สรุปทริปเส้นทาง คุนหมิง-แชงกรีล่า สาธารณรัฐประชาชนจีน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ผมปั่นตาม Gps ที่ได้ใส่พิกัดของโรงแรมที่ผมจะไป ซึ่งส่วนใหญ่ได้คัดเลือกและค้นหาเตรียมเอาไว้หลายๆ แห่งกันพลาด แล้วเมื่อถึงก็รีบเข้าไปติดต่อสอบถามหาห้องว่าง จากสามในห้าแห่งที่ได้หาสำรองเตรียมไว้นั้น ห้องเต็มหมด ไม่เหลือแม้แต่ห้องเตียงเดี่ยว ตอนนั้นน่าจะเกือบห้าทุ่มได้แล้ว แต่ผมยังปั่นหาห้องพักอยู่เลย อากาศที่เย็นเหมือนอยู่ในหน้าหนาวกลางเดือนเมษา ทำให้ผมเริ่มมีอาการสั่นๆ เมื่อต้องปั่นหาที่พักสำรองต่อไป ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ไม่ไกลจากกันมากนัก รอบๆสวนสาธารณะซุยฮูพาร์คในเมืองคุณหมิง แล้วลองเข้าไปติดต่อสอบถามตามปกติ แต่แปลกที่ตรงร็อบบี้ของโรงแรมแห่งนี้ดันปิดไฟสะเงียบสนิท ผมกวาดตามองเข้าไปข้างใน แถวบริเวณที่ให้บริการฟรีอินเตอร์เน็ตสำหรับลูกค้า มีพอจะมีแสงสว่างจากจอคอมฯเปิดใช้งานอยู่ ผมเห็นชายหนุ่มชาวจีนซึ่งกำลังนั่งเล่นคอมฯอยู่ เลยลองสอบถามเป็นภาษาอังกฤษแบบง่ายๆ ไปว่า "มีห้องพักว่างหรือเปล่าครับ?" เด็กหนุ่มนั้นตอบกลับมาว่า "บ่อฮู้...เพราะตรูไม่ใช่เจ้าของ" แป่ว... แต่เหมือนเสือเห็นสิงห์กะเทยเห็นผีขนุน หรืออาจเป็นเพราะผมยังใส่หมวกจักรยานอยู่ ผมจึงใด้รับความสนใจจากเด็กหนุ่มชาวจีนคนนั้นเป็นพิเศษ เขาเลยอธิบายต่อไปว่า ที่พักน่าจะเต็มแล้วนะ... แล้วชี้ให้ผมดูข้อความที่เขียนทิ้งไว้บนบอร์ด ว่าห้องเต็ม(ไม่หน้าหละถึงได้ปิดไฟกันเงียบ)แล้วเขาก็เริ่มสอบถามว่าผม ว่าผมเดินทางมากจากไหน? แล้วจะไปไหน? เราต่างพยายามสือสารกันอยู่สักพัก ทั้งมือทั้งไม้และภาษาอังกฤษแบบสั้นๆ ก็พอได้ความว่าเขาก็ปั่นจักรยานทัวร์ริ่งมาเที่ยวเหมือนกัน(ดันมาเจอคนบ้าเหมือนกันอีก 555) และก็พอจะสรุปใจความได้ว่า เขาพึ่งปั่นจักรยานมาถึงคุนหมิงวันนี้เหมือนกัน วางแผนว่าจะหยุดพักเที่ยวพรุ่งนี้อีกสักวัน แล้วก็จะเดินทางต่อ ตามโปรแกรมเขาจะปั่นไปเมืองลาซานในธิเบต จริงอะ!...ผมอุทานออกมาเป็นภาษาไทย แต่เขาทำหน้า งงๆ ผมจึงชักสนใจ โปรแกรมและรายละเอียดเส้นไหนของพวกเขา โดยเปิดแผนที่บนไกด์บุคส่วนตัวดูประกอบ แล้วมันก็เป็นเส้นทางเดียวกัน กับที่ผมกำลังไปอย่างเหมาะเจาะ เซาะกราวกันเลยที่เดียวเชียว 555 ผ่านเมืองใหญ่อย่าง ต้าลี่, ลี่เจียง และแชงกรีล่า ผมเลยยิงคำถามตรงๆ ไปแบบไม่เกรงใจว่า ถ้าผมจะขอปั่นไปด้วยจะได้ไหม? เขานิ่งเพราะคงกำลังพยายามแปลภาษาอังกฤษที่ไม่ได้เรื่องของผมอยู่ แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า อ๋อ..ได้สิ ไม่มีปัญหา(เออ..ง่ายจริงโว้ย)

