ฝรั่งเศสศึกษา : strida@France

[tumtawan]

หากเราเห็นร่วมกันว่าชาวฝรั่งเศสล้วนเชิดชูบูชาความลิเบอรัล (อันหมายถึงสิทธิ-เสรีภาพ-อิสรภาพ-ความเสมอภาค ทั้งทางกายและทางความคิด)เป็นสมบัติล้ำค่าของมนุษยชาติและปัจเจกบุคคล
เช่นเดียวกับชื่อหนังสือของ วรากรณ์ สามโกเศศ : โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี
ความลิเบอรัลของชาวฝรั่งเศสก็ไม่ได้หล่นร่วงลงมาจากอากาศเช่นกัน
หากแต่มันเป็นผลพวงของการต่อสู้เพื่อให้ได้มา ตลอดช่วงเวลาในประวัติศาสตร์
นับเป็นประวัติศาสตร์ฉบับเลือดท่วมฉบับหนึ่งของมนุษย์

ไม่ใช่แค่การปฎิวัติ 1789 ที่จบลงด้วยการตัดหัวกษัตริย์และราชินีด้วยกิโยติน
ที่ถือว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างถึงราก-ราดิคัลที่สุดของการปกครอง (นั่นคือ ปฎิเสธผู้ปกครอง-ฆ่าทิ้ง-และประกาศการปกครองตัวเอง)
พลเมืองฝรั่งเศสผ่านสรภูมิอันมีลิเบอรัลเป็นเดิมพันมานับครั้งไม่ถ้วน
ถ้าเราไม่นับการลุกฮือของบรรดาไพร่-ทาสติดที่ดินต่อผู้ปกครองในระบบฟิวดัลเป็นการรบเพื่อสิทธิเสรีภาพแล้ว (เพราะกรณีแบบนี้มันคาบเกี่ยวกับเรื่องอำนาจ-ทรัพยากร-การขูดรีดกดขี่ มากกว่าเป็นการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ)
ผมคิดว่ามีอยู่สองเรื่อง(แต่ละเรื่องรบหลายครั้ง) ที่นับเป็นตัวแทนของการสู้เพื่อความลิเบอรัลได้
นั่นคือ เรื่อง สิทธิในการเลือกนับถือศาสนา และสิทธิการปกครองตัวเอง

[punya467]

มาลงชื่อติดตามด้วยคน

[blue0416]

ตามเครื่องวัดระยะทางแบบอนาล็อค มา

[tumtawan]

ใครก็ตามทีที่มีโอกาสศึกษาประวัติศาสตร์ของคริสตศาสนามาบ้าง
ย่อมรู้สึกได้ไม่ยากว่า แท้จริงแล้ว คริสต์-โดยเฉพาะโรมันแคทอลิค- เป็นมากกว่าศาสนา
ศาสนจักรโรมันแคทอลิคเป็นองค์กรขนาดใหญ่มหึมาที่มีอำนาจมหาศาลล้นพ้นและร่ำรวยที่สุดในช่วงสมัยกลางของยุโรป
อำนาจมากขนาดไหนน่ะหรือ? ขนาดที่ว่า เมื่อมีกรณีพิพาทกับกษัตริย์ แล้วสันตปะปางอนตุ๊บป่องหนีไปเก็บตัวบนยอดเขาหิมะ
กษัตริย์นั้นเองที่ตามมางอนง้อ...ขนาดที่ว่ายอมคุกเข่าท่ามกลางความหนาวเย็น..จนกว่าแกจะเลิกงอนและยกโทษให้

