กำหนดการ ชวนปั่นไปทอดกฐินสามัคคี ประจำปี 2555วันที่๑๐-๑๒ พฤศจิกายน ๕๕ วัดห้วยฉลอง อ.เมือง จังหวัดอุตรดิตถ์

[หนูเบนท์]

เช้าวันที่ 10 พ.ย. ณ กลางเมืองอุตรดิตถ์ คณะกฐินปรากฏกาย
ไม่ไกลจากร้านเจ๊อู๊ด ที่ออกมาต้อนรับชาวจักรยานต่างถิ่นด้วยกาแฟ และผลไม้


นัดหมาย ตั้งขบวนกฐิน ที่หน้าศาลเจ้าพ่อพระยาพิชัยดาบหัก


เนื้อนาบุญ
ต้นอ้อย จาก รพ.บ้านตาก เดินทางมาถึง


ได้เวลาพาองค์กฐิน บอกบุญผ่านตลาด และตัวเมือง
เลี่ยงไปทางคลองโพ โผล่มาถึง วัดพระแท่นศิลาอาสน์


ถัดไปนมัสการหลวงพ่อวัดโพธิ์ล้อม


อ้อมไป เมืองคนดีลับแล พระศรีพนมมาศ


หลังอาหารเที่ยง เลี่ยงไปเนินเขาผานกกก วกมาดื่มกาแฟแยกวังสีสูบ
สรุปตอนเย็นๆ ที่หาดงิ้ว


ชมวิวบ้านครูแจ๋ว


ตารี ยังเข็น
ที่ผานกกก เช้ารีบเติมพลังอาหารไข่


ตั้งขบวนกฐิน ณ บ้านเสือ อต.


หมอแอนนี่ และหมีน้อย พร้อม


องค์กฐินถึงวัดห้วยฉลองราษร์บำรุง ศรัทธานาบุญรวบรวมปัจจัยครั้งสุดท้าย


เจ๊อู๊ด และสาวสาวิตรี อิ่มบุญ


ทอดกฐินเสร็จ
หลังรับทานอาหาร ที่คณะศรัทธาของวัดจัดต้อนรับ
คณะสาวๆ ไปชมเขื่อนสิริกิติ์


รางวัลท่านที่มาไกลสุด มอบให้ WINDY CITY จากชิคาโก คนบ้านเดียวกัน กับโอบาม่า
ถึงวันนี้ไม่รู้ไปลงอ่างไหน ทนายแดง หรือพี่พรชัยคงบอกได้ว่า ลงอ่างทอง บ้านผมเอง..


วันเวลาผ่านไป
เหลือไว้เพียงความทรงจำ
พุทธานุภาเวนะ ธรรมมานุภาเวนะ สังฆานุภาเวนะ
ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ จงดลบรรดาลให้ ทุกท่านที่ได้ร่วมทำบุญ ทุกท่านที่ได้ร่วมจิตอนุโมทนา
จงประกอบไปด้วย ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข คิดและปรารถนาสิ่งใด ขอให้สัมฤทธิ์ผล อายุวัณโณ สุขัง พลัง เน้อ

[tuktukbike]

ภาพวันนี้....

หวัดดี พี่จิต

ขอบคุณมากสำหรับภาพสวยๆ วันนี้ถึงบ้านตั้งแต่หกโมงแล้ว แต่เพิ่งไปรับจักรยานมาเมื่อบ่าย 1 โมงที่ผ่านมา ตามเรื่องราวที่พี่คงทราบจากพี่แหม่มแล้ว เราได้เล่าเรื่องลง facebook ไว้ พี่จิตคงได้เห็นใน facebook จะพยายามทำลิงค์มาในกระูทู้ให้คนอื่นได้ทราบเป็นประสบการณ์ กำลัง search google ดูว่าทำยังไง

ขอบคุณพี่จิต พี่แจ๋ว และพี่จิ๋ว มากคะที่พาปั่นเที่ยวและร้องคาราโอเกะสนุกมาก ได้พักที่บ้าน "คนรักษ์จักรยาน" ที่ทำให้พวกเราทั้งหกคนมีความสุขมากๆๆๆๆๆๆ เชื่อว่าคนอื่นๆในทริปก็คงรู้สึกเช่นกัน

พี่ๆทำให้ทริปกฐินของน้าเป็ดคราวนี้มีรสชาติมากคะ แล้วต้องขอบคุณน้าเป็ดด้วยนะที่จัดทริปดีๆด้วยคะ

เดือนหน้าพี่ๆไป กทม. โทรกริ๊งกร๊างกันด้วยนะ พรรคพวกเขาเตือนมาคะ

[tuktukbike]

