สรุปทริปเส้นทาง คุนหมิง-แชงกรีล่า สาธารณรัฐประชาชนจีน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_6 ----> 10/4/2012 Lufeng-Chuxiong 82 Km.


@ เมือง Lufeng ที่เรามาหยุดแวะพักกันเมื่อวาน เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับการท่องเที่ยวทางด้านทางธรณีวิทยา เพราะเป็นเมืองแรกๆ มีการขุดค้นพบซากไดโนเสาร์ของจีน เมื่อในอดีตย้อนหลังกลับไป ก่อนที่จะมีการศึกษาในเรื่องนี้ การขุดพบว่าซากกระดูกของสัตวที่สูญพันธ์ไปแล้วจากธรรมชาตินั้น ส่วนใหญ่ในตอนนั้นชาวจีนยังชื่อว่า พวกมันเป็นซากกระดูกของมังกร ชาวบ้านจึงเอากระดูกเหล่านั้นมาป่นเพื่อทำเป็นยารักษาโลก กว่าจะมีการความรู้และเริ่มบันทึกกันเป็นเรื่องเป็นราว ก็เมื่อช่วง ค.ศ. 1938 นี้เอง เมื่องแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันดีในนาม Lufengosaurus วงเวียนใหญ่ตรงปากทางเข้าออกของเมือง จึงมีการจัดสร้างรูปปั่นพวกสัตว์ยุคดึกดำบรรพ์เอาไว้ เหมือนเป็นอนุสาวรีย์หรือเพื่อเป็นการโปรโมทการท่องเที่ยว ให้ผู้ที่ผ่านไปมาได้แวะเวียนเยี่ยมชมกัน เพราะมีพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ใหญ่ตั้งอยู่ เพื่อให้การศึกษาสายพันธ์ของไดโนเสาร์ เฉพาะที่ขุดพบที่มณฑลแห่งนี้อีกด้วย




@ แต่เช้านี้พวกเราก็ไม่ได้มีแพลน ที่จะแวะเที่ยวชมอะไรกันเป็นพิเศษ หลังจากที่ต้องตื่นขึ้นมาเตรียมตัวกันแต่เช้ามืด เพราะไม่อยากต้องแย่งชิงกันเข้าไปใช้ห้องน้ำ ที่มีอยู่เพียงจำกัด(หนึ่งชั้นมีห้องเดียว) เมื่อถึงเวลานัดหมายเราจึงลงมาจากชั้นสามของห้องพัก จัดกระเป๋าฯเพื่อเดินทางกันต่อไป มื้อเช้าของวันเราแวะหาอะไรกินกันแบบง่ายๆ เป็นบะหมี่เนื้อแต่ที่พิเศษไม่เหมือนกับร้านทั่วๆ ไป ก็ตรงเส้นก๋วยเตียวที่ใช้นั้นทำขึ้นสดๆ นวดให้เห็นในร้านกันเลยทีเดียว ผมซึ่งไม่เคยทานอะไรแบบนี้จึงรู้สึกดีกับมื้อนี้เป็นพิเศษ เส้นที่ทำสดๆใหม่ๆ นั้น..มันเหนียวหนึบอร่อย อย่างบอกไม่ถูก เอื้ออี้ ที่กลัวไม่อิ่มเลยสั่งไข่ต้มมาเพิ่มทานอีกสองลูก กินขั้นเวลาระหว่างรอบะหมี่ที่ยังนวดเส้นไม่ได้ที่ ผมเหลือบไปมองในหม้อต้มไข่ เห็นไข่นั้นต้มด้วยน้ำอะไรก็ไม่รู้ สีนั้นเหลืองคล่ำออกจะดำ ดูแล้วทำให้นึกถึงคลิปของไข่ต้มกับฉิ่งฉ่องเด็กขึ้นมาทันที่ เพราะพึงจะดูมาไม่กี่วัน ก่อนออกเดินทางมันจึงยังติดตาและคอยเตือนสติในการซื้อหาของกินที่เราไม่รู้จักความเป็นมา 5555 แต่เมื่อดูเอื้ออี้ที่ปลอกไข่กินอย่างอเร็ดอร่อยแล้ว ผมเลยทำให้ผมชักสงสัย เพราะเริ่มได้กลิ่นอะไรหอมๆ ลอยเข้ามาทางจมูก อดใจไม่ไหวเลยขอยิบไข่ต้มลูกที่ยังไม่ได้ปลอกเปลือกมาดมดูแบบห่างๆ โดยที่ยังไม่ได้พูดหรือถามอะไร โอ้ย....หอมครับ กลิ่นของดอกเก็กฮวยหอมติดจมูกผมเลย ผมเลยลองสั่งมาลองกินดูบ้าง รสชาติก็ไข่ต้มธรรมดาเนี้ยแหละ แต่กลิ่นของดอกเก็กฮวยนั้นหอมกลบกลิ่นคาวของไข่ไปเลย ผมเลยสั่งมาเพิ่มอีกสี่ลูก ตุนไว้เป็นสะเบียงกลางทาง บะหมี่ชามละ 8 หยวน ไข่อีก 2 ใบ 5 หยวนรวม 13 หยวน มื้อนี้ก็ตกราว 65 บาท