แม้ว่ายุโรปสมัยกลางจะมีกี่แคว้น-กี่เมือง มีกษัตริย์กี่พระองค์ แต่ทั้งหมดล้วนอยุ่ภายใต้ความครอบงำของศาสนจักรโรมันคาทอลิค
ที่มีเครื่องมือสำคัญคือศรัทธา และอาวุธเด็ดอันทำให้ใครก็ตามทีที่โดนเข้าไปต้องแดดิ้นลงโดยพลัน...มันไม่ใช่มีดดาบปืนผา....แต่คือการขับออกจากศาสนา (ลองมานึกจินตนาการว่า หากพระสังฆราช บอกกับผมว่า เจ้าไม่ใช่คนพุทธอีกต่อไป! ผมคงอึ้งๆ แบบงงๆ มากกว่าสลดเสียใจน่ะนะ...ค่าที่ว่า ไม่เข้าใจว่าจะมีใครมีสิทธิบอกเลิกสังกัดความเชื่อของคนอื่นได้)
แต่ในยุคกลาง-ยุคสมัยที่อาณาเขตแบบรัฐชาติสมัยใหม่ยังไม่ก่อตัวขึ้น-ผู้คนเชื่อมโยงความเป็นตัวตนเเข้ากับศาสนาเพียงอย่างเดียว...เพราะงั้น การถูกขับออกจากศาสนา ก็เปรียบเสมือนการกระชากเอาบุคคลนั้นออกจากสังคมกันเลยทีเดียว

ศาสนจักรโรมันคาธอลิคเถลิงถวัลย์ในฐานะอำนาจเดี่ยวของสังคม (เหมือนอเมกาสมัยสิบปีก่อนน่ะ ที่ไม่มีใครกล้างัดข้อ )เรื่อยมาจนถึงการเกิดขึ้นของลูเธอแรนท์-ก่อนยุคเรเนซองค์
ที่เริ่มมีการตั้งคำถามถึงความถูกต้องของคำสอน ความชอบธรรมของอำนาจ และความเหมาะสมของการใช้อำนาจของศาสนจักร
ผมคิดว่า จุดเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งความลิเบอรัลของคนฝรั่งเศส ส่วนหนึ่งมีรากฐานจากสิ่งนี้.....นั่นคือการต่อสู้เพื่อสิทธิในการนับถือศาสนาของพวกอูเกอโนต์ (อูเกอโนต์คือคนที่นับถือคริสโปรเตสแตนท-ลูเธอเรียน...ง่ายๆว่าไม่ใช่แคธอลิค)

สมัยนั้น ถ้าคุณไม่ใช่โรมันแคทอลิค คุณก็ไม่นับเป็นคนคริสต์นะ (และคงไม่นับเป็นคนด้วย)
มากไปกว่านั้น คุณต้องโดนกำจัดให้สิ้นซาก
การกำจัดที่ว่า ไม่ใช่แค่การเนรเทศขับไล่นะครับ
แต่คือการฆ่า.....อย่างที่พวกคาธาร์เคยโดนบุกไปปราบในนามของสงครามครูเสด (ที่ปกติรบกับอิสลาม-แต่คราวนี้รบกับคริสต์ต่างนิกาย)
หรืออย่างการล้อมฆ่า-ปิดเมืองประหาร ในวันเซนท์บาธโธโลมิว (ผู้สนใจเสริชกูเกิ้ลได้-รับรองว่าเป็นประวัติศาสตรอ่านสนุก)

การต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งอิสระในการนับถือศาสนาของคนในสังคมเดียวกันดำเนินมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงยุคหนึ่งที่ศาสนจักรเริ่มเสื่อมอำนาจลง (จากการท้าทายของวิทยศาสตร) และเป็นเวลาเดียวกับที่ผู้คนในสังคมเริ่มพัฒนาความอดทนอดกลั้นต่อความต่างของศาสนาได้มากขึ้น
ตอนนั้นเอง...ในช่วงปี 1598 คิงอองรีที่สี่ได้การออกโองการแห่งนังท์..ซึ่งถือเป็นการรับรองเสรีภาพที่จะนับถือความเชื่อที่แตกต่างของคนในสังคมเดียวกัน
ความสำเร็จในการต่อสู้เรียกร้องของพวกอูเกอโน-โปรเตสแตนท์ จึงนับได้ว่าสำเร็จไปก้าวหนึ่ง
และแม้ภายหลังโองการแห่งนังท์จะถูกยกเลิก และ การต่อสู้เกี่ยวกับสิทธิในการเลือกนับถือศาสนา จะยังคงดำเนินต่อไปอีกนับร้อยปี และคนมีเสรีทางความเชื่ออย่างแท้จริงก็หลังสมัย 1789
แต่ผมคิดว่า.....ในห้วงเวลานั้น.....สำนึกของสิทธิ-เสรีภาพและอิสรภาพของปัจเจกบุคล ได้เริ่มงอกเงยขึ้นแล้วในสังคมฝรั่งเศส..........

[kobfujar]

มาติดตามไปยุโรปด้วยคนครับ..
ไม่เคยไปไกลว่าเอเซียตะวันออกเฉียงใต้เลยครับ

....
เราจะนับองค์ประกอบเหล่านี้ ว่าเป็นสิ่งที่ควรมีไว้เพื่อประดับในเมืองโรแมนติคได้ไหม?
- ขี้หมาทุกสิบเมตร แบบเปียกและแห้ง
- ขอทานทุกร้อยเมตรในย่านท่องเที่ยว
- โฮมเลสกางเตนท์นอนเหนือตะแกรงระบายน้ำ (ตะแกรงที่นี่จะมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา-ซึ่งเป็นวิธีเดียวที่โฮมเลสจะสามารถใช้ต่อสู้กับความหนาวเย็นได้)
- ในตู้โทรศัพท์มีคนนอนขดอยู่เสมอ
- บรรยากาศในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ทึบทึม,อึดอัด และสกปรก
......

สังคมเมืองย่อมมีสิ่งเหล่านี้หละครับ..ผมไม่เคยไปสัมผัสประเทศที่ว่าพัฒนาแล้ว แต่เคยผ่านหู ผ่านตา ทางสื่อต่างๆ โดยเฉพาะอินเทอร์เน็ต ก็พบมุมที่เขาไม่อยากให้เราเห็นแบบนี้มากมายเหมือนกันครับ
มีคนไทยบางส่วนที่เคยไปประเทศเหล่านี้เสียอีก กลับไม่เคยเห็น .. มันก็แปลกดีครับ

อ่านเรื่องราวแล้ว เหมือนกับคุณ "tumtawan" จะเรียนทางประวัติศาสตร์มาเลยครับ หรือ ไม่ก็อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุโรปมาพอสมควรเลยทีเดียวนะครับ ... ดีครับ ผมได้ขอจดจำบรรยายสรุปย่อเป็นความรู้ไปด้วยเลย ขอบคุณครับ..

[tumtawan]

สวัสดีครับ พี่kobfujar

ผมคิดว่าส่วนหนึ่งจริง ที่ความไม่น่าดูน่าชมเหล่านี้คือองค์ประกอบของสังคมเมืองใหญ่
แต่ส่วนหนึ่งก็ไม่จริงเสมอไปครับ

ยกตัวอย่างเรื่องขี้หมา-เช่นที่ญี่ปุ่น....ที่ผู้คนเลี้ยงหมามากเหมือนกัน แต่แทบไม่เห็นขี้หมาแม้เพียงสักกอง (ไม่ใช่ว่าเป็นนักสำรวจขี้หมานานาชาติ-แต่เราชาวจักรยาน หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้สายตาจ้องมองท้องถนน)
นั่นเป็นเพราะผู้คนเก็บกวาดมันทุกครั้งที่หมาของตนขี้ในที่สาธารณะ...ด้วยสำนึกแบบชุมชนที่เกรงว่าจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

แต่ชาวฝรั่งเศสไม่.....มันน่าแปลกที่ผู้คนที่นับว่ามีแนวคิดลิเบอรัลที่สุดชาติหนึ่งของโลก (ลิเบอรัลขนาด รัฐมนตรีหญิงคนหนึ่ง(กลาโหม...ถ้าจำไม่ผิด)-ท้องขณะดำรงตำแหน่งอยู่-และไม่เปิดเผยพ่อของเด็ก-และไม่มีใครคิดจะไปง้างปากให้เค้าบอกและสื่อก็ไม่เล่นเรื่องนี้-และออกเดินตรวจแถวสวนสนามในรูปร่างอุ้ยอ้าย.........ลองนึกบริบทแบบไทยไทยประกอบจะได้อรรถรสมาก) ไม่ยอมเก็บกวาดขี้หมาของตนในที่สาธารณะ
อะไรที่ทำให้ผู้คนที่มีสำนึกของความเป็นชาติสูง..ขาดสำนึกพื้นฐานของพลเมืองแบบนี้?