แผนที่จากท่ารถมี่รถวิ่งมาส่ง (Kunming New Southern Bus Station) ต้องปั่นเข้าไปยังบริเวณที่พักอีกประมาณ 16 Km.

@ ในตอนนั้นผมลืมไปเลยว่ายังไม่มีที่พัก แล้วยิงคำถามต่อไปว่า นายพอจะช่วยแนะนำที่พักแถวๆ นี้ให้หน่อยได้ไหม หนุ่มชาวจีนคนนั้นจึงเปิดมือถือที่เป็นสมาร์ทโฟนช่วยค้นหาที่พักให้อย่างคล่องแคล่ว แต่หลังจากอธิบายเส้นทางไปที่พักให้ผมฟังอยู่สักพัก เขาก็ตัดสินใจจะช่วยปั่นนำผมไปยังโรงแรมที่หาเอาไว้ให้ แต่พอไปถึงโรงแรมเหล่านั้นก็เต็มเหมือนกันหมด เขาช่วยปั่นหาให้อีกหลายแห่ง แต่ก็ไม่มีที่ไหนว่างเลย(โรงแรมราคาประหยัด) บางแห่งว่างแต่ก็ไม่อนุญาติให้ผมเอาจักรยานขึ้นไปบนห้องพักได้ ซวยจริงๆ(ผมคิด..)ถ้าทำตามขั้นตอนของการขอวีซ่า แล้วจองที่พักล่วงหน้าเอาไว้ตามระเบียน ผมคงได้ที่นอนอุ่นๆ เรียบร้อยไปแล้ว เขายังปั่นช่วยหาอีกต่อไป จนไปเจอโรงแรมอีกแห่งหนึ่ง ที่ดูจะดีมีระดับขึ้นมาอีกสักหน่อย ซึ่งพอเข้าไปสอบถามแล้วยังมีห้องว่างอยู่ ผมเลยรีบตอบตกลงไป ถึงแม้ว่าราคาที่พักจะห่างไกลจากที่คิดไว้มากพอสมควร แต่ด้วยความอ่อนหล้าของจิตใจ หรืออาจเป็นเพราะความเกรงใจ เพราะการหาที่หลับนอนของผมต้องมาเป็นธุระของชายหนุ่มที่มีน้ำใจ ก่อนแยกจากกันผมจึงสอบถามถึงวันและเวลาให้แน่ใจอีกครั้ง โดยขอเบอร์โทรศัพท์ของเขาเอาไว้ และไม่ลืมที่จะขอบคุณเขาด้วยการไหว้พร้อมกับกล่าวคำว่าขอบคุณ ซึ่งอาจเป็นการแสดงความขอบคุณเท่าที่ผมพอจะคิดออกมาได้ในตอนนั้น คืนนี้ผมได้ห้องเดียวแบบเตียงคู่สุดหรู ในราคา 180 หยวนก็ตกราว 900 บาท แต่เนื่องจากผมนอนคนเดียว เขาเลยลดให้เหลือ 148 หยวนก็ตกราว 740 บาทเท่านั้นครับ ผมรีบอาบน้ำสระผมเพราะปั่นตากฝนและอากาศที่แปลกๆ มากลัวจะเป็นหวัด ออกมานั่งปรับทุกข์กับตัวเองหน้าโทรทัศน์ ที่ดูได้แต่ภาพเพราะฟังเสียงแล้วไม่เข้าใจ ตรูคิดถูกหรือเปล่าหวะ!...เนี้ย ที่พาตัวเองมาทุลักทุเลแบบนี้ รู้อยู่ว่าการมาเที่ยวแบบนี้ มันต้องเจออุปศักดิ์บ้างแหละ แต่อย่าเยอะขนาดนี้ได้มั้ยอะ แล้วผมก็บังคับตัวเองให้นอนหลับไปทั้งๆ ที่โทรทัศน์ยังไม่ได้ปิด เพราะอย่างน้องเสียงที่ฟังไม่ได้ศัพย์ มันก็ช่วยให้ผมไม่รู้สึกวังเวงไปมากกว่านี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_4 ----> 8/4/2012 หยุดทำธุระสำคัญและปั่นเที่ยวในเมืองคุนหมิง(Kunming)
@ เนื่องจากกะเวลาในการเดินทางผิด เพราะจากข้อมูลที่สืบหามา รถที่เดินทางจากเวียงจันทน์ไปคุนหมิงจะใช้เวลาประมาณ 24 ชม. แต่เอาเข้าจริงๆ กลับใช้เวลาไปถึง 31 ชม. ประกอบกับผมยังไม่ได้ทำธุระสำคัญอีกหลายอย่าง ผมจึงต้องหยุดพักที่คุนหมิงอีก 1 วัน เพื่อหาซื้อแผนที่สำรองของมณฑลยูนนาน แบบละเอียดหน่อย, และกดเงินออกจากตู้ ATM ในประเทศจีน, รวมทั้งเช็ครถไฟขากลับจาก ลี่เจียงมาคุนหมิง ตามที่ผมได้วางแผนเอาไว้