รถไฟเริ่มออกเดินทางเวลาสองทุ่ม เจอเพื่อนๆที่ไปด้วยกันทั้งสองจุด (หัวลำโพงและบางเขน)
รวมแล้ว21คน เมื่อถึงสถานีศิลาอาหน์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ก็มีทีมงานของ ชทรมอุตรดิตถ์มารอต้อนรับอยู่ เพื่อพาไปจุดนัด
(ร้านเจ๊อู๊ด)รวมตัวกันกับกลุ่มต่างๆที่มารอก่อนแล้ว จากนั้นก็เคลื่อนไปรวมตัวที่ อนุสาวรีย์พระยาพิชัยดาบหัก โดยมีท่านนายกจังหวัด
อุตรดิตถ์กล่าวนำเปิดงานพร้อมร่วมปั่นด้วยระยะหนึ่ง การเดินทางทั้งวันนี้แดดแรงมากๆ ตั้งแต่สิบโมง(แดดยังกับบ่ายสอกว่า ๆ
แต่ทีมขบวนปั่นแห่รอบเมืองเราก็ปั่นสู้ไม่ถอย เพราะตลอดทางก็มีผู้มีจิตศรัทธา ร่วมบริจาคตามรายทางอยู่มากมาย
เส้นทางก็วนจากตัวเมืองไปถึงหน้าซุ้มประตูเมืองลับแลและวนกลับอีกทาง(มีเนินให้เล่น เล่นเอาซะจุกกันเป็นแถวๆ)เพื่อเดินทางไปที่พัก
บ้านหาดงิ้วของ อาจารย์สุจิต(เสือ อต )ถึงที่พักทางเจ้าบ้านก็ช่วยกันลงมือทำอาหารต้อนรับ(ทั้งๆที่ปั่นร่วมทางมาด้วยกัน
ยังไม่เหนื่อยเลยต้องมาดูแลคณะเราอีก สุดยอดครับ)ส่วนหน้าเป็ดผู้จัดงานนี้ก็เลยมีเวลาในการนับยอดทำบุณ ในซองกฐิณเพื่อลงยอดรวมทั้งหมด
ตัวเลขที่ได้คราวๆ น่าจะแสนกว่าเพราะมีบางคนยังส่งซองไม่ครบอีกนิดหน่อย

เสือธี ภาพเหมือนอยู่ในฝันเลยเนาะ ฝีมือจริงๆ

[tuktukbike]

ขอบคุณหลาย น้าเป็ด
ประธานผู้ประสาน ให้ได้ร่วมกันทำบุญ ขอบคุณเจ้าภาพชมรมจักรยานอุตรดิตถ์ ที่เอิ้ออำนวยความสะดวกตลอดรายการ

คนเจียงใหม่
และทีมคุณนายปากเกร็ดถึงเชียงใหม่เรียบร้อย

หวัดดี พี่หนูเบนท์

อิจฉากลุ่มคุณนายได้นอนคฤหาสถ์ แต่กลุ่มพวกเราสาวๆน้อยวันสุดท้ายก็สนุกมากคะ พี่สามจอพาปั่นไปเก็บโปร่งข่าม ไปเที่ยวอุทยานน้ำน่าน (แค่หน้าปากทางเพื่อถ่ายรูป) ปั่นมาเกือบ 40 กม. ถึงบ้านคนรักษ์จักรยานเที่ยงทานก๋วยเตี๋ยวแล้วจะต้องปั่นต่ออีก 30 กม.ไปศิลาอาสน์เพื่อขึ้นรถไฟ แต่พี่จิตถูกสาวๆ(น้อย) หลอกว่าอยากเล่นน้ำ กับร้องคาราโอเกะ แต่ที่จริงแล้วมีคนเหนื่อยไม่อยากปั่นต่อ....อิอิ ถึงเวลาไม่เล่นน้ำกันจริง พี่จิตเริ่มฉุน เลยต้องร้องคาราโอเกะจริง ทุกคนบ่นถึงพี่หนูเบนท์มากว่าร้องเพลงเพราะ นี่พี่ได้แฟนคลับเพิ่มแล้วนะ ขอบคุณมากคะที่ลงรูปสวยๆ มีอีกไหมคะ

พวกเราขึ้นรถไฟมีปัญหานิดไม่หน่อยคะ จักรยานไม่ไปพร้อมคน ได้เขียนเล่าเหตุการณ์ไว้ใน facebook กำลัง search ดุว่าจะลิงค์มาลงกระทู้ได้อย่างไร

พี่กลับถึงบ้านแล้วคงสบายดีนะคะ น้องๆคนอื่นๆฝากความระลึกถึงและขอบคุณที่ปั่นรอพวกเราขาอ่อนคะ

[tuktukbike]