ผมคิดว่า คำตอบอาจเป็นเพราะว่า.....เรื่องเบๆ บ้านๆ แบบนี้ เค้าเป็นหน้าที่ของรัฐต่างหาก......
สำหรับเรา-มันอาจเป็นการเรียกร้องต่อรัฐที่มากเกินไป...แต่เมื่อไหร่ก้ตามทีที่เราต้องเสียภาษีให้รัฐร่วม 30-40% ของรายได้ ..ก็ไม่แน่ว่าเราอาจคิดแบบเดียวกันก็เป็นได้

ด้วยแนวคิดเศรษฐกิจแบบทุนนิยม-สังคมนิยม...รัฐฝรั่งเศสเป็นมากกว่ารัฐ ที่มีอำนาจ-มีความเกี่ยวพัน-มีบทบาทในชีวิตพลเมืองมาก (แต่ทั้งหมดอยู่บนพื้นฐานของการไม่ละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพ)
และคนฝรั่งเศสเองก้อมีความคาดหวังต่อรัฐในเรื่องต่างๆมากเช่นเดียวกัน
นับตั้งแต่เรื่องสาธารณูปโภคพื้นฐาน (เก็บขี้หมา-ลบตัวหนังสือคนมือบอน-จัดการโฮมเลส) ไปจนถึงเรื่องใหญ่ๆ (สำรวจจักรวาล-บูรณะปราสาททั่วประเทศ-ควบคุมระดับน้ำในแม่น้ำ)

...............................

ผมไม่ได้เรียน ปวศ.มาครับ
แต่ผมเห้นความจำเป็นที่ต้องรู้ ปวศ....ถ้าอยากเข้าใจเรื่องอะไรก้ตามที
นี่เป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมต้องเตรียมตัวอย่างหนัก อย่างที่ได้บอกทีแรก
เพราะปวศ.ฝรั่งเศส มันไม่สามารถแยกออกจาก ปวศ ยุโรปได้
ถึงที่สุดแล้ว ยุโรปก้คือประเทศใหญ่ๆประเทศเดียว ที่แชร์ปวศ.-วัฒนธรรมร่วมกัน และแบ่งพื้นที่ปกครองเป็นเขตๆไป
ทีนี้-มันก็อ่านกันมึนไปเลยน่ะสิครับ

[ซาเล้งสีแดง]

ระหว่างรออ่านต่อ ขอปาด...

อวยพรปีใหม่ 2556
ข้าฯ ขอแรงอำนาจฟ้า ให้ หนุ่มจิตทัวริ่งล้อเล็กใจใหญ่ นาม tumtawan
กายแกร่ง
ใจแข็ง กล้า
ร่ำรวยเงินทอง
มากมายมิตรดี
ผู้คนรักใคร่
ผู้ใหญ่เอ็นดู
เทวดาคุ้มครอง ผ่านพ้นอุปสรรคในทุกทาง

สาธุ

[tumtawan]

โอ้ย..ขอขอบคุณอ้ายซาหลายหลาย
แต่งกลอนดีคัก
แม่นไม่เคยพ่อกัน
แต่คิดว่าบ่นานคงมีโอกาสร่วมทริป
เพราะ อีหลีแล้ว-ผมเองก้อมักไต่ภูเขาคือกันเด้
...แต่แถวบ้านมีแต่ทุ่งแต่เดิ่นซั่นแหล่ว....

[วันชัย คำแพง]

โอ้ย อยากมีเส้นทางชีวิตอย่างนี้บ้างจัง ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ....
อีแม่ ข่อยอยากไปฟรั่งเสต........

[tumtawan]

เอ้า..ขอต่อจากเรื่องเสรีภาพในการนับถือศาสนา
..............

