พลันได้คิด

[F1]

[F1]

เรื่องที่ 10
เห็นคนเป็นคน
ระหว่างการปิดหลักสูตรอบรมการดูแลลูกค้าของธนาคาร ผมได้รับการ์ดเล็กๆ จากพี่ผู้จัดการอาวุโสทั้งอายุและตำแหน่งงานท่านหนึ่ง
เขียนถึงผมว่า "เวลาที่อบรมทั้งหมด 3 วัน ถือว่าเสียไปอย่างไม่มีความหมายอะไรเลย" เมื่อได้ยินคำพูดของคุณเพียงประโยคเดียว
ที่ครอบคลุมทุกอย่างของการอบรมแล้ว สอนคนไม่ใช่สอนให้ทำ ไม่ใช่สอนให้รู้วิธีการบริการที่ดี แต่ให้สอนที่ใจให้ "เห็นคนเป็นคน"
ซึ่งจะเล่าต่อไปในเรื่องที่ 11 ครับผม

[F1]

เรื่องที่ 11
คุณเห็นอะไร

ตอนนั้นผมเป็น Credit Manager ดูแลด้านสินเชื่อพลังงาน ของธนาคารรัฐแห่งหนึ่ง ระหว่างการเจรจาทวงถามหนี้ค้างชำระ
ที่กู้ไปก่อสร้างโรงไฟฟ้ากับลูกค้าท่านหนึ่ง ลูกค้าบ่ายเบี่ยง โยกโย้ ไม่ยอมชำระหนี้ หรือ ต่อรองให้ชำระหนี้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ไม่ได้ต่อว่าธนาคาร ยังมีท่าทีเป็นมิตร และพูดจาสุภาพ

ซึ่งตรงกันข้ามกับลูกน้องผมที่พูดจาเสียงดัง แสดงอาการหงุดหงิด และใช้คำพูดที่ไม่สุภาพนัก เมื่อผ่านไประยะหนึ่งผมจำเป็น
ต้องสั่งให้หยุดการเจรจาไว้ซักพักก่อน

หลังจากนั้นผมคุยกับลูกน้องผมว่า คุณเห็นอะไร คุณเห็นลูกค้าที่พยายามเจรจาต่อรองเพื่อประโยชน์ของเค้าใช่มั้ย คุณเห็นลูกค้า
ที่ไม่ยอมชำระหนี้ธนาคารใช่มั้ย คุณเห็นลูกค้าที่สร้างความยุ่งยากให้คุณเวลานำเสนอขอปรับโครงสร้างหนี้ใช่มั้ย
แต่คุณรู้มั้ยผมเห็นอะไร ผมเห็นพนักงานการไฟฟ้าอาวุโสที่เออร์รี่รีไทร์ออกมา เอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาลงทุนก่อสร้างโรงไฟฟ้า
แต่ไม่ประสบความสำเร็จ มันกำลังจะเจ้ง กำลังจะถูก bank ยึด และเค้ากำลังจะหมดเงินเก็บที่มีอยู่ ลองหยุดซักนิดคิดตามผม
ถ้าเห็นด้วยว่าเค้ามีสภาพแบบที่ผมบอก เราค่อยออกไปเจรจาใหม่

ภายหลัง"พลันได้คิด" เมื่อเริ่มเจรจาใหม่ สีหน้า แววตา น้ำเสียง เค้าเปลี่ยนไปจากดำเป็นขาว
ดูเหมือนลูกน้องผมจะดูแลลูกค้าได้ดีกว่าผมซะอีก

หมายเหตุ หลังจากผมย้ายตำแหน่งงาน ได้ข่าวว่าลูกค้าโดน bank ฟ้องแล้ว ปัญหาจากการจัดการวัตถุดิบ และเครื่องจักร
ผลิตกระแสไฟฟ้าขายได้ต่ำกว่าเป้าหมาย จนไม่สามารถชำระหนี้ธนาคารได้

[moodang]