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เช้านี้เรายังคงเกาะทางหลวงชนบทสาย G320 อยู่เหมือนเมื่อวาน แต่วิวสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากแปลงเกษตรกรรม มาเป็นฟาร์มปศุสัตว์บนเชิงเขา ถนนที่เริ่มแคบและลัดเลาะไปตามลำธารน้ำสายน้อย โดยมีอีกด้านของถนนเป็นเทือกเขาสูงที่ถูกขุดเซาะไหล่เพื่อสร้างเป็นถนน 2 เลนเล็กๆ เล็กสะจนรถใหญ่แทบจะวิงสวนกันไม่ได้ ถนนช่วนนี้เราต้องปั่นผ่านอุโมงค์หลายแห่ง แต่ก็มักจะเป็นอุโมงค์ที่ไม่ยาวมากนักและส่วนใหญ่จะไม่มีไฟส่องสว่างภานใน ทริปนี้เรื่องไฟส่องสว่างผมเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว เพราะทราบล่วงหน้าแล้วว่าต้องมีปั่นเข้าอุโมงมึดๆ ผมซื้อไฟหน้าอย่างดีแบบติดศรีษะจากร้านเฮียปิงไป LetSTouring Home Shop(ขอโฆษนานิด ) ปั่นเข้าไปสองสามอุโมงแรกๆ ยังนึกด่าเฮียอยู่ในใจไปหลายชุด เพราะไฟที่ซื้อมาราคาเกือบ 1,500 บาท นั้นสว่างแทบมองทางไม่เห็นทางเลย ฮ้วย...ผมนึกในใจ แต่ก็ยังปั่นเกาะตามเส้นถนน ที่มีแทปสะท้อนแสงไปจนทะลุออกมาได้ทุกครั้ง จนเมื่อมาถึงอุโมงค์อีกแห่งที่ยาวเกือบกิโลฯ ผมเลยต้องหยุดเพื่อตรวจเช็คไฟฉายนั้นอีกครั้ง เพราะสงสัยว่าทำไมมันสว่างแค่นี้ 555 ปรับจนสว่างสุดๆ แล้วก็ยังสว่างได้แค่นี้เองหรอ นึกไปนึกมาอีกทีปรากฎว่าผมดันลืมถอดแวนกันแดดออกครับ…อิอิอิ ขอโทษด้วยครับลวก..พี่ พอถอดแว่นออกเท่านั้นหละ ไฟเขาดีจริงๆ ครับ ปั่นเข้าไปในอุโมงค์แสงของไฟนั้นสว่างเผื่อคนปั่นข้างหน้าไปถึงสามคนเลย...อิอิ เวลาปั่นเข้าอุโมงค์เส้นนี้ที่เสียวที่สุดก็ตรงอุโมงนั้นแคบมากๆ แค่ชนิดที่รถนั้นผ่านเข้าออกได้ทางเดียว เราเลยต้องดูจังหวะของรถให้แน่ใจเสียก่อน ที่จะผ่านเข้าไปใช้งานอุโมงกัน แล้วส่วนใหญ่เรามักจะปั่นตามต่อกันไปเรื่อยๆ เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีรถสวนเข้ามาเมื่อไหร่ บางอุโมงที่ยาวๆ เราก็ปั่นออกมาไม่ทัน รถที่ขับตามตูดมามันก็ทั้งต็อบไฟใส่ บ้างก็บีบแตไล่ใส่กันในอุโมงหูแทบแตก จนเอื้ออี้เสือเจ้าถิ่น อุทานฟักแม้วไปหลายคำกว่าจะออกมาได้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ระหว่างทางรถของโอพี่เกิดยางแตกเป็นแผลใหญ่ จะปะก็ไม่ได้ต้องเปลี่ยนยางในอย่างเดียว แต่ยางอะไหล่ที่เขาเตรียมมาดันเป็นแบบจุ๊กใหญ่ ซึ่งใส่กับขอบล้อของเขาที่เป็นแบบจุ๊กเล็กไม่ได้ โอพีเลยนั่งหัวเสียอยู่นาน ก่อนที่ช่างไทยจากดอยมูเชอร์จะขออนุญาติ ใช้มีดปลายแหลมคว้านรูของขอบล้อให้ใหญ่ขึ้น งานนี้เลยทำให้พวกเรายิ้มกันออกได้ หลังจากที่นั่งเหงื่อตกกันมานาน ไม่นานเราก็ออกเดินทางกันต่อ สภาพของภูมิประเทศที่เล่าให้ฟังในตอนต้น