มีเรื่องเล่าให้ชาวจักรยานทราบไว้เป็นประสบการณ์ในการขึ้นรถไฟ เมื่อวาน
ขึ้นรถไฟจากสถานีศิลาอาสน์ อุตรดิตถ์มากรุงเทพฯโดยจะนำจักรยานขึ้นตู้สัมภาระ ได้ไปติดต่อ จนท.สถานี เวลาประมาณ 6.30 โมงเย็น จนท.สถานีแต่งฟอร์มสีกากีอยู่ในห้องทำงานแต่นอนเอขเนกทอดยาวดูทีวีิอยู่ มีเด็กวัยรุ่นอีกคนที่ไม่ได้แต่งชุดฟอร์มร้องบอกให้ทราบว่ามีคนมาเสียค่าระวาง จนท.คนนั้นก็ร้องเกี่ยงให้เด็กนั้นไปเขียนใบรับ เด็กก็ไปเขียนให้เราทั้งหมด 10คัน เขียนทีละคันและช้ามาก คันละเก้าสิบบาทหลังจากนั้นเราก็เอาหางใบรับไปติดกาวแปะที่จักรยานเพื่อให้ตรงกัน จนท.บอกเราว่าผู้โดยสารขึ้นตู้หนึ่ง จักรยานบึ้นตู้ 3 เมื่อใกล้เวลารถจะมา (รถออกเวลา20.10 น.) เราก็ขนจักรยานไปจอดไว้บริเวณที่คาดว่าจะเป็นตู้ 3 และขนกระเป๋าเสื้อผ้าไปไว้บริเวณที่คาดว่าจะเป็นตู้หนึ่ง โดยแบ่งผู้ชายไปอยู่บริเวณตู้ 3 เพื่อส่งจักรยานขึ้นตู้ให้เร็วเพราะรถไฟจอดไม่นาน เมื่อถึงเวลาจริงๆกระเป๋าทั้งหมดของนักจักรยานทั้งหมด 9 คนขึ้นตู้หนึ่งได้หมดแล้วแต่จักรยานทั้งหมด 9 คันและรถล่างพ่วงอีก1 คันไม่สามารถขึ้นได้ จนท.บนรถไฟอ้างว่าตู้เต็มและทางสถานีไม่ได้แจ้งให้เพิ่มตู้สัมภาระ และทางเขาก็มีหน้าที่ให้รถเดินตรงตามเวลา ทั้งที่เราก็เห็นอยู่ว่าตู้มันก็ยังมีที่ว่างจอดจักรยานได้หลายคัน พวกผู้ชายเล่าว่าครั้งแรกเขายกจักรยานเราขึ้นไปแล้วแต่เอากลับลงมาแล้วเอามอเตอร์ไซด์ขึ้นแทน คิดว่ามอเตอร์ไซด์คงจะเสียเงินพิเศษให้จนท.ที่ยกต่างหาก หลังจากนั้นเขาก็แจ้งให้รถไฟออกจากสถานีเลย บอกพวกเราว่าจะส่งจักรยานตามมาทีหลังแต่ยังไม่ทราบรถขบวนไหนและเมื่อไหร่ พวกเราที่ยังอยู่ข้างล่างรีบโดดขึ้น ที่ซ้ำร้าย จนท.ข้างล่างที่สถานียังขอเงินเพิ่มอีก 400 บาทเป็นค่าเฝ้าจักรยานที่ยังอยู่ข้างล่าง พวกที่โดดขึ้นก็ต้องรีบเอาเงินให้เพราะห่วงจักรยาน เราพยายามอธิบายให้จนท.บนรถไฟฟังว่ารถจักรยานแต่ละคันไม่ใช่ถูกๆ ถ้าหายแล้วจะทำอย่างไร การรถไฟจะชดใช้ไหม แรกๆก็ไม่ฟังเลย พวกเราช่วยกันโวยว่าจะให้ถอยกลับไปสถานี จัดการให้รู้เรื่องกันก่อนว่าจะเอาอย่างไร แต่จนท.ไม่ฟังเลย. พี่ในกลุ่มเราคนหนึ่งชื่อพี่แหม่มโทรหาคนรู้จักที่เป็นนักข่าว The Nation ซึ่งหัวหน้าฝ่ายข่าวคงติดต่อผู้ใหญ่ทางการรถไฟ สักพักนายสถานีรถไฟศิลาอาสน์โทรมาหาพี่แหม่ม นายสถานีศิลาอาสน์บอกว่าผมไม่รู้เรื่องผมอยู่บ้าน เลยโดนพี่แหม่มสั่งสอนเรื่องกินนอกกินในของลูกน้องไปหลายยกและบอกว่าจะแจ้งสื่อให้ข่าวนี้กระจายไปด้วย ในที่สุดจนท.บนรถไฟมาแจ้งเราว่ารถจักรยานของพวกเราทั้งหมดจะจัดส่งมากับขบวน 52 หลังขบวนที่เราโดยสารอยู่หนึ่งขบวน ให้เราถามที่สถานีปลายทางได้เลยว่าขบวนต่อไปจะถึงกี่โมง ซึ่งผิดกับท่าทีตอนแรกที่ไม่สามารถบอกได้เลยว่ารถจักรยานของเราจะได้ขึ้นรถขบวนไหน พวกเรามาถึงสถานีหลักสี่ประมาณตีห้ายี่สิบนาที จนท.ที่สถานีแจ้งว่ารถไฟขบวน 52 จะมาถึง ประมาณ 9 โมง พวกเราจึงกลับบ้านกันก่อนกลับมารับรถอีกทีเสียค่ารถและเสียเวลางานที่บางคนไม่ได้ลาไว้ล่วงหน้า เมื่อกลับไปเอารถจักรยานยังต้องเสียเงินอีก 10 บาทต่อคัน เพราะการรถไฟยังจ้างบริษัทเอกชนมาขนของลงจากรถไฟ ซึ่งก็มีเรื่องน่าขันอีก เพื่อนคนหนึ่งไปรับก่อนจ่าย10 บาท แต่พอเราไป บอกให้เสีย 20 บาทซึ่งเราก็ไม่ยอม จ่ายให้แค่ 10บาท พวกเราก็เข็ดขึ้นรถไฟแล้ว ถ้าต้องขึ้นอีกคงต้องถอดล้อ เอาเฟรมและล้อขึ้นไปมัดไว้ข้างที่นั่ง (ไม่ต้องเสียค่าระวางด้วย)