@ คุนหมิงเมืองหลวงแห่งมนฑลยูนาน เมืองที่มีความหลากหลายทางด้านเชื้อชาติ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ ภูมิประเทศที่ห้อมล้อมไปด้วยภูเขาทั้ง 3 ด้าน ด้วยความสูงจากระดับน้ำทะเลที่ 1,890 เมตร จึงทำให้มีอากาศที่เมืองแห่งนี้นั้นเย็นสบายตลอดทั้งปี จนได้รับสมญานามว่า“นครแห่งฤดูใบไม้ผลิ”

@ วันนี้ผมตื่นสายนิดหน่อย เนื่องจากสภาพอากาศอำนวนต่อการการต่อเหลือเกิน ผิดปกติวิสัยเมื่อได้มีโอกาศได้ออกไปเที่ยวไกลๆ จากบ้าน ผมมักจะตื่นแต่เช้าออกไปดูความเคลื่อนไหวของผู้คนแถวตลาด เพื่อพบปะผู้คนและอาหารที่ไม่แต่งเติมซึ่งมักจะมีให้พบเห็นรวมตัวกันอยู่แถวๆ นั้น แต่เช้านี้ฝนยังตกปรอยๆ ไม่เลิก อากาศในยามเช้าจึงค่อนข้างจะเย็นผิดปกติไปจากเดือนเมษายนเมื่อสองวันก่อน คิดถึงอากาศแบบนี้จัง..ผมคิด เลยขอมกตัวอยู่บนที่นอนต่อละกัน 555 เกือบเที่ยงแล้วฝนก็ยังไม่หยุดอีก แต่เนื่องจากมีธุระสำคัญที่ต้องทำให้สำเร็จก่อนออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น ผมจึงต้องฉุดตัวเองขึ้นจากที่นอน ออกไปทั้งที่ฝนยังไม่หยุดนั้นหละ ตามแผนที่ผมได้วางเอาไว้ วันนี้ผมจะต้องเริ่มปั่นจักรยานในประเทศจีนเป็นวันแรก แต่เพราะยังมีเรื่องที่สำคัญที่สุดที่ยังไม่ได้ทำ ผมเลยต้องเลื่อนกำหนดเดินทางออกไปอีกหนึ่งวัน ซึ่งพอดีไปตรงกับแผนของนักปั่นชาวจีนที่ผมเจอเมื่อคืน และเรื่องที่สำคัญอันดับแรกที่ต้องทำให้สำเร็จก่อนจะเดินทางก็คือ กดเงินสดออกจากตู้ ATM ในประเทศจีนให้ได้ 555 ฟังดูเหมือนจะง่าย แต่เอาเข้าจริงๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้เหมือนกัน

