OTO สรุปทริป การเดินทาง 35 วัน ไทย-ลาว-เวียดนาม-ลาว-ไทย

[ธานินทร์ 520]

ระหว่างทางที่เราปั่นไต่ระดับขึ้นเขา ชาวเขาส่วนใหญ่ก็ออกไปทำงานในไร่
ช่วงนี้ก็จะทำนาตามไหล่เขา ก็ช่วงที่ผมเดินทางกันนั้นทางเหนือของลาวและเวียดนามเริ่มทำนากันแล้ว

[ธานินทร์ 520]

กว่าจะปั่นไปถึงหมู่บ้านที่ตั้งเป้าไว้ว่าจะจอดพัก หาน้ำดื่มมาเติมให้เต็มในขวด
มองเห็นอยู่ใกล้ๆ แต่กว่าจะไปถึงทำเอาเหนื่อยเลยครับ ก็ถนนมันไม่ตรงไปเลย
มันอ้อมตามแนวไหลเขาไปหลายกิโลเมตรเลยทีเดียว

[ธานินทร์ 520]

พูดคุยทักทายกับชาวบ้านและเด็กๆ

ลืมบอกไปเส้นทางวันนี้ในฝั่งประเทศลาวหลังผ่านหมู่บ้านริมน้ำอูแล้ว ถนนเป็นดินและหินลอยตลอดทาง

[ธานินทร์ 520]

เราปั่นข้ามลำน้ำที่เมืองใหม่ก่อนจะทานอาหารเที่ยงกันที่นี่เพราะถ้าผ่านหมู่บ้านนี้ไปแล้วไม่มีอะไรให้ทานให้หาซื้ออีกเลย
จนกว่าจะถึงหมู่บ้านแรกในฝั่งเวียดนาม

เนื่องจากการเดินทางในทริปนี้เส้นทางส่วนใหญ่ผมยังไม่เคยได้ไปสำรวจมาก่อน ได้ข้อมูลจากการอ่านหนังสือ ดูแผนที่
สอบถามจากชาวบ้านที่เราผ่านไปพบ

ข้อมูลที่เราได้จากเมืองขวาเขาบอกว่าเมื่อถึงเมืองใหม่ถนนจะดีไปจนถึงชายแดนเวียดนามเลย แต่ที่ไหนได้ถนนช่วงนี้
เป็นถนนที่โหดร้ายที่สุดในทริปนี้เลยก็ว่าได้ เพราะขึ้นเขาทางลาดชันและหินลอย แถมเมื่อเราเจอคนไทยที่ขี่มอเตอร์ไซด์
ไปเที่ยวลาวและเวียดนามเส้นทางเดียวกับเรา ซึ่งเราเคยเจอเขาครั้งหนึ่งที่เมืองหลวงน้ำทา แต่ด้วยที่เขาขี่มอเตอร์ไซด์
ทำให้เขาเที่ยวได้เร็วกว่าเราและเดินทางกลับทางเดิมทำให้พบพวกเราอีกครั้งหนึ่งในช่วงสามกิโลเมตรสุดท้ายก่อนถึง
ชายแดนเวียดนาม เขาบอกกับเราว่าพวกเราคงไปไม่ทันด่านจะปิดก่อนแน่นอน เพราะตอนนี้พวกเราเองก็เหนื่อยกันมากๆ
ระยะทางที่เหลืออยู่ไม่มากก็จะถึงด่าน แต่ด้วยทางที่ไม่ดีอาจจะไปไม่ทัน พวกเรารีบขอบคุณเขาและรีบปั่น สักครู่เดียว
รถคุณปกรณ์ก็ยางระเบิด เราเริ่มทำใจกันแล้วว่าวันนี้คงไม่ได้ข้ามด่านแน่นอน

[ธานินทร์ 520]

ในที่สุดเราก็ปั่นขึ้นไปถึงด่านใหม่ประมาณห้าโมงสิบห้า เราได้สอบถามเจ้าหน้าที่ที่เราพบเขาบอกว่าด่านยังไม่ปิด
ให้ปั่นเลยไปอีกหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งคนไทยที่ขี่มอเตอร์ไซด์บอกเราว่าด่านจะปิดห้าโมง ผมว่าถ้าเขาไม่รู้ก็ไม่ควรโกหกเรา

[ธานินทร์ 520]

ในที่สุดเราก็ข้ามด่านลาวเข้าประเทศเวียดนามตอนหกโมงเย็นพอดี

[ธานินทร์ 520]