[tuktukbike]

เสือธีเล่าเหตุการณ์ใน facebook เกี่ยวกับตอนที่จะเอาจักรยานขึ้นตู้สัมภาระ

เหตุการณ์ตอนรถไฟมาถึงแล้วจอด... เสียงพนักงานตู้สัมภาระที่อยู่ที่หน้าต่างก็รีบพูดลงมาเลยว่า มีจักรยานด้วยไปไม่ได้หรอก
ทางผมและพี่อีกคนช่วยกันเอาจักยานขึ้นอย่างรีบเร่งก่อน เพื่อขึ้นไปหาที่ว่างว่าพอเอาไว้ที่ไหนได้บ้าง ก็มีมุมขอบตู้ซึ่งว่างอยู่สามารถนำจักรยานมาจอดได้ (มุมนั้นเดิมทีขามาก็จอดกันไว้ตรงนั้น)จึงช่วยกันขอร้องกับเจ้าหน้าที่ที่นั่งโต๊ะอยู่(ตอนหลังถึงมาอ้างตัวเป็นหัวหน้า)ว่าขอจอดตรงนี้ก็ได้ ซึ่งท่าน(ขอเรียกว่าท่านเลยนะเพราะดูวางอำนาจใหญ่มาก)ไม่ยอมอยู่ท่าเดียวพูด แบบว่าก้มหน้าก้มตาดูเอกสารอะไรอยู่บนโต๊ะ(แบบว่าทำท่าว่ายุ่งมากๆ)พูดไม่มองหน้ากันเลย แล้วก็ไล่ลงอย่างเดียว ถึงทางเราเองก็ต่อรองขนาดว่าเอาไปไม่หมดก็ได้ไปได้บางส่วนก็ยังดี ซึ่งก็โดนปฏิเสธอีกแบบว่าไม่รับฟังเหตุผลและช่วยเหลืออะไรทั้งสิ้น พวกเราก็ได้แต่ขนลงไปก่อนเพื่อตั้งหลัก จังหวะหันหลังเอาจักรยานลง ยังมีคำพูดทำให้เจ็บใจป่นความสงสัยตะโกนเหมือนกับจะให้เราได้ยิน(ก็ลูกน้องท่านอยู่ไม่ถึงสามก้วจะตะโกนทำไม)ว่า "เฮ้ย..เอามอเตอร์ไซด์ขึ้นมาได้แล้ว" ยังคิดอยู่ว่าอะไรกันตะกี้ยัง อ้างหัวชนฝาว่าไม่มีทีอีกแล้วอยู่เลย ตอนนี้มันจะเอามอเตอร์มาขึ้นแทนซะงั้น (เพิ่งเข้าใจตามเหตุผลข้างบนว่าเพราะเงินนี่เอง)สุดท้าย พวกเราได้แต่ลงมาและขอร้องให้หาวิธีให้เราด้วยว่าจะทำยังไง แค่พูดว่ารอขบวนหลังๆ มันคงยังไม่พอ (มันไม่เหมือนรถเมล์นิ เห็นรถแน่นเอาของขึ้นไม่ได้ก็รอคันหลังได้)
ทางท่านก็ตะโกนออกมาจากบนรถ(ตอนนี้ลุกมายืนได้แล้ว ยืนเกาะขอบหน้าตาตะโกนคุยกะพวกเรา)ว่า เอาขึ้นไปเค้าเสียหายเค้าอาจจะต้องตกงานเพราะรับของพวกเราขึ้นไป(โครตงงเลยตอนนี้ จักรยานพวกเรานี่ ทำชีวิตการงานเค้าแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ)เถียงกันไปมาจนน้าเป็ดเข้ามาขอคุยเองและให้พวกเราเงียบก่อน น้าเป็ดก็คุยกับท่านผู้นั้นไป ทางเราเลยถามพนักงานที่อยู่ข้างล่าง เพื่อหาหนทางเอาเองว่าถ้าไม่ไปขบวนนี้แล้วเราจะทำไงได้บ้าง ทางนั้นก็บอกแบบเดียวกับข้างบนว่าให้รอขบวนหลัง เราก็แย้งว่าอ่าวงี้แล้วคนทำไงตั๋วรถคันนี้ก็ซื้อแล้วข้าวของก็ขนขึ้นไปหมดแล้ว และเป็นตู้นอนด้วยซึ่งมันต้องระบุที่นั่งที่นอนในตั๋ว(ไม่ไปคันนี้ไปคันหน้าตู้นอนมันจะมีพอคนเราทั้งหมดรึ ก็เลยให้เค้ารีบเช้คตอนนี้เลยว่า ขบวนหน้ามีตู้นอนแบบเดียวกันที่เราจองไว้หรือไม่ เกิดไม่มีที่ตู้เต้มเรามีต้องไปชั้นสามแต่ราคาชั้นหนึ่งกันรึเนี้ย สักพักผลออกมาว่า มีแค่สี่ทีเท่านั้น(เอาแล้ว..ดีนะที่ยังไม่รีบขนของลงมา)ขณะกำลังจะปรึกษากันอยู่ คนขับรถไฟก็ออกตัวจากสถานี พวกเรายิ่งตกใจเพราะยังตกลงกันไม่รู้เรื่องเลยว่าจะ ย้ายขบวน จะแบ่งกันไป หรือจะยังไงกัน เสียงพวกเราร้องตะโกนกันจ้าระหวั่นให้รถจอดก่อนอย่าเพิ่งไป รถไฟก็จอด(ตอนนั้นตู้สัมภาระเลื่อนไปได้สามสี่ตู้แล้ว)เราก็รีบให้พนักงานข้างล่างให้วิธีเราว่าจะทำไง เจ้าหน้าที่จึงให้เราทิ้งรถเอาไว้แล้วเราขึ้นรถขบวนนี้ไปตามตั๋วที่จองไว้ คราวนี้ก็ปัญหาสิทิ้งไว้ กะใคร แล้วใครจะขนขึ้นหล่ะ จะไปขบวนไหน แล้วเกิดขบวนหน้าไปไม่ได้อีกแหล่ะ เราต้องรอที่สถานีปลายทางกี่ชั่วโมงกัน ทางนี้บอกว่าตอบไม่ได้อีก อาจสิบโมงหรือมากกว่าถึงบ่ายสามก็ได้ แต่มีขอแม้ว่าต้องจ่ายเงินให้พวกเค้าด้วย 400บาทค่าดำเนินการณ์ ตอนนั้นเสียงคนขับรถไฟตะโกนมาว่าไม่รอแล้วขึ้นรถเลย แล้วรถก็ออกตัวไป (ตอนนั้นยังเห็นว่าไฟอนุญาติรถไฟให้เดินทางยังเป็นสีแดงอยู่เลย)ตอนนั้นชุลลมุนมาก จริงๆเหตการณ์ที่เล่านี้รวดเร็วมากไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ทำอะไรไม่ถูกพอเค้าเรียกเก็บเงินเพิมอีก 400 เลยต้องรีบควักกันให้ไป พี่คนจ่ายเงินๆไม่พอต้องเอาจากลุงอีกคนด้วย เพราะรถออกแบบไม่รอเราแล้ว เลยต้องรีบวิ่งเกาะรถไฟขึ้นกันไป โดยชะเง้อมองจักรยานพวกเราค่อยๆห่างไกลออกไปโดยไม่รู้ว่าเราทิ้งรถเราไว้กะใครจะเอาขึ้นต่อขบวนไหน แล้วถึงโน่นจะต้องรอรถเรามาถึงเมื่อไร ตอนนต่อจากนั้นเป้นเหตุการณ์ของพี่ๆผู้หญิงครับ ที่ผมเดินเลาะตู้ไปแล้วเห็นเถียงๆกับ ท่านหัวหน้ารถไฟอยู่ ....