การกดเงินแลกเงินในจีน
@ บัตร B1st ของ ธ.กรุงเทพ สามารถเอาไปกดเงินสดต่างสกุลที่ตู้ ATM ของธนาคารใหญ่ๆ ทั่งโลกเลยครับ ที่จีนก็เช่น ICBC, Bank of China ขอให้มีสัญญาลักษณ์ VISA, ATP POOL, PLUS ที่ตู้ก็แล้วกัน ปกติธนาคารที่จีนจะยอมให้กดเงินได้ครั้งละไม่เกิน 1,000 -3,000 หยวน หรืออาจถอนได้ไม่เกินวันละ 20,000 หยวน(แล้วแต่ Bank ด้วย)โดยตู้ ATM ที่จีนต้องใส่รหัส 5 ตัว แต่ถ้าเอาบัตร ATM ของธนาคารไทยไปใช้ เมื่อใส่รหัส 4 ตัวเสร็จแล้วก็ต้องรีบกด ENTER เลยก็ได้ ค่าธรรมเนียมการกดเงินข้ามต่างประเทศก็เสียครั้งละ 100 บาท บวกกับเสียค่าธรรมเนียมการใช้ตู้ ATM อีก 100 บาท ส่วนอัตรแลกเปลี่ยนก็ใช้เลดของวันที่กดจริง ซึ่งถือว่าดีกว่าการแลกเงินสดตามเค้าเตอร์ไปเก็บไว้กับตัวที่อีก และยังไม่ต้องถือเงินสดติดตัวไว้คราวละมากๆ ด้วย good

ธนาคารที่ผมกดเงินสดออกจากตู้ออกมาได้

@ พอดีผมใช้บัตร ATM ซึ่งเป็นบัตร Be 1th ของธนาคารกรุงเทพฯอยู่แล้ว(ไม่ได้โฆษณา) ซึ่งเป็นบัตรเดบิตธรรดาๆเนี้ยแหละครับ ก่อนอื่นผมจะต้องออกปั่นตระเวนหาธนาคารที่ดูใหญ่โตสักหน่อย ซึ่งธนาคารในเมืองคุนหมิงนั้น ก็มีอยู่มากมายหลายแห่งเหมือนกัน แต่ก็ล้วนให้บริการแค่เฉพาะบัตรภายในในประเทศจีนเท่านั้น ถึงแม้บางตู้จะมีสัญลักษณ์ที่เป็นสากลแสดงอยู่อย่างเช่นสัญาลักษณ์ของ Pool, VISA หรืออื่นๆ ก็ตาม แต่พอเราใส่บัตรเข้าไปในตู้ มันก็ดีดออกมาหมด แล้วก็ขึ้นข้อความประมาณว่า ใช้ได้เฉพาะบัตรของธนาคารนี้เท่านั้นนะจ๊ะนาย... ภาษาที่เลือกตอนกด แน่นอนว่าไม่มีภาษาไทย ผมเลยต้องเลือกกดเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งเมนูมันก็ไม่คุ้นเอาสะเลยจริงๆ ลองกดผิดกดถูกอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ โดยแต่ละตู้ผมจะพยายามไม่ให้กดผิดเกินสามครั้ง เพราะกลัวว่ามันจะยึดบัตรผมเข้าไป และถ้าไม่มีบัตรผมก็จะไม่มีเงิน คงต้องกลับบ้านก่อนกำหนด ผมจึงระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษ หลังจากตระเวนกดผิดกดถูกอยู่หลายธนาคาร เหงื่อเริ่มตกแล้วสิ...ทั้งๆ ที่อากาศในเมืองนี้นั้นแสนจะเย็นสบาย ชักไม่หมูแล้วเว้ยเห้ย...งานนี้ เลยลองเปลี่ยนให้คนจีนแถวนั้นช่วยกดให้ เพราะตู้มันอาจจะให้บริการแต่คนจีน...อิอิ แต่ก็ยังไม่สำเร็จเหมือนเดิม ช่วงนั้นเล่นใบ้คำกันซะจนเมื่อยมือเลย ผมเลยตัดสินใจเดินเข้าไปในธนาคารใหญ่แห่งหนึ่ง หวังจะหาตัวช่วย คือให้เจ้าหน้าธนาคารช่วยกดให้สะเลย น่าจะเวอร์กนะวิธีนี้ แต่ก็ยังกดไม่สำเร็จเช่นเคย แถมเจ้าหน้าที่ธนาคารยังบอกให้ผมใจแป้วอีกว่า บัตรผมอะ...น่าจะใช้กดเงินสดต่างประเทศไม่ได้ งง เลยสิคราวนี้ เอาอย่างไงต่อดีหว้า...เพราะตอนวางแผนไม่ได้คิดวิธีสำรองเตรียมไว้ และผมก็มีเงินสดที่เป็นสกุลหยวนเหลืออยู่อีกไม่มากแค่ 1,200 หยวน ซึ่งเป็นเงินที่แลกติดตัวมาจากไทย และถ้ากดเงินมาเพิ่มไม่ได้ ผมคงไปไหนต่อไม่ได้แน่ๆ หลังจากที่ขอบคุณเจ้าหน้าสาวหมวยแล้ว ผมก็ออกจากธนาคาร แล้วลองเปลี่ยนตู้กดดูอีกหลายครั้ง กดมั่วไปมั่วมาเงินดันไหลออกมาเฉยเลย 555 ทุกวันนี้ผมยังงงอยู่เลยว่ากดเมนูไหนจึงสำเร็จ.. ผมเลยมีเงินมาเพื่มอีก 1,000 หยวนก็ตกราว 5,000 บาท แทบจะกระโดดตัวลอยดีใจ ตอนที่เงินมันไหลออกมา(คนจีนแถวนั้นคงงง มึงจะดีใจทำไมเนี้ย เงินก็เงินของมึงเอง อิอิ)


