแกให้หนักเลยครับบรรดารรถยนต์นี่

ฝรั่งเศสใช้มาตรการที่ว่านี้ทุกอย่าง ยกตัวอย่างที่ผมได้มีโอกาสใช้คือการโดยสารรถไฟ-รถประจำทาง
อันที่จริง ในปารีสก็ไม่ได้ห้ามเรื่องการนำจกย.ขึ้น-แต่ความหนาแน่นของผู้โดยสารและความไม่สะดวกเวลาเปลี่ยนสถานีทำให้คนไม่ค่อยเอามันลงไปด้วย
แต่ถ้าเป็นกรณีรถไฟต่างเมืองหรือชานเมืองแล้ว จะมีตู้พิเศษเฉพาะสำหรับห้อยแขวน จกย.เลยทีเดียว
โดยจะมีสัญลักษณ์ติดไว้ข้างโบกี้
หรือหากแม้รถไฟในเที่ยวนั้นไม่มีตู้ที่ว่านี่ ก็ไม่ได้หมายความว่าเรากับเพื่อนสองล้อจะอดขึ้น
มันยังมีที่ว่างมากมายให้จัดวางจกย. โดยข้อแม้ว่าต้องไม่กีดขาวงทางผู้อื่น

แต่ถ้าเราไปกับ จกย.พับล่ะก้อ...อย่าไปสนใจว่าจะขึ้นตู้ไหน-เวลาใด หรือคนแน่นแค่ไหน
เพราะลำพังแค่ที่วางกระเป๋าหรือที่ว่างสำหรับรถเข็นคนพิการ ก็เพียงพอสำหรับรถพับของเราแล้ว
และที่สำคัญ...ไม่ว่าจะรถเล็กหรือรถใหญ่
ไม่มีชาร์จเพิ่มเติมใดๆครับ

ผมคิดว่าโครงการนี้ประสบผลสำเร็จมากทีเดียว
พร้อมๆกับปัจจัยที่ว่า ตารางเวลารถไฟที่แม่นยำ-โครงข่ายทั่วถึง-และวิ่งเร็ว
มีคนมากมายขี่จกย.จากชนบท เพื่อมาขึ้นรถไฟเข้าปารีส และขร่ จกย ต่อไปยังเป้าหมาย.......
เห็นแล้วอิจฉามากครับ

[tumtawan]

อย่างที่เรารู้กันว่า ค่าใช้จ่ายที่ยุโรปนั้นแพงมหาโหด
รวมทั้งค่าที่พักด้วย (รร.ระดับสองดาว คืนละสามพันอย่างต่ำ)
ด้วยบัดเจทระดับแบคแพคเกอร์ของผม
ทางเลือกจึงมีอยู่สองทาง
คือแคมป์ สลับ โฮสเทล
แต่ทางไม่ได้เลือกก็มักโผล่มาแบบไม่ได้คาดการณ์เช่นกัน
คือผู้คนเอื้อเฟื้อที่นอนให้
.................

การสตีลท์แคมปฝืนั้น ถือว่าผิด กม.ในฝรั่งเศส
แต่ในทางปฏิบัติ ในประเทศที่ผู้คนนับถือเสีีภาพส่วนบุคคลสุงสุด
ตราบใดที่เราไม่ได้ละเมิดสิทธิ-บุกรุกพื้นที่คนอื่น......ก้จะไม่มีใครมาเขย่าเตนท์เรากลางดึกพร้อมกับขับไล่ไปที่อื่นเช่นกัน

ส่วนใครที่กลัวผี ถ้าต้องนอนแปลกที่คนเดียว (ในป่า-ข้างทาง-ผมเคยนอนข้างโบสยุคกลางด้วยคับคืนนึง ระฆังดังเหง่งหง่างชวนคิดถึงตาริวจิตสัมผัสยิ่งนัก)
ไม่ต้องกลัวนะครับ ที่ฝรั่งเศสไม่มีผี....
......เพราะผมอ่านโพลที่สำรวจเกี่ยวกับความคิดเกี่ยวกับเรื่องผีของแต่ละชนชาติมาครับ
พบว่า ชาวฝรั่งเศสเป็นประเทศที่คนไม่กลัวผีมากที่สุด คือ แปดสิบเปอรเซน
และประเทศไทย ผู้คนกลัวผีเป็นอันดับต้นๆของโลกกครับ (จำเปอรเซนไม่ได้)
เพราะงั้น ถ้าคนในประเทศบอกไม่กลัว (น่าจะ = ไม่มี)...ก็จะกลัวไปใยครับ

แต่...ปัญหาเดียวของการแคมป์คือความหนาวเย็น....
ไม่ว่าเราจะเตรียมตัวดีแค่ไหน..ผมคิดว่าถ้าเราไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องนั้นจริงๆ
ก้ยากที่จะจัดการทุกอย่างให้ลุล่วงปราศจากปัญหา
ผมเตรียมทุกอย่างเท่าที่เตรียมได้จากเมืองไทย
เสื้อหนาว-ถุงนอน-รองนอน เอาแบบที่สเปคดีที่สุดเท่าที่หาได้ในไทย
ในช่วงสัปดาห์แรกๆ ที่อุณหภูมิประมณ 4-3-2-1 แม้กระทั่ง 0 องศา...ผมก็ยังคงนอนได้
แต่เมื่อมันต่ำลงเรื่อยๆจนถึง-1 -2 และเริ่มมีน้ำค้างแข็งตัว
ร่างกายผมยังทนได้....แต่เท้าต่างหากที่เย็นจนนอนไม่หลับ