[baw]

เรื่องรถไฟทำไม่เข้าท่าให้แจ้งให้ผู้ว่าการรถไฟได้รับทราบและช่วยชี้แจงข้อเท็จจริงให้พวกเราได้กระจ่าง การรถไฟไทยจะต้องให้บริการที่ดีกว่านี้ ขอให้ผู้ที่เกี่ยวข้องส่งเรื่องให้ผู้ว่าฯทราบ รวมทั้งส่งลิ้งค์ไปด้วย สมเพชกับบริการรถไฟไทยมิน่าละประชาระอาใจ

[หนูเบนท์]

สวัสดีคุณตุ๊ก
ทางเราจักรยาน 7 คัน เดินทางไปเชียงใหม่
ถึงสถานีศิลาอาสน์ คุณนายปากเกร็ด รีบไปติดต่อห้องจำหน่ายตั๋ว เพื่อเสียค่าระวางสัมภาระ
ปรากฏว่า ถูกปฏิเสธว่าไม่สามารถออกตั๋ว และรับรถจักรยานขึ้นรถไฟได้.... เคร้าไหม

น้าสมพิศที่เดินตามคุณนายไปด้วย กลับมาบอกว่าให้หนูเบนท์ ไปประสาน
หนูเบนท์ บอกไม่ต้องตกใจเด๋วหาเทคนิคเอาเอง ว่าแล้วก็เดินไปดื่มกาแฟเย็นๆ ใจไม่โต้ไม่เถียง

พอรถไฟมา หนูเบนท์สั่งลุย
ประตูละ 2 คัน ได้น้าเป็ด และหมีน้อย ช่วยขน ช่วยเข็น แป๊บเดียวเสร็จเรา จักรยานอยู๋บนรถไฟเรียบร้อย

นายตรวจมา
หนูเบนท์บอกทั้งหมด 7 คันพี่ นายตรวจบอก "ครับๆ อยู่ไหนบ้าง" อยู่นั่น ตู้โน้น ตู้นู้น "ครับๆ คันละ 100 บาท"
คุณนายจ่าย 700 บาท นายตรวจขอรับตั๋วโดยสารไปประกอบการออกตั๋วสัมภาระ สักพักเอาเงินทอน และตั๋วสัมภาระมาคืน
ให้คุณนายฯ พร้อมกับทำความเคารพตะเบ๊ะให้อย่างงาม เรียบร้อยโรงเรียนน้าสมพิศไป ด้วยประการะฉะนี้แล...