ซุ้มประตูม้าทอง และ ซุ้มประตูไก่มรกต ที่เมืองคุนหมิง มีเรื่องเล่าขานกันถึงสิ่งอัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นทุกๆ 60 ปี เมื่อถึงตอนเย็นของวันดวงอาทติย์ที่กำลังจะลาโลกทางทิศตะวันตก จะมาบรรจบกับพระจันทร์ที่กำลังโผล่ขึ้นทางตะวันออก ผ่านซุ้มม้าทอง และซุ้มไก่มรกต กันแบบพอดิบพอดี ทำให้เย็นวันนั้นจะเกิดเป็นทัศนียภาพที่น่าอัศจรรย์“รัศมีของม้าทองมาบรรจบกับไก่มรกต ณ.เมืองคุนหมิง”


ซุ้มประตูไก่มรกต ตั้งอยู่ไกล้ๆ ถนนคนเดิน ”จินปี้ลู่” ซึ่งเป็นถนนคนเดินที่เก่าแก่ที่สุดในนครคุนหมิง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ผมเริ่มดำเนินแผนต่อไป คือหาซื้อแผนที่สำรองของเส้นทางที่จะไปแบบละเอียดๆหน่อย สัก 1:1,500 หรือ 1:1,000 ได้ยิ่งดี เผือในกรณีที่ GPS เกิดใช้การไม่ได้หายหรือชำรุด ผมเลือกเข้าร้านหนังสือที่ดูใหญ่สักหน่อย แผนที่ในร้านแห่งนี้มีให้เลือกหลากหลายมากๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นภาษาจีนเท่านั้น และราคาก็แพงพอสมควร ผมเลยเลือกซื้อแค่แผนที่ในเมืองคุนหมิงแบบละเอียด โดยมีแผนที่ของมณฑลยูนนาน แบบไม่ละเอียดแถมมาอีกด้าน(นึกในใจ GPS อย่ามีปัญหานะลูกพ่อ)

ไบค์เลนในเมืองคุนหมิง



เต้าหู้ปิ้ง หน้ามหาวิทยาลัยยูนาน(Yunnan University)เห็นคนยืนมุงเลยแวะไปลองชิมดู
เต้าหู้ปิ้งร้อนๆ เหมาะกับอากาศเย็นหลังฝนตกนี้ดีจริงๆ มีน้ำจิ้มลาดรสเผ็ดหวานด้วยอร่อยและแปลกๆดี

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เนื่องจากผมยังต้องนอนที่คุนหมิงอีกคืน ผมเลยอยากลองหาโรงแรมที่ถูกกว่านี้ดูอีกสักหน่อย จะได้ประหยัดเงินมากขึ้น เพราะโรงแรมแบบห้องรวมหลายๆ เตียง(Domestic Room)ในจีนนั้นถูกมากๆ ตกคืนนึงแค่ 100-250 บาทเอง ซึ่งถ้าหากหาได้จะประหยัดเงินได้หลายร้อยเลย ว่าแล้วผมก็เริ่มปั่นตะเวนหาที่พักถูกๆ ดุและถือโอกาศปั่นเที่ยวชมเมืองไปในตัว เรื่องหลงทิศหลงทางนั้นไม่ต้องกังวล เพราะผมได้มาร์คตำแหน่งของโรงแรมที่พักเอาไว้ใน GPS เรียบร้อยแล้ว แล้วปั่นมองหาชื่อโรงแรมที่มีป้าย Youth Hostel(บ้านพักเยาวชน) หรือ Hostel(โรงแรมราคาประหยัด)ติดอยู่ แต่ส่วนใหญ่ก็จะเต็มหมดหรือมีก็เหลือแต่ห้องเดี่ยว ซึ่งราคาก็ไม่ได้ต่างจากที่ผมพักมากนัก ผมเลยขี้เกรียดย้าย

มัสยิดหนานเฉิง(Nancheng)มัสยิดกลางประจำเมืองคุนหมิง


ลองแวะชิมขนมนานาชนิด หน้ามัสยิดหนานเฉิงซึ่งดูน่ากินมากๆ ถึงแม้จะคุยกับลุงคนนี้ไม่รู้เรื่อง แต่ก็สือสารด้วยมือกันจนได้ชิมขนมอร่อย


อาหารมื้อแรกที่ลองใช้นิ้วสั่งโดยไม่ต้องออกเสียง เป็นร้านอาหารอิสลามที่ตั้งอยู่ไกล้ๆ มัสยิด รสชาดนั้นเผ็ดร้อนมากๆ กินซะจนเหงือออกหัวเลย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ตกเย็นวันนั้นผมออกปั่นเที่ยวต่อแบบสบายใจ และแวะเข้าเดินเล่นที่สวนสาธารณะซุยฮูพาร์ค และสถานที่ต่างๆ ระหว่างทางแล้วแต่ถนนจะนำพาไปพบเจอ แวะถ่ายรูปบ้างบางครั้งก็ซอกแซกไปตามตรอกซอยซอยเล็กๆได้อย่างสบายใจ ผมแวะกลับไปแถวมัสยิด Nancheng ซึ่งเป็นมัสยิดกลางประจำเมืองของคุนหมิง ที่มีอายุเก่าแก่มากกว่า 400 ปีแล้ว(เสียดายและคิดถึงรูปที่ถ่ายในวันนั้นมากๆ เพราะส่วนใหญ่มันก็อันตรธานหายไปพร้อมกับแท็บเล็ตที่โดนขโมยไปก่อนวันกลับ มีหลงเหลือติดเมมโมรี่อยู่เพียงไม่กี่รูปเอง) ผมกลับถึงโรงแรมเกือบ 3 ทุ่ม ซึ่งท้องฟ้ายังเหมือนตอนหกโมงของบ้านเรา เพื่อเตรียมจัดกระเป๋าฯออกเดินทางในวันถัดไป ก่อนนอนผมไม่พลาดที่จะปรับนาฬิกาในโทรศัพท์ให้ตรงกับเวลาในจีน และตั้งปลุกเพื่อไปให้ตรงตามเวลาที่ได้นัดหมายกับหมุ่มแปลกหน้าชาวจีน แล้วนอนคิดอยู่ในใจว่า วันนี้สถาณะการณ์เริ่มดีขึ้นแล้วโว้ย... แผนที่คิดเอาไว้ก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง และหากเช้าพรุ่งนี้ผมออกไปแล้วไม่เจอใคร ผมก็ไม่ต้องไปกังวลอะไรอีก เพราะเดิมที่เราก็ตั้งใจจะเดินทางคนเดียวอยู่แล้ว