เก็บมาฝากครับ

การเล่นกีตาร์มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่งั้นก็เล่นเป็นกันทุกคนแล้ว และ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินเพราะมีคนทำได้แล้ว

[kiat]

เรื่องที่ 11
คุณเห็นอะไร

ผมเห็นพนักงานการไฟฟ้าอาวุโสที่เออร์รี่รีไทร์ออกมา เอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาลงทุนก่อสร้างโรงไฟฟ้า
แต่ไม่ประสบความสำเร็จ มันกำลังจะเจ้ง กำลังจะถูก bank ยึด และเค้ากำลังจะหมดเงินเก็บที่มีอยู่
หมายเหตุ หลังจากผมย้ายตำแหน่งงาน ได้ข่าวว่าลูกค้าโดน bank ฟ้องแล้ว ปัญหาจากการจัดการวัตถุดิบ และเครื่องจักร
ผลิตกระแสไฟฟ้าขายได้ต่ำกว่าเป้าหมาย จนไม่สามารถชำระหนี้ธนาคารได้

พลันได้คิด เหมือนกับเป็นเรื่องที่เกิดกับคนที่ไกล้ๆตัวพิกล

[JUNE']

พลันได้คิด เรื่องที่ 1
เบาะจักรยาน

ผมได้ trek 4300 มา 1 คัน ไม่ถูกใจเบาะ เลยเปลี่ยนใหม่ในราคา 2,800.-บาท เอาเบาะ trek มาขายในเวป ราคาขาย 350.-บาท
มีผู้ซื้อเป็นพี่ท่านหนึ่ง วันนัดมารับของพี่เค้ามารถยนต์คันใหญ่ระดับผู้บริหาร แต่ผมเอา toyota เก่าๆ ของผมไปส่งเบาะที่ขาย
กลับมา "พลันได้คิดว่า" พี่เค้าฐานะดีกว่าเราตั้งเยอะแต่มาซื้อเบาะมือสองจากเรา แล้วทำไมเราต้องใช้อุปกรณ์จักรยานแพงๆ ด้วย

ก็เลยมาคิดว่าจักรยานที่เอาไว้ปั่นสนุกๆ ไม่เห็นต้องลงทุนแต่งอะไรแพงๆ ใช้ของเก่าๆ ที่เรามี หรือลงทุนน้อยๆ ก็ได้นี่หว่า
หลังวันนั้นผมเอา boardwalk ไปเปลี่ยนยางใน+ยางนอก+สายเบรค+สายเกียร์ เลยจัดชุด made in thailand
ทั้งหมดรวม 500.-บาท (ต่ำกว่าราคายางนอกเส้นเดียว ที่ผมเคยซื้อซะอีก) แต่มันก็ปั่นได้เหมือนกัน

หมายเหตุ ของเก่าที่มีอยู่ช่างมันแล้วกัน ตอนนั้นยังไม่ได้ "พลันได้คิด"

จริงแฮะ

[F1]

ขอบคุณทุกท่านครับ

[palan]

เรื่องที่ 8

พ่อขอโทษ

ก้มมองที่ cateye wireless ตาจับที่ตัวเลขระดับความเร็ว จากความตั้งใจที่อยากได้ average ไม่น้อยกว่า 25 กม./ชม.
ทำให้พ่อที่อยู่หลังสุดส่งเสียงกระตุ้นเตือนลูกสาวตัวน้อยเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ให้ทันแม่ที่ปั่นอยู่หน้าสุด

สองข้างทางเป็นสวนสาธารณะสวยงาม ต้นไม้ใหญ่น้อยขึ้นเต็ม หลายครอบครัวปูเสื่อนั่งกินขนม เด็กๆ เปลือยเท้าวิ่งไล่กัน
สนุกสนานบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่ม