[ตี๋เล็ก-เด็กรังสีฯ]

เรื่องรถไฟทำไม่เข้าท่าให้แจ้งให้ผู้ว่าการรถไฟได้รับทราบและช่วยชี้แจงข้อเท็จจริงให้พวกเราได้กระจ่าง การรถไฟไทยจะต้องให้บริการที่ดีกว่านี้ ขอให้ผู้ที่เกี่ยวข้องส่งเรื่องให้ผู้ว่าฯทราบ รวมทั้งส่งลิ้งค์ไปด้วย สมเพชกับบริการรถไฟไทยมิน่าละประชาระอาใจ

+1 ครับ ต้องทำไรสักอย่าง....

[cherdchp]

เสือธีเล่าเหตุการณ์ใน facebook เกี่ยวกับตอนที่จะเอาจักรยานขึ้นตู้สัมภาระ

เหตุการณ์ตอนรถไฟมาถึงแล้วจอด... เสียงพนักงานตู้สัมภาระที่อยู่ที่หน้าต่างก็รีบพูดลงมาเลยว่า มีจักรยานด้วยไปไม่ได้หรอก
ทางผมและพี่อีกคนช่วยกันเอาจักยานขึ้นอย่างรีบเร่งก่อน เพื่อขึ้นไปหาที่ว่างว่าพอเอาไว้ที่ไหนได้บ้าง ก็มีมุมขอบตู้ซึ่งว่างอยู่สามารถนำจักรยานมาจอดได้ (มุมนั้นเดิมทีขามาก็จอดกันไว้ตรงนั้น)จึงช่วยกันขอร้องกับเจ้าหน้าที่ที่นั่งโต๊ะอยู่(ตอนหลังถึงมาอ้างตัวเป็นหัวหน้า)ว่าขอจอดตรงนี้ก็ได้ ซึ่งท่าน(ขอเรียกว่าท่านเลยนะเพราะดูวางอำนาจใหญ่มาก)ไม่ยอมอยู่ท่าเดียวพูด แบบว่าก้มหน้าก้มตาดูเอกสารอะไรอยู่บนโต๊ะ(แบบว่าทำท่าว่ายุ่งมากๆ)พูดไม่มองหน้ากันเลย แล้วก็ไล่ลงอย่างเดียว ถึงทางเราเองก็ต่อรองขนาดว่าเอาไปไม่หมดก็ได้ไปได้บางส่วนก็ยังดี ซึ่งก็โดนปฏิเสธอีกแบบว่าไม่รับฟังเหตุผลและช่วยเหลืออะไรทั้งสิ้น พวกเราก็ได้แต่ขนลงไปก่อนเพื่อตั้งหลัก จังหวะหันหลังเอาจักรยานลง ยังมีคำพูดทำให้เจ็บใจป่นความสงสัยตะโกนเหมือนกับจะให้เราได้ยิน(ก็ลูกน้องท่านอยู่ไม่ถึงสามก้วจะตะโกนทำไม)ว่า "เฮ้ย..เอามอเตอร์ไซด์ขึ้นมาได้แล้ว" ยังคิดอยู่ว่าอะไรกันตะกี้ยัง อ้างหัวชนฝาว่าไม่มีทีอีกแล้วอยู่เลย ตอนนี้มันจะเอามอเตอร์มาขึ้นแทนซะงั้น (เพิ่งเข้าใจตามเหตุผลข้างบนว่าเพราะเงินนี่เอง)สุดท้าย พวกเราได้แต่ลงมาและขอร้องให้หาวิธีให้เราด้วยว่าจะทำยังไง แค่พูดว่ารอขบวนหลังๆ มันคงยังไม่พอ (มันไม่เหมือนรถเมล์นิ เห็นรถแน่นเอาของขึ้นไม่ได้ก็รอคันหลังได้)
ทางท่านก็ตะโกนออกมาจากบนรถ(ตอนนี้ลุกมายืนได้แล้ว ยืนเกาะขอบหน้าตาตะโกนคุยกะพวกเรา)ว่า เอาขึ้นไปเค้าเสียหายเค้าอาจจะต้องตกงานเพราะรับของพวกเราขึ้นไป(โครตงงเลยตอนนี้ จักรยานพวกเรานี่ ทำชีวิตการงานเค้าแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ)เถียงกันไปมาจนน้าเป็ดเข้ามาขอคุยเองและให้พวกเราเงียบก่อน น้าเป็ดก็คุยกับท่านผู้นั้นไป ทางเราเลยถามพนักงานที่อยู่ข้างล่าง เพื่อหาหนทางเอาเองว่าถ้าไม่ไปขบวนนี้แล้วเราจะทำไงได้บ้าง ทางนั้นก็บอกแบบเดียวกับข้างบนว่าให้รอขบวนหลัง เราก็แย้งว่าอ่าวงี้แล้วคนทำไงตั๋วรถคันนี้ก็ซื้อแล้วข้าวของก็ขนขึ้นไปหมดแล้ว และเป็นตู้นอนด้วยซึ่งมันต้องระบุที่นั่งที่นอนในตั๋ว(ไม่ไปคันนี้ไปคันหน้าตู้นอนมันจะมีพอคนเราทั้งหมดรึ ก็เลยให้เค้ารีบเช้คตอนนี้เลยว่า ขบวนหน้ามีตู้นอนแบบเดียวกันที่เราจองไว้หรือไม่ เกิดไม่มีที่ตู้เต้มเรามีต้องไปชั้นสามแต่ราคาชั้นหนึ่งกันรึเนี้ย สักพักผลออกมาว่า มีแค่สี่ทีเท่านั้น(เอาแล้ว..ดีนะที่ยังไม่รีบขนของลงมา)ขณะกำลังจะปรึกษากันอยู่ คนขับรถไฟก็ออกตัวจากสถานี พวกเรายิ่งตกใจเพราะยังตกลงกันไม่รู้เรื่องเลยว่าจะ ย้ายขบวน จะแบ่งกันไป หรือจะยังไงกัน เสียงพวกเราร้องตะโกนกันจ้าระหวั่นให้รถจอดก่อนอย่าเพิ่งไป รถไฟก็จอด(ตอนนั้นตู้สัมภาระเลื่อนไปได้สามสี่ตู้แล้ว)เราก็รีบให้พนักงานข้างล่างให้วิธีเราว่าจะทำไง เจ้าหน้าที่จึงให้เราทิ้งรถเอาไว้แล้วเราขึ้นรถขบวนนี้ไปตามตั๋วที่จองไว้ คราวนี้ก็ปัญหาสิทิ้งไว้ กะใคร แล้วใครจะขนขึ้นหล่ะ จะไปขบวนไหน แล้วเกิดขบวนหน้าไปไม่ได้อีกแหล่ะ เราต้องรอที่สถานีปลายทางกี่ชั่วโมงกัน ทางนี้บอกว่าตอบไม่ได้อีก อาจสิบโมงหรือมากกว่าถึงบ่ายสามก็ได้ แต่มีขอแม้ว่าต้องจ่ายเงินให้พวกเค้าด้วย 400บาทค่าดำเนินการณ์ ตอนนั้นเสียงคนขับรถไฟตะโกนมาว่าไม่รอแล้วขึ้นรถเลย แล้วรถก็ออกตัวไป (ตอนนั้นยังเห็นว่าไฟอนุญาติรถไฟให้เดินทางยังเป็นสีแดงอยู่เลย)ตอนนั้นชุลลมุนมาก จริงๆเหตการณ์ที่เล่านี้รวดเร็วมากไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ทำอะไรไม่ถูกพอเค้าเรียกเก็บเงินเพิมอีก 400 เลยต้องรีบควักกันให้ไป พี่คนจ่ายเงินๆไม่พอต้องเอาจากลุงอีกคนด้วย เพราะรถออกแบบไม่รอเราแล้ว เลยต้องรีบวิ่งเกาะรถไฟขึ้นกันไป โดยชะเง้อมองจักรยานพวกเราค่อยๆห่างไกลออกไปโดยไม่รู้ว่าเราทิ้งรถเราไว้กะใครจะเอาขึ้นต่อขบวนไหน แล้วถึงโน่นจะต้องรอรถเรามาถึงเมื่อไร ตอนนต่อจากนั้นเป้นเหตุการณ์ของพี่ๆผู้หญิงครับ ที่ผมเดินเลาะตู้ไปแล้วเห็นเถียงๆกับ ท่านหัวหน้ารถไฟอยู่ ....