ปั่นไปเที่ยวสวนสาธารณะ ซุยฮู ในเมืองคุนหมิง





การเต้นรำของชาวพื้นเมืองในสวนสาธารณะซุยฮู

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สวนสาธารณะ ซุยฮู ในเมืองคุนหมิง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สถานที่ท่องเที่ยวไกล้ๆกับที่ผมพักในเมืองคุนหมิง

@ตำหนักทองสำริด จิ้นเตี้ยน หรือ วังไท่เหอ
เป็นโบราณสถานที่สำคัญระดับชาติ ซึ่งสร้างในสมัยราชวงศ์ชิงช่วงระหว่างที่ อู๋ซันกุ้ย เจ้าเมืองของมณฑลยูนนานปกครองอยู่ เป็นตำหนักที่ใหญ่ที่สุดที่หล่อด้วยโลหะเพียงอย่างเดียวงดงามมากๆ

@วัดหยวนทงซื่อ
วัดหลวงเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองและใหญ่ที่สุดในนครคุณหมิง มีประวัติยาวนานกว่า 1,200 ปี ภายในศาลมีรูปเจ้าแม่กวนอิม 24 พระหัตถ์ ที่ศักดิ์สิทธ์ในเรื่องการขอบุตร นอกจากนี้ยังมีพระพุทธชินราชจำลอง ซึ่งสมัยนายกรัฐมนตรีของไทยท่านเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ได้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้ ณ วัดแห่งนี้ เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองประเทศ

@ซุยฮูพาร์ค Cuihu Park หรือ Green Lake Park
ถ้ามาจากวัดหยวนทงซื่อ ก็วิ่งตรงตามถนน จนสุดทางพอดี ซึ่งเป็นสวนสาธารนะขนาดใหญ่ ตรงกลางเป็นทะเลสาบสีเขียวขนาดใหญ่ สามารถเดินจูงจักรยานเข้าไปด้านในได้ ด้านในยังเป็นแห่งรวมที่ทำกิจกรรมต่างๆ ของประชาชนในเมือง ศิลปะการละเล่นรื่นเริงต่างๆ



โรงเรียนทหารราบยูนนาน(Yunnan Infantry School)อาคารเก่าสีสรรสวยแปลกตาดี รู้สึกว่าตอนนี้จะเป็นมิวเซียมหรือพิพิธพันธ์ ที่เกี่ยวกับทหารไปแล้วนะครับ



บะหมี่เนื้อแพะมื้อเย็นในเมืองคุนหมิงที่อยากลอง รสชาติพอทานได้ครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สถานีรถไฟคุนหมิง(Kunming Railway Station)


ถนนหน้า สถานีรถไฟเมืองคุนหมิง(Kunming Railway Station)

[MonsterJr]

รอติดตามการเดินทางอยู่นะครับ สุดยอดจริงๆครับ

[END]

กําลังตื่นเต้นเลยครับ รอชมตอนต่อไปครับ

[lotus]

สุดยอดเลย และโชคดีมากที่เจอคอทัีวริ่งกัน ผมแก่แล้ว รับรองไม่กล้าไปทริปแบบนี้คนเดียวจริงๆ

มีลูกบ้า/กล้าแยะมาก

ขอบคุณเรื่อง/ภาพดีๆ ครับ

[ปาน@๑๙]

ขอตามไปแชงการีล่าด้วยคน...เยี่ยมมากครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

รอติดตามการเดินทางอยู่นะครับ สุดยอดจริงๆครับ

ขอบคุณครับ...

กําลังตื่นเต้นเลยครับ รอชมตอนต่อไปครับ

ขอบคุณอีกครั้งนึงนะครับ..