ทำให้พวกเราต้องระมัดระวังก้อนหินที่ตกมาจากบนหน้าผาชันบ่อยครั้งมากขึ้นตลอดเส้นทาง เพราะมักจะมีพวกเศษหินและดินตกลงมาตามอยู่เสมอๆ ผมจึงต้องปั่นแบบตื่นตัวอยู่ตลอดทาง แต่โอพีกลับใช้โอกาศนี้เพื่อสังเกตุดูหินที่ตกหล่นอยู่ตามข้างทาง เขาบอกว่าเผือเจอกระดูกของไดโนเสาร์หรืออาจจะเจอฟรอสซิ้วกับเขาบ้าง ทำให้พวกเราช่วยกันสังเกตุมากขึ้น บางครั้งก็ถึงกับหยุดรถเพื่อลงมาตรวจดูก้อนหินที่เราสงสัยกันเลยที่เดียว ก็สนุกดีเหมือนกัน ระหว่างทางบนถนนเส้นนี้ เรามักจะเห็นชั้นหินและดินที่มีการทับถมกันสลับสีสัน ดูเป็นริ้วเป็นชั้นแปลกตาและสวยงามดี บางช่วงก็ยาวเป็นกิโลเมตร ผมได้แต่ถ่ายรูปเก็บไว้ โดยไม่กล้าหยิบฉวยอะไรติดมือ เพราะกลัวเจ้าบ้านทั้งสองจะว่าเอา

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เกือบเที่ยงแล้ว เรายังไม่เห็นวี่แววของร้านอาหาร หรืออาจจะมีแต่พอไม่ใช่ร้านอิสลาม โอพีเลยไม่หยุดแวะทานข้าวกัน จนเอื้ออี้เริ่มบ่นว่าหิวขึ้นมา เราเลยมาหยุดกันที่ร้านขายของชำ เพื่อหาซื้อขนมกินปะทังหิวกันก่อน แต่ดูเหมือนทุกคนจะอัดกันเต็มที่จนอิ่ม เราปั่นหลงกันอีกรอบ เพราะถนนที่ตีคู่ขนานกันมาสองฝากเลาะมาตามลำธารมาบรรจบกันโดยที่เราไม่รู้ตัว ที่จริงเราต้องข้ามสะพาน(ตรงร้านที่เราแวะซื้อของ)เพื่อข้ามไปใช้ถนนอีกด้าน แต่กลับปั่นข้ามสะพานกลับมาใช้ถนนเส้นเดิมเรียบไปตามแม่น้ำสายนั้นไปเรื่อยๆ หลงไปเกือบ 10 กิโลฯ จนออกนอกเส้นทางใน GPS ไปและไม่มีทางจะวนไปบรรจบกับถนนที่เราจะไปต่อได้ เราเลยต้องปั่นย้อนกลับมาสถานเดียว โอพีเริ่มหามือถือเพื่อเปิดเช็คเส้นทางให้ชัวร์อีกครั้ง แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ผมเลยลองเอาโทรศัพท์ของผม ที่เปิดโรมมิ่งของดีแท็กไปจากเมืองไทย โทรเข้าไปที่เครื่องของโอพี แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้าที่ตัวเขา สรุปว่าว่ามือถือของโอพีน่าจะหายไปจริงๆ ครับ และคงจะหายไปในระหว่างเดินทางตรงที่ใดสักที่ที่เราหยุดแวะพัก หลังจากค้นหาตามกระเป๋ากันจนทั่วแล้วไม่เจอ เราจึงจำใจต้องออกเดินทางกันต่อไป ผมหละเสียดายโทรศัพท์เครื่องนั้นแทนโอพีจริงๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก คงช่วยได้แค่ใช้ GPS ของผม นำทางแทนไปก่อน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงบ่ายของวันนั้นเราปั่นมาถึงมือง Yipinglangzhen เมืองที่เต็มไปด้วยเหมืองถ่านหิน ถนนที่เราใช้นั้นมีแต่รถบรรทุกถ่านหิน วิ่งฝุ่นตลบไปเกือบตลอดทาง ลีกษณะถนนนั้นเหมือนสร้างอยู่ในซอกเขา ด้านบนของภูเขาที่เราผ่านจะเห็นเส้นทางของรถไฟ ที่สร้างขึ้นตลอดเทือกเขาอย่างซับซ้อน เชื่อมโยงภูเขาแต่ละลูกด้วยสะพานและอุโมงค์หลายสิบแห่ง ผมสันนิฐานว่าคงเพื่อใช้เป็นเส้นทางในการขนถ่ายถ่านหิน เพราะสังเกตุดูจากขบวนรถไฟที่วิ่งผ่านไปนั้นส่วนใหญ่จะไม่มีตู้โบกี่โดยสาร อุโมงค์และสะพานที่เจาะผ่านทะลุเขาเป็นลูกๆ เห็นเยอะสะจน พาลคิดไปเองว่าการขุดอุโมงค์นั้นคงจะง่ายกว่ากันสร้างรางวกไปวนมาเป็นแน่แท้ ถนนที่เราใช้เดินทางนั้นก็ดูจะเหมาะสมกับเมืองแห่งนี้เป็นอย่างมาก ผิวยางมะตอยที่แตกระแหงเป็นเส้นร้าวไปตามทาง บ่งบอกได้ดีถึงน้ำหนักบรรทุกที่ถูกกดทับลงไป ไหล่ทางที่แคบล้วนเต็มไปด้วยเศษถ่านหินสีเทาดำร่วนๆ และไม่อยู่ตัว ทำให้รถจักรยานของพวกเราเกือบเสียหลักล้มอยู่หลายครั้ง บางครั้งเราก็ต้องยอมหยุดเข้าข้างทางเพื่อให้รถบรรทุกที่วิ่งตามหลังเรามาผ่านไปก่อน เพราะไม่แน่ใจสภาพของไหล่ทาง รถบรรทุกถ่านหินเกือบทุกคันที่วิ่งผ่านเราไป มักจะมีละออกน้ำกระเซ็นมาใส่พวกเราอยู่เสมอๆ พอมากๆ เข้าผมก็สังเกตุเห็นน้ำเหล่านั้นหลุดกระเว็นมาจากล้อของรถบันทุก จากการสอบถามจึงทราบว่าเป็นน้ำของระบบหล่อเย็นของเบรค แต่ที่คิดไม่ถึงเพราะพี่ท่านเล่นต่อสายยางไปตรงบริเวณล้อทั้งหมด แล้วปล่อยให้น้ำนั้นไหลลงมาที่ล้อ คงทำเพื่อลดความร้อนที่เกิดขึ้นในเวลาเบรคเวลาเบรค แต่บางคันนั้นคงจะเปิดมากไปหน่อย เพราะพอมันวื่งผ่านพวกเราไป น้ำเหล่านั้นมันก็กะเซ็นมาใส่เราจนเปรียก ก็เย็นดีเข้าหูเข้าตากันไปบ้างก็มี นึกถึงเทศกาลสงการณ์ขึ้นมาทันที แรกๆ ผมก็งง มองหาที่มาของน้ำอยู่นานเหมือนกัน ฝนก็ไม่ตกนี่หว่า..หรือจะเป็นน้ำลายของคนที่ปั่นอยู่ข้างหน้าเรา 555 ส่วนน้ำที่เติมให้กับรถบรรทุกนั้น ก็มีให้บริการเหมือนปั่้มน้ำมันทั่วไประหว่างทาง ตั้งให้เห็นอยู่เกือบตลอดทาง แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะมีอยู่มากตามเส้นทางทางที่ลาดชัน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงเย็นของวันนั้นเราปั่นมาตัดกับทางด่วนพิเศษสาย G65 Hanglingzhen อีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เห็นมันมาเกือบหนึ่งวันเต็มๆ ปั่นมาได้อีกไม่ไกลนักเราก็มาถึงเมือง Canglingzhen อันเงียบสงบ โอพีเห็นร้านอาหารอิสลามที่มีอยู่หลายร้านริมถนนเส้นนี้ จึงชวนให้แวะหาข้าวเที่ยงกินกันตอนเย็นๆ เมืองเล็กๆ แต่น่ารักแห่งนี้มีรถประจำทางที่ไม่ใช้น้ำมัน แต่เป็นแรงม้าแท้ๆ ขับลากเทียมเกวียนไปแทน จอดเรียงแถวเข้าวินกันเหมือนวินรถสองแถวหน้าปากซอยบ้านผมเลย พลขับที่ล้วนแต่เป็นสว. ทั้งชายและหญิงนั่งเล่นไพ่ รอผู้โดยสารกันอยู่ตรงริมทาง ผู้โดยสารขึ้นเต็มคันเมื่อไหร่จึงจะออก เมืองเล็กๆ ที่มีแต่บ้านเรือนเก่าๆ แต่กลับดูสวยงามแปลกตาน่าบันทึก ฝาบ้านที่ฉาบด้วยปูนหยาบๆแบบไม่ตั้งใจนัก ทำให้ภาพวาดบนกำแพงแห่งนั้นดูสวยแปลกตา ถึงจะไม่สวยงามเหมือนกับจิตกรเอกที่สร้างสรร แต่ความดิบของสีและทีแปรงที่ไม่คมชัดนั้นทำให้ผมต้องหยุดชื่นชมมันอยู่หลายครั้ง เพื่อจับจ้องดูที่ความไม่เนียบและเหมือน มันคือความแตกต่างของภาพเหล่านั้น บางภาพก็เหมือนพยายามอยากจะเล่าเรื่องราว หรือบอกความเป็นมาของผู้คนที่อาศัยอยู่หลังกำแพงเหล่านั้น