การรถไฟแห่งประเทศไทย(รฟท.) ไม่สนใจทวนกระแสนโยบายประหยัดพลังงานของรัฐบาล ผู้ว่าการรถไฟจะต้อง รับผิดชอบ พวกเราขอให้ปรับปรุงแก้ไข คนขี่จักรยาน รถกับคนก็ต้องไปด้วยกัน เรื่องสัมภาระก็เหมือนกัน ขอให้มีระบบชัดเจน โปร่งใส ไม่มีการกินนอกกินใน คุณลุงทรง บอกที่สถานีบางเขน คุณลุง เสียค่าสัมภาระจักรยาน 90 บาท แล้ว แล้วยังต้องเสียค่ายกจักรยานอีก 80 บาท และที่ผมเห็นส่วนใหญ่พวกเราก็ยกขึ้นลงกันเอง แต่ก้เสียค่ายกอีกเช่นกัน
ในวันนั้นผมอยู่ข้างล่างยกรถของเสือธี ขึ้นไป ก่อนแล้ว ก็กำลังจะช่วยกันไปจอดในตู้ในที่ว่าง หัวหน้า รฟท.บอกด้วยเสียมีอำนาจเอาไปไม่ได้ ทั้งๆ ที่ยังว่างอยู่ ท่านบอกว่าให้ไปขบวนหลัง พอดีพี่อีกคนก็บอกว่าใรมากับจักรยาน ให้คนไปขบวนหนึ่ง และรถไปอีกขบวนหนึ่ง แล้วใครจะดูแลรถให้ ให้ท่านหัวหน้าแก้ปัญหาให้ แต่ท่านหัวหน้าก็ได้แต่บอกให้ไปติดต่อข้างล่าง ทั้งๆ ที่รถไฟกำลังจะเคลื่อนตัวแล้ว (จะไปติดต่อทันได้อย่างไร มันเร็วมาก) พอดีมีผู้หญิงท้วมๆ ที่อยู่ข้างล่างรับลูกกันเลย เอามา 400 บาท มีพี่คนหนึ่งควัคเงินแต่มีแงค์ 1,000 บาท พี่เค้ากลัวให้ไปแล้วไม่ได้ทอนเพราะรถไฟกำลังเคลื่อนตัวออก ผมก็กะโดขึ้นรถไปก่อน และผมก็ควัคเงิน 400 บาท เดินทวนรถกลับไปทางด้านหลัง รถมันก็จอดอีกที ผมก็ยื่นเงินให้ พี่ๆ อีกคนก็บอกว่าคุณลุงทรงจ่ายไป 200 บาท และพี่อีกคนจ่ายไปอีก 200 บาท แต่ตอนนั้นคิดว่าเราจ่ายเงินค่าดูแลและยกจักรยานแล้ว แต่ก้ไม่รู้ว่ารถจักรยานของเราจะตามเราไปขบวนไหน ข้าวของ ของผมอยู่ท้ายรถจักรยานหมดเลย ขึ้นรถตัวเปล่า มารออยู่ที่บางเขนตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ เก้าโมงกว่าๆ รถขบวนที่ 52 เชียงใหม่กรุงเทพมาถึง จึงได้รถขี่กลับบ้านถึงบ้าน 4 โมงเช้ากว่าๆ ใครเก่งคอม ช่วยส่งต่อถึง ผู้ว่าการ รฟท. และท่านนายกรัฐมนตรีปู ฐานทวนกระแสนโยบายรัฐบาล