สุดยอดเลย และโชคดีมากที่เจอคอทัีวริ่งกัน ผมแก่แล้ว รับรองไม่กล้าไปทริปแบบนี้คนเดียวจริงๆ
มีลูกบ้า/กล้าแยะมาก
ขอบคุณเรื่อง/ภาพดีๆ ครับ

ขอบคุณครับอาจารณ์โล ก่อนไปก็เตรียมข้อมูลอยู่นานพอสมควร แต่ก็ต้องถือว่าโชคดีด้วยที่ได้ร่วมทางกับเจ้าถิ่น ไม่งั้นลำพังตัวเองก็คงไปได้ไม่ถึงไหนเหมือนกัน

ขอตามไปแชงการีล่าด้วยคน...เยี่ยมมากครับ

ขอบคุณครับคุณปาน..

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_5 ----> 9/4/2012 คุนหมิง(Kunming)-Lufeng ระยะทาง 97 Km.


@ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังปลุกก่อนเวลานัดหมายสองชั่วโมง ผมชงกาแฟและรีบทำธุระหนักเสียที่โรงแรมให้เรียบร้อยเป็นอันดับแรง เพราะจากประสพการณ์ของสองสามวันที่ผ่านมา ห้องน้ำออนเดอะเวย์ไม่น่าจะดีไปกว่านี้แน่นอน เสร็จแล้วจึงรีบแต่งตัวแต่งรถ ประกอบกระเป๋าสัมภาระเข้าที่ อัดลมยางให้แข็งอีกสักนิด ก่อนเผือเวลาปั่นไปยังจุดนัดหมายอีกราวครึ่งชั่งโมง ผมไปถึงจุดนัดก่อนเวลาเล็กน้อย และรอคอยอยู่หน้าโรงแรมได้ไม่นาน เพื่อนคนจีนที่ผมเกือบจะรู้จักเป็นคนแรกในประเทศแห่งนี้ก็ลงมา ผมช่วยจัดแจงประกอบกระเป๋าฯเข้ากับรถ แสดความมีน้ำใจอย่างไทยๆ ที่พอจะทำได้ แล้วผมก็ได้เจอกับเพื่อนของเขาอีกคน ซึ่งร่วมเดินทางมาด้วยกัน เราต่างแนะนำตัวและทักทายกันพอเป็นพิธี รู้จักกันสักทีเพื่อนต่างถิ่นคนแรกที่ผมรู้จักในทริปนี้ เขาชื่อ โอพี(คงเป็นชื่อย่อ) อายุ 29 เดินทางมากับเพื่อนของเขาชื่อ เอืออี้ อายุ 21 ทั้งสองเป็นเพื่อนกันปั่นมาจากเกาะฮ่องกงด้วยกัน โอพีเขาพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก เอืออี้ ก็พูดภาษาอังกฤษได้พอๆ กับผม ผมเลยสบายใจมากขึ้น เพราะจะได้ไม่ต้องมานั่งเมื่อยมือ เปิดดิกภาษาจีนเพื่อสือสารกันมากนัก
http://www.flickr.com/photos/21905516@N04
นี้คือลิ้งของเวปเก็บรูป flickr ของ OP เข้าไปดูรูปการเดินทางของเขาได้ตามลิ้งเลยนะครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ก่อนออกเดินทาง เราแวะตลาดสดแถวๆโรงแรม เพื่อหาอะไรรองท้องกันก่อน ผมรีบออกตัวไปว่าผมไม่ทานหมูเพราะปากอาจจะพอง....5555 นับจากนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนเขาจะคอยช่วยเอ็กซเรย์อาหารให้ผมตลอดที่เราเดินทางร่วมกัน ทุกครั้งเวลาเจออะไรน่าทาน "ดิสยูแคน, ดิสยูโน" แล้วก็ตามมาด้วยเสีย อู๊ๆ 555 เขาดูแลผมเป็นอย่างดี ต้องขอบใจเขาเป็นพิเศษในเรื่องนี้จริงๆ ครับ มันทำให้ผมสบายใจมากขึ้นเวลาจะกินอะไร วันหลังๆ ผมแทบไม่ต้องเอ่ยปากอะไรเลย แค่ยืนนิ่งๆ แล้วส่งสายตาไปมาระหว่าง โอพี กับ อาหาร "โอ้ๆๆ...ยูแคนๆๆๆ ดิสเวรี่กู๊ด เทสๆๆๆๆ"