แปลกมาก......ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ผมลองสู้ใหม่ในคืนถัดไปด้วยการซื้อถุงเท้าแบบกันหนาวจากร้านแคมปิ้งที่โน่น(แพงชิบ...) บวกกับรองเท้าที่มีขนด้านในไว้ใส่ในบ้าน แต่ผมเอามาใส่นอนซะเลย
ก็ยังไม่ไหว...ไม่สามารถหลับได้แม้สักนาที เท้าเย็นมากจนกลัวว่าชาแข็งจนหมดความรู้สึก
ผมเลยยอมแพ้ตั้งแต่คืนนั้น
และเสียเงินค่าโฮสเทลทุกคืนจนถึงวันกลับ

จนมาถึงตอนนี้ ยังหาวิธีแก้เรื่องเท้าเย็นตอนนอนไม่ได้เลยครับ
ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ และมีทางออก รบกวนขอคำแนะนำด้วยครับ

[tomaxe191]

มารออ่านต่อครับ

[Maipare.101]

ขอบคุณครับ
อาไม้แป่
...ผมเองเมื่อก่อนขี่ประจำกะอ.นิคมครับ
เคยร่วมขบวนกะชาวร้อยเอ็ดคราวมาเยือนยโส
จำได้บ่คับ?

จำได้คับคล้ายคับคา ถ้าจำผิดขออภัยด้วยครับ ที่ปั่นรถพับวันนั้นใช่มั้ย ปั่นเก่งมากๆเลย เสือหมอบผมไล่ตามไม่ทัน

[tumtawan]

แหม่.....
หนังยังไม่จบ....พระเอกออกมาซะเเล้ว..

[tumtawan]

การปั่นจักรยานในเส้นทางที่ผมเลือกนนั้นนับว่ารื่นรมณ์ทีเดียว
เพราะเส้นทางส่วนใหญ่ราบเรียบ แม้มีเนินก็ไม่มากนัก (พอลงเข็นแล้วไม่ท้อ..ยาวกว่านี้อาจมีด่าตัวเองว่าทำไมมึงไม่ยอมเช็คความชัน) เหมาะสำหรับซิงเกิ้ลสปีดยิ่งนัก
ทิวทัศน์รอบตัวสวยงาม ส่วนใหญ่เป็นทุ่งหญ้า-ทุ่งเกษตร (ชาวนา-ชาวไร่ฝรั่งเศสนี่มีเยอะครับ..ผลผลิตทางการเกษตรที่นี่ส่งออกอันดับหนึ่งในยุโรปนะครับ) สลับกับป่าโปร่งๆ (ที่เหมาะยิ่งนักกับการแอบแคมป์)
ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง-ต้นฤดูหนาว ธรรมชาติทำให้บรรยากาศของดินแดนนี้เปรียบเสมือนผืนผ้าใบที่ถูกระบายด้วยสีสามเฉด
เทาหม่นของท้องฟ้า-เขียวสดของทุ่งหญ้า และสีส้มของใบไม้ที่หล่นร่วง....
.......
แม้ลักษณะภูมิทัศน์ที่โล่งกว้างสุดลูกหูลูกตา มักถูกนิยามว่าเป็นตัวแทนของอารมณ์เปลี่ยวเหงา
ผมพบว่ามันไม่จริงเสมอไป....เราจะรู้สึกอย่างไร ขึ้นอยู่กับเรามองมันจากความรู้สึกแบบใดมากกว่า?
ลักษณะภูมิทัศน์แบบเดียวกันนี้เอง ให้ความรู้สึกเป็นอิสระ และปลดปล่อยผมออกจากพันธนาการทางสังคมอันรัดรึง-จากสิ่งนิยมสมมติที่ผู้คนสร้างขึ้นและบูชามันอย่างลืมหลงในภายหลัง....
มากไปกว่านั้ัน..มันยังให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับตอนที่ยืนอยู่บนยอดภูกระดึง-เบื้องหน้าทะเลอันดามัน-ท่ามกลางหมู่ดาวบนยอดทับเบิก.....
นั่นคือ....มนุษย์เรานั้นช่างกระจิดริด

สำนึกแบบนี้แหละครับ ที่ผมเห็นความจำเป้นที่ต้องออกเดินทางเพื่อตอกย้ำมัน
ตอกตัวตนให้จมลงไป ย้ำกับตัวเองถึงความไร้อำนาจเมื่อเทียบกับสิ่งที่ใหญ่กว่ามากมากอย่างธรรมชาติและจักรวาล...

แต่มันน่าแปลก...ที่ความรู้สึกอันเข้มข้นระหว่างเดินทาง....จะค่อยค่อยจางหายไปเมื่อเวลาผ่าน
ราวกับน้ำหอมที่เปิดฝาทื้งไว้ก็มิปาน....
และไม่นาน..ตัวกูของกูก็เข้าสิงตัวตนเหมือนเก่า
เดืดร้อนต้องคอยหาเรื่องออกทริปสลัดอีโก้ไปเรื่อยๆ
ไม่รู้จักจบเสียที.....