[เสือ อต.]

ภาพวันนี้....

หวัดดี พี่จิต

ขอบคุณมากสำหรับภาพสวยๆ วันนี้ถึงบ้านตั้งแต่หกโมงแล้ว แต่เพิ่งไปรับจักรยานมาเมื่อบ่าย 1 โมงที่ผ่านมา ตามเรื่องราวที่พี่คงทราบจากพี่แหม่มแล้ว เราได้เล่าเรื่องลง facebook ไว้ พี่จิตคงได้เห็นใน facebook จะพยายามทำลิงค์มาในกระูทู้ให้คนอื่นได้ทราบเป็นประสบการณ์ กำลัง search google ดูว่าทำยังไง

ขอบคุณพี่จิต พี่แจ๋ว และพี่จิ๋ว มากคะที่พาปั่นเที่ยวและร้องคาราโอเกะสนุกมาก ได้พักที่บ้าน "คนรักษ์จักรยาน" ที่ทำให้พวกเราทั้งหกคนมีความสุขมากๆๆๆๆๆๆ เชื่อว่าคนอื่นๆในทริปก็คงรู้สึกเช่นกัน

พี่ๆทำให้ทริปกฐินของน้าเป็ดคราวนี้มีรสชาติมากคะ แล้วต้องขอบคุณน้าเป็ดด้วยนะที่จัดทริปดีๆด้วยคะ

เดือนหน้าพี่ๆไป กทม. โทรกริ๊งกร๊างกันด้วยนะ พรรคพวกเขาเตือนมาคะ

สวัสดีครับ...คุณตุ๊ก ก็เป็นห่วงอยู่คืนวันที่ ๑๒ เรื่องจักยาน

[tuktukbike]

อ๋อ พี่หนูเบนท์ใช้เทคนิคกาแฟเย็นแล้วสั่งลุยนี่เอง.... อ้าวแล้วน้าเป็ดก็อยู่กับพวกเราด้วย ไม่เห็นนำเทคนิคนี้มาใช้เลยเน๊าะ...อิอิ

ขอบคุณพี่หนูเบนท์ที่ลงรูปคนสวยเพิ่มมาให้ดูคะ

[tuktukbike]

รูปวันเดินทางและวันแรกของทริปคะ





































































วันต่อไปจะมาลงวันหลังนะคะ

[ตี๋เล็ก-เด็กรังสีฯ]

[หนูเบนท์]

สวัสดีคุณตุ๊ก& ตี๋เล็ก-เด็กรังสี

วันนี้คณะกฐิน ชุดสุดท้าย หลังจากออกจากอุตรดิตถ์ มาเชียงใหม่ เลยไปกฐินพญาเม็งราย ที่เชียงราย แล้ว
แจวไปนอนกินขาหมูหมั่นโถดอยแม่สะลอง ย่องมาแอ่วดอยผ้าหม่ปก อ. ฝาง

วันนี้ วนมาถึงเชียงใหม่ ให้หนูเบนท์พาออกทัวร์ทริปสั้นๆ แอ่วถนนคนเดิน วัดพระสิงห์ น้ำตกห้วยแก้ว
แล้วไปกราบขอพรครูบาศรีวิชัย




ได้เวลารถไฟออก ช่วยกันจัดการรถจักรยาน และคนขึ้นรถนอนออกเดินทางกลับ กทม. โดยสวัสดิภาพ
โดยมีน้ำพริกหนุ่ม ใส้อั่ว หมูทอด จากร้านดำรงค์ ในตลาดวโรรส เป็นอาหารเย็น


ส่วนพี่สน คนสีคิ้ว
ไปรถทัวร์ หลังส่งคณะคุณนายขึ้นรถไฟแล้ว แวะมาดูได้รถทัวร์เรียบร้อยเช่นกัน