ผมเคยนั่งคิดว่า อะไรที่ทำให้การปฎิวัติ 1789 นัั้นเป็นที่ระลึกถึงเป็นหมุดหมายสำคัญในปวศ.การเมืองโลก ถ้าเราอ้างว่ามาจากการฆ่ากษัตริย์แล้วล่ะก้
อังกฤษนั้นเด็ดหัวกษัตริย์มาก่อนเสียอีก
ส่วนรัสเซียนั้นฆ่าทิ้งกันไม่เหลือหน่อเลยทีเดียว

หรือหากจะอ้างความเป็นผู้บุกเบิกแนวคิดลิเบอรัล-เป็นดินแดนแรกที่สถาปนาการปกครองแบบสาธารณะรัฐ
ผมต้องบอกว่า แท้จริงแล้ว คณะปฎิวัติของฝรั่งเศส ได้รับแรงกระตุ้นและแรงบันดาลใจมาจากสงครามเรียกร้องอิสรภาพและสิทธิในการปกครองตัวเองของอเมริกาเป็นสำคัญ

ผมคิดคำตอบที่เข้าท่าและมีเหตุผลอ้างอิงเชิงวิชาการไม่ออกจริงๆ
แต่ขอตอบจากการอนุมานเอง ว่าอาจเป็นเพราะเรื่องราวของการปฎิวัติ1789 นั้น
ส่งผลสะเทือนเลื่อนลั่นในโลกของการเมืองแบบ ราชาธิปไตย
เป็นแรงบันดาลใจของการปฎิวัติเปลี่ยนระบบครั้งต่อๆมาในหลายประเทศ (ใหญ่ๆก้อรัสเซีย-จีน เล็กๆก้อประเทศแถบเซาทอิสท์เอเชียและแอฟริกาทั้งหลาย...2475เองก็มีการกล้าวอ้างถึง 1789 อยู่บ่อยครั้งจากข้อมูลปวศ)
และที่สำคัญ..เป็นต้นธารสู่แนวคิดการปกครองแบบคอมิวนิสต์ ที่ภายหลังกลายเป็นสงครามเย็นครอบงำโลก (ตอนนั้นน่ากัวจิงๆนะจ๊ะ--ลองนึกว่าชะตากรรมของโลกทั้งใบ ขึ้นอยู่กับสองนิ้วโป้งของปธน.อเมกากะรัสเซียที่วางอยู่บนปุ่มปล่อยระเบิดนิวเคลียร)เมื่อช่วงปี คศ 70-90

สาเหตุสำคัญที่การปฎิวัติทั่วโลกมักใช้เป็นเคสสตัดดี้ ก้อเพราะมันมีปรัชญารองรับอย่างแน่นหนา
การทำหรือไม่ทำอะไร เปลี่ยนแปลงหรือไม่เปลี่ยนอะไร...มีคำอธิบายอันอยู่บนพื้นฐานของสิทธิเสรีภาพแห่งมนุษย์เสมอ

ยกตัวอย่างที่ฮาร์ดคอร์ที่สุด

การตัดหัวหลุยส์ที่สิบหกนั้น-เราๆอาจคิดว่า แบบนี้มันลิเบอรัลยังไงวะ...โคดละเมิดเลย
มีการถกเถียงมากมายท่ามกลางผู้ก่อการเช่นเดียวกันว่า...เล่นดีหรือไม่เล่น (ด้วยข้อแย้งเรื่องละเมิดนี่ล่ะ)
แต่โรเบสปิแยร์..มันสมองคนหนึ่งของคณะ....ประกาศกร้าวว่า การเป็นกษัตริย์นั้นแหละที่เป็นทรราชย์ในตัวเอง
หลุยส์อาจเป็นคนดี แต่หลุยส์อยู่ในบทบาทที่เป็นทรราชย์สูบเลือดเนื้อชาวนา-ประชาชนฐานนันดรที่สามอย่างมิได้อนาทรอะไร
เพราะงั้น-เรามิได้ประหารหลุยส์-แต่เราประหารระบบ...อันมีหลุยส์เป็นผู้ใช้มาก่อน
เท่านั้นล่ะ.....
.......ฉับ!......