ลูกสาวตัวน้อยอยากวิ่งเล่นบ้าง อยากแวะข้างทางตรงน้ำตก อยากลงไปเดินข้ามสะพานไม้ อยากให้อาหารปลา แต่ยังต้อง
ปั่นจักรยานอยู่ระหว่างกลางพ่อและแม่ ให้ได้ระยะทาง ได้ความเร็วตามที่พ่อแม่กำหนดจนค่อนมืด และไม่มีความสุข
จนต้องบ่ายเบี่ยงทุกครั้งที่พ่อแม่จะพาไปปั่นจักรยานในครั้งต่อๆ ไป

"พลันได้คิด" เราตั้งใจจะปั่นจักรยานเพื่ออะไร เพื่อความสุขของครอบครัวไง เพื่อความอบอุ่นไง เพื่อจะได้
มีเวลาสนุกสนานด้วยกันไง

ข้อกำหนดใหม่ของพ่อแม่ ความเร็วเท่าไหร่ก็ได้ ระยะทางเท่าไหร่ก็ได้ อยากแวะตรงไหนแวะ อยากวิ่งเล่นตรงไหนวิ่ง
อยากให้อาหารปลาตรงไหนให้ หลังวันนั้น ลูกสาวบอกว่า อาทิตย์หน้ามาใหม่นะพ่อ

เฉลี่ยความเร็วบน cateye wireless ลดเหลือ 10 กม. หน่อย/ชม. ระยะทางหายไปเกือบ 10 กม./ครั้ง

แต่ความเร็วที่ลดลง ระยะทางที่หายไป เปลี่ยนเป็นการเดินจูงมือกันไปดูโน่นดูนี่ วิ่งไล่จับลูก ไล่กอดลูก และทุ่มฟัดกันแทน
ผมไม่ได้รักการปั่นจักรยาน แต่รักการปั่นจักรยานกับครอบครัวที่มีความสุข

การเดินทางที่เร่งรีบจะทำให้ไม่เห็นความสวยงามของข้างทาง
ถนนเส้นเดิม ขับรถยนต์รถก็จะเห็นบรรยากาศแบบหนึ่ง
เมื่อปั่นจักรยานก็เริ่มเห็นรายละเอียดมากขึ้น
และเมื่อเดินเท้าจะเห็นมากที่สุด พร้อมหยุดดูได้ด้วย

[sitdhisa]

ขอแจมด้วยคนนะครับไม่ทราบว่าจะมีใครเคยทราบเรื่องนี้หรือเปล่า...เรื่องของเด็กเสิร์ฟหรือพนักงานบริการ ผมเคยมีเพื่อนเป็นเด็กเสิร์ฟตามร้านอาหาร ผู้ที่เข้ามารับประทานอาหารบางท่านเวลาเข้ามารับประทานอาหารมักจะมองเด็กเสิร์ฟว่าต่ำกว่า หรือมีหน้าที่เสิร์ฟต้องตามใจเราผู้ซึ่งเป็นผู้ใช้บริการทุกอย่าง ต่อว่าบริการช้าบ้าง พูดจากระแทกแดกดันบ้าง จู้จี้จุกจิกบ้าง ไม่ให้เกียรติเขาบ้าง ยิ่งเวลาเขาเหนื่อยๆด้วยแล้วเขาก็จะอารมณ์เสียเหมือนกัน ท่านเคยคิดไหมว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรกับเรา ถ้าเขาหมั่นไส้เราเขาจะทำอย่างไรกับเรา เขาบอกว่าเขาจะทำอย่างนี้ครับและเขาเคยทำมาแล้ว คือเหยาะน้ำลายของเขาลงในอาหารที่เขาถือมาเสิร์ฟนะครับ ลองคิดดูนะครับว่าถ้าคุณสั่งต้มยำกุ้ง คุณจะทราบไหมครับว่าเป็นต้มยำกุ้งผสมน้ำลาย เมื่อเขาเล่าให้ผมฟังผมก็ พลันได้คิด เลยละครับว่าไม่สมควรทำอย่างยิ่ง ควรให้เกียรติเขาบ้างอย่ามองเขาต่ำกว่าเราโดยเด็ดขาดเชียว ถ้าคุณทำในทางกลับกันให้เกียรติเขา พูดกับเขาดีๆ พร้อมที่จะอภัย ให้ทิปบ้างก่อนที่เขาจะเสริฟ ไม่ใช่หลังเสิร์ฟนะครับ รับรองว่าได้รับการบริการอย่างเต็มใจจากเขาเลยละ