หลังคาไม้ที่มีก้อนหินวางทับกับปลิว ส้วมที่มักจะปลูกสร้างอยู่ด้านนอกของตัวบ้าน หรือแยกออกจากกำแพงเขตบ้านอย่างสิ้นเชิง แรกๆ ที่ผมเห็นยังนึกว่าเป็นที่นั่งหลบแดด รอรถโดยสารเสียอีก แต่ถ้าขืนใครไปยืนรอรถอยู่ตรงแถวนั้น คงจะขาดใจตายไปก่อนที่ได้ขึ้นรถเป็นแน่แท้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ร้านอาหารอิสลามริมถนนในเมืองแห่งนี้ มีให้เห็นอยู่หลายร้าน ส่วนใหญ่มักจะแขวนเนื้อแพะตากแห้งอยู่หน้าร้านมองเห็นได้แต่ไกล เนื้อแพะแถวนี้ผมคิดไปเองว่า คงจะหาง่ายกว่าเนื้อหมูหรือวัว เพราะตลอดทางที่ปั่นผ่านมา เห็นแต่ฝูงแพะเลี้ยงเต็มไปหมดทั้งสองข้างทาง เมนูเนื้อแถวมณฑนแห่งนี้ จึงยืนพื้นด้วยเนื้อแพะสะเป็นส่วนใหญ่ ผมเล่นสะอิ่มชดเชยมื้อเที่ยงที่ขาดหายไป เพราะคิดว่าวันนี้ตามที่คุยกัน เราคงหาที่พักกันแถวๆ นี้ อิ่มแล้วพวกเรายังนั่งพักต่อ รอข้าวเรียงเม็ดกันอีกนาน ผมถือโอกาศนี้เดินถ่ายรูปไปเรื่อย ก่อนออกจากร้านไปหาที่พักกัน รถจักรยานของเอื้ออี้ สายเกียร์เกิดขาดเปลี่ยนเกียร์หลังไม่ได้ จากการสอบถามแม่ครัวที่ร้านได้ความว่า เมืองนี้ไม่มีร้านซ่อมจักรยาน โอพีเลยบอกว่าเราอาจจะต้องปั่นไปต่อ เพื่อไปพักกันที่เมืองข้างหน้าแทน จะได้หาร้านซ่อมจักรยานให้เอื้ออี้ด้วย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เราปั่นฝ่าแสงที่เริ่มหมดมาเกือบ 20 กิโลฯ ก็ถึงเมือง Chuxiong ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่โตอยู่พอสมควรเลยที่เดียว โอพีปั่นหาที่พักราคาถูกให้เหมือนเดิม ไม่นานเราก็เจอแต่วันนี้แย่หน่อย เพราะสภาพของโรงแรมและห้องว่างที่ได้นั้นอยู่ถึงชั้นสี่ ลำบากตอนยกสัมภาระขึ้นไปเก็บ เพราะต้องเดินขึ้นลงกันอยู่หลายเที่ยว ส่วนรถจักรยานนั้นเราล็อกรวมกันแล้วจอดเอาไว้ใต้บันไดชั้นล่าง ห้องน้ำที่ชั้นสี่น้ำก็ดันไม่ไหลอีก กรรม.....จริงๆ ต้องลงมาอาบน้ำกันชั้นล่างสุด ห้องอาบน้ำที่รวมกับห้องสุขาสภาพไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่นัก ไหนจะเป็นฝักบัวที่ใช้การไม่ได้ แถมน้ำอุ่นสำหรับอาบก็ไม่มี โอพีเลยช่วยต่อรองกับเจ้าของห้องพัก ขอน้ำร้อนเพื่อเอาไว้ผสมให้พวกเราได้อาบกัน เราเลยต้องเอากาละมังไปรองน้ำที่ก็อกกันไว้ก่อนแล้วผสมด้วยน้ำร้อนที่ต้มได้จากกาต้มน้ำ เพื่อลดอุณหภูมิของน้ำที่เย็นให้อุ่นสบายตัวมากขึ้น โดยมีโคต้าแบ่งปันน้ำร้อนแค่เพียงคนละกระติกเท่านั้น(ทำอย่างกับอยู่แถวดินแดนขาดแคนน้ำสะงั้น) แต่ก็ยังดีกว่าอาบน้ำที่เย็นๆ ห้องน้ำที่ชั้นสี่ที่ยังส่งกลิ่นเหม็นรังควานออกมาถึงทางเดินหน้าห้องของเรา สาเหตุคงเป็นเพราะน้ำที่ยังไม่ไหล แต่ก็ยังมีคนเสือกเข้าไปใช้งานกันอยู่ และห้องนั้นสภาพเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวัน กลิ่นจึงคลุ่งตลบไปทั่วบริเวณ แต่ราคาค่าห้องนั้นแสนเล้าใจ เพราะคืนนี้ผมจ่ายแค่ 10 หยวน