เจ็ดเสือ ฒ เล่าเรื่องปั่นเลาะริมโขง

[ลุงแก้ว]

มุ่งต่อไป

[ลุงแก้ว]

ผาชะนะได

[ลุงแก้ว]

ดงนาทาม ซุปเปอรมาเกต คนดง

[ลุงแก้ว]

วนอุทยาน

[ลุงแก้ว]

อาหารเช้า

[ลุงแก้ว]

เสร็จแล้วจับจักรยานขี่ขึ้นผาชนะไดอีก 900เมตร จากที่ทำการ โอ สวยงามมาก มองลงไปเห็นเกาะแก่งของแม่น้ำโขงสุดสายตา ถ่ายรูป ถ่ายรูป มากเท่าที่จะมาก ไม่รู้เมื่อไรจะได้มา คุ้มค่ากับความเสี่ยงขึ้นมา ได้เวลาก็ขี่ลงทางเดิม ขากลับขี่ได้ดีกว่าขาขึ้นเพราะมันเป็นทางลาดลง ถึงทางลาดยางเห็น เจดีย์ วัด สวยงามมาก เราไม่ได้เข้าไป ปั่นมาอีก 17 กม มาทานข้าวกลางวันที่ร้านใกล้ปากทางเวลา ประมาณ 14.00 น.

[ลุงแก้ว]

ผาชะนะได

[ลุงแก้ว]

อำลาผาชะนะได

[thor]

น่าสังเกตุว่า เดี๋ยวนี้บ้านเมืองเราไม่สงบแล้ว และไม่ไว้ใจกันซึ่งกันและกัน..ขนาดพวกพี่ๆไปกันแค่ ๕-๖ คน แล้วก็ ส.ว.ด้วย..ยังมีกองกำลังติดอาวุธออกมาตรวจ ขอดูบัตรด้วย แถมพระที่วัดยังขอบัตรด้วย.. ชักเสียวๆละ เวลาพวกเราไปทัวร์ริ่งต้องระวังกันละ

[ลุงแก้ว]

ออกจากผาชนะได ปั่นมาตาม ถนน 2112 มาจนถึงทางเข้าผาแต้ม เลี้ยวซ้ายมาอีก 5 กม. ก็ถึงทางเข้าไปกางเต้น แห่งที่2 พี่หมูทำหน้าที่ ชื้ออาหารกล่องมาให้พวกเรา ทาน อาหารแล้วนอน วันนี้รู้สึกอ่อนเพียร สะบักสบอม นอนหลับ หลับตื่น เพราะมีคนพูดคุยกันเสียงดังเกือบ ทั้งคืน น่าเบื่อคนไม่รู้จักกาละเทสะ เอาแต่ใจตัวเอง สังคมจึงวุ่นวาย วันนี้ทำระยะทางได้แต่ 60 กม. เป็นทางแทรค ออฟโรด เสีย 15 กม. รวมระยะทาง 805 กม.

[ลุงแก้ว]

สู่ผาแต้ม

[ลุงแก้ว]

Day 9 โขงเจียม อุบลราชธานี
ตื่นตีห้า เก็บเต้น ที่เปียกด้วยน้ำค้าง อาบน้ำ แล้วปั่นขึ้นชมผาแต้ม ระยะทาง 2 กม. จากที่กางเต้น จอดรถที่บนผา เดินลงไปชมภาพเขียนสี รูปตุ้มดักปลา รูปหมา รูปปลา แล้ว

[ลุงแก้ว]

ภาพเขียน

[ลุงแก้ว]

ปั่นออกจากผาแต้ม 5 กม.ถึงร้านอาหารที่พี่หมูซื้ออาหารเข้ามา อาหารเมื่อคืน ปรุงไม่ค่อยสุก เราไม่เคยชิน ทำให้พี่หมู และเฮียฮงป่วย ท้องอืด ทานอาหารเช้าไม่ได้ กินไม่ได้ถ่ายไม่ออก อาการตามมาคือหงุดหงิด หมดแรง รวนเรไปทั้งคณะ จะสุดทริปแล้ว ขอให้สิ่งสักสิทธ์ช่วยประคับประคองให้เรารอดฝั่งด้วย
คุณณรงค์ ซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวกลับไว้แล้ว ออกจากผาแต้มเขาก็ปั่นเดี่ยวเพื่อให้ถึงอุบลทันเวลารถไฟสองทุ่ม เราสี่คนประคองกันมาถึงโขงเจียม เข้าไปชมแม่น้ำสองสี (ลุงแก้วไปสองครั้งเห็นแต่สีเดียว ) พยายามหาร้านอาหารที่ขายอาหารอ่อนๆ ก็ไม่มี เลยไปนั่งทานไก่ย่างที่ร้านริมโขง ลุงแก้วสบายเพระมันมีอาหารแจที่ร้าน เซเว็น