[F1]

คุณ sitdhisa

ผมเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

[F1]

เรื่องที่ 12

ตนเป็นตน

เกือบไปครับ เหตุเพราะไม่มั่นใจในความเป็นตน

แก้ไขครับ VDO ถูกลบไปเพราะเรื่องลิขสิทธิ์

[F1]

เมื่อ "ตนเป็นตน"

VDO ถูกลบจาก ลิขสิทธิ์ครับ

[F1]

เรื่องที่ 13

ถ้วยรางวัล

ตลอด 4 ปี ที่ผ่านมา เป็นเวลา 26 สัปดาห์/ปี ทุกเย็นวันศุกร์ต้องเดินทาง จากย่านซอยอารีย์มุ่งหน้าสู่ถนนรามคำแหง ผ่านทางด่วน ผ่านถนนที่รถราติดมากมาย
ไหนจะวันศุกร์สิ้นเดือน ไหนจะวันศุกร์ที่ฝนตกหนักจนน้ำท่วม หลายครั้งที่ทำงานอยู่ต่างจังหวัด ต้องตีรถกลับ บินกลับ มาต่อรถไฟฟ้า ต่อมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ขับเร็ว
จนน่ากลัวว่าจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ข้างถนน เพื่อไปให้ทันการแข่งขันโบว์ลิ่งลีคระหว่างธนาคาร

เริ่มแข่ง 2 ทุ่ม เสร็จ 5 ทุ่ม เดินทางกลับบ้านจากรามคำแหง - พุทธมณฑล ถึงบ้านเที่ยงคืน หรือ ตีหนึ่ง ได้แต่กอดแต่หอม ลูกสาวที่หลับไปแล้ว

เมื่อวานผมได้ถ้วยรางวัลจากการแข่งขันปีล่าสุดมาอีก 1 ใบ วันนี้มันวางอยู่ข้างโทรทัศน์ในห้องรับแขก และคงวางอยู่ตรงนั้นอีก 1 - 2 สัปดาห์ หลังจากนั้นคงย้ายขึ้นไป
กองรวมกันบนตู้เสื้อผ้าในห้องนอน แล้วลืมมันไปในไม่ช้า

"พลันได้คิด" หลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง ที่ลงทุนทั้งเวลา ทั้งทุนทรัพย์ และอื่นๆ อีกมาก มันเพื่อถ้วยรางวัลใบเดียวแค่นี้เองหรือ มันคุ้มกับการลงทุนทั้งหมดหรือ
ความสุขจริงๆ ของเราอยู่ตรงไหน ชัยชนะที่มีคุณค่ากับเราจริงๆ อยู่ที่ไหน มันอยู่ที่ถ้วยรางวัลใบนี้หรือ คำตอบคือ "ไม่ใช่"

วันนี้ผมขอลาออกจากตำแหน่งนักกีฬาโบว์ลิ่งตัวจริงของธนาคาร ขอเป็นนักกีฬาตัวสำรองเมื่อเวลาฉุกเฉินจำเป็นจริงๆ เท่านั้น
หลัง "พลันได้คิด" และขอลาออก ทำให้ปีต่อไปผมอาจไม่ได้ถ้วยรางวัลอีก แต่วันสุข (ศุกร์) ของผมเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยกว่า 20 สัปดาห์ต่อปี

[F1]

[quote="F1"]เรื่องที่ 12

ตนเป็นตน

VDO ถูกลบจากลิขสิทธิ์ครับ

[tarnhorm]

พลันได้คิด ว่าอะไรควร หรือไม่ควร ชอบครับ จะจำไปไว้ค่อยขัดสติและความอยากของคัวเอง