ก็ตกราว 50 บาทเท่านั้น ถึงจะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรงแรมถูกๆ แต่ผมก็ให้ดาวกับโรงแรมแห่งนี้ครึ่งดาว เหตุเพราะมันจะเป็นโรงแรมที่ผมต้องจดจำไปอีกนาน เพราะไม่ว่าผมจะไปนอนโรงแรมระดับไหน ก็คงไม่มีทางจะแย่ไปกว่านี้แน่ๆ 555 อากาศที่เริ่มเย็นลงทุกๆ วันคงเป็นเพราะเรากำลังเดินทางขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าตอนกลางคืนมันเย็นลงมากกว่าเดิมทุกวันจริงๆ ก่อนนอนเราเริ่มวางแผนการเดินทางของวันพรุ่งนี้กันใหม่ เพราะโอพีไม่มีโทรศัพท์ที่จะใช้เป็น GPS นำทางได้ เลยต้องเอาแผนที่ของผมมาลากเส้นทางของวันพรุ่งนี้กันอีกที วันนี้ปั่นไปประมาณ 85 Km. ถึงที่พักเกือบสี่ทุ่ม

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เส้นทางของวันนี้ขอปิดท้ายด้วยภาพชุดนี้ครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_7 ----> 11/4/2012 Chuxiong-ShaqiaoZhen 60 Km.


@ เช้านี้สภาพของห้องน้ำชั้นสี่ ทำเอาผมไม่อยากเข้าไปทำธุระหนัก ถึงแม้จะได้เวลาของมันแล้วก็ตาม แค่เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันผมยังแทบพุ่ง พวกเรารีบประกอบสัมภาระเข้ากับรถให้เสร็จ ก่อนออกไปหาอาหารเช้ากินกันในซอยข้างๆ โรงแรมแห่งนั้น เพราะเป็นทำเลที่มีร้านอาหารอยู่หลายร้าน ผมปั่นผ่านๆ เห็นน้ำเต้าหู้กับปลาท่องโก๋จีนตัวใหญ่ๆ ที่พึงทอดเสร็จใหม่ๆ ดูแล้วน่ากินจัง แต่เช้านี้โอพีอยากกินข้าวมากกว่า ผมเลยต้องตามใจผู้นำ ระหว่างรออาหารเช้าผมเลยถือโอกาศใช้บริการห้องน้ำที่ร้านอาหารแห่งนั้นสะเลย เพราะห้องน้ำเขาสะอาดกว่าโรงแรมที่เราพักมาก โอ้ย..ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งันคงปั่นลำบากไปทั้งวันแน่ๆ 555 กินข้าวเสร็จเราปั่นออกหาร้านซ่อมจักรยานให้เอื้ออี้ ซึ่งจักรยานของเขาสายเกียร์ขาด เราทุกคนก็เลยถือโอกาศนี้ตรวจเช็ครถของแต่ละคนไปในตัว หยอดน้ำมันใส่โซ่บ้าง อัดลงยาง ส่วนโอพีก็ซื้อยางในสำรองติดรถไปอีกเส้น ร้านจักรยานใหญ่ในเมือง Chuxiong แห่งนี้ ภายในร้านมีแต่จักยานแบนด์ที่ผมไม่คุ้นชิน คุ้นสุดก็เห็นจะเป็น Merida แต่ก็พอเห็น Dahon แบนด์ดังของจีนอยู่บ้าง เจ้าของร้านจักรยานออกมายืนดูรถจักรยานของผม และพยายามจะพูดคุยเป็นภาษาจีนกับผม แต่ผมหยิ่งครับ 5555 ไม่ยอมพูดด้วย...ได้แต่ส่งยิ้มให้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ กว่าจะเริ่มเดินทางเวลานั้นก็ล่วงเลยก็เกือบจะ 10 โมงเช้าเห็นจะได้ วันนี้ก่อนออกเดินทางโอพีออกไปซื้อหาบิสกิตโซเยอร์มาตุนเป็นสเบียงโชว์ให้ผมดู ผมเคยอ่านเจอที่โอ็ตนนท์เคยเขียนเอาไว้ในหนังสือทิเบตสองขา แล้วอยากจะลองชิมดูว่ารสชาดมันเป็นอย่างไง เลยขอให้โอพีพาไปซื้อหามาลองเพิ่มอีกสักแท่ง ราคาประมาณ 8 หยวน ก็ตกราว 40 บาท ขอขยายความเรื่องบิสกิตโซเยอร์ให้ฟังเพิ่มเติมอีกสักหน่อยว่ามันคืออะไร? บิสกิตโซเยอร์นั้นคือชื่อที่ใช้เรียกขนมบังกรอบอักแท่ง