เมื่อเราได้ข้ามเข้าประเทศเวียดนาม ผ่านพิธิการตรวจคนเข้าเมืองเรียบร้อย
มีเจ้าหน้าที่บอกเราว่าเมื่อสักประมาณครึ่งชั่วโมงมีคนไทยสองคนข้ามไปก่อนแล้ว
ก็เป็นคุณมุกและพี่บุญเลิศนั่นเอง แต่ด้วยว่าเป็นเส้นทางลงเขาเราไม่สามารถไล่ทัน
และเป็นช่วงเย็นกำลังเริ่มมืดและอากาศก็เย็นด้วยฝนที่เพิ่งจะตกผ่านไปไม่นาน
ส่วนตัวผมเองเวลาลงเขาผมค่อนข้างจะระวัง กว่าเราจะไปถึงหมู่บ้านแรกก็มืดค่ำแล้ว
เราต้องเอาไฟฉายที่เตรียมไว้ออกมาใช้ หิวเราก็หิว เราเลยจอดพักที่ร้านค้าเล็กๆ หาขนม
ตามด้วยน้ำมีฟองไปกระป๋องหนึ่ง แล้วเราก็ปั่นต่อเข้าเมือง วันนี้ผมให้คุณปกรณ์นำหน้าบ้าง
เพราะมีไฟฉายที่สว่างแปะเม้งอยู่กลางเพราะไม่มีอะไรเลย ส่วนผมปิดท้ายก็มีไฟฉายขนาดเล็ก
และกระเป๋าผมมีตัวสะท้อนแสงที่เด่นชัดเลยปิดท้าย จากด่านกว่าจะถึงตัวเมืองเดียนเบียนฟูประมาณ 38 กม.
กว่าเราจะถึงตัวเมืองก็สามทุ่มครับวันนี้ และยังวนหาโรงแรมกันอยู่อีก ตามข้อมูลที่เรามีอยู่แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ

เราก็เลยตัดสินใจเลือกโรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้่ตลาด ในที่สุดโลกใบนี้ช่างเล็กเสียเหลือเกิน เราได้พบกับคุณมุกและพี่บุญเลิศ
ซึ่งพักที่เดียวกันพอดี เราซึ่งหิวกันยังไม่ได้ทานอะไรแต่ร้านอาหารปิดกันหมดแล้ว และก็หมดแรงด้วย ก็เลยแค่ออก
เดินหาร้านขายของชำ ซื้อนมกับขนมมาทานแทนอาหารเย็น....

วันนี้เราปั่นข้ามเขาถนนเป็นดินและหินลอย ข้ามชายแดนจากลาวเข้าเวียดนาม ถึงตัวเมืองสามทุ่ม กว่าจะหาที่พักได้ก็เกือบสี่ทุ่ม

[ธานินทร์ 520]

วันนี้เป็นวันแรกที่เราจะได้เที่ยวในเวียดนาม แต่ด้วยเมืองเดียนเบียนฟูเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสงคราม
ก็มีแต่เรื่องราวของสงครามฝรั่งเศส ให้เราได้ปั่นจักรยานเที่ยวชมสถานที่ต่างๆกัน

[ธานินทร์ 520]

ผมมีรูปจักรยานซึ่งใช้ในช่วงสงครามมาให้ดูคันหนึ่ง เบาะเหมือนกับ BROOKS ด้วย
ถ้าดูในรูปถ้าทางจะใช้ขนข้าวเป็นกระสอบเลย


วันนี้เราก็จัดเตรียมหาข้อมูลสำหรับการเดินทางต่อไปให้ถึงซาปา ว่ามีอะไรบ้าง
หาที่แลกเงิน ซื้อซิมมือถือ และก็หาเบียร์หอยดื่มกันในตอนเย็น (เบียร์หอยก็คือเบียร์สดครับ)
มีข้อคิดสำหรับการดื่มเบียร์ของผู้ชายเวียดนามนิดหนึ่ง เท่าที่ผมสังเกตุดูเขาดื่มเบียร์กันจริงจัง
มีดื่มกันทุกที่ แต่สิ่งที่แตกต่างกับไทยก็คือ เวลาเขาดื่มเขาจะดื่มกันหลังเลิกงานแล้วนั่งดื่มกันไม่เกินชั่วโมง
ยังไม่ทันค่ำดีแต่ละคนหายกลับบ้านกันไปหมดแล้วครับ คือเขาดื่มแค่พอประมาณนังคุยกันตามประสาผู้ชาย
แล้วต่างคนต่างกลับบ้านกันเสียส่วนใหญ่

[ธานินทร์ 520]

วันนี้เป็นโอกาสที่เราทั้งห้าจะได้ปั่นจักรยานด้วยกันจริงๆเสียที
โรงแรมที่พักก็มีเพื่อนฝรั่งอีกคนซึ่งปั่นคนเดียว น่าจะปั่นมาจากอีสาน(ไทย)
และตอนนี้จะปั่นกลับไปไทยแล้ว เขาบ่นว่าเขาไม่ชอบเวียดนามที่ได้ยินเสียงแตรรถ
โดยเฉพาะที่ฮานอย เลยอยากกลับลาวและต่อไปไทยครับ....