(ขอเสริมเป็นเกร็ดครับ ว่าถ้าใครมีโอกาสอ่านประกาศของคณะราษฎรฉบับแรก....จะรู้สึกว่ามีลีลลาบางอย่างที่คล้ายคลึงกันในแนวคิด...ถ้าเอามาเปรียบกันน่ะนะครับ)

(เทียบกับตอนที่พวกบอลเชวิค-คอมมิวนิสต์รัสเซียเก็บซาร์นี่....เล่นกันเงียบๆนะครับ-ไม่ได้ถกกันเป็นปรัชญายืดยาวและเผยแพร่นะครับ)

[tumtawan]

ฮ่วย...ไปแหมะอ้ายวันชัย
ชวนแกงค์สามทหารเสือของอ้าย ปั่นไปทางตะเข็บชายแดนพม่า-ออกอินเดีย
แล้วค่อยค่อยปั่นสลับนั่งรถไฟไป

ถนนมันไปถึงเชื่อมกันได้...เชื่อผม

[tumtawan]

(หนักหนักอีกซักนิด..เด๋วเบาแล้ว)
................

1789 ไม่ได้ม้วนเดียวจบ...อาจเป็นเพราะพวกเขาวางแผนไม่เก่งเท่าสนธิลิ้ม..จึงล้มและลุกหลายรอบ
พ่อโรเบสปิแอร..เจ้าของสปีชเด็ดหัวหลุยส์เอง...ต่อมาก็โดนฉับไม่ต่างกัน
ขำไม่ออกไปเลย

ยึดอำนาจ-ปฎิวัติ-นโปเลียนสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิ-รุกรานประเทศอื่น-แพ้สงครามรัสเซียถูกเนรเทศ
ระบบกษัตริย์อีกครัง-ยึดอำนาจ-สาธารณะรัฐอีกครัั้ง-ปารีสคอมมูน(อันนี้น่าสนใจ ...เล่าสั้นๆคือคนปารีสไม่ยอมแพ้ปรัสเซียในขณะที่รัฐบาลยอมแล้ว จึงจัดดั้งรัฐบาลปกครองกันเอง-ผมว่าบรรยากาศคงมันส์ค่อดๆ ประมาณว่า เอ้า อองรี-แกไปเป็นนายก ส่วนโจอาคิม ไปคุมกระทรวงมหาดไทย...เอ้อ แล้วไปเรียกแม่ยายแกมานั่งเก้าอี้กระทรวงเกษตรด้วยนะ...แหม่ คนมันขาดว่ะ )

มันมีบทเรียนมากมาย-การต่อสู้มากหลายของพลเมืองฝรั่งเศส โดยมีเดิมพันเพียงสิ่งเดียว นั่นคือ สิทธิเสรีภาพของมนุษย์
จนท้ายที่สุด มันได้กลายมาเป็นคำขวัญของประเทศ นั่นคือ
เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ : Liberté, Égalité, Fraternité

........เขียนมาถึงตรงนี้...ผมหวนนึกถึงตนเอง
ประเทศไทยมีคำขวัญบ้างไหมนะ?
........
........
.............
ผมถอยตั้งหลักคิดออยู่นาน....จู่ๆก็มีท่วงทำนองเพลง(อาจมาจากสวรรค์)ดังแว่วขึ้นมาในโสตประสาท
..คนไหนคนไทย จะรู้ได้ไง?
ถ้ามีน้ำใจ ล่ะคนไทยแน่น้อนนนน
ตึมตึม ตึม ตึม
...คนไทยหรือปล่าวววววว?
......
...หรือนี่จะเป็นม้อทโต้ของชาวไทยจริงๆ.....
........
ขำไม่ออกไปเลย


(เรื่องหนึ่งที่ผมเห็นว่าสำคัญไม่แพ้กัน
คือรัฐฝรั่งเศส ได้ประกาศให้แยกรัฐออกจากศาสนาโดยสิ้นเชิง
ต่างจากเมืองไทย ที่มี่แคมเปญผสมเชื้อชาติม้ง-ลาวอิสาน-มลายูมุสลิม ให้กลายเป็นไทย
แต่ดันชูนโยบายยกพุทธเป็นศาสนาประจำชาติไปพร้อมๆกัน
แล้วพวกไม่พุทธ.......จะเห็นงามกับการผสมกลมกลืนอันนี้หรือไม่?