ซึ่งมัลักษณะอัดกันจนแน่นเป็นแท่งสี่เหลี่ยมนั้นเอง ภายในซองจะถูกผนึกแบบสูญญากาศเพื่อกันน้ำแลพความชื้นมีน้ำหนักเบา ในซองจะมีบันจุอยู่ 4 แท่ง ถ้าคุณกินหมดหนึ่งแท่งแล้วซัดน้ำตามเข้าไปในปริมาณที่มากพอ มันก็จะไปขยายตัวหรืออืดในท้องของคุณทำให้อิ่มท้องพอดี รสชาติหวานเล็กน้อย แบบถูกๆ ก็มีราคาแค่ 5 หยวน พวกทหารจีนใช้กินแทนอาหารเวลาไปออกสนามรบ คงเพราะว่ามีขนาดที่เล็กพกพาง่ายเหมาะกับการนำมาใช้เป็นเสบียงของทหารหรือว่าใช้เป็นเสบียงในกองทหาร ขนมปังชนิดนี้เลยเรียกกันติดปากว่า"บิสกิตโซเยอร์"นั้นเอง


ภาพตัวอย่างของบิสกิตโซเยอร์ ตัวที่ผมซื้อทานจะเป็นแพ็คเกจสีเขียวครับ แต่ข้างในเหมือนกันครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เราปั่นออกจากเมือง Chuxiong สู่ถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งข้าว และแปลงเกษตรกันอีกครั้ง วันนี้ท้องฟ้าเป็นใจมากๆ ฟ้าที่ครึ่มเหมือนฝนจะตกนั้น ทำให้เราปั่นกันแบบไม่ค่อยจะโดนแดดสะเท่าไหร่ เหมือนมีเมฆฝนมาคอยบังแดดให้เราเกือบตลอดทาง เราปั่นมาจอดแวะพักกันตรงทุ่งข้าวแห่งหนึ่ง ซึ่งผมพึ่งจะเริ่มสังเกตุเห็นความแตกต่างของข้าวที่เขาปลูกกัน เพราะตอนแรกคิดว่าคงเป็นข้าวที่เรากินกันปกติ เพียงแต่เป็นพันธุ์ข้าวของจีน แต่เมื่อสังเกตุดูที่รวงข้าวดีๆ แล้วก็จะไม่เหมือนกับรวงข้าวที่ผมเคยเห็นในบ้านเรา ปรากฎว่าพวกมันไม่ใช่ต้นข้าว ที่เราเอามาหุงกินกันครับ แต่มันเป็นข้าวสาลี หรือข้าวบาร์เลย์นั้นเอง ซึ่งมีรูปทรงของรวงเหมือนดอกหญ้าเสียมากกว่า แต่มีกรีบใบที่เป็นเส้นสายเล็กๆ อยู่รอบๆรวงข้าว เราหยุดถ่ายรูปกันตรงนั้นอยู่นาน สีเหลืองน้ำตาลอ่อนๆ ของข้าวสาลี่ยามต้องลม มองดูนุ่มนวลสวยงามอย่างบอกไม่ถูก เราปั่นกันต่อมาอีกไม่ไกล เราก็เจอแปลงต้นข้าวสาลี่ที่มีชาวนากำลังเก็บเกี่ยวกันอยู่พอดี โอพีเลยชวนเราหยุดลงไปถ่ายรูปและสอบถามกับชาวนากันว่านี้คืนต้นอะไรกันแน่ เพราะผมถามแล้วเขาไม่แน่ใจว่าต้นข้าวอะไร เขาก็คงอยากรู้เหมือนกัน เมื่อลงไปถามไถ่ชาวนาให้ จึงได้รู้ว่าเป็นต้นข้าวบาร์เล่ย์หรือข้าวสาลี่ เรานั่งดูและถ่ายรูปชาวนาทำงานอยู่พักใหญ่ จนเต็มอิ่มจึงออกเดินทางกันต่อ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ระหว่างทางมีข่าวดีเมื่อมีสายโทรเข้ามาที่โทรศัพท์ของผม แต่เสียงปลายสายนั้นพูดเป็นภาษาจีน ผมงงเลยเอาโทรศัพท์ให้โอพีเป็นคนพูดคุยแทน ปรากฎว่าคนที่เก็บมือถือของโอพีได้ เขาโทรกลับมาตามเบอร์ที่โชว์อยู่ในเครื่อง เป็นพลเมืองดีที่โทรมาบอกว่าเขาเก็บโทรศัพท์ได้นะ และให้เจ้าของมารับโทรศัพท์คืนได้ที่เมือง Lufeng เมืองที่เราไปพักกันเมื่อสองวันก่อน พูดถึงเรื่องโทรศัพท์ ผมเห็นโอพีเขาใช้แล้วรู้สึกว่าเขาใช้มันได้ค่อนข้างคุ้มค่าจริงๆ มันเหมือนเป็นเครื่องมือที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่งในการเดินทางของเขาเลยที่เดียว เป็นทั้งเครื่องนำทางแบบ GPS และเขายังใช้มันบันทึกเป็นแท็กกิ้งเส้นทางที่เขาผ่าน เพื่อลงสือสารบอกให้กับทางบ้านของเขาได้รู้ความเคลื่อนไหว(จำชื่อแอปไม่ได้) บางครั้งเขาก็ก็ใช้มันเสิร์ชหาข้อมูลของสถานที่ต่างๆ และที่สำคัญเขาใช้ในการหาที่พัก(ในจีนคงมีเวปหรือแอปที่รวบรวมข้อมูลพวกนี้เอาไว้) การที่เขาได้มือถือคืนนัน จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับเขาจริงๆ ซึ่งน่าจะทำให้การเดินทางของเขารวมทั้งผม สมบูรณ์แบบขึ้นด้วย มุมมองของมือถือของผมเปลี่ยนไปเลยจริงๆ หลังจากที่ได้เดินทางร่วมกับเขา

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เมื่อวางสายลงโอพีจึงอธิบายให้ผมฟังด้วยความดีใจ และเขาอาจจะจะต้องกลับไปรับโทรศัพท์ของเขาคืน เพราะมีคนเก็บมือถือของเขาได้ แล้วอธิบายแผนที่เขาคิดเอาไว้ให้ฟังว่า วันนี้เราคงจะต้องปั่นไปหยุดพักกันแค่ถึงเมืองข้างหน้าก่อน เพราะพรุ่งนี้เขาจะต้องนั่งรถประจำทางกลับไปรับมือถือของเขาคืนที่เมือง Lufeng ผมเลยบอกว่าตกลง ผมจะหยุดรอเขาที่เมืองข้างหน้านี้ เพื่อจะได้ออกเดินทางไปถึงเมืองต้าลี่พร้อมๆ กัน แต่โอพีเสนอทางเลือกให้ผม โดยเขาแนะให้ผมปั่นไปกับเอื้ออี้ต่อให้ถึงเมืองต้าลี่เลย ซึ่งคงจะใช้เวลาเดินทางต่ออีกประมาณสองวันก็คงถึง เขาจะปั่นตามไปสมทบที่เมืองต้าลี่เอง ผมเห็นดีด้วยเพราะจะได้พักเที่ยวที่เมืองต้าลี่เพิ่มอีกวัน จากที่ได้แพลนเอาไว้เพียงแค่วันเดียว เมืองต้าลี่เมืองท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมชื่อดัง มีสถานที่ท่องเที่ยวให้เยี่ยมชมอยู่มากมาย เฉพาะในเมืองเก่าเองก็คงใช้เวลาเดินเป็นวันจึงจะทั่ว อีกทั้งไกล้ๆ ยังมีทะเลสาปเอ๋อไห่ ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ไหนจะเป็นวัดเก่าที่ไกด์บุ๊คแนะนำซึ่งตั้งอยู่รอบๆ เมืองอีกหลายแห่ง การได้หยุดแวะพักเพิ่มอีกวัน จึงดูหน้าจะเหมาะสมกับเมืองใหญ่แห่งนี้เป็นอย่างดี

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เราปั่นขึ้นเขาลูกสุดท้ายของวันนี้ ก่อนจะไหลลงยาวสู่ถนนเรียบเลาะทะเลสาบ โดยมีวิวของผืนนาขั้นบันไดที่แซมด้วยทุ่งพืชสีเหลืองทองอร่ามของดอกผักน้ำมัน ให้เราได้หยุดพักสายตากันอยู่นาน เราหยุดถ่ายรูปกันอยู่พักใหญ่เพราะไม่ต้องรีบร้อนทำระยะทางอะไรกันในเวลาที่เหลือ ปั่นต่อมาอีกไม่ไกลนั้นโอพี่ก็บอกว่า วันนี้เราคงจะหยุดพักกันที่เมืองแห่งนี้ เมือง ShaqiaoZhen เราได้ที่พักเป็นตึกแถวเก่าๆ ตรงข้ามกับโรงเรียนประถมประจำเมือง ได้เวลาเลิกเรียนพอดี แล้วภาพของเด็กนักเรียนที่กำลังเดินแถว ถือพรั่วและคลาดอยู่ในมือแทนหนังสือหรือกระเป๋าตามปกติ มันทำให้ผมได้หยุดคิด ว่ามันใช่อุปกรณ์การเรียนของพวกเขาหรือไม่? หรือที่นี่เขาสอนวิชาเกษตรกรรมกันด้วย