เป้าหมายวันนี้คือเมืองLai Chau (เก่า) หรือ Moung Lay ที่ชาวบ้านเขาเรียกกันในปัจจุบัน
แทบทุกวันในทริปนี้จะมีแต่เนินเขาให้เราต้องพิชิตอยู่เรื่อย

ก่อนออกเดินทางก็ถ่ายรูปหมู่กันตามธรรมเนียม

[ธานินทร์ 520]

จากที่เมื่อวานเราได้ขึ้นไปที่อนุสาวรีย์บนเนินเขาเราได้เห็นวิวรอบๆเมืองเดียนเบียนฟู ซึ่งเป็นที่ราบในหุบเขา
ซึ่งเมืองนี้มีภูเขาล้อมรอบ 360 องศา เรายังคิดกันอยู่เลยว่าเราต้องปั่นข้ามเขากันอีกแล้วจึงจะไปจากเมืองนี้ได้
ช่วงแรกที่เราปั่นออกจากเมืองก็จะเป็นทุ่งนา ซึ่งแถวนี้กำลังเริ่มเกี่ยวข้าวนาปรัง (ถ้าเหมือนเมืองไทย)
แต่อีกส่วนที่อยู่บนเนินเขากำลังเริ่มปลูกข้าวนาปี เพราะฝนในหน้าฝนเริ่มตกลงมาแล้ว

[ธานินทร์ 520]

จากที่ราบลุ่มและเนินเขาที่รอเราอยู่ข้างหน้า

[ธานินทร์ 520]

เราปั่นข้ามแนวเขาลูกแรกลงมาที่ราบอีกหมู่บ้านหนึ่ง เราจอดถ่ายรูปปูนาซึ่งผูกเอาไว้อย่างดี
ด้วยไม้ไผ่ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเอาไปทำหรือปรุงอาหารอย่างไร

[ธานินทร์ 520]

จนถึงเที่ยงเราโชคดีที่ปั่นผ่านเข้าตัวเมืองหนึ่งพอดีเวลา หันไปเห็นป้ายเกิม (หมายถึงร้านอาหาร หรือมีข้าวทานครับ)
เราก็แวะเข้าไป วันนี้เป็นวันแรกที่เราเริ่มออกปั่นทางไกลในเวียดนาม ภาษาแต่ละคนก็ไม่มีใครพูดภาษาเวียดนามกันได้เลย
แต่โชคดีที่เส้นทางนี้ไปจนถึงซาปาจะมีชาวไทยขาวและไทยดำ ซึ่งส่วนใหญ่สามารถพูดภาษาไทย(อีสาน)หรือภาษาลาวได้
วันนี้เราก็เริ่มสั่งอาหารด้วยการเดินไปดูว่าโต๊ะอื่นเขาทานอะไรกันบ้างเราก็ชี้เอา ง่ายที่สุดครับ

แต่วันนี้เราเริ่มมีประสบการณ์ใหม่อีกอย่าง คือพวกเราดันไปนั่งเอาโต๊ะน้ำชา เด็กที่ร้านอาหารอุสาห์เอาอาหารไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง
แต่เราบอกว่าเอามานี่สิ เราจะนั่งโต๊ะนี้ เขาก็บอกว่าให้ไปนั่งอีกโต๊ะ เราก็เลยไปยกมาเอง ที่ไหนได้ไม่นานนักเมื่อชาวบ้าน
เขาทานอาหารเสร็จ แต่ละคนก็ตรงมาที่โต๊ะเรา บ้างก็ดื่มไปบ้างเริ่มเมานิดหน่อย มานั่งเบียดพวกเรากันนั่งดื่มชากัน
ผมร้องอ๋อเลยครับ เด็กเขาบอกแล้วไม่ฟัง เป็นธรรมเนียมของคนเวียดนามผมว่าโดยเฉพาะชาวไทยขาวและไทยดำ เมื่อทานอาหารเสร็จ
เขาจะดื่มชาร้อนเพื่อล้างปากเขาครับ

[ธานินทร์ 520]

บ่ายเราก็ออกเดินทางกันต่อ เติมอาหารใส่ท้อง เติมน้ำใส่ขวดน้ำจักรยานเรียบร้อย
เราปั่นกันไปเรื่อยๆ เหนื่อยนักก็จอดพักครับ