[ลุงแก้ว]

ดูน้ำเสร็จแล้วปั่นมาหน่อยเห็นป้ายรถทัวร์ เฮียฮงหมดก๊อก รีบซื้อตั๋วรถทัวร์ วารินทร์-กรุงเทพฯ ราคาตั๋ว 540บาท รถออก 4โมงครึ่ง ต้องรออีกสองชั่วโมง เหลือสามเสือ ฒ แล้ว เราปั่นต่อไปออกทางพิบูลย์มังสาหาร ปั่นมาใกล้พิบูลย์ก็หมดใจ พี่หมูไม่ไหวแล้ว โบกรถกลับด้วยกันเถอะ โบกอยู่สองสามคัน ไม่จอด คุณพระคุณเจ้าช่วยด้วย มีรถ ปิคอัป คันหนึ่งวิ่งเลยไปสุดตาแล้ว กลับลำมา ถามว่าพวกพี่จะไปไหน เราบอกจะไปสถานีรถไฟให้ทันสองทุ่ม ขี่ไปคงไม่ทันการ เขาเต็มใจให้เราขึ้นรถ ขับรถด้วยความนุ่มนวล พาเราไปส่งถึงสถานีรถไฟ ทั้งที่เขามาอุบล แต่จะไม่เข้าเมือง นี่ก็น้ำใจของชาวอุบลที่เราได้เห็นก่อนปิดทริป
มาถึงสถานีรถไฟ วันนี้วันอาทิตย์ ตั๋วรถนอนเต็มเหลือแต่ตั๋วชั้นสาม ไปไม่ได้ ขี่ไปท่ารถนครชัยแอร์ก็เต็มอีก จะขี่ไป บขส.ไปไม่ถึงมันออกนอกเมืองไปไกล หันกลับมาลุงแก้วฉุกคิดว่าไม่อยากกลับบ้าน ไปลำปางหาญาติ ภรรยา ดีกว่า ซื้อตั๋วนครชัยแอร์จากอุบล เชียงใหม่ ผ่านลำปาง ถึงลำปางตีสอง ส่วนพี่หมู และเสธฯยูร ไปจองตั๋วรถไฟตู้นอนกลับพรุ่งนี้ วันนี้ต้องค้างอุบลอีกคืน เราไปหาที่นอนดี ดี กันดีกว่านะ ว่าแล้วก็ขี่ไปหาโรงแรม ที่หน้าสถานีมีรีสอรต์ แห่งหนึ่งพี่หมูขึ้นไปดูห้องแล้วลงมาบอกว่า ไม่ไหวมีแค่กลิ่นอับของบุหรี่ และกลิ่นคาวโลกีย์ เราเคยนอนแต่ที่ สัปปายะ อากาศบริสุทธิ์ห่างไกลจากกลิ่นคาวอย่างนี้ คิดแล้วปั่นต่อไปริมน้ำมูล ได้วัดวารินทราราม ขอ อนุญาตท่านเจ้าอาวาส ท่านให้เรานอนศาลาสวดศพ โอ่โถง มีกลิ่นเนื้อไหม้นิดหน่อยเพราะเพิ่งเผาเจ้าของกิจการรถบรรทุกอายุห้าสิบกว่าเมื่อวานนี้เอง ลุงแก้วพบพระปฏิบัติรูปหนึ่งบวชมา 5 พรรษา มีพลังจิตสูงสามารถ รักษาโรคเจ็บไข้ได้ รู้วาระจิตคนได้ จากที่ได้พูดคุย คุยอยู่นานสองชั่วโมงจนพี่หมูต้องซื้อข้าวห่อมาให้
จบทริปด้วยความสวัสดิภาพ พบความสุข พบสัจธรรม พบน้ำใจคน อิสาน ที่เต็มปริ่ม ยากที่ ลืม ตลอดทางมีคนทักทาย ฮัลโล เฮยู บัฟฟาโล คงคิดว่าเราเป็นฝลั่ง เพราะมีแต่ฝลั่งเท่านั้นที่ขี่จักรยานท่องเที่ยว คนไทย จน จน เท่านั้นที่ขี่จักรยานเพราะไม่มีปัญญาจะหาตังมาผ่อนมอเตอรไซด์ซักคันมาขี่เที่ยว สวัสดีครับ