...เพราะถึงที่สุดแล้ว....ศาสนาคือสิทธิในการเลือกที่จะเชื่อหรือไม่เชื่อนะครับ
และพูดให้ถึงที่สุดอีกอย่าง ในนามของความเชื่อ ไม่ควรมีใครจะต้องตายด้วยความขัดแย้งเรื่องนี้ แต่ศาสนาเป็นต้นตำหรับสงคราความเชื่อที่โหดร้ายที่สุด)

[Maipare.101]

อ่านแล้ว ได้อรรถรสดี น่าศึกษาน่าติดตาม

[tumtawan]

ขอบคุณครับ
อาไม้แป่
...ผมเองเมื่อก่อนขี่ประจำกะอ.นิคมครับ
เคยร่วมขบวนกะชาวร้อยเอ็ดคราวมาเยือนยโส
จำได้บ่คับ?

[tumtawan]

มาเรื่องจักรยานกันมั่งครับ
.........
ในปารีส

จิงอยู่ที่ชาวฝรั่งเศสจะเป็นเจ้าของการแข่งตูรเดอฟรองช์ที่เราชาวจกย.คลั่งไคล้
แต่เอาเข้าจริง ในปารีสมีคนขี่น้อยกว่าที่ผมคาดไว้มากทีเดียว

รถที่ผมเห็นเยอะๆนั้นมีสองประเภท คือ หนึ่ง เวหลิป (โครงการเช่าจกย.ของรัฐ ที่จะสามารถคืนสถานีไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานีเดิมกับที่ตัวเองเช่ามา)
และสอง รถซิตี้ไบค์เบๆทั่วไป
เสือหมอบนั้นไม่ค่อยเห็น (อันนี้เข้าใจได้ครับ เพราะปารีสหาที่โล่งๆยิงยาวๆตามธรรมชาติหมอบไม่ได้)
เสือภูเขามีประปราย
คนในชุดจิ้งเหลนสีสดใสเต็มสูบมีน้อยมาก
เดาว่า ในเขตเมืองของปารีส น่าจะไม่มีที่ที่เหมาะสมในการปั่นแบบหนักหน่วง ไล่ดูดไล่ตูดเอาเปนเอาตาย

สถานที่ที่ผมเห็นผู้คนออกกำลังกายด้วยจักรยาน มักจะเป็นสวนสาธารณะที่มีมากมาย เล็กบ้างใหญ่บ้าง
อารมประมาณสวนรถไฟน่ะครับ...ที่มีคนทั้งวิ่ง ทั้งขี่ จกย ทั้งสเก็ท
แต่ไม่ยักเห็นกลุ่มสตรีแอโรบิคพร้อมกับเพลงโบรคเก้นฮาร์ทวูเมนเทคโนบีทเร่งโวลูมสุด..
สงสัยแม่บ้านฝรั่งเศสขี้เกียจออกกำลังกายแฮะ

ส่วนรถพับนั้น น้อยมากทีเดียว
สไตรด้าด้วยกันเห็นสองคันตลอดเวลาที่อยู่โน่นทั้งหมด
บรอมตันเยอะหน่อย นับสิบ
พับอื่นๆก็ประปราย ...

ผมคิดว่า เราจะเข้าใจพฤติกรรมการใช้จกย.ของชาวปารีสได้ ก้อต้องลองนั่งรถไฟใต้ดินในปารีสดูนะครับ
เพราะมันสะดวกมากทีเดียว...คือจุดจอดครอบคลุมทุกที่สำคัญ และสถานีก็มีถี่มาก
ทีนี้ มันอาจลำบากด้วยซ้ำถ้าเราใช้จกย.พับ เพราะนอกจากคนแน่นแล้ว การต่อสถานียังมีขึ้นมีลงบันได เดินเชื่อมไขว้ไปมายาวพอควร
นอกจากมันเล็กจิงและเข็นสะดวกจิง (แบบสไตรด้านี่อนุโลมได้ฮะ หะหะ)

ทางเลือกการเดินทางของปาริเซียง จึงเห็นชัดๆแบบนี้แหละ คือ ขี่จกย.ไปให้ถึงเลย
กะนั่งรถใต้ดินไปให้ถึงเลย
...................