นี่เป็นการเดินทางครั้งหนึ่งที่ผมเตรียมตัวอย่างหนัก....
ด้วยสำนึกว่าความรู้-ความเข้าใจของตนเกี่ยวกับประเทศแถบตะวันตกนั้นน้อยเหลือเกิน
ด้วยการเลือกเดินทางในหน้าหนาวที่จินตนาการไม่ออกว่าเมื่อถึงเวลาธรรมชาติไม่ปราณี....จะรับมืออย่างไร?
ด้วยจักรยานซิงเกิ้ลสปีดล้อเล็ก-แต่จัดเต็มฟูลโหลด-ที่นอนหมอนมุ้งสาระพันจิปาถะประดามี....
อาจมีเพียงสิ่งเดียวที่พร้อมและแจ่มชัด
นั่นคือความตั้งใจในการออกเดินทางไกล
ไปในดินแดนอันนับเป็นมงกุฎแห่งอารยธรรมตะวันตก--ฝรั่งเศส
เพื่อเห็น-รู้จัก-เข้าใจ-เรียนรู้มันอย่างตำราเรียนชั้นเลิศ
ผมต้องการดวงตาที่มองเห็นไม่ใช่เพียงปรากฎการณ์ตรงหน้า-สถาปัตยกรรมหรูหราหรือศิลปะอันตระการ
ผมอยากมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังความวิจิตรบรรจงเหล่านั้น-ผมอยากเข้าใจเงื่อนไขของสังคมและยุคสมัยที่ได้สรรค์สร้างทัศนศิลป์เหล่านั้นขึ้นมา
นั่นคือเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้
...................
และเมื่อผมเดินทางกลับมาจากทริปเฉียดเดือนนี้เอง
ผมกลับไม่รู้สึกอยากเขียน-หรือลงกระทู้สรุปอย่างที่นึกอยากทำก่อนไป
ไม่ใช่ว่ามันไม่มีอะไรจะให้เขียน-หรือเป็นการเดินทางที่น่าเบื่อหน่าย
ตรงกันข้าม..ผมกลับรู้สึกหวาดกลัวที่จะเขียน ด้วยคิดว่าความรู้ความเข้าใจของเรานั้นหาได้เพียงพอต่อการอธิบายความที่กว้างขวาง-เกี่ยวพัน และลึกซึ้งของเทศะนี้
และเมื่อมาดูรูปจากกล้องมือถือก็อกแก็ก..ผมก็ติเตียนตนเองที่ไม่อาจถ่ายทอดบรรยากาศให้ใกล้เคียงได้แม้เพียงเสี้ยว
คล้ายกับคำของปราชญ์ ที่ว่า ยิ่งเรารู้มากเท่าไหร่ ยิ่งตะหนักได้ว่าเรารู้น้อยเพียงไร...
ผมเลยคิดว่าจะไม่ลงดีกว่า...
ดีกว่าลงแล้วไม่ดี...( อ่านแล้วงงไหม?
)
